LOGINShare
35
publish date:
2026-08-13 13:56:00คุณปณิตาเข้าสู่ความรู้สึกอยากเป็นลม เมื่อเห็นว่าบุตรชายพาใครมาที่บ้าน เขาบอกกับท่านว่าวันนี้จะมีเซอร์ไพรส์ แล้วก็เซอร์ไพรส์มากจริงๆ
นอกจากจะพา คนรัก มาพบกับท่านแล้ว แม่หนูนั่นยังพาน้องมาอีกโขยงหนึ่ง! โอย...ต้องเรียกยาดมกันเลยทีเดียว
ปพลที่อยู่ในเหตุการณ์ด้วย มองพี่ชายด้วยสายตาแบบว่าทึ่งมาก คุณปณิตาตอนนี้นั่งข้างกับเขา เอาเขาเป็นกำลังใจแหละ มือของท่านเย็นเจี๊ยบเมื่อท่านจับมือกับเขา
ไม่ต้องถามว่าลูกเต้าเหล่าใคร แต่อยากถามว่าตาปริ้นซ์ไปเจอมาได้ยังไงก่อน...
รายการสัมภาษณ์ว่าที่ลูกสะใภ้จึงเริ่มขึ้น...เด็กๆ ถูกกันให้ไปอยู่กันในห้องนั่งเล่น มีหัวหน้าแม่บ้านคอยอยู่ดูแล พวกเขานั่งคุยกันในห้องโถงพักผ่อน มีกระจกกั้นเป็นสัดส่วน คุณปณิตามักจะใช้ที่นี่เวลาจะคุยกับลูกๆ เรื่องสำคัญเรื่องงาน
“อายุเท่าไหร่? เราน่ะ”
“สิบเก้าค่ะ”
โก่งอายุให้ตัวเองนิดหน่อย เธอรู้ว่าถ้าบอกอายุจริงๆ ไป ท่านคงจะยิ่งหน้าเสียกว่านี้ อ้อ...เธอไม่ได้โกหก เดือนหน้าเธอก็อายุสิบเก้าแล้วจริงๆ
“ตาปริ้นซ์”
ท่านหันไปทำตาดุใส่ลูกชาย ที่ยิ้มแหยเล็กน้อย พลางยักไหล่
“น้องอายุพ้นวัยที่ผมจะติดคุกแล้วนะครับ”
“แต่เด็กสิบเก้า...ตาปริ้นซ์ เขาควรจะได้เรียนหนังสือ ไม่ใช่มามีผัว คือแก!”
คำพูดของท่านทำให้ปพลถึงกับหลุดขำออกมา ท่านหันไปค้อนขวับ แล้วเอ่ยเสียงเขียวใส่ลูกชายคนรอง
“อย่ามาขำนะ ตาปาย เราก็เคยเลี้ยงเด็กมหาลัยนะ นิสัยพอกันเลยพวกแกนี่ทั้งพี่ทั้งน้อง ไม่รู้เอามาจากไหน พ่อแกก็ไม่เจ้าชู้”
หนนี้สองพี่น้องมองตากันทำตาปริบๆ คุณปณิตาเลยพูดต่อไปเสียงนิ่ง ตามองจ้องอากัปกิริยาของว่าที่ลูกสะใภ้ตรงหน้า เจ้าหล่อนหน้าตาน่ารัก สวยเลยละ นัยน์ตาโตนั้นคือสิ่งที่เด่นที่สุดบนใบหน้าเล็กจิ้มลิ้มนั่น แต่งตัวเรียบร้อยดี สวมเสื้อเชิ้ตสีชมพูหวานกับกระโปรงอัดพลีทสีครีม นั่งข้างกับลูกชายตัวแสบของท่าน ที่จับมือไว้ไม่ปล่อยเชียว เห็นแล้วก็หมั่นไส้ตงิดๆ
“ทั้งหมดนั่น น้องสาวน้องชายหล่อนเหรอ? แล้วพ่อแม่ละ ไม่มาด้วยหรือไง”
เหมือนจะแขวะกลายๆ แหละ ว่าทำไมไม่ยกกันมาซะให้หมดบ้าน
“พ่อหนูเสียไปแล้วค่ะ ส่วนแม่ก็...ไม่อยู่แล้วค่ะ ทั้งหมดเป็นน้องๆ ของหนู ครอบครัวมีกันเท่านี้ค่ะ”
“จ้อยเขาดูแลน้องทั้งหมดด้วยตัวเองครับแม่”
“คุณพระ!”
หนนี้คุณปณิตาอุทานแล้วมองเธอด้วยสายตาทึ่งๆ อายุสิบเก้า เลี้ยงน้องได้เจ็ดคน มหัศจรรย์เกินไปแล้ว
“หนูทำขนมขายค่ะ ขนมไทยก็พอเลี้ยงดูน้องๆ ได้ หนูไม่ได้ทำคนเดียว พวกเราช่วยกันค่ะ”
เสน่ห์จันทร์เอ่ยบอกว่าตัวเองมีอาชีพ มีงาน และน้องๆ ของเธอทุกคนก็ต่างช่วยกันคนละไม้ละมือ สายตาของคุณ ปณิตาเริ่มเปลี่ยน ยามมองหน้าจิ้มลิ้มของเสน่ห์จันทร์
“ขนมไทย? อ้อ...เจ้าของบัวลอยเผือกกับเสน่ห์จันทร์ที่เอามาให้แม่กินละสิ”
คุณปณิตามองหน้าลูกชาย เขาพยักหน้ารับ
“ครับ”
“มิน่าขยันซื้อขนมมาเพิ่มน้ำตาลให้แม่จริง ก็สงสัยอยู่ล่ะ”
“เจ้าของสูตรขนมที่ทำโรงงานกับไอ้พัด ก็จ้อยนี่แหละครับแม่”
“หืม? มีความรู้เชี่ยวชาญขนาดนั้นเลย นี่หล่อนเก่งเกินไปล่ะนะ ไหนเล่าให้ฟังทีสิ ว่าทำยังไงถึงได้ดูแลน้องๆ ได้ ฉันตาไม่ฝาดใช่ไหมว่าน้องเล็กสุดของหล่อนน่ะ ยังไม่ขวบ”
“เจ้าจิ๋วขวบนิดๆ แล้วค่ะ เพิ่งหัดเดิน”
“แม่หล่อนนี่ขยันมีลูกนะ แล้วได้ร่ำได้เรียนอะไรหรือเปล่า”
“ผมกำลังจะส่งให้เรียนเทียบมอหกครับแม่ รอให้จัดการเรื่องร้านก่อน จ้อยค่อยเรียน”
“นี่ เอามาเป็นเมียหรือเอามาเป็นลูก ตาปริ้นซ์”
เริ่มหยอกลูกชาย ตามองเสน่ห์จันทร์ด้วยความนึกสงสารเอ็นดูกับความเป็นมา อายุเท่านี้ แต่ความสามารถไม่น้อยไม่จ้อยเหมือนชื่อ เลี้ยงน้องได้ตั้งเจ็ดคน...ทำมาหากินสุจริต ก็น่าชื่นชมไม่หยอก
หน้าตาก็ดี กิริยามารยาทดูแข็งๆ ไปนิดหนึ่ง คำพูดคำจาฉะฉาน ไม่กลัวคน กล้าจ้องตาเธอเวลาพูดคุยด้วย แสดงออกถึงความมั่นใจในตัวเอง และมีพลังบางอย่างจากเด็กคนนี้ แผ่ออกมาจนท่านสัมผัสได้
คุณปณิตากำลังสนใจคนที่ลูกชายท่านพามา อยากรู้ชีวิต อยากรู้ทัศนคติ คนแบบนี้น่าศึกษา คนเราเลือกเกิดไม่ได้ แต่เลือกที่จะเติบโตได้ ถึงใจจะไม่ค่อยชอบ ที่อายุน้อย และไม่มีฐานะจะมาช่วยต่อยอด มีภาระมาอีกต่างหาก แต่ก็...อยากรู้ว่าทำไมปภพถึงชอบเด็กคนนี้
“ใครสอนสูตรขนมให้ แม่หล่อนเหรอ?”
“ยายค่ะ ยายของหนูสอน แล้วก็สอนพวกเราทุกคนให้รู้จักทำมาหากิน...แต่ยายของหนูท่านเสียไปแล้วค่ะ เมื่อสองปีก่อน...พวกเราก็เลยต้องอยู่กันตามลำพังน่ะค่ะ หนูเลยพาน้องๆ ทำร้านขนมของเราต่อไป ลำบากนิดหน่อยแต่ก็ดีกว่าได้แยกจากกันค่ะ”
“มีใครได้เรียนบ้าง”
ฟังแล้วก็ชักจะสงสาร แม่คุณตัวเท่านี้เอง ลูกชายท่านคงไปเจอที่ตลาดแล้วนึกชอบกระมัง...ก็เอะใจอยู่แล้วว่าทำไมซื้อขนมมาฝากท่านบ่อย ชมด้วยว่าแม่ค้าน่ารัก ไว้ค่อยเลียบๆ เคียงๆ ถามว่าไปถูกตาต้องใจมาได้ยังไง
“ทุกคนได้เรียนค่ะ น้องๆ บางคนได้ทุน เลยทุ่นได้มาก แล้ว...พี่ปริ้นซ์ก็แนะนำหนูให้กับพี่พัดได้รู้จักกันค่ะ เลยทำขนมส่งร้านพี่เขา จนมาทำโรงงานผลิตขนมกับเขานี่แหละค่ะ”
“ยายหล่อนไปได้วิชามาจากไหน?”
“ยายเคยทำงานข้างในวังน่ะค่ะ ได้วิชาทำขนมไทยมาหลายอย่าง”
“มิน่าร้านหล่อนถึงทำขนมแปลกๆ ที่ไม่เคยเห็นไม่เคยได้กิน เสน่ห์จันทร์ของร้านหล่อนอร่อยมากนะ ทำสวยด้วย เพื่อนของฉันชมทุกคนที่ได้กินขนมร้านหล่อนน่ะ”
“เสน่ห์จันทร์คือชื่อของจ้อยครับ น้องๆ ของจ้อยมีชื่อจริงเป็นขนมไทยทุกคน”
“อุ๊ย...เก๋ดีนะ เข้าใจคิด อายุอานามเท่าไหร่กันบ้าง”
คุณปณิตาเสียงอ่อนลง นัยน์ตามองเสน่ห์จันทร์อย่างปราณี
เสน่ห์จันทร์กับคุณปณิตาคุยกันเกี่ยวกับประวัติของครอบครัว สองพี่น้องแอบลอบมองตากัน ปพลยักคิ้วให้ปภพ ที่ยิ้มนิดๆ ส่งให้กับน้องชาย
ตกค่ำวันนั้นปภพก็พาเสน่ห์จันทร์กับน้องๆ ขึ้นรถตู้ของที่บ้านกลับคอนโด ส่วนเขาไม่ได้กลับไปด้วย เสน่ห์จันทร์ยิ้มแหยส่งให้เขา เมื่อเขาดึงเธอไปหอมแรงๆ ต่อหน้ามารดา ที่ค้อนเขาและทำตาเขียวส่งให้ลูกชายคนโต
เธอคิดว่าท่านไม่ชอบเธอถึงได้ทำสีหน้าแบบนั้นให้กับ ปภพ เธอทำดีที่สุดแล้ว...ถ้าท่านขัดขวาง ไม่ยอม ปภพจะว่ายังไงนะ
เสน่ห์จันทร์ถอนใจเฮือกใหญ่ มือลูบคลำสมาร์ตโฟนของตนเอง ลังเลไม่กล้าถามเขาว่าแม่ของเขาว่ายังไงบ้าง
เธอเหม่อมองไปที่หน้าต่าง เจ้าจิ๋วตะกายมาหาพี่ใหญ่ของบ้าน เสน่ห์จันทร์เลยก้มลงหยอกเล่นกับน้องเล็ก เอาเรื่องของวันนี้เก็บไว้ในใจก่อนชั่วคราว
Latest chapter
เรื่องบรรจบ ณ ตรงที่ใจ บทส่งท้าย
เสน่ห์จันทร์เรียนไม่จบจนได้เพราะเธอท้องตอนเรียนปี 2 เลยต้องดร็อปเรียนไว้ก่อ สามีของเธอบางทีก็ขี้หึงเกินไป ไม่ชอบหนุ่มๆ ที่มาวนเวียนใกล้จ้อยของเขา ไม่ต้องเรียนจบก็ได้เพราะประสบการณ์ชีวิตน้องเยอะแล้ว เขานี่แหละจะเป็นครูในชีวิตจริงให้เธอคุณปณิตาไม่ค่อยเห็นด้วยเพราะอยากให้สะใภ้เรียนต่อยอด ปภพบอกว่างั้นเขาจะเรียนด้วยพร้อมกับเธอ เอากับพ่อสิ หวงเมียเบอร์หนึ่งเลยพ่อคนนี้ และพอเสน่ห์จันทร์คลอดงานแต่งก็ถูกจัดขึ้นตามที่ได้สัญญากับเธอไว้ ว่าจะจัดงานให้เขาก็ทำให้เธอจริงๆ ในงานเต็มไปด้วยความอบอุ่นและซาบซึ้ง การเปิดตัวของเจ้าสาวของปภพ ลูกสะใภ้คนแรกของคุณปณิตากับสังคม ไม่มีใครดูแคลน มีแต่คนชื่นชมเมื่อรู้ประวัติความเป็นมาของเธอและครอบครัว ส่วนมากทึ่งในความเป็นคนเก่ง มีความรับผิดชอบ และความรักในครอบครัวของเสน่ห์จันทร์เสน่ห์จันทร์ได้ลูกสาวน่ารักน่าฟัด คือ เด็กหญิงจรัสจันทร์ หรือ ณจันทร์ อีกสี่ปีต่อมาก็คลอดเด็กหญิงจรัสดารินทร์ หรือ ณดาว เธอกับปภพแยกบ้านไปอยู่อีกหลังหนึ่งอยู่ในบริเวณรั้วเดียวกับบ้านใหญ่ ส่วนปพลนั้นก็กลับไปคืนดีกับทยิดาที่มีลูกสาวคือ นะนาย ที่ซ่อนแอบไว้ ความจริงปรากฏว่าเธอไม่ได้ทำลายเ
เรื่องบรรจบ ณ ตรงที่ใจ 37
บ้านเจนธรรมดีถูกสร้างใหม่จนเรียบร้อย ครอบครัวของเสน่ห์จันทร์ทั้งแปดคนและนิสา กลับไปยังบ้านหลังเดิมอีกครั้ง และอย่างที่ปภพสัญญาทุกคนจะได้ห้องส่วนตัว...ต้องเรียกว่าตึกมากกว่าบ้าน เพราะมีความสูงถึงห้าชั้นและมีชั้นดาดฟ้า ใช้พื้นที่ให้เกิดประโยชน์สูงสุด เด็กๆ ดีใจมากๆ กับบ้านหลังใหม่ นิสาเองตอนนี้มาอยู่กับเพื่อนเกือบจะถาวรแล้วเพราะไม่ได้กลับบ้านของตัวเองเลย ก็มีห้องของตัวเองด้วยที่บ้านหลังนี้ห้องของเสน่ห์จันทร์ มีข้าวของของปภพไปอยู่ในนั้นด้วย อย่างเป็นเจ้าของห้องอีกคน เหมือนกับที่คอนโดของเขา และ...ห้องของเขาที่บ้านด้วยเขาพาเสน่ห์จันทร์ไปนอนค้างที่บ้านมารดาทุกศุกร์-เสาร์ก่อน รอให้น้องเรียนมหาวิทยาลัยค่อยขยับเป็นมานอนทุกวันให้กลับบ้านเสาร์-อาทิตย์ และมารดาให้พื้นที่ว่างที่ตอนนี้ใช้เป็นพื้นที่สวน ให้เขาปลูกบ้านเพื่อจะเป็นเรือนหอในอนาคต คุณ ปณิตาตอนแรกก็วางท่ากับว่าที่สะใภ้สาวน้อย หลังๆ มาท่านก็แพ้กับความน่ารักของเสน่ห์จันทร์ แพ้เสน่ห์ปลายจวักของเธอด้วย ถ้าวันไหนอยู่นอนค้างที่บ้านวัชระโชติ วันนั้นเธอก็จะรับหน้าที่แม่ครัวทำอาหารขึ้นโต๊ะเอง ปพลเองก็ชอบฝีมือของเสน่ห์จันทร์มากเช่นกัน และนึ
เรื่องบรรจบ ณ ตรงที่ใจ 36
“ตาปริ้นซ์กับเด็กนั่น แกคบกับเขามากี่เดือนแล้ว” มารดาถามขึ้น ท่านสั่งให้เขามานั่งคุยในห้องนอน เพื่อจะได้เป็นส่วนตัว ปพลขยิบตาให้กับพี่ชายเมื่อเขาเดินตามท่านขึ้นมายังชั้นสอง พร้อมกับชูนิ้วสองนิ้วบอกใบ้ว่าสู้ตายนะครับพี่“ห้าหกเดือนแล้วครับ”“แม่คงไม่ต้องถามล่ะมั้งว่า...เรากับเขาถึงขั้นไหนกันแล้ว”ท่านทำสีหน้ารู้ทัน ขณะที่ชายหนุ่มกระแอม ท่านถอนใจเฮือกใหญ่พร้อมกับเอ่ยลอยๆ“ดีนะไม่สิบเจ็ด ถ้าสิบเจ็ดนี่แกติดคุกแน่ตาปริ้นซ์ เจอกันที่ตลาดของแม่หรือยังไงกัน”“ก็อะไรแบบนั้นครับ”เล่าไม่ได้หรอกว่าเจอน้องที่ไหน ขืนเล่าคงเรื่องใหญ่ เขานี่แหละจะโดนบ่นว่า ส่วนน้อง...ท่านคงจะมองว่าเด็กคนนี้มันแสบและเอาตัวรอดเก่งมาก ถ้าเขาไม่กลับไปซ้อนแผนก็คงจะไม่ได้น้องแน่นอนละ เขาพึ่งรู้จากนิสาว่า การที่เสน่ห์จันทร์กลับไปรับงานตกหลุมเขาได้ เพราะน้องชายประสบอุบัติเหตุเลยต้องใช้เงินด่วนเขาจะต้องขอบคุณทั้งทองเอกและทองนพคุณมากๆ ที่ทำให้เกิดเรื่อง จนเสน่ห์จันทร์ยอมรับงานอีกหน“เป็นคนที่เก่งนะ เก่งมากด้วย” ท่านพึมพำ จะว่าเกลียดก็ไม่พูดไม่ได้หรอก เพราะเด็กมันไม่น่ารังเกียจอะไร น่าทึ่งด้วยซ้ำไป ตัวแค่นั้นดูแลน้อ
เรื่องบรรจบ ณ ตรงที่ใจ 35
คุณปณิตาเข้าสู่ความรู้สึกอยากเป็นลม เมื่อเห็นว่าบุตรชายพาใครมาที่บ้าน เขาบอกกับท่านว่าวันนี้จะมีเซอร์ไพรส์ แล้วก็เซอร์ไพรส์มากจริงๆ นอกจากจะพา คนรัก มาพบกับท่านแล้ว แม่หนูนั่นยังพาน้องมาอีกโขยงหนึ่ง! โอย...ต้องเรียกยาดมกันเลยทีเดียวปพลที่อยู่ในเหตุการณ์ด้วย มองพี่ชายด้วยสายตาแบบว่าทึ่งมาก คุณปณิตาตอนนี้นั่งข้างกับเขา เอาเขาเป็นกำลังใจแหละ มือของท่านเย็นเจี๊ยบเมื่อท่านจับมือกับเขาไม่ต้องถามว่าลูกเต้าเหล่าใคร แต่อยากถามว่าตาปริ้นซ์ไปเจอมาได้ยังไงก่อน...รายการสัมภาษณ์ว่าที่ลูกสะใภ้จึงเริ่มขึ้น...เด็กๆ ถูกกันให้ไปอยู่กันในห้องนั่งเล่น มีหัวหน้าแม่บ้านคอยอยู่ดูแล พวกเขานั่งคุยกันในห้องโถงพักผ่อน มีกระจกกั้นเป็นสัดส่วน คุณปณิตามักจะใช้ที่นี่เวลาจะคุยกับลูกๆ เรื่องสำคัญเรื่องงาน“อายุเท่าไหร่? เราน่ะ”“สิบเก้าค่ะ”โก่งอายุให้ตัวเองนิดหน่อย เธอรู้ว่าถ้าบอกอายุจริงๆ ไป ท่านคงจะยิ่งหน้าเสียกว่านี้ อ้อ...เธอไม่ได้โกหก เดือนหน้าเธอก็อายุสิบเก้าแล้วจริงๆ“ตาปริ้นซ์” ท่านหันไปทำตาดุใส่ลูกชาย ที่ยิ้มแหยเล็กน้อย พลางยักไหล่“น้องอายุพ้นวัยที่ผมจะติดคุกแล้วนะครับ”“แต่เด็กสิบเก้า...ตาปริ
เรื่องบรรจบ ณ ตรงที่ใจ 34
ปภพโผล่ไปที่ห้องของครอบครัวเจนธรรมดีในเวลาเกือบสามทุ่มของอีกวันต่อมา เขามีตุ๊กตากระต่ายสีขาวสองตัวขนาดใหญ่ผูกโบเป็นของขวัญผูกโบให้น้องแฝด ดาวล้อมเดือนกับดาราทองดีใจมาก กับของขวัญของ พี่ปริ้นซ์ เด็กๆ ไหว้ขอบคุณเขา ดีใจกับวันเกิดครบอายุ 11 ปีมาก เพราะปีนี้ได้ทั้งจัดวันเกิด ไปเที่ยวสวนสนุก และเป็นวันที่ได้ของขวัญมากที่สุดตั้งแต่เกิดมา ชีวิตของพวกเธอดีขึ้นตั้งแต่ที่มีปภพก้าวเข้ามาในบ้าน ทุกคนไม่ต้องเครียด กินอิ่มนอนหลับ มีเวลาคิดเรื่องเรียน ไม่ต้องเห็นพี่จ้อยแอบซึม ถ้าพี่จ้อยคือเสาหลัก เปรียบเป็นบ้านหลังหนึ่ง พวกเธอน้องๆ ก็ต่างมีหน้าที่ของตัวเอง บางคนเป็นประตู บางคนเป็นหน้าต่าง พื้นบ้าน เสริมให้บ้านหลังนี้แข็งแรงไม่ล้มครืน วันนี้เป็นวันที่เห็นพี่น้องหัวเราะเสียงดัง มีความสุขกับเครื่องเล่น ไปกันครบหน้าทั้งแปดคน เจ้าจิ๋วที่กำลังซนเริ่มหัดเดินก็ไปกับเขาด้วย เสร็จแล้วพากันไปดูบ้านหลังเดิมแวะซื้อของฝากให้ ยายสมพร เพราะพวกเธอไม่ได้อยู่บ้านเดิมกันพักนี้ พี่จ้อยบอกว่าจะสร้างใหม่ เห็นเขากำลังก่อสร้างเริ่มขึ้นโครงร่างแล้ว ครอบครัวจับมือกันและมองบ้านที่เริ่มก่อสร้างอีกหนด้วยสายตาปลาบปลื้
เรื่องบรรจบ ณ ตรงที่ใจ 33
“พักนี้อยู่บ้านได้แหะ”ปภพเอ่ยหยอกน้องชาย ปพลยิ้มน้อยๆ ส่งให้ ก่อนจะก้มหน้ารับประทานอาหารตรงหน้า ถ้าเขาไม่มีเรื่องในใจ คงจะสังเกตว่าพักนี้น้องชายดูซึมๆ แปลกไปไม่เหมือนเดิม อาหารเย็นวันนี้เขารับประทานมาแล้วกับวรวงศ์แวะเข้าไปเคลียร์งานที่ออฟฟิศมาก่อนเข้าบ้าน“น้องอยู่บ้านได้ แต่แกออกบ้านบ่อยนะตาปริ้นซ์” มารดาเอ่ยมาเสียงนิ่ง มองจ้องลูกคนโตเขม็ง คนเล็กก็อย่าง คนโตก็อย่างไม่ได้ดั่งใจสักคน คนเล็กมีเรื่องให้นางต้องเคลียร์ไปสิบล้าน แถมนึกโมโห อีกอย่างแอบรู้สึกบาป ถ้าเกิดว่าเด็กนั่นมีหลานนางจริงๆ แล้วต้องไปทำแท้ง ต่อให้เรื่องไม่จริงก็รู้สึกไม่ดี คุณปณิตาหนีไปบวชมาเจ็ดวันถึงจิตใจสงบลง นางไม่คุยกับปพลเลย ลูกชายนั้นกลับบ้านทุกวัน พยายามคุยกับท่าน และไม่ไปค้างที่คอนโดอีก ส่วนแม่ทยิดานั่นก็ออกไปแบบทิ้งงาน ก็วุ่นวายกันอยู่บ้าง เพราะงานเอกสารต้องกลับมาต่อ มาเคลียร์กัน ต้องหาคนมาช่วย ตอนนี้ก็มีความวุ่นวายนิดหน่อยในออฟฟิศ เลขาของท่านเลยต้องไปช่วยเคลียร์งานฝั่งของปพลด้วย ให้ยืมไปใช้นั่นแหละ ตอนนี้ลูกชายยังไม่มีเลขา ให้หาคนให้อยู่แน่นอนว่าหนนี้ท่านจะคัดเลือกด้วยตัวเอง ไม่ไว้ใจปพลอีกแล้ว“ก็งานมันยุ
You may also like
หย่ารักทวงใจ
เหยียนอี่เฟย224.3K viewsรักครั้งใหม่กับพี่ชายอดีตสามี
ในน้ำมีปลา60.1K viewsไฟรักเร่าร้อน🔥 NC18++
Me'JinJIn92.2K viewsรอวันหย่า คุณสามีร้าย
เงียบสงัด319.7K viewsเล่ห์เงาทราย
เรืองรัสมิ์53 viewsอ่อยรักพ่อเลี้ยง
นิชา อลีนา452 viewsชินอ๋องแกล้งบ้าและพระชายาแกล้งโง่
B.J.BEN/มัฑศิกาญจน/พันสิงห์53 viewsเมียเด็กเสี่ย
นิชา อลีนา353 views
