ตอนที่8

อิทธิพลอาสาอุ้มหนูน้อยที่นั่งรอแม่คุยกับเพื่อนจนหลับคาหนังสือ เขาจัดการอุ้มเด็กหญิงตัวน้อยแล้วเดินไปที่รถของเธอ

"ขอบใจมากนะอิฐ ฉันไปก่อนนะ" พอวางหนูน้อยอย่างเบามือที่สุดเท่าที่จะทำได้ บารารีพยายามพูดกับเพื่อนเสียงเบาๆ เพราะกลัวลูกสาวจะตื่น

"ไม่เป็นไร ไว้ฉันจะไปหาแกที่คอนโด" คุยกันไปคุยกันมาความสนิทสนมของทั้งคู่ก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม บารารียอมบอกที่อยู่ของเธอให้เพื่อนรู้ในที่สุด

"อืม ฉันไปละนะ" คุณแม่เลี้ยงเดี่ยวขับรถมุ่งหน้ากลับคอนโดโดยมีลูกสาวตัวน้อยหลับอุตุไม่รู้เรื่องรู้ราวอยู่ข้างๆ พอถึงคอนโดก็จัดการอุ้มลูกสาวขึ้นห้องพาเข้านอนก่อนที่เธอจะออกมาตอบข้อความและแพ็กของให้ลูกค้าต่อ หลังจากทำอะไรเสร็จเรียบร้อยร่างบางอาบน้ำอาบท่าก่อนจะจัดการเปลี่ยนชุดให้ลูกสาวเพื่อให้หลับสบาย

"จุ๊บ แม่ขอโทษนะคะคนเก่ง แต่เราอยู่กันสองคนแบบนี้ได้ใช่ไหมลูก" เธอมักจะขอโทษลูกทุกครั้งที่คิดถึงคนเป็นพ่อของลูก ใจอยากจะบอกคนคนนั้นให้รู้แล้วรู้รอดว่าเพราะคืนนั้นทำให้มีเด็กน้อยคนนี้ แต่เรื่องมันผ่านมาตั้งหลายปีแล้วเธอเองก็ไม่ได้หวังว่าเขาจะรับผิดชอบเพราะเขาคนนั้นคงจำเรื่องคืนนั้นไม่ได้

"หลับฝันดีนะคะ" ต่อให้ลูกพูดว่าอยู่กับแม่สองคนได้แต่ใจจริงลูกคงไม่ได้คิดแบบนั้น เด็กทุกคนอยากจะมีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบกันทั้งนั้นมีพ่อมีแม่ แต่ลูกของเธอไม่เพียงแต่ไม่มีพ่อแต่รูปของพ่อตนเองก็ยังไม่เคยได้เห็นเพราะเธอไม่เคยให้ลูกดูสักครั้ง

บารารีตื่นเช้าขึ้นมาทำอาหารเช้าให้ลูกสาวก่อนไปโรงเรียนคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวแบบเธอต้องทำอะไรด้วยตัวเอง ข้าวผัดกุ้งแสนง่ายที่เป็นเมนูโปรดของลูกสาวถูกจัดใส่ภาชนะขณะรอลูกสาวอาบน้ำแต่งตัว

เธอฝึกให้ลูกทำอะไรด้วยตัวเองทั้งอาบน้ำ แต่งตัวแต่ก็มีบางอย่างที่เธอต้องทำให้ลูก อย่างเช่นถักเปีย ทุกวันลูกสาวจะขอให้ทำทรงนี้พอลองทำทรงอื่นบ้างก็ไม่ยอม บอกไม่มั่นใจชอบถักเปียสองข้างที่สุด คุณแม่คนสวยก็ต้องตามใจลูกสาวคนเก่งจนได้

"ข้าวเสร็จแล้วนะคะคนเก่งของแม่" เข้าไปตามลูกสาวในห้องเมื่อลูกยังไม่ออกมา

"ค่าาา" เสียงเล็กขานรับแล้ววิ่งดุ๊กดิ๊กตามแม่ไปที่โต๊ะกินข้าว หนูน้อยกำลังจะนั่งที่เก้าอี้ก็ได้ยินเสียงออดหน้าประตูดังขึ้นเสียก่อน

"เดี๋ยวหนูไปเปิดเองค่ะ" ลงจากเก้าอี้วิ่งไปที่ประตูอย่างไว

"สวัสดีค่ะ คุณลุงมาหาแม่เหรอคะ" หนูน้อยเปิดประตูเจอเพื่อนแม่คนเมื่อวานก็ยิ้มแฉ่งจนเห็นฟันน้ำนมขาว

"ใช่ค่ะคนสวย ลุงขอเข้าไปได้ไหมคะ" อิทธิพลย่อตัวคุยกับหนูน้อยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเขาเอ็นดูหนูน้อยคนนี้เข้าแล้ว

"เข้ามาเลยค่ะหนูกับแม่กำลังกินข้าวเช้ากัน" เชิญแขกเข้าห้องแล้วเดินนำไปหาแม่ที่นั่งรอกินข้าวอยู่ บารารีได้ยินเสียงลูกสาวจ้อเลยรู้ว่าใครมาหา

"แม่ขา ลุงอิฐมาหาค่ะ" หนูน้อยตะโกนบอกแม่ บารารีส่ายหัวอย่างเอ็นดูลูกสาว ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใครมาก็เพราะเสียงเจื้อยแจ้วของลูกดังมาถึงในครัว

"น่าอร่อยจังเลยลุงอิฐขอกินด้วยได้ไหมคะ" อิทธิพลอุ้มหนูน้อยขึ้นมานั่งบนเก้าอี้แล้วก้มลงถาม

"ได้ค่ะแม่เบลทำไว้เยอะเลยลุงอิฐนั่งลงเลยค่ะ" หนูน้อยตื่นเต้นดีใจที่วันนี้จะมีคนมากินข้าวเพิ่มด้วยอีกคนเพราะทุกวันจะกินข้าวกับแม่แค่สองคนเท่านั้น อิทธิพลนั่งลงที่เก้าอี้ข้างเด็กหญิงตัวน้อย บารารีหายเข้าไปในครัวและกลับมาพร้อมข้าวผัดกุ้งกลิ่นหอมกรุ่น

"อร่อยดี ฝีมือแกดีขึ้นแล้วนี่นา" อิทธิพลเอ่ยแซวเพื่อนที่เมื่อก่อนฝีมือทำอาหารของบารารีเรียกได้ว่าใครกินเป็นท้องเสีย เขาจึงต้องอาสาทำให้เธอกินตลอด

"ฉันพัฒนาฝีมือแล้วแกก็อย่าแซวฉันสิ"

"มันอดไม่ได้นี่นา คิดถึงสมัยเรียนเนอะที่ฉันต้องทำให้แกกินตลอด" อิทธิพลอดคิดถึงสมัยเรียนไม่ได้ไม่ว่าจะช่วงเวลาไหนเขาก็มีบารารีอยู่ข้างๆ มาตลอด

"นั่นสิ ฉันนี่ไม่ได้ทำอาหารไม่ได้เรื่องจริงๆ" สองเพื่อนซี้รื้อฟื้นถึงความหลัง ทั้งสามคนกินข้าวกันอย่างกับพ่อแม่ลูกแต่ความจริงแล้ว..ไม่ใช่

"เดี๋ยวฉันไปส่งน้องเพียงเองแกจะได้แพ็กของ แล้วฉันจะกลับมาช่วย" อิทธิพลผู้ว่างงานไม่มีอะไรทำ ร้านทองที่พ่อแม่ยกให้เขาก็มีคนที่ไว้ใจได้คอยดูอยู่เขาจึงแทบไม่ต้องทำอะไรแค่เข้าไปจัดการบัญชีช่วงเย็นเท่านั้น ที่ร่ำเรียนมาแทบไม่ได้ใช้ในชีวิตประจำวันเลยด้วยซ้ำ

อิทธิพลรักการถ่ายรูปและมีบางครั้งที่แอบพ่อแม่ไปรับจ้างถ่ายรูปเขาไม่ได้ขัดสนเรื่องเงินแต่การถ่ายรูปมันคือความชอบของเขา

"ขอบใจนะอิฐ" บารารีไม่รู้จะขอบคุณอิทธิพลยังไงหมด ไม่รู้ตอนนั้นอะไรดลใจให้เธอเลิกติดต่อกับเขาไปนะอิทธิพลดีกับเธอมากขนาดนี้เธอจึงไม่กล้าทำสิ่งเลวร้ายกับเขาได้

อิทธิพลไปส่งหนูน้อยถึงโรงเรียนก่อนจะกลับมาที่คอนโดของเธอ บารารียังคงนั่งแพ็กของเตรียมส่งให้ลูกค้าไม่เสร็จเพราะออเดอร์ที่สั่งซื้อมีเข้ามาเรื่อยๆ

"เหนื่อยเลยสิต้องทำอะไรด้วยตัวเองแบบนี้" อิทธิพลนั่งลงช่วยเธอเหมือนที่เคยทำตอนสมัยเรียน

"ก็เหนื่อยบ้างแต่เพื่อลูกฉันต้องทน" บารารีพูดตามความจริงบางครั้งเธอเหนื่อยจนท้ออยากมีคนคอยรับฟัง แต่ไม่มีใครที่ไหนแล้วนอกจากลูก

"พ่อของน้องเพียงเขารู้หรือเปล่าว่าแกท้อง" อิทธิพลถามด้วยความอยากรู้แต่ไม่ได้อยากรู้ว่าคนคนนั้นเป็นใคร บารารีส่ายหน้าอย่างยิ้มๆ

"ไม่หรอก บอกไปเขาอาจจะไม่เชื่อก็ได้" มันไม่น่าเชื่อเลยด้วยซ้ำผ่านไปหกปีแล้ว อยู่ดีๆ เธอไปบอกเขาว่าท้องเป็นใครก็ไม่เชื่อทั้งนั้น อิทธิพลเห็นอีกคนยิ้มแต่เขารู้ดีว่าใจเธอไม่ได้ยิ้มอยู่ บารารีเป็นแม่ที่ดีของลูกแต่แววตาที่เคยสดใสของเธอไม่มีหลงเหลืออยู่แล้วเธอคงผ่านเรื่องอะไรมาเยอะ

"ฉันอยู่ข้างแกเสมอนะเบลถ้ามีอะไรก็บอกฉันได้ ลูกแกก็เหมือนลูกฉัน"

"ขอบใจนะ" เป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้ที่เธอพูดคำนี้

"ฉันเบื่อที่จะฟังแล้วคำว่าขอบใจน่ะ ได้ยินจนเบื่อหู" อิทธิพลโวยวายเสียงดังก็เธอเล่นพูดแต่คำนี้

"ไม่ต้องทำหน้าดราม่า มาๆ ส่งมาจะได้แปะชื่อให้" ร่างหนาเร่งอีกจนบารารียิ้มออกมาอีกครั้ง อิทธิพลก็คืออิทธิพลวันยังค่ำ

"แกกลับได้แล้วอิฐจะบ่ายแล้วเดี๋ยวฉันไปส่งของแล้วต้องแวะไปรับลูก" คุณแม่เลี้ยงเดี่ยวที่ทำทุกอย่างเป็นกิจวัตรประจำวัน บางครั้งเธอต้องส่งของถึงสองรอบเพราะจำนวนของลูกค้าสั่งเยอะจนขนไปไม่หมด

"ฉันไปด้วย เย็นนี้ทำสุกี้กินกันที่ห้องแกนี่แหละ" พูดเองเออเองสรุปให้เสร็จสรรพก่อนจะช่วยเธอยกของลงไปที่รถ

"เอากุญแจรถมาฉันขับเอง" แบมือขอกุญแจรถจากอีกคน บารารีจึงส่งให้ พอส่งของเสร็จก็แวะกินข้าวก่อนไปรับลูกสาวที่โรงเรียนเพราะยังไม่ถึงเวลาเลิกเรียนของลูก

"ลุงอิฐยังไม่กลับบ้านอีกเหรอคะ" หนูน้อยขึ้นรถมาเห็นคนที่มาหาแม่เมื่อเช้ายังไม่ยอมกลับไปเสียที

"วันนี้ลุงจะทำสุกี้สุดแสนอร่อยให้กินดีไหมคะ" หันไปถามหนูน้อยที่นั่งอยู่บนตักแม่เพราะเบาะข้างหลังเต็มไปด้วยเสื้อผ้าที่บารารีเพิ่งไปรับมาจากร้านที่เป็นหุ้นส่วน

"ดีค่ะหนูอยากกิน" หนูน้อยดีใจยิ้มแฉ่ง

"งั้นเราแวะซื้อของกันก่อนกลับเนอะ" มือหนาลูบหัวหนูน้อยอย่างเอ็นดู บารารีมองทั้งคู่แล้วอดยิ้มไม่ได้เธอดีใจที่เขาเอ็นดูลูกสาวเธอ

สามคนเดินหาซื้อของไปทำสุกี้ที่ซุเปอร์มาร์เก็ตใกล้คอนโดของเธอ อิทธิพลจัดแจงทุกอย่างด้วยตัวเองอย่างกับเป็นเชฟมาเลือกคัดสรรวัตถุดิบ

"หนูชอบกินปูอัด" หนูน้อยชี้ไปที่ของชอบ อิทธิพลไม่รอช้าหยิบปูอัดใส่รถเข็นทันที

"อิฐแกซื้อเยอะไปแล้ว กินกันแค่สามคนนะ"

"ก็เก็บไว้ในตู้เย็นห้องแกด้วยไง ฉันเห็นในตู้เย็นแกของสดแทบไม่มีเลย" อิทธิพลหยิบของใส่รถเข็นไม่ได้ถามคนที่มาด้วยเลยสักนิดว่าซื้อไปแล้วเธอจะทำเป็นหรือเปล่า เธอทำอาหารให้ลูกกินได้ก็เพราะดูตามสูตรในโซเชียลอร่อยบ้างไม่อร่อยบ้างตามความสามารถของเธอที่ทำบ่อยสุดคงจะเป็นข้าวผัดกุ้งเพราะเป็นเมนูโปรดของลูกและเป็นสิ่งที่เธอทำอร่อยที่สุด

"ทั้งหมดสองพันสี่ร้อยหกสิบสามบาทค่ะ" พนักงานคิดเงินบอกราคาค่าของทั้งหมด บารารีกำลังจะล้วงหยิบเงินแต่ช้ากว่าบัตรเครดิตที่ถูกยื่นไปให้พนักงาน

"วันนี้ฉันเลี้ยงเอง" หันมาบอกกับเธอแล้วยักคิ้วให้พร้อมกับโชว์บัตรเครดิตไม่จำกัดวงเงินขึ้นมา บารารีนึกหมั่นไส้ท่าทางของเพื่อนจึงมองบนใส่เขาไป