ตอนที่ 11 เศษเสน่หา

เกิดเป็นชายชาตรีทั้งที ย่อมไม่มีผู้ใดปฏิเสธความคาดหวังในลาภยศและอำนาจวาสนาได้ ไม่เว้นแม้กระทั่งทหารปลายแถวอย่าง ซุ่นจื่อ

เมื่อครั้งเยาว์วัย เขาก็เคยเป็นดั่งเสือหนุ่มที่เปี่ยมด้วยความทะยานอยาก วาดฝันว่าจะได้สลักนามตนเองไว้บนแผ่นดินในฐานะจอมทัพผู้ควบอาชาคุมกำลังพลนับหมื่นแสน ทว่าดวงชะตาของมนุษย์นั้นช่างละเลงด้วยความโหดร้าย โลกแห่งความเป็นจริงตบหน้าเขาจนตื่นจากฝัน ตัวเขาไร้สิ้นบุญวาสนาหนุนหลัง เกิดมาในครอบครัวยากไร้ต้อยต่ำที่ไร้หัวนอน ยิ่งกาลเวลาผันผ่านและเติบใหญ่ขึ้นเท่าใด ปีกแห่งความฝันที่เคยสยายก็เริ่มหักสะบั้นและเลือนรางลงไปทุกที จนกระทั่งในยามนี้ที่ล่วงเลยสู่วัยสามสิบห้าปี เขากลับจมปลักเป็นได้เพียงทหารชั้นเลว ระดับรากหญ้าที่ไม่มีผู้ใดเหลียวแล

ความพ่ายแพ้ต่อโชคชะตาบีบคั้นให้เขาเลือกหนทางอันมืดดำ ยอมขายเรือนร่าง ละทิ้งศักดิ์ศรีและจิตวิญญาณชายชาตรีให้แก่ท่านแม่ทัพใหญ่ ทว่าสิ่งที่ได้กลับมา... เป็นเพียงฐานะเครื่องบำเรอกามเพื่อดับความเปลี่ยวเหงาในราตรีที่หนาวเหน็บ หาได้มีความก้าวหน้าในหน้าที่การงานดังที่ถวิลหาไม่

ใต้หล้าแห่งนี้... ผู้คนไหนเลยจะคาดคิดได้ว่า แท้จริงแล้วภายในหัวใจของบุรุษผู้จับศาสตราวุธ ก็มีความอิจฉาริษยาอัน   ลึกล้ำ มิได้แตกต่างจากสตรีในวังหลังเลยแม้แต่น้อย

"จ้าวหานเฟิง... ข้าจะต้องฆ่าเจ้าให้จงได้!"

ซุ่นจื่อเค้นสุ้มเสียงรอดไรฟัน กล่าวคำอาฆาตออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเครียดแค้นระคนริษยาอันแน่นอก ดวงตาของเขาแดงก่ำดุจสายเลือด ยามเมื่อทอดมองภาพความอยุติธรรมที่โชคชะตามอบให้

นั่นเป็นเพราะ จ้าวหานเฟิง ในวัยเพียงยี่สิบแปดปี กลับได้เหยียบย่างขึ้นสู่ตำแหน่งนายกอง คุมกำลังพลนับร้อยอย่างองอาจ ทั้งยังเกิดมาในชาติตระกูลที่สูงส่งกอปรด้วยสติปัญญาปรีชาสามารถ แน่นอนว่าไม่ช้าก็เร็ว... ด้วยแรงผลักดันและรสเสน่หาที่ท่านแม่ทัพมีให้ พยัคฆ์หนุ่มผู้นั้นย่อมต้องก้าวขึ้นไปเป็นจอมทัพคนถัดไปในอนาคตอย่างไม่ต้องสงสัย ส่วนตัวเขาเอง... ต่อให้กาลเวลาจะผันผ่านไปอีกนับสิบปี ยามเรือนผมเปลี่ยนเป็นสีดอกเลา เขาก็คงเป็นได้เพียงแค่นายทหารชั้นรากหญ้าที่รอวันทอดร่างเป็นศพเฝ้าสมรภูมิ

แล้วจะมิให้เกิดจิตริษยาอันดำมืดได้อย่างไร... ในเมื่อตนเองต้องก้มหัวมองดูคนที่อายุน้อยกว่า ก้าวข้ามหัวไปเสพสุขบนจุดสูงสุดของอำนาจ ยศถาบรรดาศักดิ์ รวมถึงอ้อมกอดของบุรุษที่ตนเองแอบมอบใจให้ เพลิงแค้นที่สุมอยู่ในอกของซุ่นจื่อ บัดนี้เริ่มก่อตัวเป็นแผนการร้าย

เมื่อแผนการร้ายในใจสุกงอม ซุ่นจื่อจึงใช้เส้นสายสวมรอยเข้าร่วมหน่วยรบในสังกัดของจ้าวหานเฟิงอย่างแนบเนียน เพื่อเฝ้ารอคอยโอกาสทองที่จะปลิดชีพเสี้ยนหนามหัวใจ

ในที่สุด สมรภูมิเดือดครั้งสุดท้าย ณ เขาเทียนหลงก็อุบัติขึ้น! เสียงกลองรบดังกึกก้องสลับกับเสียงโห่ร้องฆ่าฟันจนผืนดินสะเทือน เลือดแดงฉานหลั่งชโลมต่างน้ำ ท่ามกลางวงล้อมอันสับสนอลหม่าน กองทัพหลวงรุกไล่บดขยี้จนกลุ่มกบฏ     แตกพ่าย ยามนี้ชัยชนะอยู่เพียงเอื้อมมือ ทว่าในจังหวะที่ทุกคนกำลังเพ่งสมาธิไปกับการปราบกบฏเบื้องหน้า ซุ่นจื่อกลับปรายสายตาอันคั่งแค้นไปยังแผ่นหลังองอาจของนายกองหนุ่ม

‘ตายเสียเถิด... จ้าวหานเฟิง!’

ซุ่นจื่ออาศัยความวุ่นวายก้าวทะยานออกไป ตวัดคมดาบเหล็กกล้าฟันเข้าใส่กลางแผ่นหลังของจ้าวหานเฟิงอย่างสุดแรงฉับพลัน!

"อึก...!"

แรงกระแทกอันหนักหน่วงและคมดาบที่กรีดลึกแผ่ไอเย็นเยียบ ส่งผลให้นายกองหนุ่มกระอักเลือดคำโต ร่างทั้งร่างทรุดฮวบล้มลงไปกองกับผืนดินในทันที

"จ้าวหานเฟิง!"

สุ้มเสียงแหบพร่าของแม่ทัพเซียวหลงเหยียนแผดร้องตะโกนลั่นสนั่นสมรภูมิด้วยความตื่นตระหนกถึงขีดสุด จอมทัพเฒ่าควบอาชาคู่ใจฝ่าดงอาวุธเข้ามาด้วยฝีเท้าเร็วที่สุดในชีวิต แท้จริงแล้วกองกำลังส่วนกลางของท่านแม่ทัพและกองร้อยของจ้าวหานเฟิงอยู่ห่างกันเพียงไม่กี่สิบก้าวเท่านั้น เพราะในใจของราชสีห์เฒ่าเป็นกังวลระแวดระวังล่วงหน้า กลัวว่าพยัคฆ์หนุ่มล้ำค่าชิ้นนี้จะได้รับอันตรายในศึกยืดเยื้อ

ทว่าเพียงพริบตาที่คมดาบของซุ่นจื่อวาดผ่าน ร่างสูงใหญ่ของจอมทัพก็พุ่งทะยานลงจากหลังม้า แววตาของเซียวหลง     เหยียนบัดนี้แดงฉานดุจปิศาจ ไร้ซึ่งความปรานีหรือเยื่อใยใดๆ ทั้งสิ้น ดาบขนาดยักษ์ในมือตวัดฟาดฟันเข้าใส่ทรชนผู้บังอาจทำร้ายของรักของตนอย่างโหดเหี้ยมรวดเร็ว จนร่างของซุ่นจื่อถูกฟันลึกนอนจมกองเลือดลงไปนอนแน่นิ่งกับพื้นหญ้าในพริบตา

ความเจ็บปวดแล่นริ้วเข้าสู่ขั้วหัวใจ ซุ่นจื่อไอออกมาเป็นลิ่มเลือด สายตาพร่าเลือนช้อนขึ้นมองบุรุษสูงใหญ่ผู้เป็นดั่งท้องฟ้าและดวงใจของตนตลอดหลายปีที่ผ่านมา แม้ในวาระสุดท้ายของชีวิต... สายตาคู่นั้นของท่านแม่ทัพก็ยังคงทอดมองไปเพียงแค่ร่างของจ้าวหานเฟิงอย่างห่วงหา ไร้ซึ่งเงาของเขาโดยสิ้นเชิง

ซุ่นจื่อเค้นเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย เอ่ยถามคำถามที่กรีดแทงใจตนเองที่สุดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแผ่วเบา

"ท่านแม่ทัพ... ตลอดเวลาที่ผ่านมา... ท่าน... ท่านเคยรักข้าบ้างหรือไม่ขอรับ..."

น้ำคำเว้าวอนระคนตัดพ้อของทหารชั้นรากหญ้าผู้ยอมสละทุกสิ่ง ดังก้องท่ามกลางเสียงสมรภูมิที่เริ่มสงบลง รอคอยคำตอบจากปากของราชสีห์ผู้เผด็จการอย่างใจสลาย

"จงตายไปซะ เจ้าของเล่นราคาถูก! กล้าดีอย่างไรถึงมาทำร้ายหัวใจของข้า!"

ถ้อยคำตวาดลั่นที่หลุดออกมาจากปากของแม่ทัพเซียวหลงเหยียนนั้น ช่างเยือกเย็นและโหดเหี้ยมไร้ซึ่งความปรานี ดั่งคมมีดที่กรีดซ้ำลงบนบาดแผลและหัวใจอันแหลกสลายของซุ่นจื่อจนไม่เหลือชิ้นดี จอมทัพเฒ่าหาได้ชายตาแลอดีตคนโปรดที่นอนจมกองเลือดอยู่แม้แต่น้อย เขาละทิ้งร่างนั้นไว้เบื้องหลังอย่างเหี้ยมโหด ก่อนจะรีบก้มลงช้อนอุ้มร่างอันไร้สติของจ้าวหานเฟิงขึ้นมาแนบอก แล้วก้าวเท้าพาทะยานออกจากสนามรบอันนองเลือดไปด้วยความร้อนรนและห่วงใยสุดแสน

ภาพสุดท้ายที่สะท้อนอยู่ในดวงตาอันพร่าเลือนของซุ่นจื่อ คือแผ่นหลังของบุรุษที่ตนยอมมอบทั้งกายและใจให้ กำลังโอบอุ้มชายอีกคนเดินจากไปโดยไม่คิดจะหันกลับมามอง

หยาดน้ำตาแห่งความขมขื่นและอัปยศรินไหลอาบแก้ม ผสมปนเปไปกับโลหิตสีแดงฉานที่นองท่วมผืนดิน ความทรงจำในอดีตยามที่เคยมีความสุขสมอยู่เคียงข้างจอมทัพผุดขึ้นมาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่สติสัมปชัญญะของทหารชั้นเลวผู้ไร้วาสนาจะค่อยๆ ขาดห้วง และดับสูญลงไปท่ามกลางเสียงสายลมหนาวแห่งสมรภูมิเขาเทียนหลงที่รูดม่านปิดฉากลงพร้อมกับชีวิตของเขาอย่างโดดเดี่ยว