แชร์

18

ผู้เขียน: เย้ายวน
last update วันที่เผยแพร่: 2026-08-13 13:46:05

“ค่ารักษาอยู่ราวๆ นี้”

เสน่ห์จันทร์หน้าซีดเล็กน้อยเมื่อรับบิลมาถือไว้ในมือ ตัวเลขในนั้นทำให้เธอถึงกับตาพร่า...

ติดต่อยัยเจี๊ยบไม่ได้ ถ้าไม่อย่างนั้นอาจจะมีหนทางบรรเทาความเครียดของเธอได้มากกว่านี้

“สะ สามหมื่น”

“ใช่ แล้วยังไงต้องจ่ายด้วยนะ ค่าไม่ได้ไปทำงานฉันน่ะ ฉันทำงานอีกวันละห้าร้อย ไปไม่ได้อาทิตย์หนึ่งคูณไป”

หญิงสาวนางนั้นว่า ข้างหลังเธอมีผู้ชายตัวสูงใหญ่ยืนประกบ ฝ่ายหญิงมีผ้าก๊อซปิดแผลไว้ และตรงแขนก็ดามเฝือกอ่อนไว้

“เอ่อ...หนูจะหาเงินมาให้จ้ะ แต่พี่อย่าไปแจ้งความเลยนะ”

เสน่ห์จันทร์ยกมือไหว้ ทางนั้นทำหน้าเชิดใส่แล้วบอกเลขที่บัญชีให้ เสน่ห์จันทร์มือสั่นไปหมดตอนโอน เธอขอโอนให้ก่อนสามหมื่น แล้วที่เหลือจะโอนให้นัดอีกที ทางนั้นคาดคั้นมาว่าให้โอกาสอีกสิบวัน ไม่อย่างนั้นจะไปแจ้งความเธอกับน้องชาย เสน่ห์จันทร์ไหว้แล้วไหว้อีก

เมื่อคล้อยหลังพวกเขาแล้วเธอก็นั่งแปะกับพื้น ดาราทองสะพายเป้เดินออกมาจากบ้าน มองพี่สาวที่ทำหน้าเศร้าๆ ก็ตรงเข้าไปนั่งข้างๆ แล้วเอ่ยเสียงปลอบ

“พี่จ้อย หนูเอาของไปให้พี่นก พี่เมฆก่อนนะ”

“อืม...ดูว่าอาการเป็นยังไงแล้วบอกพี่ด้วยละ คืนนี้พี่จะต้องไปทำงานพิเศษ ฝากดาวดูบ้านกับน้องๆ ด้วย”

“จ้ะ...พี่หมอกวันนี้บอกว่าขอค้างร้านอาสิทธิ์ จะซ่อมรถของเรากัน”

“อื้อ...มาเอาเงินไปอีกห้าร้อย เผื่อไว้...นกกับเมฆอยากกินอะไรก็ซื้อให้ที แล้วก็กลับมาจากโรงพยาบาลซื้อขนมมาฝากป้าพรแกที แกช่วยดูเจ้าจิ๋วให้ตอนพี่ไปทำงานดาวไปโรงพยาบาล”

น้องสาวมารับเงินจากพี่สาวเสร็จก็เดินตรงไปเรียกวิน มอเตอร์ไซค์เพื่อไปโรงพยาบาลหาพี่ชายทั้งสองคนของเธอ

เสน่ห์จันทร์ถอนใจเฮือกใหญ่ เธอไม่ต้องร้องไห้ น้องชายทั้งสองปลอดภัยแล้ว ร้องไห้ไม่มีประโยชน์ตอนนี้ หาเงินซ่อมรถซาเล้งและจ่ายค่าเสียหายอีก...อีกเท่าไหร่นะ ห้าร้อยคูณหนึ่งอาทิตย์ อีกสามพันห้าร้อยบาท พวกเขาบอกว่าไม่คิดค่าตกใจค่าเสียเวลากับเธอถือว่าให้ความกรุณามากแล้ว รถของเธอไม่ได้ต่อทะเบียน ไม่มีประกัน แถมเด็กชายที่ขับรถชนพวกเขาก็ไม่มีใบขับขี่

สองหนุ่มของบ้านขี่รถออกไปปากซอยเมื่อวานเพื่อซื้อของสด วัตถุดิบมาเตรียมเหมือนทุกวัน แต่ไปไม่ถึงชั่วโมงเสน่ห์จันทร์ที่กำลังนั่งเล่นกับเจ้าจิ๋ว ก็ต้องได้รับข่าวร้ายว่าน้องชายประสบอุบัติเหตุ ขับรถไปชนมอเตอร์ไซค์อีกคัน น้องชายของเธอทั้งสองคนถูกส่งโรงพยาบาล ทองเอกขาหัก ส่วนทองนพคุณสมองกระทบกระเทือนเล็กน้อย และกระดูกแขนแตกทั้งสองข้าง

คู่กรณีบอกว่าน้องเธอขี่รถไม่ดูเลยเกิดอุบัติเหตุ ไม่มีคนอยู่แถวนั้นที่จะมาเป็นพยานว่าใครชนใครกันแน่ น้องเธอเจ็บหนัก ทางนั้นบอกว่าพวกเขาก็เจ็บหนัก มันพูดอะไรไม่ได้มากเนื่องจากทองเอกไม่มีใบขับขี่ และรถก็ไม่มีประกัน ไม่ได้ต่อทะเบียน แถมดัดแปลงอีกต่างหาก เสน่ห์จันทร์จำต้องก้มหน้าจ่ายค่ารักษา และค่าเสียประโยชน์ตามที่อีกฝ่ายเรียกร้อง เลี่ยงกับการไม่ให้คู่กรณีแจ้งความเอาเรื่อง

เพื่อนก็ติดต่อไม่ได้ เงินสำรองก็ไม่มีเหลือ เสน่ห์จันทร์เลยเลือกที่จะกลั้นใจติดต่อไปที่เจ๊เปรี้ยว มันคือทางออกเดียว ขืนรอติดต่อนิสาได้ก็คงไม่ทัน เธอไม่อยากให้น้องๆ มีคดี และถูกส่งไปสถานพินิจ เจ๊เปรี้ยวตอบมาว่ามีงานเงินหนักเขาเหมามา จะรับไหม? จำนวนเงินทำให้เสน่ห์จันทร์ตอบตกลงไปแบบไม่ต้องคิด เธอหายาเม็ดที่ช่วยชีวิตเธอไว้ทุกหนยามรับแขก พบว่ามันเหลือเพียงเม็ดเดียว มันเสี่ยงมาก...เอาเหอะวะ รอดมาหลายรอบ รอบนี้ก็ต้องรอด ยาเหลือแค่เม็ดเดียวด้วย

เธอเอาซองยามาพนมมือ ไหว้สาธุ ขอให้ยายคุ้มครองเธอ ขอให้งานวันนี้รอดปลอดภัย จ้อยเอ๊ย...จ้อย พุทธังแคล้วคลาด ธัมมังแคล้วคลาด สังฆังแคล้วคลาด ฉันจะต้องไม่เสียตัว กลับมาปลอดภัย พรหมจรรย์จะต้องอยู่ เพี้ยง!

เสน่ห์จันทร์ที่ไม่มีเสื้อผ้าเซ็กซี่เลย ที่ใส่ไปทำงานของนิสาล้วนๆ เลยตัดสินใจว่าเย็นนี้จะต้องแต่งตัวสวยๆ ลงทุนหน่อย เขาให้มาตั้งห้าหมื่น...ใครนะทุ่มมาก เจ๊เปรี้ยวไม่ได้บอกรายละเอียดมาก หรือเธออาจะไม่ได้ซัก รู้แค่ได้ห้าหมื่น เธอก็ตกลงอย่างไวแล้ว

สาวน้อยตรงไปยังห้างสรรพสินค้าใกล้บ้าน ไปตรงที่เขามีตลาดนัดและขายเสื้อผ้าของใช้กัน เลือกได้ชุดเดรสสายเดี่ยวสีแดงตัวชุดปักเลื่อมสั้นเหนือเข่า รองเท้าส้นสูง เลือกแบบลวกๆ ต้องใช้เวลาให้คุ้มที่สุด ไปแต่งหน้าทำผมที่ร้านเสริมสวย งานนี้จัดเต็มแหละ จะต้องงัดมารยามาตั้งแต่ตาตุ่ม เพื่อจะได้เรียกพลังความกล้า ความดัดจริตหลอกให้ลูกค้าตกหลุมเธอได้เงินกลับบ้านมาง่ายๆ เหมือนทุกที

หนนี้เธอไม่มีนิสาช่วย

แต่ต้องรอดสิ!

แม่สาวน้อยยกมือไหว้พระบนหิ้งอีกรอบ ดูความเรียบร้อยของตนเองในกระจก ช่างแต่งหน้าบรรจงแต่งให้เธอสวยแซ่บมาก ปากแดงเข้ากับชุด เมกอัพโทนน้ำตาล ทอง และ แดง ให้ลุคหรูหรา ชุดของเธอมันดูหลวมนิดหน่อยช่างมันไม่เป็นปัญหา เธอเอาเสื้อกันหนาวสวมทับไว้ ค่อยไปถอดที่ร้าน          เจ๊เปรี้ยว รองเท้าส้นสูงนั้นเดินไปสี่ก้าวเธอก็ตกส้นสูงขาเกือบพลิก ดีนะไม่ล้ม...

เสน่ห์จันทร์เรียกวินมอเตอร์ไซค์ใจภาวนาตลอดทาง ขอให้งานครั้งนี้เป็นไปได้ด้วยดี

“กว่าจะเสด็จมา โอ้โห...แขกรอนานนะ เจนนี่”

พี่ณาเรียกไม่มีหลุดชื่อเดิม ตอนนี้ทำงานแทนเจ๊เปรี้ยวชั่วคราว เจ๊เปรี้ยวไปกินแซ่บกับเด็กเก่าที่แวะมาเยี่ยมอยู่ที่โรงแรมใกล้ๆ นี่ ปล่อยหน้าที่ให้ปวีณารับบทเป็นเจ๊ณาคุมเด็กแทน

“ขอโทษค่ะพี่ณา ไหนคะแขกของหนู”

“โน่นไง เจ้าเก่า คนหล่อหอมมาก”

ฟังแค่นั้นเสน่ห์จันทร์ก็ทำตาโต ก่อนจะหันขวับ

เมื่อหันไปมองก็พบกับ คนหล่อตัวหอมมาก อย่างที่ ปวีณาเรียก เขาหอมมากจริงๆ นั่นแหละ ขนาดเธอโดนเขากอดนิดหน่อย กลิ่นเขายังติดตัวเธอเลย เขายืนกอดอกแล้วจ้องเป๋งมายังเธอ

รอบนี้เขาเปย์ตั้งห้าหมื่นแนะ...

เขาไปที่ตลาดบ่อยมากแต่เธอพยายามหลบเขา และเขาก็ไม่เจอเธอ เขาทิปน้องสาวเธอทุกรอบ เหมือนเขาเอ็นดูเรไร ส่วนนิสานั้นหลังจากปฏิเสธว่าไม่ใช่ไม่เคยเจอกัน เธออาจจะมีแฝดสักคนที่พลัดพรากเขาก็ไม่สนใจจะถามอีกเลย

นิสาบอกให้เสน่ห์จันทร์กล้าเผชิญหน้ากับเขาบอกปัดๆ แบบเธอก็ได้ ขนาดเธอเขายังจำไม่ได้เลย แต่เสน่ห์จันทร์ไม่กล้าเสี่ยงจริงๆ

ปภพเดินตรงมายังเธอ เขามองจ้องหน้าเธอแล้วยิ้มกว้าง ไม่มีวี่แววว่าเขาจะสงสัยอะไรเธอ เสน่ห์จันทร์วันนี้สวยเช้งกว่าทุกวัน เพราะลงทุนไปซื้อชุดเอง แถมไปจ้างคนแต่งหน้าอีกด้วย สวยขนาดนี้ไม่เหมือนแม่ค้าขายขนมหัวเยินคนนั้นแน่ๆ

“สวัสดีค่ะพี่...”

“สวัสดีครับน้องเจนนี่ จริงสิ เราเจอกันหลายหนแล้ว น้องไม่เคยเรียกชื่อพี่เลย จำพี่ไม่ได้เหรอ เสียใจจัง”

“เอ่อ พี่ คือพี่”

ทำตาปริบๆ ใส่เขา ใจหมายมุ่งแต่จะวางยาเขา จัดฉาก เลยไม่เคยคุยกับเขาแบบแนะนำตัวสักหนเรียกเขาแต่พี่อย่างเดียว เอาจริงเธอจำชื่อแขกของเธอไม่ได้สักคน...แต่เขาเธอจำแม่น แม่นยันกลิ่นของปภพ

“พี่ปริ้นซ์”

ปวีณากระซิบ ทำตาดุๆ ใส่เสน่ห์จันทร์ แล้วรุนหลังสาวน้อยส่งให้กับปภพที่โอบไหล่เธอทันที 

“คุณพี่ปริ้นซ์ขา เจ๊สั่งว่าถ้าโอนแล้ว ก็รับน้องออกไปได้เลยนะคะ”

“ขอบคุณครับ”

“ระ รับ ออกไปไหนคะ”

เลิ่กลั่กแล้ว เขาหัวเราะเบาๆ แล้วก้มลงจุ๊บกระหม่อมคนตัวเล็ก ที่โดนเขากึ่งดึงกึ่งลากให้ออกไปด้วยกันนอกร้าน

“เราจะไปไหนคะพี่ปริ้นซ์”

เธอถูกยัดลงในรถเก๋งคันหรูของปภพ เขาปิดประตูรถ แล้วเข้าประจำที่คนขับ เสน่ห์จันทร์เกือบจะร้องกรี๊ดเพราะความตกใจ เมื่อเขาขับรถออกมาจากนอกบริเวณนั้น ปรกติแล้ว

เธอจะรับแขกที่ร้าน แล้วเขากำลังจะพาเธอไปไหน!

เสน่ห์จันทร์หน้าซีด ใจเต้นระทึกไปหมดด้วยความหวาดกลัว แล้วแบบนี้ คืนนี้...มันจะเป็นยังไงละนั่น?

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • เรื่องบรรจบ ณ ตรงที่ใจ   บทส่งท้าย

    ​เสน่ห์จันทร์เรียนไม่จบจนได้เพราะเธอท้องตอนเรียนปี 2 เลยต้องดร็อปเรียนไว้ก่อ สามีของเธอบางทีก็ขี้หึงเกินไป ไม่ชอบหนุ่มๆ ที่มาวนเวียนใกล้จ้อยของเขา ไม่ต้องเรียนจบก็ได้เพราะประสบการณ์ชีวิตน้องเยอะแล้ว เขานี่แหละจะเป็นครูในชีวิตจริงให้เธอ​คุณปณิตาไม่ค่อยเห็นด้วยเพราะอยากให้สะใภ้เรียนต่อยอด ปภพบอกว่างั้นเขาจะเรียนด้วยพร้อมกับเธอ เอากับพ่อสิ หวงเมียเบอร์หนึ่งเลยพ่อคนนี้ และพอเสน่ห์จันทร์คลอดงานแต่งก็ถูกจัดขึ้นตามที่ได้สัญญากับเธอไว้ ว่าจะจัดงานให้เขาก็ทำให้เธอจริงๆ ในงานเต็มไปด้วยความอบอุ่นและซาบซึ้ง การเปิดตัวของเจ้าสาวของปภพ ลูกสะใภ้คนแรกของคุณปณิตากับสังคม ไม่มีใครดูแคลน มีแต่คนชื่นชมเมื่อรู้ประวัติความเป็นมาของเธอและครอบครัว ส่วนมากทึ่งในความเป็นคนเก่ง มีความรับผิดชอบ และความรักในครอบครัวของเสน่ห์จันทร์​เสน่ห์จันทร์ได้ลูกสาวน่ารักน่าฟัด คือ เด็กหญิงจรัสจันทร์ หรือ ณจันทร์ อีกสี่ปีต่อมาก็คลอดเด็กหญิงจรัสดารินทร์ หรือ ณดาว เธอกับปภพแยกบ้านไปอยู่อีกหลังหนึ่งอยู่ในบริเวณรั้วเดียวกับบ้านใหญ่ ส่วนปพลนั้นก็กลับไปคืนดีกับทยิดาที่มีลูกสาวคือ นะนาย ที่ซ่อนแอบไว้ ความจริงปรากฏว่าเธอไม่ได้ทำลายเ

  • เรื่องบรรจบ ณ ตรงที่ใจ   37

    ​บ้านเจนธรรมดีถูกสร้างใหม่จนเรียบร้อย ครอบครัวของเสน่ห์จันทร์ทั้งแปดคนและนิสา กลับไปยังบ้านหลังเดิมอีกครั้ง และอย่างที่ปภพสัญญาทุกคนจะได้ห้องส่วนตัว...​ต้องเรียกว่าตึกมากกว่าบ้าน เพราะมีความสูงถึงห้าชั้นและมีชั้นดาดฟ้า ใช้พื้นที่ให้เกิดประโยชน์สูงสุด เด็กๆ ดีใจมากๆ กับบ้านหลังใหม่ นิสาเองตอนนี้มาอยู่กับเพื่อนเกือบจะถาวรแล้วเพราะไม่ได้กลับบ้านของตัวเองเลย ก็มีห้องของตัวเองด้วยที่บ้านหลังนี้​ห้องของเสน่ห์จันทร์ มีข้าวของของปภพไปอยู่ในนั้นด้วย อย่างเป็นเจ้าของห้องอีกคน เหมือนกับที่คอนโดของเขา และ...ห้องของเขาที่บ้านด้วย​เขาพาเสน่ห์จันทร์ไปนอนค้างที่บ้านมารดาทุกศุกร์-เสาร์ก่อน รอให้น้องเรียนมหาวิทยาลัยค่อยขยับเป็นมานอนทุกวันให้กลับบ้านเสาร์-อาทิตย์ และมารดาให้พื้นที่ว่างที่ตอนนี้ใช้เป็นพื้นที่สวน ให้เขาปลูกบ้านเพื่อจะเป็นเรือนหอในอนาคต คุณ ปณิตาตอนแรกก็วางท่ากับว่าที่สะใภ้สาวน้อย หลังๆ มาท่านก็แพ้กับความน่ารักของเสน่ห์จันทร์ แพ้เสน่ห์ปลายจวักของเธอด้วย ถ้าวันไหนอยู่นอนค้างที่บ้านวัชระโชติ วันนั้นเธอก็จะรับหน้าที่แม่ครัวทำอาหารขึ้นโต๊ะเอง ปพลเองก็ชอบฝีมือของเสน่ห์จันทร์มากเช่นกัน และนึ

  • เรื่องบรรจบ ณ ตรงที่ใจ   36

    ​“ตาปริ้นซ์กับเด็กนั่น แกคบกับเขามากี่เดือนแล้ว” มารดาถามขึ้น ท่านสั่งให้เขามานั่งคุยในห้องนอน เพื่อจะได้เป็นส่วนตัว ปพลขยิบตาให้กับพี่ชายเมื่อเขาเดินตามท่านขึ้นมายังชั้นสอง พร้อมกับชูนิ้วสองนิ้วบอกใบ้ว่าสู้ตายนะครับพี่​“ห้าหกเดือนแล้วครับ”​“แม่คงไม่ต้องถามล่ะมั้งว่า...เรากับเขาถึงขั้นไหนกันแล้ว”ท่านทำสีหน้ารู้ทัน ขณะที่ชายหนุ่มกระแอม ท่านถอนใจเฮือกใหญ่พร้อมกับเอ่ยลอยๆ​“ดีนะไม่สิบเจ็ด ถ้าสิบเจ็ดนี่แกติดคุกแน่ตาปริ้นซ์ เจอกันที่ตลาดของแม่หรือยังไงกัน”​“ก็อะไรแบบนั้นครับ”​เล่าไม่ได้หรอกว่าเจอน้องที่ไหน ขืนเล่าคงเรื่องใหญ่ เขานี่แหละจะโดนบ่นว่า ส่วนน้อง...ท่านคงจะมองว่าเด็กคนนี้มันแสบและเอาตัวรอดเก่งมาก ถ้าเขาไม่กลับไปซ้อนแผนก็คงจะไม่ได้น้องแน่นอนละ เขาพึ่งรู้จากนิสาว่า การที่เสน่ห์จันทร์กลับไปรับงานตกหลุมเขาได้ เพราะน้องชายประสบอุบัติเหตุเลยต้องใช้เงินด่วน​เขาจะต้องขอบคุณทั้งทองเอกและทองนพคุณมากๆ ที่ทำให้เกิดเรื่อง จนเสน่ห์จันทร์ยอมรับงานอีกหน​“เป็นคนที่เก่งนะ เก่งมากด้วย” ท่านพึมพำ จะว่าเกลียดก็ไม่พูดไม่ได้หรอก เพราะเด็กมันไม่น่ารังเกียจอะไร น่าทึ่งด้วยซ้ำไป ตัวแค่นั้นดูแลน้อ

  • เรื่องบรรจบ ณ ตรงที่ใจ   35

    คุณปณิตาเข้าสู่ความรู้สึกอยากเป็นลม เมื่อเห็นว่าบุตรชายพาใครมาที่บ้าน เขาบอกกับท่านว่าวันนี้จะมีเซอร์ไพรส์ แล้วก็เซอร์ไพรส์มากจริงๆ ​นอกจากจะพา คนรัก มาพบกับท่านแล้ว แม่หนูนั่นยังพาน้องมาอีกโขยงหนึ่ง! โอย...ต้องเรียกยาดมกันเลยทีเดียว​ปพลที่อยู่ในเหตุการณ์ด้วย มองพี่ชายด้วยสายตาแบบว่าทึ่งมาก คุณปณิตาตอนนี้นั่งข้างกับเขา เอาเขาเป็นกำลังใจแหละ มือของท่านเย็นเจี๊ยบเมื่อท่านจับมือกับเขา​ไม่ต้องถามว่าลูกเต้าเหล่าใคร แต่อยากถามว่าตาปริ้นซ์ไปเจอมาได้ยังไงก่อน...​รายการสัมภาษณ์ว่าที่ลูกสะใภ้จึงเริ่มขึ้น...เด็กๆ ถูกกันให้ไปอยู่กันในห้องนั่งเล่น มีหัวหน้าแม่บ้านคอยอยู่ดูแล พวกเขานั่งคุยกันในห้องโถงพักผ่อน มีกระจกกั้นเป็นสัดส่วน คุณปณิตามักจะใช้ที่นี่เวลาจะคุยกับลูกๆ เรื่องสำคัญเรื่องงาน​“อายุเท่าไหร่? เราน่ะ”​“สิบเก้าค่ะ”โก่งอายุให้ตัวเองนิดหน่อย เธอรู้ว่าถ้าบอกอายุจริงๆ ไป ท่านคงจะยิ่งหน้าเสียกว่านี้ อ้อ...เธอไม่ได้โกหก เดือนหน้าเธอก็อายุสิบเก้าแล้วจริงๆ​“ตาปริ้นซ์” ท่านหันไปทำตาดุใส่ลูกชาย ที่ยิ้มแหยเล็กน้อย พลางยักไหล่​“น้องอายุพ้นวัยที่ผมจะติดคุกแล้วนะครับ”​“แต่เด็กสิบเก้า...ตาปริ

  • เรื่องบรรจบ ณ ตรงที่ใจ   34

    ปภพโผล่ไปที่ห้องของครอบครัวเจนธรรมดีในเวลาเกือบสามทุ่มของอีกวันต่อมา เขามีตุ๊กตากระต่ายสีขาวสองตัวขนาดใหญ่ผูกโบเป็นของขวัญผูกโบให้น้องแฝด ดาวล้อมเดือนกับดาราทองดีใจมาก กับของขวัญของ พี่ปริ้นซ์ เด็กๆ ไหว้ขอบคุณเขา ดีใจกับวันเกิดครบอายุ 11 ปีมาก เพราะปีนี้ได้ทั้งจัดวันเกิด ไปเที่ยวสวนสนุก และเป็นวันที่ได้ของขวัญมากที่สุดตั้งแต่เกิดมา ​ชีวิตของพวกเธอดีขึ้นตั้งแต่ที่มีปภพก้าวเข้ามาในบ้าน ทุกคนไม่ต้องเครียด กินอิ่มนอนหลับ มีเวลาคิดเรื่องเรียน ไม่ต้องเห็นพี่จ้อยแอบซึม ถ้าพี่จ้อยคือเสาหลัก เปรียบเป็นบ้านหลังหนึ่ง พวกเธอน้องๆ ก็ต่างมีหน้าที่ของตัวเอง บางคนเป็นประตู บางคนเป็นหน้าต่าง พื้นบ้าน เสริมให้บ้านหลังนี้แข็งแรงไม่ล้มครืน วันนี้เป็นวันที่เห็นพี่น้องหัวเราะเสียงดัง มีความสุขกับเครื่องเล่น ไปกันครบหน้าทั้งแปดคน เจ้าจิ๋วที่กำลังซนเริ่มหัดเดินก็ไปกับเขาด้วย เสร็จแล้วพากันไปดูบ้านหลังเดิมแวะซื้อของฝากให้ ยายสมพร เพราะพวกเธอไม่ได้อยู่บ้านเดิมกันพักนี้ พี่จ้อยบอกว่าจะสร้างใหม่ เห็นเขากำลังก่อสร้างเริ่มขึ้นโครงร่างแล้ว ครอบครัวจับมือกันและมองบ้านที่เริ่มก่อสร้างอีกหนด้วยสายตาปลาบปลื้

  • เรื่องบรรจบ ณ ตรงที่ใจ   33

    ​“พักนี้อยู่บ้านได้แหะ”ปภพเอ่ยหยอกน้องชาย ปพลยิ้มน้อยๆ ส่งให้ ก่อนจะก้มหน้ารับประทานอาหารตรงหน้า ถ้าเขาไม่มีเรื่องในใจ คงจะสังเกตว่าพักนี้น้องชายดูซึมๆ แปลกไปไม่เหมือนเดิม อาหารเย็นวันนี้เขารับประทานมาแล้วกับวรวงศ์แวะเข้าไปเคลียร์งานที่ออฟฟิศมาก่อนเข้าบ้าน​“น้องอยู่บ้านได้ แต่แกออกบ้านบ่อยนะตาปริ้นซ์” มารดาเอ่ยมาเสียงนิ่ง มองจ้องลูกคนโตเขม็ง คนเล็กก็อย่าง คนโตก็อย่างไม่ได้ดั่งใจสักคน ​คนเล็กมีเรื่องให้นางต้องเคลียร์ไปสิบล้าน แถมนึกโมโห อีกอย่างแอบรู้สึกบาป ถ้าเกิดว่าเด็กนั่นมีหลานนางจริงๆ แล้วต้องไปทำแท้ง ต่อให้เรื่องไม่จริงก็รู้สึกไม่ดี คุณปณิตาหนีไปบวชมาเจ็ดวันถึงจิตใจสงบลง นางไม่คุยกับปพลเลย ลูกชายนั้นกลับบ้านทุกวัน พยายามคุยกับท่าน และไม่ไปค้างที่คอนโดอีก ส่วนแม่ทยิดานั่นก็ออกไปแบบทิ้งงาน ก็วุ่นวายกันอยู่บ้าง เพราะงานเอกสารต้องกลับมาต่อ มาเคลียร์กัน ต้องหาคนมาช่วย ตอนนี้ก็มีความวุ่นวายนิดหน่อยในออฟฟิศ เลขาของท่านเลยต้องไปช่วยเคลียร์งานฝั่งของปพลด้วย ให้ยืมไปใช้นั่นแหละ ตอนนี้ลูกชายยังไม่มีเลขา ให้หาคนให้อยู่แน่นอนว่าหนนี้ท่านจะคัดเลือกด้วยตัวเอง ไม่ไว้ใจปพลอีกแล้ว​“ก็งานมันยุ

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status