บทที่ 3

อันที่จริงวันนี้ควรจะเป็นวันที่ผมและซูเสวี่ยเซียนมีความสุขกัน ผมและซูเสวี่ยเซียนนัดกันว่าจะมาพบพ่อกับแม่ของผม

เราคบกันมาสามปี แต่กลับเลื่อนวันพบพ่อแม่ครั้งแล้วครั้งเล่า

ซูเสวี่ยเซียนมักจะมีข้ออ้างมากมายมาหลีกเลี่ยงเรื่องนี้ ตื่นเต้น งานยุ่ง รู้สึกไม่สบาย ปฏิทินโหราศาสตร์เขียนไว้ว่าวันนี้ไม่เหมาะที่จะพบผู้ใหญ่

สามเดือนที่แล้ว เป็นครั้งที่พวกเราใกล้จะได้พบกับผู้ใหญ่อย่างเป็นทางการมากที่สุด

พ่อแม่ของผมต่างสวมเสื้อผ้าก้นหีบ และไปถึงห้องรับรองที่จองไว้

แต่ซูเสวี่ยเซียนก็ยังไม่ปรากฏตัวสักที

ผมโทรหาสายแล้วสายเล่าก็เป็นสายไม่ว่าง จนในที่สุดเธอก็ส่งข้อความมาฉบับหนึ่งว่า "เพื่อนของฉันประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์"

เมื่อเห็นเหตุผลที่ไร้เหตุผลเช่นนี้ ผมก็รู้ว่าเธอกำลังหลบเลี่ยงอีกแล้ว

ซูเสวี่ยเซียนเคยบอกผมว่าพ่อแม่ของเธอหย่าร้างกัน ดังนั้นเธอจึงกลัวการแต่งงานมาโดยตลอด และผมในเวลานั้นเพียงแค่กอดเธออย่างปวดใจ สัญญาว่าผมจะรอจนกว่าเธอจะพร้อม

ดังนั้นผมจึงรับความผิดที่แฟนสาวไม่ได้มาให้ตัวเองอีกครั้ง

“ขอโทษครับ ผมแจ้งเวลากับเธอผิดไป และเธอบังเอิญมีประชุมมาไม่ทัน คราวหน้านะครับ คราวหน้านะ”

แต่พ่อแม่กลับไม่เชื่อผมอีกต่อไปแล้ว และพวกท่านก็แน่ใจว่าเพราะผมกลัวจะถูกเร่งรัดให้แต่งงาน จึงกุเรื่องแฟนสาวขึ้นมา

“แม้แต่ประธานบริษัทใหญ่ก็ยังหาทางสละเวลาออกมาทานข้าวสักสิบหรือยี่สิบนาทีได้ แฟนลูกอยู่ระดับไหนล่ะ?”

ผมพูดไม่ออก

หลังจากพยายามมาสามเดือน เมื่อไม่กี่วันก่อนซูเสวี่ยเซียนก็ตกลงที่จะพบผู้ใหญ่อีกครั้ง

ผมเป็นห่วงว่าถ้านานไปจะเกิดเรื่องผิดพลาดอีก

จึงนัดไว้ในสุดสัปดาห์นี้

ไม่คิดว่า เมื่อวานจู่ ๆ ซูเสวี่ยเซียนก็บอกผมว่า เพื่อนคนหนึ่งมีเรื่องที่สำคัญมากขอให้เธอช่วยเหลือ

การนัดพบถูกยกเลิกโดยปริยาย

ตอนนั้นแม่มองผมอย่างล้อเลียน

“ฉันรู้ว่าจะต้องเป็นแบบนี้มาแต่แรกแล้ว ในเมื่อพรุ่งนี้แกก็ไม่มีธุระอะไร ก็ไปทานข้าวที่บ้านญาติกับฉัน เขาอายุน้อยกว่าแกหนึ่งปี ก็กำลังจะแต่งงานแล้ว แกลองไปเปิดหูเปิดตาดูสิว่าเจ้าสาวที่มีตัวตนมันเป็นยังไง”

ตอนนี้ท่านได้เจอแล้วจริง ๆ

เพียงแต่เจ้าสาวของผมยืนอยู่ข้างกายคนอื่น

ที่แท้ การช่วยเรื่องสำคัญของเพื่อนที่ซูเสวี่ยเซียนพูดถึง คือการรับบทเป็นคู่หมั้นของแฟนเก่า เพื่อรับมือที่ถูกเร่งรัดให้แต่งงาน ทั้งยังอยู่ในเรือนหอของผมด้วย

ที่แท้ซูเสวี่ยเซียนสามารถพบญาติทั้งหมดของฝ่ายชายโดยอ้างการแต่งงานได้เพื่อใครอีกคน

แต่ผมที่เป็นลูกอกตัญญูกลับรอผู้หญิงที่รักษาตนให้บริสุทธิ์ดั่งหยกเพื่อผู้อื่นอย่างโง่เขลา

ปล่อยให้พ่อแม่ของผมมองความสุขของลูกคนอื่นอย่างอิจฉา แล้วเป็นห่วงแทนผม

……

หลังจากกลับบ้าน ผมก็นั่งบนโซฟาคนเดียว ตกอยู่ในห้วงความคิด

ภาพวันนี้ยังคงวนเวียนในสมอง

ผมเอื้อมมือไปหยิบรูปถ่ายบนโต๊ะกาแฟ ช่วงเวลาที่เคยสวยงามของผมกับซูเสวี่ยเซียน ใบหน้าที่ยิ้มแย้มในตอนนั้นดูปลอมมากในตอนนี้

มีเสียงเสียบกุญแจดังมาจากประตู

มันเป็นเช้าตรู่แล้ว

ผมคิดว่าเป็นซูเสวี่ยเซียนกลับมาแล้ว

คนที่เปิดประตูกลับชิวเทียนหลาง ในมือของเขาถือกุญแจบ้านของผมไว้

ผมไม่รู้สึกแปลกใจเลยสักนิด

แม้แต่เรือนหอก็ยังถูกเธอมอบให้แล้ว

นับภาษาอะไรกับกุญแจบ้านเช่า?

เขายิ้มแล้วพูดว่า

“ต้วนซานหมิง ฉันไม่รู้นายก็อยู่ด้วย”

ทั้ง ๆ ที่มันเป็นบ้านของผม แต่ชิวเทียนหลางดูประหลาดใจที่เห็นผมปรากฏตัวที่นี่ ราวกับว่าผมต่างหากที่เป็นแขกไม่ได้รับเชิญ

หลังจากพูดจบประโยค เขาก็อุ้มซูเสวี่ยเซียนที่ดูเหมือนจะเมาแล้วด้วยท่าเจ้าหญิงก่อนจะเดินเข้ามาทันที

ชิวเทียนหลางพูดกับผมที่นั่งอยู่บนโซฟาอย่างไม่เกรงใจเลยสักนิดเดียวว่า "หลีกหน่อย"

ผมมองซูเสวี่ยเซียนที่ไม่ได้สติ ยังคงทนเอาไว้

ชิวเทียนหลางเดินตรงเข้าไปในห้องของผมอย่างตามอำเภอใจมาก หยิบผ้าห่มจากข้างในมาคลุมซูเสวี่ยเซียน จากนั้นจึงหันหลังเข้าไปในห้องครัว

เขาคุ้นเคยกับบ้านหลังนี้ราวกับว่าเคยมานับครั้งไม่ถ้วน

ผมรู้สึกแน่นหน้าอก

บางทีในช่วงเวลานับไม่ถ้วนที่ผมอยู่นี่ ซูเสวี่ยเซียนอาจเคยให้เขามาหลายครั้งแล้วจริง ๆ

ชิวเทียนหลางทำตัวเหมือนสุภาพบุรุษต่อหน้าผม ป้อนน้ำซูเสวี่ยเซียนอย่างระมัดระวัง

ราวกับว่าการพูดถึงซูเสวี่ยเซียนตามใจของเขาในวงเหล้านั้นเป็นภาพลวงตา

ผ่านไปสักพักการรับรู้ของซูเสวี่ยเซียนค่อย ๆ กลับคืนมา

เธอรีบขอบคุณชิวเทียนหลางทันที ในสายตาของเธอเหมือนจะมองเห็นเพียงชิวเทียนหลางเท่านั้น ไม่สังเกตเห็นว่าผมก็อยู่ในห้องด้วย

“ขอบคุณนะ เทียนหลาง”

“ผมเองที่ต้องพูดขอบคุณ คุณไม่เป็นไร งั้นผมไปก่อนนะ”

ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าวเท่านั้น แต่ซูเสวี่ยเซียนบอกว่าเธอจะไปส่งเขาให้ได้ เธอจึงฝืนตัวเองลุกขึ้นอย่างไม่มั่นคง ทั้งสองเริ่มกอดกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ การส่งถึงหน้าประตูนี้ให้ความรู้สึกเหมือนคู่รักที่อาลัยอาวรณ์ที่จะจากลา

ผมมองพวกเขาที่แสดงละครด้วยความเย็นชา

ปรากฏว่าชิวเทียนหลางที่ก้าวเท้าซ้ายออกประตูไป ก็หดกลับมาทันที

“ดูหัวสมองผมสิ ผมคิดจะขอโทษลูกพี่ลูกน้องแต่ทำไมดันลืมไปได้ล่ะ วันนี้ต้องขอโทษด้วยนะที่ยืมเรือนหอและแฟนของนาย นายคงจะไม่โกรธใช่ไหม?”

ปากบอกว่าขอโทษ แต่สีหน้าของเขากลับดูไม่รู้สึกผิดเลย น้ำเสียงดูขอไปทีมาก กระทั่งแววตาก็แฝงไปด้วยการยั่วยุ

ผลปรากฏว่าผมยังไม่ทันได้เอ่ยปาก

ซูเสวี่ยเซียนตอบแทนผมอย่างรีบร้อน

“เขาจะโกรธคุณได้ไง คุณก็แค่ไม่อยากให้พ่อแม่เป็นห่วง เป็นความกตัญญู”

ชิวเทียนหลางยิ้มและพูดว่า

“ถ้าไม่ใช่เพราะเสวี่ยเซียนดูสวยมากเกินไปจริง ๆ ผมยังคิดว่าหลังจากที่เราเลิกกัน คุณยังโสดอยู่เลย”

เห็นอยู่ชัด ๆ ว่าคำพูดของเขาดูวกไปวนมา และไม่มีทฤษฎี แต่ก็ใช้ได้ผลกับผู้หญิงมาก

แก้มของซูเสวี่ยเซียนเปลี่ยนเป็นสีแดงทันที

สายตาของชิวเทียนหลางจ้องมองไปที่ซูเสวี่ยเซียนอย่างกล้าหาญ เต็มไปด้วยความเย้าหยอก

ผมก็ยืนอยู่ตรงนี้

พวกเขาทั้งสองเพิกเฉยการมีอยู่ของผมโดยสิ้นเชิง สบตาอย่างหยาดเยิ้ม

แววตาของผมค่อย ๆ เย็นชา

ในที่สุดชิวเทียนหลางก็พร้อมที่จะจากไป

ผมกลับหยุดเขาไว้

"รอก่อน!

ในเมื่อนายจะไปแล้ว ก็พาคู่หมั้นของนายไสหัวไปจากบ้านของฉันด้วย!”

ซูเสวี่ยเซียนมองมาที่ผมด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

“ต้วนซานหมิง คุณกำลังพูดอะไร!”