ตอนที่3

ในวันที่เหยียบย่างมายังจวนตระกูลเซียววันแรก ครั้งนั้นเป็นครั้งแรกที่นางได้พบกับบุรุษผู้นั้น บุรุษผู้เป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของตระกูลเซียวที่เกิดจากฮูหยินเอกของตระกูล บุรุษที่จิตใจเต็มไปด้วยไฟแห่งโทสะ จวนแม่ทัพในวันนั้นแทบจะลุกเป็นไฟ สายตาคมคู่นั้นที่จ้องมายังมารดาและพวกนางสองพี่น้องมีแต่ความเกลียดชังและขยะแขยง เขาและบิดามีปากเสียงกัน จนถึงขั้นที่จะตัดขาด หลังจากวันนั้นนางก็ไม่ได้พบกับบุรุษผู้นั้นอีกเลย

จากนั้นเป็นต้นมาเราทั้งสามคนแม่ลูกก็อาศัยอยู่ในจวนแม่ทัพแห่งนี้ท่ามกลางความเกลียดชังของฮูหยินผู้เฒ่าและเหล่าอนุทั้งหลาย ท่ามกลางสายตาดูแคลนของบ่าวไพร่ในจวน แต่พวกเราก็อยู่กันได้ เพราะได้รับความเมตตาจากนายท่านผู้เฒ่าที่ดูจะหลงใหลในตัวมารดาของนางเป็นอย่างมาก ต่อมามารดาของนางก็ได้ตั้งครรภ์อีกครั้งและคลอดบุตรชายตัวอวบอ้วนให้แก่นายท่านผู้เฒ่าตระกูลเซียว จึงได้รับความเมตตาเลื่อนฐานะให้เป็นฮูหยินรองของจวน เพราะบรรดาอนุเหล่านั้นล้วนให้กำเนิดบุตรสาว น้องชายของนางผู้นี้มีนามว่า เซียวไป๋หลง เขาคือคุณชายรองตระกูลเซียว 

หลังจากนั้นชีวิตความเป็นอยู่ของพวกนางก็ดีขึ้นมาก พวกเราต่างได้รับการปฏิบัติจากบ่าวไพร่ในจวนเป็นอย่างดี แต่ฮูหยินผู้เฒ่าของจวนกลับล้มป่วยและทรุดโทรมลง จนกระทั่งในปีที่นางอายุครบสิบห้าหนาว ฮูหยินผู้เฒ่าก็ได้จากไป แต่ก่อนที่จะสิ้นลม ฮูหยินผู้เฒ่าได้เรียกนางไปพบและได้ส่งมอบของบางอย่างให้แก่นาง มันเป็นเหมือนกล่องเครื่องประดับขนาดเล็กเท่าฝ่ามือที่ต้องใช้กลไกในการเปิด ให้นางส่งมอบให้แก่ผู้เป็นบุตรชาย นั่นเป็นคำขอสุดท้าย

การจากไปของฮูหยินผู้เฒ่าในครั้งนั้น คือการหวนคืนกลับมาอีกครั้งของบุรุษผู้นั้น ดวงตาคู่คมเต็มไปด้วยความคั่งแค้นที่มากกว่าเดิมหลายร้อยเท่า แต่เขากลับไม่อาละวาดเช่นวันวาน กลับเก็บงำความรู้สึก สงบและเย็นชา แต่มันกลับทำให้นางรู้สึกหวาดกลัวจนยากที่จะระงับ

นางยังจำใบหน้าหล่อเหลาของอีกฝ่ายได้เป็นอย่างดี เขาดูโตขึ้นมาก จากที่ได้เห็นในครั้งแรก กลายเป็นบุรุษฉกรรจ์ในวัยสามสิบสองหนาว เป็นที่หมายปองของเหล่าสตรี เพียงแค่อีกฝ่ายปรายตามองสตรีเหล่านั้นก็พร้อมที่จะหลอมละลายลงแทบเท้า เขามีเสน่ห์ของบุรุษเพศอย่างเหลือล้นจนน่ากลัว และนางรู้ว่าบุรุษผู้นี้อันตรายสำหรับนาง หัวใจดวงน้อยของนางเต้นกระหน่ำ เมื่อสบเข้ากับดวงตาคมคู่นั้นโดยบังเอิญ นัยน์ตาที่จ้องมองนางแปลกๆจนรู้สึกได้ ทั้งหวาดหวั่นและรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งร่าง ดวงตาที่ทำให้รู้สึกทั้งอยากเข้าใกล้และหลีกหนีในเวลาเดียวกัน จนนางหลงลืมของสำคัญที่ฮูหยินผู้เฒ่าฝากเอาไว้

หากที่ใดมีบุรุษผู้นี้ ที่ตรงนั้นจะไม่มีนาง นางพยายามหลีกเลี่ยงที่จะเผชิญหน้ากับอีกฝ่าย เพราะไม่อาจทานทนกับสายตาที่จ้องมองมาได้ นางหวาดกลัวที่จะอยู่ใกล้บุรุษผู้นี้ หวาดกลัวสายตาของอีกฝ่ายที่พร้อมจะแผดเผานางให้มอดไหม้

แต่การที่อยู่ในเรือนเดียวกัน ก็ยากที่จะหลีกเลี่ยงไม่ให้พบเจอกับอีกฝ่ายได้ แต่การเจอกันของนางและบุรุษผู้นั้น กลับก่อให้เกิดความรู้สึกประหลาดขึ้นในใจของนาง

ในวันนั้น นางได้แอบหนีเสี่ยวถานบ่าวรับใช้คนสนิท พายเรือออกไปเก็บฝักบัวในสระน้ำหลังจวน แต่เกิดพลัดตกลงไปในน้ำ และนางว่ายน้ำไม่เป็น ร่างบอบบางที่เริ่มอ่อนแรง แขนและขาเริ่มหนักอึ้ง ความหนาวเยือกแผ่ไปทั่วร่าง นางรับรู้ได้ว่าวันนี้นางคงต้องตายแน่ๆ เพราะความดื้อรั้นของนางจึงทำให้ต้องพบเจอกับอันตรายเช่นนี้ มวลน้ำเริ่มเข้าจมูกและปากของนาง ร่างบางค่อยๆดำดิ่งลงไปใต้ผืนน้ำที่เย็นยะเยือกเบื้องล่าง รู้สึกถึงความกลัวที่จับขั้วหัวใจ แต่ก่อนที่ลมหายใจเฮือกสุดท้ายของนางจะหมดลง กลับรู้สึกถึงแรงกระชากที่ดึงรั้งร่างของนางขึ้นมาบนผิวน้ำ

ลมหายใจเฮือกสุดท้ายที่กำลังจะหมดไปกลับขึ้นมาอีกครั้ง ร่างบางหอบเอาอากาศเข้าปอดอย่างเหนื่อยหอบ ก่อนใบหน้าหล่อเหลาของบุรุษที่นางพยายามหลีกเลี่ยงมาตลอดจะปรากฏอยู่ตรงหน้า ดวงตาคมดุที่จ้องมายังนางทำให้รู้สึกวูบวาบไปหมด มันร้อนผ่าวเพียงแค่ถูกจับจ้อง จนนางต้องห่อไหล่เล็กเข้าหากัน นางรู้ว่ามันไม่ใช่เพราะความหนาวเย็นที่เกิดจากการจมน้ำ แต่มันเป็นความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูกเพราะสายตาคู่คมที่จ้องมองมา

"คุณหนู คุณหนูเจ้าคะ เป็นเช่นไรบ้างเจ้าคะ"

เสียงของเสี่ยวถานทำให้ความอึดอัดและความรู้สึกประหลาดนั้นหายไป พร้อมกับบุรุษในอาภรณ์เปียกปอนที่ลุกขึ้นเดินจากไปโดยไม่พูดไม่จา เพราะความตกใจและหวาดหวั่นทำให้นางหลงลืมที่จะขอบคุณอีกฝ่ายที่ได้ช่วยชีวิตนางเอาไว้ 

เรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนั้นถูกเก็บเป็นความลับระหว่างนางกับเสี่ยวถาน เพราะหากมารดาล่วงรู้ว่านางพลัดตกน้ำ ต่อไปคงไม่มีโอกาสที่จะได้ไปเที่ยวเล่นที่ไหนได้อีก

และหลังจากวันนั้นบุรุษผู้นั้นก็กลายเป็นผู้มีบุญคุณสำหรับนาง ความหวาดกลัวในตัวอีกฝ่ายลดน้อยลง เขาช่วยชีวิตนางเอาไว้ แสดงว่าเขาก็ไม่ได้เป็นคนเลวร้ายอะไร