บทที่ 2

ว่าที่เจ้าสาวพบปะทุกคนเสร็จแล้ว เตรียมที่จะไปร้านอาหารรับประทานอาหารกัน

เดิมทีผมอยากจะหาข้ออ้างขอตัวจากไปก่อน

ไม่คิดว่าซูเสวี่ยเซียนมาดึงผมอย่างลับ ๆ พาผมไปที่มุมหนึ่ง

รอยยิ้มอันอ่อนโยนเมื่อครู่นี้ของเธอได้หายไปหมดแล้ว เธอขมวดคิ้วจ้องมองผม ราวกับกำลังมองศัตรูอยู่

“ฉันรู้ว่าคุณกำลังวางแผนอะไรอยู่ ฉันแค่ช่วยเพื่อนรับมือเรื่องที่ถูกเร่งรัดให้หาคู่แต่งงานเท่านั้น เขาไม่อยากให้พ่อกับแม่ของเขาเป็นห่วง และทำเพื่อความกตัญญูด้วย ฉันกำลังทำความดีนะ ถ้าคุณกล้าก่อกวนเราก็เลิกกันเลย”

เห็นอยู่ชัด ๆ ว่าคนที่ทำผิดคือเธอ

แต่เธอกลับเอาการเลิกรามาขู่กันได้อย่างง่ายดาย ราวกับว่าความสัมพันธ์ของเราเป็นเพียงไพ่ในมือเธอที่สามารถทิ้งออกมาได้ตลอดเวลา

ผมมองเธอด้วยความเหลือเชื่อ:

“แต่นี่คือเรือนหอของเรา คุณคือแฟนของผมนะ”

ซูเสวี่ยเซียนไม่สนใจ

“ก็บอกแล้วว่าแค่ช่วยเหลือเพื่อน เขาถูกพ่อแม่เร่งรัดให้แต่งงานจนเครียดเกินไป แทบจะหายใจไม่ออกแล้ว อีกอย่างฉันก็ไม่เอามาใส่ใจ คุณจะคิดเล็กคิดน้อยอะไร ถ้าไม่ได้จริง ๆ ถึงเวลานั้นก็ขายเรือนหอนี้ไปแล้วไปซื้อใหม่เถอะ การตกแต่งในตอนนี้ ฉันก็ไม่ถูกใจเท่าไหร่”

บ้านที่เธอเอาแต่พูดว่าไม่ถูกใจสักเท่าไหร่ เมื่อครู่นี้กลับอวดอ้างในนามของคนอื่นอย่างภาคภูมิใจ

ซูเสวี่ยเซียนรู้สึกไม่กล้านำมาโชว์ คือบ้านหลังนี้ หรือความสัมพันธ์ของเรากันแน่

ความขมขื่นในใจราวกับกาแฟดำเข้มข้นปั่นป่วนอยู่ในท้อง ผมแทบจะรู้สึกพะอืดพะอมจนอยากอาเจียน

แต่เธอไม่ได้ให้ความสนใจกับสภาพของผมเลยแม้แต่น้อย เธอก้มหน้าลงมองดูข้อความในโทรศัพท์ เผยรอยยิ้มที่ลับลมคมใน

จากนั้นก็เงยหน้าขึ้น ทิ้งคำพูดประโยคหนึ่งอย่างหมดความอดทนแล้วรีบจากไป

“ฉันไปก่อนนะ ไม่งั้นคุณก็ไม่ต้องมาแล้ว ถ้ามาก็อย่าก่อกวน”

ผมยืนอยู่ที่เดิมหัวเราะเยาะตัวเอง

ผมจะไปได้อย่างไร

ถ้าไปแล้ว จะเป็นพยานความสุขของคุณได้อย่างไรเล่า?

ตอนที่ผมไปถึงโรงแรม พวกเขาก็เริ่มทานอาหารกันแล้ว

ซูเสวี่ยเซียนกำลังรับประทานอาหารและสนทนาพูดคุยกับเหล่าคุณน้าที่มีอายุอีกโต๊ะ

ก่อนหน้านี้เธอบอกว่า ตัวเธอเกลียดที่จะต้องคอยรับมือกับญาติ ๆ ที่สุด แต่ตอนนี้ดูเหมือนเธอเชี่ยวชาญมากชัด ๆ

คิดว่าคำพูดประโยคนั้นคงพูดให้ผมฟังเท่านั้น

และชิวเทียนหลางกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะของคนหนุ่มสาว เห็นได้ชัดว่าเขาดื่มไปหลายแก้วแล้วจนหน้าแดง กำลังคุยโวกับคนรอบข้าง

ผมหาที่นั่งแล้วนั่งลง

ได้ยินชิวเทียนหลางพูดขึ้นพอดีว่า:

“ผู้หญิงคนนี้นะตามตื้อฉันมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย ไล่ยังไงก็ไม่ไป ฉันก็จนปัญญา เลยยอมรับเธออย่างฝืนใจ ตอนนี้ก็ยืนกรานว่าจะแต่งงานให้ได้ ผู้หญิงนี่นะยุ่งยากจริง”

คนข้าง ๆ ถามด้วยความเยินยอว่า:

“ถ้างั้นเธอก็ต้องมีอะไรบางอย่างที่ทำให้นายนึกถึง ไม่อย่างนั้นนายจะอาลัยอาวรณ์ทิ้งเธอไม่ลง ยอมให้เธอคบกับนายตั้งนานได้ยังไง”

ชิวเทียนหลางหัวเราะเบา ๆ และเลิกคิ้วใส่เขา:

“นายรู้อยู่แล้ว ก็แค่เรื่องบนเตียงไม่ใช่หรือไง เธอรู้วิธีปรนนิบัติ เล่นไม่เคยเบื่อ เล่นไม่เบื่อเลย ทักษะเรื่องนั้นของเธอ แบบนี้เลย”

ชิวเทียนหลางยิ้มแปลก ๆ และยกนิ้วโป้งขึ้น

ผู้ชายในงานพากันมองไปในทิศทางของซูเสวี่ยเซียนหัวเราะเสียงดังอย่างรู้เท่าทัน

ซูเสวี่ยเซียนเห็นว่าบรรยากาศของโต๊ะนี้ดีขนาดนั้น ก็ยังโบกมือทักทายพวกเรา

กลับไม่รู้เลยว่า ตัวเองกลายเป็นทอล์คออฟเดอะทาวน์ไปแล้ว

ที่แท้นี่ก็คือผู้หญิงที่ผมรักทะนุถนอม

ผมหายใจเข้าลึก ๆ จึงค่อย ๆ คลายนิ้วที่บีบเนื้อต้นขาอย่างแน่น

ตั้งแต่ผมคบกับซูเสวี่ยเซียน เธอไม่เคยให้ผมแตะต้องเธอเลย

เธอบอกว่าเธอต้องการให้แน่ใจว่าผมเป็นคน ๆ นั้น ทุกอย่างต้องรอจนกว่าเราแต่งงานกันแล้วถึงทำได้

ตั๋วเข้าชมที่ผมไม่ได้รับ กลับเป็นสิ่งที่คนอื่นได้เล่นจนนับครั้งไม่ถ้วนมานานแล้ว

ผมยืนขึ้นและชูแก้ว สายตาของทุกคนก็จับจ้องมาที่ผมในพริบตา

สีหน้าของซูเสวี่ยเซียนอึดอัดทันที มองมาที่ผมอย่างประหม่า สายตานั้นคือเตือนผมอยู่

ผมหลบสายตาเธอ ตะโกนบอกทุกคนเสียงดัง

“ญาติพี่น้องทุกคนต่างอยู่ที่นี่ ผมจะพูดสักคำสองคำ”

“ถึงแม้วันนี้ผมกับลูกพี่ลูกน้องเจอกันครั้งแรก แต่เราก็มีวาสนากันอย่างมาก ราวกับคุ้นเคยราวกับรู้จักกันมานาน ความชื่นชอบของเราเหมือนกันทุกประการ เพราะฉะนั้น ผมมีอุปกรณ์จัดงานแต่งอยู่บ้าง คิดว่าลูกพี่ลูกน้องของผมก็คงจะชอบเหมือนกัน ตอนนี้ก็ขอมอบให้ลูกพี่ลูกน้องของผมแล้วกัน ขออวยพรให้พวกเขามีลูกในเร็ววัน ครองรักจนแก่เฒ่า!”

ทุกคนปรบมือและอวยพร

ผมเพิ่มเติมอีกประโยค:

“ไม่ต้องห่วง มันไม่ใช่มือสอง ผมยังไม่ได้ใช้”

ม่านตาของซูเสวี่ยเซียนหดลง สีหน้าของเธอเปลี่ยนจากความโกรธเป็นความกลัวแล้วลุกขึ้นยืน

เธอก้าวเท้าออกมาตามจิตใต้สำนึก ราวกับว่าเธออยากเข้ามาอธิบายให้ผมฟัง

แต่คุณน้าที่อยู่ข้างเธอยกแก้วขึ้นขอดื่มอวยพรให้เธอ ซูเสวี่ยเซียนเลยชักเท้ากลับไปทันที เค้นรอยยิ้มออกมาแล้วดื่มเหล้าแก้วนั้น จากนั้นจึงนั่งลงอีกครั้ง

ผมส่ายหัวอย่างเยาะเย้ยตัวเอง

หันหลังกลับแล้วจากไปเพียงลำพัง