LOGINบทที่ 1 แม่คนดี
พรึ่บ! ฉันตื่นขึ้นมาท่ามกลางเสียงเจี๊ยวจ๊าวของใคร ๆ หลายคนที่มากหน้าหลายตา พวกเขาเหล่านั้นคงจะมาเยี่ยมญาติที่นอนโรงพยาบาลเหมือนเช่นฉัน แต่เตียงฉันมันไม่ครึกครื้น ไร้เงาผู้คน มีเพียงฉันที่นอนอ้างว้างอยู่คนเดียวอย่างคนไร้ญาติขาดมิตร ทั้งที่พ่อฉันเป็นเจ้าสัวบุญมีที่มีหน้ามีตาในสังคม มีผู้คนรู้จักมากล้น พูดไปก็คงมีเพียงฉันที่เหมือนลูกนอกคอก คนน้อยมากที่จะรู้จักมักจี่ ตั้งแต่แม่เสียไปเมื่อยี่สิบปีก่อนและพ่อได้แต่งงานใหม่ ฉันก็เหมือนคนตายทั้งเป็น “ ยัยมีย่า แกเป็นไงบ้าง ทำไมสภาพแกถึงเป็นแบบนี้ เพราะยัยมีร่าทำแกอีกแล้วใช่ไหม ” มลฤดีหรือมล เพื่อนสาวคนสนิทเดินตรงมายังเตียงของฉันด้วยใบหน้าที่ตื่นตระหนก “ อืม ” “ ทำไมแกถึงยอมทุกครั้งเลย ไม่สู้กลับบ้างฮะ ” “ แกก็รู้ว่าฉันเป็นคนขี้โรคอ่อนแอมาตั้งแต่เด็กนี่น่า จะไปสู้มีร่าได้ยังไง ” “ คราวนี้ยัยมีร่าร่วมมือกับยัยมีอาทำร้ายแกอีกแล้วเหรอ ” มีร่ากับมีอาก็คือน้องสาวต่างมารดาของฉัน “ ไม่ใช่มีอาแต่เป็นมาร์ชต่างหาก ” “ น้องชายคนสุดท้องของแกนั่นเหรอ ” “ อืม ” “ เมื่อไหร่แกจะหลุดจากแม่เลี้ยงของแกสักทีนะ ” “ ฉันทิ้งพ่อไปไม่ได้หรอก ” “ ตอนที่พ่อแกสบายดี พ่อแกเคยใส่ใจแกบ้างไหม ทำไมแกถึงห่วงท่านนัก ในเมื่อยังมีลูกกับเมียใหม่ตั้งสามคนแหนะ ” “ แกก็รู้ว่าแต่ละคนใช้ไม่ได้เลย ฉันไม่ไว้ใจใครเลย ถึงท่านจะไม่ใส่ใจฉันเหมือนตอนที่แม่ฉันอยู่ แต่ท่านก็ยังเป็นญาติเพียงคนเดียวของฉันนะมล ” “ เฮ้อ ~ ” “ แกจำที่เคยพูดได้ไหม ที่แกบอกว่าพอจะมีคนที่มีอิทธิพลมาก ๆ จะแนะนำให้ฉันรู้จักน่ะ เขาจะได้ปกป้องฉันจากแม่เลี้ยงได้อะ ” “ แกมาคิดได้ตอนนี้ก็สายไปแล้วย่ะ เขามีเมียไปแล้ว ” “ ตอนนั้นฉันมันโง่เอง ฉันความรู้สึกช้าเพิ่งคิดขึ้นได้ ฉันเห็นมีอามีความสุขมาก ๆ กับคนที่แม่นางหาให้ แถมผู้ชายคนนั้นก็เป็นคนที่น่าเกรงขามอีก ถ้าฉันมีคนคอยปกป้องแบบนั้นบ้างก็คงจะดี ชีวิตฉันคงไม่ได้มารับรู้อะไรแบบนี้เลย ” “ แกเคยพูดว่าเดือนหน้าจะมีว่าที่คู่หมั้นของน้องสาวแกมาหาใช่ไหม ” “ อืม ” “ เขาเป็นคนยังไง “ “ ฉันก็ไม่เคยเจอ ” “ อย่าว่าฉันคิดอะไรบ้า ๆ เลยนะ ถ้าแกได้เห็นหรือรับรู้อะไรเกี่ยวกับประวัติผู้ชายคนนั้น แกก็ใช้มารยาหญิงเข้าล่อลวงไปเลย แกจะได้สะใจด้วยไง ถึงเราจะสู้ด้วยกำลังไม่ได้แต่เราสู้ด้วยปัญญาได้นะ ฉันเชื่อว่ายัยมีร่าคงอกแตกตายแน่ ๆ ” “ แต่เขาเป็นคู่หมั้นน้องสาวฉันนะ ” “ ก็ยังไม่ได้หมั้นนี่น่าแค่ว่าที่คู่หมั้นเอง ” “ ฉันทำแบบนั้นไม่ได้หรอก ” “ จ้ะแม่คนดี งั้นแกก็ลืม ๆ ที่ฉันพูดไปแล้วกัน นี่ ๆ ฉันซื้อผลไม้มาฝาก เดี๋ยวปอกเปลือกให้นะ ” “ อืม ” 🔻_________🔻 นามปากกาเฌอวีบทที่ 8 ผู้หญิงของกู บนรถ “ พี่แมทอย่าแกล้งนิราสิ ”เมล่อนเห็นสถานการณ์ไม่ดีนัก ก็เลยรีบพูดแทรก เธอคิดว่าคงเป็นมุขจีบสาวของพี่ชายแน่นอน เพราะตั้งแต่จำความได้ เธอไม่เคยเห็นนิรามาก่อน ถ้าเกิดว่าทั้คู่เคยคบกันมาก่อนนะ ว่า แต่เอ๊ะ พอจำได้ลาง ๆ แล้วว่าพี่แมทเคยอกหักจากผู้หญิงคนหนึ่งที่รุ่นราวคราวเดียวกับเธอนี่น่า“ แกล้งอะไร เรื่องจริงต่างหากล่ะ ” ถ้าฉันรู้ว่า ขึ้นรถคันนี้มาแล้วจะถูกรื้อฟื้นเรื่องราวในอดีตที่เจ็บปวด ฉันคงไม่ขึ้นมาหรอก มันน่าอึดอัดจะตาย“ ถ้าไม่พูด ผมจะพูดเอง ” เขาไม่มีทีท่าว่าจะหยุดพูด เขาต้องการอะไรกันแน่ เรื่องมันก็ผ่านมานานแล้วนะ“ พี่แมท ถ้าพี่ยังไม่หยุดแกล้งนิรา พี่จอดรถเลย พวกเราจะลงตรงนี้ ” “ แกเงียบปากไปเลยยัยเม ฉันกำลังพูดกับแฟนเก่าอยู่! ” “ แฟนเก่า? ” เมล่อนทวนซ้ำ ดวงตากลมเบิกกว้าง รีบหันมาที่นั่งเบาะหลังทันที“ จริงเหรอ? แกเคยเป็นแฟนพี่แมทจริง ๆ เหรอ? ตอนไหนอะ ”“ ฉัน...จำไม่ได้ ว่าเคยคบกับ...พี่ชายแกตอนไหน ” หลบสายตาเพื่อนสาวทันที“ หึ จริงเหรอ? อยากจะรื้อฟื้นความทรงจำไหม! ” เขาพูดแล้วใช้สายตามองผ่านกระจกมาหาฉัน “ พี่แมท พอแล้ว เลิกพูด รีบไปส่งพวกเราสองคน
บทที่ 7 ก็แค่แฟนเก่าเองเป็นวันหยุดที่แสนจะเศร้า และเหงามาก ร่างบางนอนกลิ้งไปมาบนเตียงนุ่มเป็นเวลาครึ่งชั่วโมงแล้วเห็นจะได้ ในใจก็ฟุ้งซ่าน ไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไรเลย มันยังรู้สึกนอยด์ ๆ เฟล ๆ กับการกระทำของแฟนหนุ่มมาก ๆครืดดด ครืดดด มือถือสั่น แอบดีใจคิดว่าต้้องเป็นแฟนหนุ่ม แต่ชื่อที่โชว์หราบนหน้าจอบ่งบอกว่าไม่ใช่ ใบหน้าที่ยิ้มแย้มออกมาในตอนแรกกลายเป็นหุบยิ้มลงอัตโนมัติ(“ อืม ว่าไงยัยเม ”)(“ เป็นอะไร น้ำเสียงดูเหนื่อย ๆ นะ ”)(“ พี่ธามไม่โทรหาฉันเลย ตั้งแต่แยกกันเมื่อวาน ”)(“ แกก็โทรไปเองสิยัยนิรา ”)(“ ฉันโทรหาเป็นสิบ ๆ สายแล้ว พี่เขาหายไปเลย สงสัยจะงอนฉันหนักมาก ”)(“ ก่อนแยกกัน ทะเลาะกันเหรอ ”)(“ ก็ไม่เชิง ฉันเป็นประจำเดือน พี่ธามเขาจะขอ...แบบนั้นแหละ ”)(“ อ่อ เรื่องแบบนี้พูดยาก ฉันไม่ขอออกความคิดเห็นแล้วกัน ยังไงแกก็โทรไปก่อนเผื่อพี่เขาเห็นแล้วใจอ่อนอาจจะรับสาย แกก็พูดกันอย่างใจเย็น ๆ ถามก่อนว่าทำไม หายไปไหนหรือถ้าไม่รับสาย แกก็ไปหาถึงที่เลย ”)(“ ไม่รู้พี่เขาไปทำงานหรือเปล่านี่สิ กลัวไปเสียเที่ยวอะ ”)(“ ไปที่พี่เขาฝึกงานเลย ”)(“ ไม่อยากรบกวนเวลาทำงานของพี่เขาหรอก ไม่อยากใ
บทที่ 6 ไม่ได้จะเอาฟรีคอนโดมิเนียมพอเข้าห้องไม่ทันได้วางกระเป๋าก็ถูกแฟนหนุ่มจู่โจม โดยการฉกชมริมฝีปาก“ อื้อ~ ” ฉันร้องประท้วง เพราะยังไม่ทันตั้งตัว อีกฝ่ายไม่ยอมถอนจูบ จับตัวฉันพาไปยังโซฟา มือหนาปลดกระดุมเสื้ออย่างคนกระหาย“ เฮือก~ ให้พี่นะ ” เสียงพี่เขาแหบแห้ง สายตาดูมีความหวัง“ น้องเป็นประจำเดือนค่ะ ” มือหนาหยุดชะงักลง“ เอ่อ...เป็นมากี่วันแล้วครับ ”“ มาเมื่อวานตอนกลางคืนค่ะ ”“ เอ่อ...จะกินอะไรไหมเดี๋ยวพี่ทำให้ แต่พี่ขอเข้าห้องน้ำก่อนนะ ”“ น้องขอโทษนะคะ ” สายตาเขาดูผิดหวังมาก ฉันเลยรู้สึกไม่ดีในใจขึ้นมาทันที“ ขอโทษทำไมล่ะ น้องไม่ผิดเลย เดี๋ยวพี่มานะครับ ”สิบห้านาทีต่อมา...” น้องครับพี่ขอโทษนะ พอดีพี่มีงานวิจัยต้องทำกับเพื่อนอีก พี่ลืมไปเลย น้องกลับเองได้ไหมครับ” คนเป็นแฟนออกจากห้องน้ำมา ก็พูดขึ้นทันที“ อ่อ ได้ค่ะ ”“ พี่ขอโทษจริงๆ อดดูหนัง อดกินฝีมือพี่เลย ”“ ไม่เป็นไรค่ะ ” ยิ้มสู้ไปก่อนทั้งที่ในใจมันไม่ใช่แล้ว“ ไม่งอนพี่นะ จุ๊บ ” พูดพร้อมโน้มหน้าลงมาจุ๊บแก้มนวล“ ไม่หรอกค่ะ”“ สัญญาว่ารอบหลัง พี่จะทำตัวให้ว่างจริงๆ ”“ ค่ะ พี่รีบไปเถอะ น้องจะกลับกับแท็กซี่ค่ะ ”“ ครับ
บทที่ 5 พี่ชาย14 : 00 น.“ แกช่วยโทรหาพี่ชายฉันให้หน่อยสินิรา ให้มารับฉันหน่อย ” ตั้งแต่เที่ยงจนถึงตอนนี้ เพื่อนสาวเพิ่งจะหยุดร้องไห้ แต่ยังมีสะอึกเบาๆอยู่บ้าง“ เอามือถือแกมาสิ ” ฉันรับมากดโทรหาออกทันที เพราะเมกดโทรออกเบอร์พี่ชายของตนเอาไว้แล้ว (” โทรมาทำไม ไม่มีเรียนเหรอ ”)(” ถ้ามีเรียนแล้วจะโทรหาคุณพี่เหรอ ถามมาได้ ”)(“ เธอเป็นใคร เอามือถือยัยเมไปได้ยังไง ”)“ นิรา~ ” เมพูดเบาๆ พร้อมดึงชายกระโปรงฉัน ประมาณว่าให้รีบพูดแต่ฉันก็นึกขึ้นทันทีว่าเผลอพลั้งปากไป ก็มันยังโมโหแฟนยัยเมไม่หาย ฉันกดโทรไปกดวางสายรัวๆ ฉันเลยไม่ได้ต่อว่า อารมณ์มันเลยค้าง ผลกรรมดันไปตกที่พี่ชายยัยเมแทน(” เอ่อ...สวัสดีค่ะ ใช่พี่แม็กซ์หรือเปล่าคะ นี่เพื่อนของเมนะคะ ”) (” โทรผิดแล้ว ”)(” อ้าว คุณไม่ใช่พี่ชายยัยเมเหรอ ”)(” แล้วมันขึ้นหน้าจอว่าชื่ออะไรล่ะ คนหล่อหรือเปล่า หรือเธอสายตาไม่ดีเลยไม่เห็น ”)“ ยัยเม พี่ชายแกอวยตัวเองจัง ไม่เห็นจะหล่อเลย ” หันหน้าไปมองเพื่อนสาวพร้อมเลิกคิ้วสูง แต่มือถือยังแนบหูอยู่(” นินทาผู้ใหญ่ พูดให้ดีๆหน่อยสิ ”)(“ คุณพี่มารับน้องสาวคุณด้วย ตอนนี้เลย ”)(” อ่านชื่อฉันหรือยังที่หน้
บทที่ 4 นอกใจมหาวิทยาลัยNN มุมหนึ่ง (” พี่รอแพรวนะ ตอนเที่ยงเจอกันที่โรงหนัง ถ้าพี่ไม่ไปตามนัด แพรวจะบอกเพื่อน รับรองทะเลาะกันอีกแน่ คราวนี้คงต้องเลิกขาด เพราะเพื่อนต้องเลือกเพื่อนอยู่แล้ว ”) 08 : 45 น.“ พวกแกมาถึงนานยัง ” ฉันมาถึงก็ถามเพื่อนทั้งสองคนทันที” เพิ่งถึงเอง ว่าแต่แกหิ้วอะไรมาพะรุงพะรังเชียว ” เมเอ่ยถามเพื่อนสาว “ ก็ยัยแพรวอยากกินข้าวเช้าแสนหรูในห้างนะสิ ทางผ่านพอดี ฉันเลยแวะซื้อให้ มีของแกด้วยนะเม ” หันไปมองเพื่อนอีกคนที่กำลังส่องกระจก หันซ้ายขวา“ ขอบใจมากนะนิรา แกน่ารักและใจดีมากๆเลย ” แพรวเอ่ยยิ้มๆแล้วแต่งหน้าต่อ “ ขอบคงขอบคุณอะไรอีก เล็กน้อยมาก มาๆ มากินข้าวกันเถอะ เก้าโมงมีเรียนนะ ” “ เท่าไหร่เหรอ เดี๋ยวฉันโอนให้ค่าข้าว ” เมพูดถามทันที“ ฉันเลี้ยง ไม่ต้องโอนมาหรอกย่ะ ”“ ยัยเมก็ถามไปเรื่อยแหละ เพราะนางรู้ว่าแกต้องเลี้ยงอยู่แล้ว ” แพรววางกระจกลงหันมองหน้าฉันยิ้มๆ “ แต่แพรว แกเป็นคนสั่ง แกต้องจ่ายปะ ” จู่ๆเมก็พูดต่อ “ ไม่ๆ ฉันเลี้ยงพวกแกทั้งคู่นั้นแหละ อย่ามัวแต่พูด รีบมากินเถอะ ” แพรวเหยียดยิ้มที่มุมปาก เมื่อเห็นเพื่อนๆสนใจอาหารตรงหน้า พอเพื่อนๆเงยหน้าขึ้น
บทที่ 2 โดนล้อสามปีต่อมา...“ ถ้ายัยนิรารู้จะเป็นยังไงน่าา ” มือเล็กลูบไล้อกแกร่งไปด้วย ” ไม่นะ ห้ามบอกนิราเด็ดขาด ”“ ทำไมเหรอคะ ”“ เราตกลงกันแล้วนี่น่า ว่าจะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ ”” ถามจริง พี่รักยัยนิรามากเลยเหรอ? ”“ ใช่ ”“ พี่ตอแห- ถ้าพี่รักยัยนั่นจริง พี่จะนอกกายมันทำไม ” “ ก็เพราะเธอยั่วไง ฉันเลยอดใจไม่ไหว ”“ ดูท่ายังนิราน่าจะจืดชืดไม่เร้าใจ ไม่แซ่บเหมือนฉันสิท่า ”“ ยอมรับว่ามันคือความจริง เธอทั้งเด็ดทั้งแซ่บ ”” งั้นก็เลิกกับมันแล้วมาคบกับฉันสิพี่ธาม ”“ ไม่ได้หรอก ต่อให้ฉันจะนอกกายนิรา แต่คนของใจและเป็นที่หนึ่งในดวงใจฉันก็มีแค่นิราคนเดียว ”บ้านภาณุเมศธนัน‘ ฮัดชิ้ว ’ ใครนะบังอาจมานินทาฉัน อย่าให้รู้นะ แม่จะฟาดปากให้เลยคอยดู ชิ! ‘ แกร๊ก ’“ จิรา กุลจิรา ทำไรอยู่ จ้ะเอ๋ ”“ พี่ภูมิเข้ามาทำไมไม่เคาะประตูก่อน หัดมีมารยาทบ้างสิ ”“ ยัยจิรา ฉันเป็นพี่ชายแกนะ พูดให้มันดีๆหน่อย ไม่งั้นฉันจะฟ้องแม่เลยคอยดู ”“ หนูไม่ชอบ ทำไมต้องพูดชื่อนั้นอีกแล้วฮะ ”“ ช่วยไม่ได้ แกอยากชื่อกุลจิราเองนี่น่า ฮ่าๆ ” “ หึ ออกไปเลยนะ ”‘ ฟิ้ว~ ’ เขวี้ยงหนังสือนิยายที่กำลังอ่านอยู่ใส่พี่ช







