ตอนที่9 Nc

อิทธิพลลงมือเข้าครัวทำสุกี้หม้อไฟสูตรเด็ดของตัวเอง ส่วนสองแม่ลูกนั่งรออย่างใจจดใจจ่อโดยเฉพาะหนูน้อยที่กลับมาถึงก็รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อมารอกินสุกี้ฝีมือเพื่อนแม่ที่มาอยู่ตั้งแต่เช้า

"ว้าว! หอมมาก น่ากินจังเลยค่ะลุงอิฐ" หนูน้อยเอ่ยปากชมไม่หยุดเมื่อหม้อสุกี้ถูกวางลงที่กลางโต๊ะ

"กินได้เลยค่ะคนสวย ลุงอิฐทำสุดฝีมือเลยนะ" อิทธิพลเอ็นดูท่าทางน่ารักของหนูน้อย ถ้าเขามีลูกน่ารักแบบนี้คงหลงตายเลย

"ทำยังไงก่อนคะน้องเพียง" บารารีถามลูกสาว

"ขอบคุณค่ะลุงอิฐ" หนูน้อยยกมือไหว้ขอบคุณคุณลุงใจดีที่ทำอาหารให้ บารารีจะสอนลูกเสมอว่าเวลารับของจากใครต้องขอบคุณทุกครั้ง

"ค่ะ กินเถอะเดี๋ยวลุงตักให้" อิทธิพลผู้ไม่เคยใช้คะขากับใครแต่กลับได้มาใช้กับหนูน้อยน่ารักตรงหน้า เขาอยากจะเป็นพ่อบุญธรรมของน้องเพียงเข้าให้แล้วจริงๆ ไม่ใช่เพราะสงสารบารารีแต่เพราะเขาหลงหนูน้อยคนนี้จนอยากได้เป็นลูกเสียเอง

"อร่อยมากเลยค่ะ" หนูน้อยตักเข้าปากคำโตแล้วเอ่ยปากชมจนคนทำชักจะเขินเข้าให้

"กินเยอะๆ นะคะ" อิทธิพลหยิบทิชชูมาเช็ดปากให้หนูน้อยที่กินเพลินจนปากเลอะ บารารีมองแล้วยิ้มที่ได้เห็นลูกสาวมีความสุข

"เดี๋ยวฉันดูน้องเพียงเองแกกินเถอะทำตั้งนาน" บารารีบอกกับเพื่อนทำท่าจะลุกไปนั่งข้างเพียงใจ

"ไม่ต้องฉันทำกินเองจนเบื่อแล้วแกนั่นแหละกินไปเลย แกผอมลงเยอะเลยนะฉันจะขุนแกให้อ้วนขึ้นเอง" อิทธิพลสังเกตเห็นว่าบารารีผอมลงจริงๆ แต่ไม่ได้ถึงขั้นน่าเกลียดแต่แค่เมื่อก่อนเธอดูอวบกว่านี้อาจจะเพราะต้องทำงานและต้องเลี้ยงลูกคนเดียวจนไม่มีเวลากินข้าว

เมื่อกินอิ่มหนำสำราญกันแล้วก็ถึงเวลาที่ต้องส่งแขกกลับบ้านเด็กหญิงตัวน้อยหน้าสลดลงเมื่อเพื่อนแม่กำลังจะกลับ

"น้องเพียงลุงอิฐจะกลับแล้วสวัสดีลุงอิฐหรือยังคะ" บารารีถามลูกสาวที่ทำหน้ามุ่ยทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังหัวเราะร่าเริง พูดเป็นต่อยหอย

"ไม่กลับได้ไหมคะคืนนี้นอนที่นี่ก็ได้" หนูน้อยก้มหน้าสลดไม่อยากให้อีกคนกลับ

"ไม่ได้ค่ะลุงอิฐเขามีงานต้องไปทำนะคะคนเก่ง" บารารีพยายามบอกให้ลูกเข้าใจ ลูกสาวเธอติดเขาเข้าให้แล้วนี่แค่วันเดียวเท่านั้นน้องเพียงยังงอแงไม่ยอมให้อิทธิพลกลับ

"ไม่อยากให้กลับเลย"

"เดี๋ยวพรุ่งนี้ลุงอิฐมาหาใหม่นะคะ" อิทธิพลนั่งลงคุยกับหนูน้อยให้เข้าใจ

"มาทุกวันเลยได้ไหมคะ" เด็กน้อยต่อรอง อิทธิพลยิ้มจนเห็นฟันขาว

"ได้สิคะ ลุงอิฐจะมาหาน้องเพียงทุกวันเลยดีไหมคะ" อิทธิพลชูนิ้วก้อยขึ้นมาหนูน้อยยิ้มร่าทำสัญญากับอีกคนทันที

"ห้ามผิดสัญญานะคะ"

"แน่นอนค่ะ ไหนล่ะรางวัลของลุงอิฐวันนี้" อิทธิพลทำแก้มป่องๆ ยื่นหน้าไปหาหนูน้อย

"จุ๊บ นี่ค่ะ" หนูน้อยจุ๊บที่แก้มของเขา อิทธิพลยิ่งยิ้มกว้างขึ้นอีก

"ไหนมาลุงให้รางวัล ฟอดด" อิทธิพลหอมแก้มยุ้ยอย่างเอ็นดู บารารียืนมองการกระทำของทั้งคู่จนอยากจะยกกล้องขึ้นมาถ่ายเก็บไว้

"กลับบ้านดีๆ นะคะ บ๊ายบาย" มือเล็กยกขึ้นโบกลาให้คุณลุงใจดีอย่างน่ารัก อิทธิพลหันมายิ้มกว้างให้ก่อนจะเดินลับไปเขาก็ไม่อยากกลับหรอกแต่จะให้นอนห้องของบารารีคงดูไม่เหมาะ

"ทำไมทำหน้าแบบนี้ล่ะคะคนเก่ง" บารารีถามลูกสาวที่ไม่ร่าเริงเหมือนก่อนหน้า

"พรุ่งนี้ลุงอิฐจะมาหาจริงๆ ใช่ไหมคะ" เธอเองก็ตอบลูกไม่ได้เช่นกัน หากอิทธิพลไม่มาเธอคงต้องหาคำอธิบายให้ลูกเข้าใจว่าเขาไม่ว่าง ตอนนี้ลูกของเธอมีความหวังที่จะได้เจอเขาทุกวันน้องเพียงมีแค่เธอมาตลอดไม่แปลกที่จะติดอิทธิพลแจขนาดนี้

อิทธิพลกลับคอนโดของตัวเองที่ซื้อเอาไว้วันนี้เขารู้สึกอยากระบายจนต้องเรียกคู่ขามาถึงห้อง

"คิดถึงวาก็ไม่บอกนะคะอิฐ" หญิงสาวหน้าตาดีทรวดทรงองค์เอวสวยได้รูปเดินนวยนาดเข้ามาหาเขา

"มานี่สิ" ดึงแขนอีกคนลงมาก่อนจะคร่อมเธอเอาไว้

"วันนี้ร้อนแรงจังเลยนะคะ" ร่างบางทำเสียงออดอ้อนเธอเป็นคู่ขาให้อิทธิพลมาหลายเดือน

"ถอดเสื้อผ้า" เสียงทุ้มออกคำสั่ง หญิงสาวแสนรู้งานปลดชุดเดรสสวยออกอย่างง่ายดาย ขาเรียวอ้าออกกว้างใช้มือช่วยจับขาให้กางออก ร่างหนาปลดผ้าขนหนูที่พันรอบเอวออกชักรูดแก่นกายขนาดเท่าข้อแขนรัวๆ มือหนาคว้าอุปกรณ์ป้องกันมาสวมอย่างชำนาญ

"ไม่ต้องใส่ก็ได้ค่ะ วาไม่เคยมีใครนอกจากคุณนะคะ" เธอบอกด้วยความสัตย์จริงถึงเธอจะทำงานแบบนี้แต่ถ้าเขาซื้อเธอไว้แล้วเธอก็จะไม่เป็นของใครจนกว่าเขาจะเขี่ยเธอทิ้ง ร่างหนาไม่ได้สนใจจับแก่นกายใหญ่สอดเข้าไปในร่องสวาทที่แฉะจากน้ำยาหล่อลื่นที่เธอเตรียมมาเองเพื่อไม่ให้เขาเสียเวลาในการเล้าโลม

"อ๊า..แน่นมากเลยค่ะ..อู๊ย..เสียวร่อง" ร่างบางร้องครางลั่นอิทธิพลทั้งดุดันแถมขนาดของเขาใครๆ ก็ติดใจทั้งนั้นเธอเองก็เช่นกัน และที่สำคัญเธอชอบที่เขาให้เงินเธอเยอะจนน่าพอใจ

"อ๊ะ..เสียว" เสียงหวานครางไม่หยุดเธอพยายามจะทำทุกอย่างให้เขาพอใจ เอวสอบเร่งกระแทกจนถี่ยิบ

สวบ! สวบ! พวงไข่สองใบกระทบกับเนื้อดังจนเกิดเสียง ยิ่งปลุกเร้าอารมณ์ของทั้งคู่เข้าไปอีก

"ซี้ด..ตอดอีก" เสียงทุ้มซี้ดปากคราง หญิงสาวตรงหน้าก็ไม่ได้แย่จัดได้ว่าดีเลยด้วยซ้ำช่องทางรักยังคงคับแน่นบวกกับลีลาเด็ดดวงของเธอ

"อ๊าส์..อ๊าง!" ร่างหนากระตุกถี่ๆ ก่อนจะปล่อยน้ำสีขาวขุ่นเต็มสิ่งที่เรียกว่าถุงยางอนามัย

"อื้อ" ร่างบางครางเบาๆ เมื่อแก่นกายของเขาถูกถอนออก

"เดี๋ยวฉันโอนเงินไปให้นะ" อิทธิพลบอกกับเธอแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปอย่างไม่สนใจไยดีอีกคน หญิงสาวลุกขึ้นแต่งตัวให้เรียบร้อยเมื่องานของเธอจบลงแล้ว

"เธอจะกลับเลยก็ได้นะฉันโอนเงินให้แล้ว" ร่างหนาเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยกางเกงนอนตัวเดียว

"ขอบคุณค่ะ วาไปก่อนนะคะ" ร่างบางเดินออกจากห้องของเขาอย่างไวเพราะรู้ดีว่าเขาไม่ชอบให้พูดซ้ำ

"วาโอนเงินไปให้แม่แล้วนะ ไม่เป็นไรเงินหนูออกพอดีแม่เอาไปใช้ก่อนเถอะ" หญิงสาวที่เพิ่งเสร็จศึกสวาทพอออกจากห้องก็รีบเช็กดูยอดเงินที่เขาโอนมาก่อนจะยิ้มน้อยๆ แล้วโอนต่อให้ผู้เป็นแม่ของตนเอง ทุกคนมีเหตุผลของตัวเองเธอเองก็มีเหตุผลที่ต้องทำงานแบบนี้เหมือนกัน

ตอนเช้าของวันใหม่เด็กหญิงเพียงใจตื่นแต่เช้ารีบอาบน้ำแต่งตัวเพื่อนั่งรอคนที่สัญญาเมื่อคืนว่าวันนี้จะมาหา

"ลุงอิฐยังไม่มาเหรอคะแม่" หนูน้อยถามคนเป็นแม่รอบที่สิบกว่าของเช้าวันนี้

"ยังค่ะ น้องเพียงมากินข้าวก่อนลูก"

"แต่ลุงอิฐยังไม่มาเลยค่ะ" ทำหน้ามุ่ยก่อนจะเดินไปที่โต๊ะอาหาร แต่ก่อนจะถึงโต๊ะอาหารเสียงออดหน้าห้องก็ดังขึ้นหนูน้อยรีบวิ่งปรู๊ดไปเปิดอย่างรวดเร็ว

"ลุงอิฐ" ร่างน้อยๆ กระโดดกอดหมับจนอิทธิพลต้องคว้าตัวมาอุ้มไว้

"ไหนชื่นใจก่อนค่ะ ฟอด ชื่นใจ" สองคนลุงหลานผลัดกันหอมแก้มไปมา บารารีมองอย่างยิ้มๆ แต่ในใจแอบหวั่นไม่น้อยลูกเธอติดเขามากไปคงไม่ดีแน่หากเป็นอย่างนี้ต่อไปเรื่อยๆ

มื้อเช้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มและเสียงคุยจ้อของเด็กน้อยที่ช่างพูด อิทธิพลตั้งใจฟังที่หนูน้อยพูดหมดทุกคำ

"เดี๋ยวฉันไปส่งน้องเพียงเอง" อิทธิพลอาสาไปส่งลูกของเธอ

"ไม่เป็นไรฉันเกรงใจ เดี๋ยวฉันไปส่งเอง" คราวนี้บารารีไม่ยอมให้เขาไป

"แกก็ทำงานไปเดี๋ยวฉันไปส่งเอง" อิทธิพลก็ไม่ยอมเพราะเขาจะไปส่งหนูน้อยด้วยตัวเอง

"แกกลับไปได้แล้วฉันไปส่งลูกเอง" สองคนเถียงกันไปมาไม่จบไม่สิ้น

"งั้นก็ไปกันหมดนี่เลยค่ะ" หนูน้อยจับมือทั้งสองที่ยืนเถียงกันแล้วสรุปให้เอง จนสุดท้ายก็ไปกันทั้งหมดจะได้ไม่เกิดปัญหาเถียงกัน