ตอนที่10

อิทธิพลทำหน้าที่ขับรถพาหนูน้อยน่ารักน่าเอ็นดูมาส่งถึงหน้าโรงเรียนโดยมีคนเป็นแม่นั่งมาด้วย

"ตอนเย็นลุงอิฐจะมารับหนูไหมคะ" เสียงเจื้อยแจ้วของคนที่นั่งข้างหลังชะโงกหน้ามาถามคนขับรถ

"มาสิคะลุงอิฐจะพาน้องเพียงไปเดินเล่นที่ห้างก่อนกลับดีไหมคะ" อิทธิพลวางแพลนให้หลานสำหรับวันนี้ไว้แล้ว

"ดีค่ะ เย้ๆ แม่ไปด้วยหรือเปล่าคะ"

"แม่ต้องไปส่งของให้ลูกค้าค่ะ ถ้าน้องเพียงอยากไปกับลุงอิฐแม่อนุญาตนะคะ" บารารีบอกกับลูกเธอมีของที่ต้องส่งลูกค้าอีกเป็นร้อยๆ ที่รอให้กลับไปจัดการ

"เดี๋ยวฉันกลับไปช่วยแพ็กส่งก่อนมารับน้องเพียงแน่นอน แกต้องไปด้วย" อิทธิพลมองกระจกหลังเห็นหนูน้อยหน้าเศร้าลงพอบารารีบอกว่าไปด้วยไม่ได้เขาจึงอาสาช่วยงานเธอให้เสร็จ

"แสดงว่าแม่ก็ไปได้ใช่ไหมคะ เย้ๆ" หนูน้อยดีใจที่จะได้ไปพร้อมกันสามคน

"ถึงโรงเรียนแล้วค่ะ ตั้งใจเรียนนะคะ" บารารีบอกกับลูกสาว อันที่จริงหนังสือที่ลูกอ่านอยู่ประจำเป็นหนังสือของเด็กประถมเพียงใจเลยสอบได้คะแนนดีกว่าเด็กวัยเดียวกันตลอด

"สวัสดีค่ะ จุ๊บ จุ๊บ" หนูน้อยจุ๊บแก้มแม่แล้วหันไปจุ๊บแก้มเพื่อนของแม่ด้วยก่อนจะเปิดประตูวิ่งดุ๊กดิ๊กเข้าโรงเรียน

"อิจฉาแกจัง ถ้าฉันมีลูกน่ารักแบบน้องเพียงฉันหลงตายเลย" อิทธิพลมองตามหนูน้อยที่วิ่งไปอย่างไม่คลาดสายตา

"ก็รีบหาแฟนแล้วมีเป็นของตัวเองซะสิจะได้ไม่ต้องมาอิจฉาฉัน" บารารีเอ่ยอย่างขำๆ ลูกสาวเธอน่ารักจริงนั่นแหละใครได้อยู่ใกล้ก็มักจะหลงหนูเพียงทุกครั้งเพราะความน่าเอ็นดูของลูกสาวเธอ

"แค่แกยอมให้ฉันเป็นพ่อบุญธรรมของน้องเพียง" อิทธิพลเอ่ยอย่างจริงจังเขาอยากได้น้องเพียงมาเป็นลูกของตนเองจริงๆ

"ไม่เอาหรอก เผื่อแกมีลูกของแกเองขึ้นมาน้องเพียงคงเสียใจไม่น้อย" บารารีเอ่ยออกมาตอนนี้อิทธิพลยังโสดจึงพูดแบบนั้น แต่ถ้าวันไหนเขาแต่งงานมีลูกของตนเองจริงๆ ลูกสาวเธอก็ต้องไม่มีพ่อเหมือนเดิมให้น้องเพียงเข้าใจว่าพ่อของเขาอยู่บนฟ้าไปแบบนี้แหละดีแล้ว

"แกก็รู้ว่าฉันไม่อยากแต่งงาน" อิทธิพลเอ่ยตามความจริงเพราะเขายังไม่เจอคนที่รักจริงๆ

"ไม่อยากแต่งหรือหาแฟนไม่ได้กันแน่" บารารีแซวเพื่อน อิทธิพลเป็นคนหล่อแต่เรื่องมากไม่แปลกที่หาแฟนไม่ได้สักที

"ฉันแค่เลือกคนที่ดีที่สุดต่างหาก"

"จ้า อย่าเลือกนานล่ะเดี๋ยวจะได้อยู่คนเดียวไปจนแก่" สองคนเพื่อนซี้แซวกันไปแซวกันมาไม่มีใครยอมใครเถียงกันเป็นเด็กๆ เหมือนอย่างเมื่อก่อน

เมื่อกลับมาถึงคอนโด อิทธิพลก็ลงมือช่วยเธอแพ็กของ บารารีตอบข้อความลูกค้าไปด้วยแพ็กของไปด้วยเธอไม่อยากให้ของค้างอยู่เธอนานจึงรีบจัดส่งให้ลูกค้าที่โอนเงินมาแล้วภายในวันนี้

"ฉันเพิ่งได้รับข้อความจากกันต์ ประธานสาขารุ่นเราจำได้ไหม" อิทธิพลเงยหน้าขึ้นมาถามเธอ

"อืม จำได้สิ" ทำไมเธอจะจำไม่ได้ล่ะเธอจำเขาได้ดีเลยแหละ..จำได้ไม่ลืม

"มันบอกว่าอีกสองอาทิตย์จะนัดรวมรุ่นเราไปเลี้ยงน่ะแกจะไปไหม" อิทธิพลถามเธอถ้าบารารีไปเขาก็จะไปแต่ถ้าเพื่อนไม่ไปเขาก็ไม่ไปเพราะไม่ได้สนิทกับใครเท่าบารารีอีกแล้ว

"ไม่รู้สิ" เธออยากจะไปเจอเพื่อนๆ สมัยเรียนเพราะตั้งแต่จบมาก็ไม่เคยเจอใครอีกเลย แต่อีกใจก็ไม่อยากไป

"ถ้าแกไม่ไปฉันก็ไม่ไป"

"อะไรของแกเนี่ย ถ้าอยากจะไปก็ไปสิฉันไม่รู้จะว่างหรือเปล่า"

"ก็ฉันไม่มีเพื่อนนี่นา ถ้าไปคนเดียวก็เหงาๆ น่ะสิ" อิทธิพลทำหน้าให้ดูน่าสงสาร

"น่าสงสารจัง ฉันไปเป็นเพื่อนแกก็ได้" บารารีลูบหัวอิทธิพลแล้วขำกับท่าทางของอีกคน ตัวโตรอยสักเที่แขนแต่มาทำท่าแบบนี้มันน่าตลกสิ้นดี

อิทธิพลและบารารีมารับเด็กหญิงเพียงใจเมื่อถึงเวลาเลิกเรียน หนูน้อยวิ่งขึ้นรถด้วยสีหน้ายิ้มแย้มดีใจที่จะได้ไปเที่ยวห้าง ที่จริงห้างแห่งนี้ก็ไปกับแม่บ่อยๆ เพราะบารารีต้องไปทำงาน แต่วันนี้พิเศษกว่าทุกครั้งเพราะจะมีคุณลุงใจดีไปด้วย

"ยิ้มแฉ่งมาเชียวคนสวยของลุง" อิทธิพลเอ่ยแซวหนูน้อยที่ยังไม่ยอมหุบยิ้ม

"คิกๆ หนูดีใจที่ลุงอิฐจะพาไปเที่ยว"

"ห้างนี้แม่ก็พาไปออกจะบ่อยน้องเพียงดีใจอะไรขนาดนั้นคะ" บารารีหันไปถามลูกสาว

"ก็วันนี้เราไม่ต้องเดินกันแค่สองคนไงคะ แต่มีลุงอิฐไปด้วย" หนูน้อยร่าเริงไม่ยอมหยุดไม่เคยดีใจเท่านี้มาก่อนเลย บารารีเริ่มใจเสียถ้าลูกสาวเธอติดอิทธิพลมากเกินไปคงไม่ดีแน่

"งั้นเราไปกันเลยแต่ก่อนไปลุงอิฐขอพลังหน่อย" อิทธิพลทำแก้มป่องๆ เอียงหน้าไปให้หลานจุ๊บแก้ม

"จุ๊บ"

"พลังมาเต็มเลยวันนี้เดินให้ขาลากไปเลย" สองลุงหลานเข้ากันดีเป็นปี่เป็นขลุ่ย อิทธิพลเป็นคนแรกที่ลูกสาวเธอคุยและเล่นด้วยมากขนาดนี้ทุกทีเวลาเจอคนแปลกหน้าเพียงใจมักขี้อายไม่ยอมพูดไม่ยอมจาอาจเพราะอิทธิพลเป็น.....เพื่อนของเธอ

เมื่อถึงห้างมือข้างซ้ายของหนูน้อยจับมือแม่ของตัวเองไว้ส่วนอีกข้างก็จับมือคุณลุงใจดีไม่ยอมปล่อย ภาพหนูน้อยอยู่ตรงกลางขนาบข้างไปด้วยอิทธิพลและบารารีหากใครมองก็ล้วนแต่คิดว่าเป็นครอบครัวที่น่ารักพากันมาเดินเที่ยว

"อยากกินอะไรคะคนสวย" อิทธิพลก้มลงมาถามเด็กหญิงตัวน้อย

"อืม..หนูอยากกินชาบู"

"จัดไปเลย" อิทธิพลตามใจหลานคนสวยเต็มที่คนตัวใหญ่ย่อตัวลงแล้วอุ้มหนูน้อยขึ้นมาก่อนจะพาเดินเข้าร้านชาบูที่หลานอยากกิน บารารีมองภาพของลูกสาวกับเพื่อนสนิททำให้เธอนึกอยากให้ครอบครัวที่เธอใฝ่ฝันมันเกิดขึ้นจริงๆ

"อยากกินอะไรคะ" อิทธิพลยื่นกระดาษเมนูให้หนูน้อยขีดเมนูที่อยากกิน

"เอาอันนี้สอง อันนี้สี่เลยหนูชอบแล้วก็อันนี้" หนูน้อยขีดๆ เขียนๆ สั่งอาหารที่ต้องการก่อนจะส่งให้พนักงาน ไม่นานวัตถุดิบที่สั่งไปมาเสิร์ฟเต็มโต๊ะ อิทธิพลจัดการหยิบของใส่หม้อโดยใช้อีกมือบังหน้าเพียงใจไว้เพื่อกันไม่ให้น้ำร้อนกระเด็นโดน

"ลุงอิฐมีลายเต็มเลย เจ็บไหมคะ" หนูน้อยนั่งข้างแขนของอิทธิพลที่มีรอยสักลูบเบาๆ ก่อนจะถามตาแป๋ว

"เจ็บค่ะถ้าน้องเพียงไม่อยากเจ็บห้ามทำตามนะคะ" อิทธิพลไม่ค่อยสนับสนุนหลานเท่าไหร่ในตอนนี้แต่ในอนาคตคงยังไม่มีใครบอกได้

"เท่จังเลยค่ะ สวยด้วย" หนูน้อยดูจะชอบลายที่อิทธิพลเลือกสัก มือเล็กลูบๆ จับๆ แขนข้างที่มีรอยสักหากเป็นเด็กบางคนอาจจะรู้สึกกลัวแต่หนูน้อยคนนี้กลับดูสนใจรอยสักของเขามากกว่ากลัว

"น้องเพียงค่อยกินๆ ลูก" บารารีเตือนลูกสาวเบาๆ ที่ตักคำใหญ่แล้วเข้าปากไม่หมดจนหล่นแต่โชคดีที่อิทธิพลเอาผ้ากันเปื้อนที่ร้านเตรียมให้มาเหน็บตรงเสื้อนักเรียนของหนูน้อยเลยไม่เปื้อน ไม่เช่นนั้นโดนคนเป็นแม่บ่นยาวเป็นแน่

"เดี๋ยวฉันดูน้องเพียงเอง" อิทธิพลตักนั่นตักนี่ใส่จานของหนูน้อยไว้ให้หายร้อนอันไหนยังไม่หายก็จะคอยเป่าให้ก่อนจะป้อนใส่ปากหนูน้อยที่เคี้ยวแก้มตุ่ยๆ

"ถ้าพ่อยังอยู่คงได้มาเที่ยวแบบนี้" เด็กหญิงเพียงใจเอ่ยขึ้นมาเมื่อคิดถึงพ่อที่ไม่เคยเห็นหน้า รูปสักใบก็ไม่เคยเห็น บารารีมองลูกแล้วสงสารเพียงใจคงต้องการพ่อจริงๆ แต่เธอจะทำยังไงได้ล่ะเรื่องมันผ่านมานานขนาดนี้ถ้าเธอเดินไปบอก..เขาจะเชื่อเธอหรือเปล่า