ตอนที่ 6 ไม่อยากเจอ 1

คีรินทร์ตื่นขึ้นในตอนสายของวัน เหลือบดูนาฬิกาที่โต๊ะหัวเตียงอย่างไม่สนใจว่าอีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมงมันก็จะได้เวลาเข้าชั้นเรียน

เขาลุกขึ้นนั่งบิดตัวด้วยความเมื่อยล้าแต่เมื่อสายตาหันไปเห็นร่องรอยแห่งความเร่าร้อนของเมื่อคืน คีรินทร์ก็ต้องชะงัก ผ้าปูที่นอนยับยู่ยี่ราวกับบนเตียงราคาแพงเขาเกิดสงครามย่อมๆ ถุงยางอนามัยที่ถูกมัดปากโยนไว้ข้างเตียงเป็นหลักฐานชั้นดีว่าเพราะอะไรตื่นมาเช้านี้เขาถึงเมื่อยไปทั้งตัว แต่กลับไร้ร่องรอยของเธอคนนั้น

เขาเดาว่าเธอคงหนีกลับไปตั้งแต่เช้า คีรินทร์จึงได้แต่ยักไหล่ให้ตัวเอง วันไนต์ก็คือวันไนต์แต่ก็ต้องยอมรับว่าเขาไม่ได้รู้สึกปลดปล่อยแบบจัดหนักจัดเต็มอย่างนี้มานานมาก ออกจะเสียดายก็ตอนนี้ที่ไม่คาดคั้นว่าเธอคนนั้นเรียนอยู่คณะไหน หรือแม้แต่ชื่อก็ไม่ทันได้รู้

คีรินทร์พยายามตัดใจอย่างแสนเสียดาย ตวัดผ้าห่มออกเตรียมตัวจะลุกไปอาบน้ำ แต่พอผ้าห่มผืนใหญ่ที่พ้นตัวแสงวิบวับบางอย่างบนผ้าปูที่นอนสีเข้มก็สะท้อนเข้าตา

คีรินทร์หยิบกิ๊บติดผมขึ้นมาดู เขาจำได้ว่ามันติดอยู่คู่กันบนศีรษะเธอ เมื่อเขาพลิกดูแล้วก็ต้องยิ้มออกมาบางๆ อย่างมีความหวังเขาอาจจะได้เห็นเธออีกครั้ง เพราะยี่ห้อที่อยู่บนกิ๊บมันน่าจะทำให้เธอคนนั้นนึกเสียดายและอยากได้คืน

คีรินทร์รีบเดินหาโทรศัพท์ตัวเอง หยิบมันขึ้นมาเปิดหาราคาและยิ่งเห็นราคาเขาก็ยิ่งระบายยิ้มออกมา ก่อนจะวางกิ๊บติดผมราคาหลายหมื่นลงบนโต๊ะข้างหัวเตียงเบาๆ และเดินผิวปากอย่างอารมณ์ดีเข้าห้องน้ำ

เธอกลับมาถึงห้องด้วยสภาพสะบักสะบอมราวกับไปฟัดกับหมา ความเจ็บแสบที่กลางกายสาวเกือบทำเธอเดินไม่ถึงห้อง

แต่เมื่อเห็นความผิดปกติบางอย่างในกระจกเธอก็แทบลืมความเจ็บปวดนั้นทันที

ชะเอมใช้มือลูบไปตามศีรษะอย่างคาดหวังว่าไอ้กิ๊บตัวสวยราคาแพงนั้นมันอาจจะเลื่อนไปอยู่ตรงไหน แต่เมื่อคลำศีรษะหาจนทั่วก็ยังไม่เจอ หัวใจเธอก็เต้นแรงขึ้นทันที อย่างไม่แน่ใจว่าเพราะมันอาจหายอยู่ที่ห้องเขา บนเตียงเขา หรือเพราะว่าราคาของมันกันแน่

ภาพเมื่อคืนชัดขึ้นในหัวอีกครั้ง เธอรีบตบแก้มตัวเองเบาๆ เรียกสติ ก่อนจะค้นหาในกระเป๋าหรือแม้แต่ตามเสื้อผ้าเผื่อว่ามันจะร่วงมาติด แต่สุดท้ายก็ต้องถอนหายใจแรง

เธอสำรวจตัวเองในชุดนักศึกษากระโปรงพลีทยาวคลุมเข่า ขยับแว่นตาหนาดูให้แน่ใจว่ายังเป็นชะเอมคนเดิม เมื่อใบหน้าหวานไร้เครื่องสำอางรอยด่างดำบนปลายจมูกโด่งแม้จะมีแป้งฝุ่นทาทับก็ยังเผยให้เห็นร่องรอย เธอยกมือขึ้นลูบผมลอนใหญ่หยักศกที่มันดูสั้นขึ้นกว่าตอนที่เธอรีดผมเมื่อวาน และไม่ลืมที่จะหยิบกิ๊บติดผมที่เหลืออยู่อันเดียวใส่กระเป๋าสะพายไปด้วย

เมื่อไม่เห็นเพื่อนที่ซุ้มศาลาประจำข้างตึกคณะ เธอจึงนั่งรอมินนี่อยู่ที่นั่นเพราะเรื่องราวที่ต้องคุยกันคงเข้าไปพูดที่ห้องเรียนไม่เหมาะ และเพียงไม่กี่นาทีหลังจากนั้นคนที่เธอคอยชะเง้อคอมองหาก็มาถึง

"เป็นไงบ้างเอม เมื่อคืนขอโทษนะ ดันถูกไอ้พี่เฟิร์สจับได้ซะก่อน ซวยเลย แล้วเธอกลับหอไง ทันใช่เปล่า"

"เอ่อ...นั่งวินกลับน่ะ..." เธอเลือกตอบแค่คำถามเดียว

"เราขอโทษนะเอม ต้องมาเดือดร้อนเพราะเรา"

"เรื่องนั้นไม่เป็นไร...แต่..."

ชะเอมหยิบกิ๊บติดผมที่เหลืออันเดียวออกมาจากกระเป๋าวางลงตรงหน้าให้เพื่อน ก่อนจะเอ่ย

"มันหายไปอันนึงน่ะ เดี๋ยวเราจะซื้อใช้ให้ใหม่นะ"

"อ๋อ...ไม่เป็นไร...ช่างมันเหอะ อันไม่กี่บาทหรอก"

"เธอเคยใช้ของถูกเป็นหรือไง ว่าแต่มันแพงเปล่า ถ้าแพงมากเดี๋ยวเราค่อยๆ ผ่อนคืนให้ได้ไหม"

"ไม่ต้องคิดมาก เราซิเป็นคนทำให้เอมเดือดร้อน เอาน่าไม่ต้องคิดมากหรอก รีบขึ้นเรียนกันดีกว่าเดี๋ยวจารย์เข้าก่อน...เร็ว"

มินนี่จึงได้แต่เก็บกิ๊บตัวนั้นใส่กระเป๋าสะพาย รีบรั้งแขนให้เพื่อนรีบลุกขึ้นตาม

ชะเอมแม้จะยังไม่อยากเชื่อว่าไอ้กิ๊บสีเงินอันนั้นราคาไม่แพง แต่เมื่อเห็นเวลาที่จวนจะเริ่มคลาสเรียนเธอก็ต้องรีบลุกขึ้น

ประตูลิฟต์ที่กำลังจะปิดลงทำให้มินนี่รีบวิ่งยื่นมือไปแทรกบานประตูไว้ได้ทัน แต่เมื่อประตูลิฟต์เปิดออกเธอก็ต้องชะงักขาอยู่แค่ตรงนั้น แม้คนในลิฟต์จะหลายคนแต่เขากลับโดดเด่นสะดุดตาในหมู่ผู้คน เพราะมัวแต่ยืนอึ้งเธอจึงถูกมินนี่ดึงมือเข้ามาในลิฟต์

ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ตั้งแปดชั้น ร้อยวันพันปีก็แทบจะไม่เคยเดินสวนกัน วันนี้คงเป็นวันซวยของเธอ

เข้ามาในลิฟต์แล้วเธอก็รีบยืนหันหลังให้เขาอย่างเว้นระยะห่าง ปล่อยให้ยายมินนี่กดเลขชั้นเอาเอง แต่ความซวยดูท่าจะไม่ยอมปล่อยผ่านเธอไปง่ายๆ เมื่อนักศึกษาที่วิ่งตามมาทันอีกสามคนเข้ามาในลิฟต์ เธอก็ต้องขยับถอยหลัง

กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ กลิ่นเดียวกับเมื่อวาน ที่กรุ่นเข้าจมูกไม่ต้องหันไปดูเธอก็รู้ว่าเป็นเขา

อาการตกใจเกร็งสะท้านเมื่อครู่ค่อยๆ ผ่อนคลายขึ้นเมื่อดูคนด้านหลัง จะไม่ได้สนใจสิ่งรอบตัวสักเท่าไร นอกจากเสียงคุยเบาๆ กับเพื่อนเขา

จนลิฟต์มาหยุดที่ชั้นห้ากลุ่มคนด้านหลังเธอก็ทำท่าขยับตัว เธอยืนตัวลีบหวังหลีกทางให้เขาแทรกตัวออกไปได้ สุดท้ายเธอก็เพียงได้เห็นด้านข้างของเขาชัดๆ ก็ตอนที่เขากำลังจะเดินออกจากลิฟต์ สายตาของคนตัวสูงเพียงมองตรงไปข้างหน้าเท่านั้น แต่นั่นกลับทำเธอโล่งใจไม่น้อย