LOGINShare
ตอนที่ 6 ไม่อยากเจอ 2
publish date:
2026-04-01 00:53:26"ไอ้คีน เมื่อคืนแม่งก็หนีกลับก่อน วันนี้มึงเลี้ยงข้าวพวกกูเลย"
ฟร้องค์ทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ เพื่อน วางสมุดลงที่โต๊ะเสียงดังด้วยท่าทางยังไม่หายโมโห "เออๆ รู้แล้ว เดี๋ยวกูจะเลี้ยงทั้งข้าวทั้งเหล้าคืนพวกมึงทั้งอาทิตย์เลย" คีรินทร์เอ่ยคล้ายตัดรำคาญแต่ท่าทางนั้นกลับจริงจัง "ใครจะไปกินกับมึงวะทั้งอาทิตย์" แดนเอ่ยขึ้นพลางมองหน้าฟร้องค์ด้วยความไม่เข้าใจ ฟร้องค์ก็ได้แต่ยักไหล่ให้ "ก็พวกมึงสองคนไง ต้องกินกับกูทั้งอาทิตย์" "มันเป็นอะไรวะ อาการอกหักกำเริบอีกหรือ" แดนพยักพเยิดถามฟร้องค์ "มึงก็ถามมันดูสิ" แดนยังไม่ทันได้ถาม ฟร้องค์ก็ยังไม่ทันได้หายข้องใจ เมื่อเสียงอาจารย์ที่เดินเข้าห้องมาทำให้บทสนทนานั้นต้องหยุดลง อาหารฟรีมื้อเที่ยงที่ฟร้องค์คาดหวังไว้กลายเป็นร้านค้าภายในโรงอาหารข้างตึกคณะ ทั้งที่ก่อนหน้านั้นเจ้าตัวมักจะเลี่ยงร้านค้าในโรงอาหารด้วยเหตุผลที่ว่ารำคาญคนเยอะ อึดอัด แต่วันนี้ไอ้คนที่เคยบ่นทุกครั้งเวลาเพื่อนลงความเห็นว่าจะกินข้าวที่โรงอาหาร มันเสือกเดินตรงนำเข้ามาก่อนใคร และก็เป็นดั่งคาดอย่างไม่ต้องเดาเมื่อเข้ามาถึงโรงอาหารฟร้องค์ก็แทบจะมองหาโต๊ะว่างไม่เจอ แต่ไอ้คนที่เคยบ่นรำคาญกลับเดินตรงไปตามร้านค้าด้วยท่าทางสบายอารมณ์ "ไอ้คีนมันผีเข้าหรือวะ" แดนมองตามหลังเพื่อนแล้วก็หันมาบ่นกับฟร้องค์ "กูก็ไม่รู้ มึงรีบหาโต๊ะว่างก่อนเหอะ" "ตรงนั้นพอนั่งได้มั้งวะ ข้างหลานรหัสไอ้คีนพอดี" แดนมองไปรอบๆ โรงอาหารและก็สะดุดกับที่ว่างที่พอจะแทรกคนสามคนเข้าไปนั่งได้ "เออๆ ตรงไหนก็นั่งไปเหอะ มึงไปนั่งจองที่ไว้ก่อน เดี๋ยวกูซื้อข้าวมาให้" ชะเอมเงยมองพี่แดนที่กำลังเดินตรงมาทางนี้ และหยุดลงที่โต๊ะว่างข้างเธอ "เอม ตรงนี้ว่างเปล่า" "เอ่อ...ว่างค่ะ" พี่แดนทิ้งตัวลงนั่งก่อนจะหันไปมองเพื่อนอีกสองคน เธอมองตามไปจึงได้เห็นเพื่อนสนิทเขาที่กำลังยืนรออาหารอยู่ "เป็นไงบ้างช่วงนี้ เรียนยากไหม" พี่แดนหันกลับมาตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ พอได้ยินเสียงถาม เธอก็รีบหันสายตากลับมาอย่างรวดเร็ว "ยากมากค่ะ" เธอได้แต่ยิ้มแห้งๆ ตอบคำถาม ก็มันยากจริงๆ นั่นแหละ "ตรงไหนไม่เข้าใจก็มาถามไอ้คีนมันได้ มีลุงรหัสตัวท็อปไว้ทำไมล่ะ อังเคิลจัดให้" เธอรีบส่ายหน้าพรืดจนพี่แดนหัวเราะ เพราะรู้ดีว่าเธอไม่ค่อยกล้าเข้าใกล้ลุงรหัสตัวเองสักเท่าไร นอกจากความดุ ความฮอตของเขาก็เป็นอีกอย่างที่เธอกลัว และที่สำคัญเขาก็แทบจะไม่เคยสนใจเธอสักนิด "มันไม่น่ากลัวขนาดนั้นหรอก" พี่แดนยังช่วยยืนยัน แต่สีหน้าเธอคงไม่ดีขึ้น "ถ้าไม่กล้าถามมันมีอะไรไม่เข้าใจตรงไหนก็มาถามพี่ก็ได้" "จะได้ตกเหมือนมันน่ะหรือ" รอยยิ้มที่เธอกำลังยิ้มให้พี่แดนหุบลงเกือบไม่ทัน เมื่อเสียงคุ้นหูดังขึ้นคงเพราะเธอไม่ทันได้มองว่าเขาเดินมาถึงโต๊ะแล้ว "แหมไอ้คนเก่ง งั้นมึงก็ดูหลานรหัสมึงมั่ง เกิดสอบตกขึ้นมาอาจารย์พ่อมึงได้ด่ามาถึงมึงแน่" แดนบ่นอุบพลางขยับที่ให้คีรินทร์แทรกตัวลงนั่งได้อีกคน ส่วนเธอก็รีบขยับสมุดที่วางเลยชามก๋วยเตี๋ยวตัวเองให้มาอยู่ตรงหน้า "ได้แต่ข้าวราดแกงว่ะ กูขี้เกียจยืนรอแล้ว" ฟร้องค์วางจานข้าวลงให้แดนหนึ่งจาน ส่วนของตัวเองก็เดินอ้อมไปนั่งอีกฝั่ง ส่วนเธอแทบจะไม่กล้าคีบเส้นเล็กในชามเข้าปาก เมื่อต้องมานั่งใกล้ลุงรหัสของตัวเองแบบนี้ "โห...ไรวะ ไอ้คีนอุตส่าห์เลี้ยงทั้งที" แดนมองข้าวราดแกงของตัวเองด้วยสีหน้าเซ็ง นึกถึงร้านคาเฟ่ห้องแอร์เย็นๆ ที่เคยไปกินบ่อยๆ แล้วก็ต้องพ่นลมหายใจแรงๆ ออกมา "เออน่ะ กินๆ เดี๋ยวมึงค่อยไปถลุงเหล้ามันแทน" "ก็ได้วะ แล้วนี่มึงนึกไงมานั่งกินที่โรงอาหารวะ ปกติกูแทบไม่เคยเห็นมึงเข้ามา" แดนยังไม่หายสงสัย "ไม่นึกไง ก็แค่อยากเปลี่ยนบรรยากาศบ้าง" คีรินทร์ย้ำคำว่า อยากหาคน ไว้ เพราะขี้เกียจต้องนั่งอธิบายเรื่องให้ไอ้สองคนนั้นฟัง "เรียนไม่เข้าใจหรือ" ชะเอมแทบไม่กล้าหันไปสบตาคนข้างๆ ทีแรกก็ยังไม่แน่ใจว่าคำถามที่ไม่เอ่ยชื่อจะหมายถึงใคร แต่เมื่อเขาหันมามองหน้าเธอตอนนี้ถึงได้รู้ "เอ่อ...นิดหน่อยค่ะ" เธอเหลือบไปมองเขาตอนที่เอ่ยตอบอย่างไม่ให้เสียมารยาทแล้วก็ต้องรีบหันมาสนใจลูกชิ้นในชามก๋วยเตี๋ยว "งั้นเดี๋ยวพี่จะบอกไอ้กวินให้ ไม่เข้าใจตรงไหนก็ไปถามมันได้" เขาโบ้ยไปให้พี่รหัสเธอ นั่นก็คือน้องรหัสของเขาเองนั่นแหละ "มะ...ไม่เป็นไรค่ะ ยังพอไหวค่ะ" ตอบเขาแล้วก็หันมาก้มหน้าก้มตาต่อ พลางยกนิ้วกลางขึ้นดันแว่นตาหนากลางหว่างคิ้วให้เข้าที่ด้วยความเคยชิน "แหม...ไอ้คีน ไอ้ห่ากูก็นึกว่ามึงจะติวน้องเอง" แดนขัดขึ้น "ช่วงนี้กูไม่ว่าง" "ไม่ว่างเพราะไปนอนร้านเหล้าหรือไง" ฟร้องค์ถามขึ้น "เออ" "เดี๋ยวพวกหนูขอตัวก่อนนะคะ" เธอเอ่ยแทรกขึ้นแล้วก็รีบคว้าแก้วน้ำกับชามก๋วยเตี๋ยวไปวางที่ชั้น และรีบกลับมาหยิบสมุดที่ยังวางอยู่บนโต๊ะอย่างรวดเร็ว หนีให้ไกลๆ เขาหน่อย น่าจะทำให้หัวใจเธอเต้นช้าลงได้บ้าง
Latest chapter
เรื่องคืนนั้นมีลุงรหัสบนเตียง ตอนพิเศษ เรื่องคืนนี้
แสงสะท้อนวิบวับจากกิ๊บติดผมในห้องมืด ยังดูไม่แวววาวเท่าดวงตาสีเข้มดำขลับที่ทอแสงประกายร้อนแรงแห่งอารมณ์ปรารถนาอย่างไม่ปิดบัง ยิ่งมองดวงตาคมคู่นั้น โลกทั้งโลกก็คล้ายหยุดหมุน ถ้าในยามปกติเธอคงได้อายม้วนต้วนกันบ้าง แต่ในเวลานี้ยิ่งเขาปรารถนาเธอเท่าไร ดวงตาคู่สวยที่จ้องมองกลับก็ดูจะแผดแสงร้อนแรงไม่ต่างกันทั้งที่มันออกจะดูหวานหยาดเยิ้มขนาดนั้น "พะ...พี่คีนขา..." "หือ...""พรุ่งนี้มีเรียนเช้าไม่ใช่หรือคะ" วงแขนเรียวยกขึ้นคล้องคอหนา ของคนที่ประกบทับคร่อมเธอไว้ทั้งตัว ดวงตาหวานที่ทอดมองยังไม่เท่าน้ำเสียงหวานกระเส่าที่เอ่ยถาม ริมฝีปากอิ่มที่เผยอน้อยๆ ทำคีรินทร์ถึงกับทำเสียงอยู่ในลำคอเบาๆ เมื่อเสียงห้ามนั้นมันดูเหมือนเชิญชวนเสียมากกว่า คีรินทร์ประทับริมฝีปากลงอย่างแผ่วเบา แต่คนใต้ร่างกลับสนองรับอย่างดูดดื่ม เมื่อเธอร้อนแรงเขาเองก็ไม่อาจเฉยชาอีกต่อไปได้ ริมฝีปากอิ่มที่ถูกบดจูบอย่างหนักหน่วงดูจะบวมเจ่ออย่างไม่ต้องสงสัย และคนด้านบนก็ดูท่าจะไม่ยอมผ่อนแรงให้ง่ายๆ กลีบปากอิ่มที่ถูกดูดเม้ม ลิ้นเล็กก็ยิ่งถูกกวาดต้อนดูดดุน เสียงอื้ออึงในลำคอเบาๆ ทำให้คีรินทร์ยอมถอนปากออกช้าๆ ในขณะที่เธอต้องรีบโ
เรื่องคืนนั้นมีลุงรหัสบนเตียง ตอนที่ 31 เรื่องคืนต่อไป
"ว่ามาค่ะ จะยังไง" พอขึ้นมานั่งบนรถได้ เธอก็เปิดคำถามเสียงเข้มใส่เขาทันที "เรื่องข้าวสวยน่ะ ไม่ใช่อย่างที่เอมเข้าใจ" "หนูเห็นค่ะ ไม่ใช่เข้าใจ และที่สำคัญพี่คีนโกหกหนู" "พี่แค่ไม่อยากให้เอมไม่สบายใจ คิดว่ากลับมาก็จะเล่าให้ฟัง" "อาจจะไม่เล่าก็ได้" "ยังไงก็ต้องเล่า เพราะไม่ได้มีแต่เอมที่เห็น ตอนอยู่ที่มอก็มีหลายคนเห็นพี่กับข้าวสวย" ฟังมาถึงตรงนี้เธอก็ทำเสียงขึ้นจมูกทันที "พี่ก็ต้องป้องกันตัวเองไม่ให้เอมเข้าใจผิดเหมือนกัน ยังไงพี่ก็ต้องบอกดีกว่าให้เอมไปรู้จากปากคนอื่น" "ก็ถ้าพี่คีนจะกลับไปคบกับพี่ข้าวสวย ก็บอกมาตรงๆ ไม่ต้องพูดอ้อมไปอ้อมมาหรอกค่ะ เหตุผลอะไรไม่ต้องมีก็ได้ แค่บอกว่าจะเลิกก็พอ" "พี่ไม่ได้จะเลิกกับเอม แล้วก็ไม่ได้จะกลับไปคบกับข้าวสวยด้วย" "แล้วไง" "คืองี้...พี่เจอเขาขับรถชนต้นไม้อยู่ในมอ ตอนที่พี่กำลังจะออกไปรับเอม" "ก็เลยต้องไปยืนปลอบขวัญกันอยู่ที่ลานจอดรถ แล้วบอกอยู่มอกับพี่ฟร้องค์" "แล้วเอมได้เดินไปดูไหม ว่าไอ้ฟร้องค์ก็อยู่ในรถพี่" นอกจากเสียงจะขึ้นจมูกอีกรอบ เธอยังเบือนหน้าหนีไปมองกระจกข้างๆ คล้ายกับวิวในมหาวิทยาลัยตอนมืดมันน่าสนใจว่าคนข้างๆ "พ่
เรื่องคืนนั้นมีลุงรหัสบนเตียง ตอนที่ 30 เสียงตะโกน 2
"น้องครับ" เขาก็ไม่แน่ใจว่าน้องคนนี้อยู่ปีไหนกันแน่ "เอ่อ...ค่ะ...พี่คีน" แต่เมื่อเสียงทักทายบ่งบอกว่ารู้จักเขา "น้องรู้จักชะเอมไหม" "รู้จักค่ะ เรียนอยู่ห้องเดียวกัน" "แล้วรู้ไหมว่าชะเอมพักอยู่ห้องไหน" "รู้ค่ะ ตึกที่ห้าชั้นสองห้องริมนี่ค่ะ ถ้าข้ามถนนไปมองที่ฝั่งโน้นก็จะเห็นห้องพอดีค่ะ" "จริงหรือ งั้นพี่รบกวนอะไรหน่อยได้ไหม" "ค่ะ" "น้องช่วยไปบอกเอมให้พี่หน่อย ว่าพี่รออยู่หน้ารั้ว พอดีพี่ติดต่อเอมไม่ได้น่ะ" "อ๋อ...ได้ค่ะ" คีรินทร์มองดูรุ่นน้องเดินเข้าไปภายในรั้วแล้ว เขาเองก็รีบข้ามถนนไปอีกฟากในมุมที่จะเห็นห้องเธอได้ชัดกว่านี้ และเมื่อข้ามมาถึงมันก็ชัดอย่างที่ว่า และมองเห็นรุ่นน้องที่กำลังเดินขึ้นไปถึงชั้นสอง เมื่อคนห้องริมเปิดประตูห้องออกมา หัวใจที่มืดมิดก็ราวกับถูกเปิดให้แสงแห่งความหวังเล็ดลอดเข้ามาได้ แต่เพียงไม่กี่วินาทีจากนั้นประตูห้องบานนั้นก็ปิดลง เขายืนรออย่างใจจดจ่อ คาดเดาไม่ได้สักนิดว่าเธอกำลังกลับเข้าไปหยิบกระเป๋าเพื่อที่จะออกมาหาเขา หรือเธอแค่ปิดประตูเพราะไม่อยากรับรู้ว่าเขายังรออยู่ตรงนี้ ผ่านไปห้านาที คีรินทร์แน่ใจว่าเธอคงไม่ออกมาแล้ว แต่เขาก็ไม่คิดจะกลับไปง่า
เรื่องคืนนั้นมีลุงรหัสบนเตียง ตอนที่ 30 เสียงตะโกน 1
เธอไม่ได้แม้จะเดินเข้าไปภายในอาคาร พอรถมินนี่เคลื่อนไปได้นิดจนเกือบพ้นสายตา เธอก็เดินกลับออกมาทางเก่า เรียกรถแท็กซี่กลับไปที่หอในมหาวิทยาลัย เธอก็ไม่รู้จะไปที่ไหนได้ดีกว่าที่นี่ จะไปอยู่กับมินนี่ก็จะเป็นการรบกวน เพื่อนคนอื่นก็ไม่ได้สนิทถึงขั้นที่จะไปขออาศัยนอนและให้เหตุผลได้ ห้องเล็กๆ พอได้ซุกหัวนอนได้ และเธอก็อยู่มาได้อย่างดีตลอด แม้วันนี้จะมีฝุ่นขึ้นมาบ้าง เพราะหลายอาทิตย์ที่เธอไม่ได้เข้ามาดูแล ความเศร้าโศกเสียใจถูกระบายลงที่ไม้กวาด ไม้ถูพื้น และจบลงที่แปรงล้างห้องน้ำ ครึ่งชั่วโมงกว่าที่น้ำตาเธอจะแห้งเหือด แต่ได้หยาดเหงื่อชื้นใบหน้ามาแทนที่ และตอนที่ได้ยินเสียงโทรศัพท์ดัง ความทุกข์ที่ลืมไปชั่วขณะก็กลับชัดขึ้นอีกครั้ง เธอปิดเครื่องเมื่อเห็นว่าคนที่โทรเข้ามาเป็นใคร โยนโทรศัพท์ทิ้งลงบนเตียง ก่อนจะเดินเข้าไปอาบน้ำและกลับออกมาด้วยชุดนอนลายการ์ตูนชุดเก่า แต่ตอนที่หัวถึงหมอน เธอถึงเพิ่งรู้ว่าความเสียใจมันยังไม่ได้หลุดหายไปไหนเลย มันยังอยู่ ยังรู้สึก ยังหนักอึ้งอยู่ในหัวใจ น้ำตาที่คิดว่ามันแห้งเหือดไหลนองขึ้นมาอีกครั้ง และเพียงไม่กี่นาทีต่อจากนั้น หมอนใบใหญ่ที่เธอหนุนหัวก็เปียกครา
เรื่องคืนนั้นมีลุงรหัสบนเตียง ตอนที่ 29 โกหก
และหลังจากนั้นเพียงไม่กี่วัน บัญชีโซเชียลที่เธอตั้งค่าความเป็นส่วนตัวก็ได้รับการติดต่อมาจากผลิตภัณฑ์เสริมความงาม อยากจะติดต่อให้เธอทดลองใช้และรีวิว "หนูรีวิวให้ได้ค่ะ แต่ว่าคนติดตามหนูไม่มีนะคะ มีแต่เพื่อนๆ แค่นั้นเองค่ะ" เธอจึงได้รับคำแนะนำให้เปิดบัญชีเป็นสาธารณะ และทางร้านจะเป็นคนโพสต์คลิปให้ก่อน จากนั้นจึงค่อยๆ ให้เธอเริ่มทำคลิปเอง เธอปรึกษาเรื่องนี้กับมินนี่ แน่นอนเพื่อนเธอรีบให้เธอตอบรับข้อเสนอ และตั้งตนราวกับเป็นผู้จัดการดาราเบอร์ต้น ส่วนอีกคนได้แต่ทำหน้าตึงๆ "แล้วเอมจะทนได้ไหมล่ะ ที่จะมีชาวเน็ตมาใส่ใจชีวิตตัวเองเพิ่มมากขึ้น" "หนูก็จะแค่โพสต์เรื่องงาน กับเรื่องทั่วๆ ไป ไม่ได้เอาชีวิตตัวเองมาตีแผ่สักหน่อยนี่คะ แล้วมันก็ได้ตังค์ตั้งเยอะแน่ะ" เขารู้ว่าเธอไม่ค่อยสะดวกใจที่จะใช้เงินเขามากนัก "ก็ลองดู" คลิปแรกที่ทำขึ้นง่ายๆ ถูกโพสต์ออกไป เพียงแค่วันเดียวก็มีผู้ติดตามเธอมากขึ้นอีกหลายสิบคน ต่อจากนี้เธอก็คงต้องรอดูว่าจะเป็นไปอย่างไร ถ้าสุดท้ายมันจะไม่รอดอย่างน้อยก็ยังได้ลงมือทำ เลิกเรียนในช่วงเย็นของวันนี้ เธอจึงได้นัดคุยกับเจ้าของผลิตภัณฑ์ที่ว่า โดยมีผู้จัดการส่วนตัวมินนี่ค
เรื่องคืนนั้นมีลุงรหัสบนเตียง ตอนที่ 28 have a good day 2
มินนี่เท้าเอวพลางแกล้งทำหน้างอ แต่ยังไม่ทันจะได้เอ่ยอะไร เสียงทักทายของกลุ่มสาวๆ ที่เดินออกมาจากหน้าตึกก็ร้องทักขึ้นทำเธอเกือบตกใจ "ชะเอม...ว้าว...สวยเว่อร์ เริ่ดมาก...มันต้องแบบนี้สิ" "เออสวยอ่ะ" "ไปทำผมร้านไหนมาอ่ะ เข้ากับหน้าเอมเลย" คำถามหลายคำถามเธอแทบจะตอบไม่ทัน ยังดีที่ได้มินนี่ช่วยตอบให้หลายคำถาม "ว่าแต่ไม่ยอมบอกเลยนะ ว่าคบกับพี่คีนเนี่ย" และยิ่งเป็นคำถามถึงคนข้างๆ ที่ถูกดันจนต้องไปยืนเยื้องอยู่ด้านหลัง ก็ทำเธอหน้าแดงเรื่อหาคำตอบให้ไม่ได้ "เลิกแซวเอมมันได้แล้ว ดูหน้าแดงไปถึงหูแล้ว เดี๋ยวค่อยคุยกัน ขอไปกินข้าวก่อน" "เคๆ เดี๋ยวขึ้นห้องไปถามใหม่ ร้านนี้ทำผมสวยจริงอ่ะ" "จ้า" มินนี่จัดการแยกสาวๆ ออกจากเพื่อนได้แล้ว ก็รีบรั้งแขนให้เธอเดินไปที่โรงอาหาร โดยมีคนตัวสูงที่ยังเดินตามไม่ห่าง พอเข้ามาถึงโรงอาหารแม้จะเป็นช่วงเช้าคนไม่มากนัก แต่หลายสายตาก็หันมามองเธอเป็นตาเดียว ไม่แน่ใจว่าเพราะหนุ่มฮอตที่เดินมาข้างๆ หรือเพราะบางคนก็เกือบจำเธอไม่ได้กันแน่ "ใช่แฟนใหม่พี่คีนที่ว่าไม่สวยนั่นหรือเปล่าน่ะ" "คนนี้จริงหรือ ไหนว่าไม่สวยไง อย่างกับดารา" เสียงนินทาระยะเผาขนในวันนี้ กลับทำ
เรื่องคืนนั้นมีลุงรหัสบนเตียง ตอนที่ 9 ลองเชิง
แต่พอเสียงที่เขาพลิกหน้ากระดาษอีกครั้ง เธอถึงเห็นว่าเป็นหนังสือเรียนของตัวเอง เขาละสายตาจากเธอก้มมองหนังสือตรงหน้า และคงสนใจลายมือกับข้อความที่เธอจดโน้ตต่างๆ เอาไว้มากกว่า "ดูท่าจะเรียนไม่ค่อยรู้เรื่องจริงด้วย" เธอเม้มปากแน่น แค่ตัวหนังสือไม่กี่ตัวมันวัดกันไม่ได้สักหน่อย เธอก็ไม่ได้ขี้เหร่ขนาดน
เรื่องคืนนั้นมีลุงรหัสบนเตียง ตอนที่ 8 เป็นเธอ 2
และตอนที่เขาเดินผ่านโต๊ะเธอไป อดไม่ได้ที่เธอจะชำเลืองสายตามองตามคนตัวสูงที่ไปหยุดยืนอยู่หน้าร้านกาแฟ เธอไม่กล้ามองตอนที่เขาเดินกลับมาพร้อมแก้วกาแฟในมือสองแก้ว แต่รู้สึกได้ว่าเขากำลังมองเธออยู่ "เดี๋ยวหนูเอาชามไปเก็บก่อน" เธอหันไปบอกพี่กวินแล้วก็รีบลุกออกจากโต๊ะ ตอนที่ลุกขึ้นก่อนจะเดินออกไปสาย
เรื่องคืนนั้นมีลุงรหัสบนเตียง ตอนที่ 8 เป็นเธอ 1
ชะเอมลงจากรถแท็กซี่ได้ก็รีบวิ่งเข้าหอทันที เพราะเหลือเวลาอีกเพียงไม่กี่นาที เธอรอดผ่านประตูเข้ามาอย่างเฉียดฉิว เก็บคำพูดของเขากลับมาคิด กระทั่งก่อนนอนก็ยังพลิกตัวไปมากว่าจะหลับลงได้ หรือแม้แต่คาบเรียนในเช้าวันนี้ เรื่องที่เขาพูดไว้ก็ยังค้างคาอยู่ในหัว จนถึงคาบสุดท้ายก่อนพักเที่ยง วันนี้อาจารย์ปล
เรื่องคืนนั้นมีลุงรหัสบนเตียง ตอนที่ 7 ไม่เห็นนะ
"เอมไปรอที่ซุ้มก่อนนะ เดี๋ยวเราไปซื้อผลไม้แล้วเดี๋ยวตามไป" เดินออกมาจากโรงอาหารได้เพียงนิด มินนี่ก็แยกตัวไปซื้อผลไม้ที่ซุ้มข้างโรงอาหาร ปล่อยให้เธอเดินไปจองซุ้มข้างตึกคณะก่อน เมื่อมาถึงเธอก็เปิดโทรศัพท์ไถฟีดเล่นอย่างไร้จุดหมาย แต่เมื่อสายตาไปสะดุดกับเครื่องประดับบนศีรษะของดาราท่านหนึ่ง เธอก็รีบ
You May Also Like
DNA ENGINEERอย่าท้าทายคิลล์
sunshine-day9.6K viewsขุนเขาอย่าร้าย
อาเหมา9.9K viewsFriend Zone พันธะร้ายนายเพื่อนรัก
เอวาริณ ชาริณ10.3K viewsเด็กบริหารของเพลย์บอย 18+ ( Set 4 Just Only you 2/5)
บีน่าเลดี้13.7K viewsรวมเรื่องสั้น 20++
ยัยปลาซิว1.5K viewsโลกทั้งใบของยัยวิศวะ
มิลค์เมษา267 viewssweet spy ชุลมุนวุ่นรัก@บ้านพักอลเวง
ศรีปุรัม มณีปุรัม140 viewsพื้นที่เสี่ยงรัก Zone W_IIII
Baby_Snow29 views
