ตอนที่4

สาวน้อยวัยกำดัดที่สวยสะพรั่งเดินลัดเลาะมาตามพุ่มไม้ที่ถูกตัดแต่งอย่างสวยงาม ในมือมีห่อขนมและกล่องเครื่องประดับขนาดเล็กเท่าฝ่ามือ ปรากฏขึ้นตรงเรือนทางฝั่งตะวันออกของจวนที่แยกออกมาอยู่ห่างไกลจากเรือนใหญ่ มันเป็นเรือนของแม่ทัพใหญ่บุตรชายผู้สืบทอดของตระกูลเซียวนั่นเอง

อวี๋เฟิ่ง นางตั้งใจจะนำขนมที่นางเป็นผู้ทำมันขึ้นมากับมือ มามอบให้บุรุษเจ้าของเรือนเพื่อตอบแทนที่เขาได้ช่วยชีวิตนางเอาไว้ และนำของที่ฮูหยินผู้เฒ่าได้ฝากนางเอาไว้ก่อนตายส่งมอบให้ผู้เป็นเจ้าของ 

ร่างบอบบางของสตรีวัยแรกแย้ม ใบหน้างดงามดูใสซื่อส่งยิ้มหวานให้บุรุษที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตูเรือน นางจำได้ว่าพี่ชายท่านนี้มีนามว่า จงไห่ เขาคือคนที่คอยติดตามอยู่ข้างกายท่านแม่ทัพ

"พี่ชายเจ้าคะ ข้าขอพบท่านแม่ทัพได้หรือไม่เจ้าคะ"

เสียงหวานใสที่ดังกังวานนั้น ทำให้เจ้าของร่างสูงหันไปมองสตรีที่พึ่งผ่านพ้นวันปักปิ่นมาเพียงไม่นาน

"คุณหนูหาน ท่านมาทำอะไรที่นี่"

"ข้ามาขอพบท่านแม่ทัพเจ้าค่ะ พี่ชายช่วยไปเรียนท่านแม่ทัพให้ข้าได้หรือไม่เจ้าคะ"

ร่างสูงตรงหน้าดูลังเลเล็กน้อย แต่ก็พยักหน้ารับ ก่อนจะเดินหายเข้าไปในเรือน เพียงครู่ก็กลับออกมาบอกให้นางเข้าไปพบท่านแม่ทัพได้

"ท่านแม่ทัพอยู่ที่ห้องด้านซ้าย สุดโถงทางเดินนะขอรับ"

"ขอบคุณมากเจ้าค่ะ"

ร่างบางที่ส่งยิ้มให้คนตรงหน้า แล้วก้าวเดินตรงไปตามโถงทางเดินที่พี่ชายผู้นั้นได้บอกเอาไว้ จนไม่เห็นสายตาของผู้ที่มองตามแผ่นหลังบอบบาง แววตาบุรุษผู้นั้นบ่งบอกถึงความเวทนาสงสาร แต่ไม่อาจช่วยเหลือสิ่งใดได้ ตนมีหน้าที่เพียงทำตามคำสั่งของผู้เป็นนายเพียงเท่านั้น

อวี๋เฟิ่งเดินมาตามทางเดินอย่างเงียบเชียบ แม้จะทำใจมาบ้างแล้วแต่ก็อดที่จะรู้สึกประหม่าไม่ได้ ได้แต่ปลอบตนเองว่าส่งมอบของให้อีกฝ่ายแล้วก็หมดหน้าที่ของนาง เอ่ยคำขอบคุณที่อุตส่าห์ช่วยชีวิตนางเอาไว้ก็ถือว่าจบกัน 

ปลายเท้าเล็กก้าวมาหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องสุดทางเดิน ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ยกมือเล็กขึ้นเคาะประตูเบาๆ แล้วผลักเข้าไป เท้าเล็กๆของนางก้าวเดินเข้าไปด้านในด้วยความประหม่า เห็นบุรุษที่นางต้องการพบยืนหันหลังอยู่ตรงหน้าต่างทอดสายตาเหม่อมองออกไปด้านนอก แผ่นหลังกว้างกำยำ ร่างกายที่ล่ำสันนั้น ทำให้นางดูตัวเล็กลงถนัดตา 

ก่อนเจ้าของเรือนร่างสมบูรณ์แบบนั้นจะหันมาเผชิญหน้ากับนาง ดวงตาคมกริบสีรัตติกาลมองสำรวจนางด้วยสายตาที่ทำให้ร่างเล็กของดรุณีน้อยที่เปรียบดังบุปผางดงามที่พึ่งจะเบ่งบาน ยังมิเคยมีภมรตัวใดมาดอมดมถึงกับสั่นสะท้าน

สายตาคมดุที่จ้องมองมานั้นทำให้รู้สึกว่านางตัดสินใจผิดมหันต์ที่ตัดสินใจมาพบคนผู้นี้ที่นี่ แต่ไม่เป็นไร เสี่ยวถานรอนางอยู่ไม่ไกลจากเรือนแห่งนี้ หากคนผู้นี้คิดจะฆ่านาง เสี่ยวถานต้องไปตามคนมาช่วยแน่

"ท่านแม่ทัพ คือ ข้า มีของมามอบให้ท่านเจ้าค่ะ และข้าก็อยากจะขอบคุณที่ท่านได้ช่วยชีวิตข้าเอาไว้เมื่อวันก่อน"

เสียงหวานที่กล่าวขึ้นตะกุกตะกักอย่างประหม่า หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำเมื่อสบเข้ากับประกายตาร้อนแรงของบุรุษตรงหน้า เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่กล่าวสิ่งใด ร่างบางก็รีบค้อมศีรษะลงต่ำ เพื่อเป็นการขอบคุณ

"ขอบคุณมากเจ้าค่ะ"

ก่อนร่างบางจะกระวีกระวาดนำของในมือที่ถือมาไปวางบนโต๊ะใกล้ๆ เพื่อที่นางจะได้ออกไปจากสถานการณ์อันน่าอึดอัดนี้เสียที แต่ทว่ายังไม่ทันที่นางจะได้วางของในมือลง แขนเรียวเล็กกลับถูกกระชากอย่างแรง จนกล่องใบนั้นของฮูหยินผู้เฒ่าหลุดจากมือนาง แรงกระชากนั้นทำให้มันกระเด็นไปจนไม่รู้ทิศทาง

"ว้าย!โอ๊ย!"

อวี๋เฟิ่งที่ร้องออกมาอย่างตกใจระคนรู้สึกเจ็บตรงแขนเล็ก

"เจ้าช่างเหมือนมารดาของเจ้า มิมีผิด มารยาสาไถย"

รูปร่างอรชรด้านหน้าในอาภรณ์พอดีตัว ดวงหน้างดงามอ่อนหวานเครื่องหน้าดูโดดเด่น ดวงตากลมโตที่ตื่นตระหนกราวลูกกวางน้อย ช่างเขย่าหัวใจที่ด้านชาของเขาได้อย่างชะงัด ริมฝีปากสีแดงระเรื่อดูอวบอิ่มเย้ายวนเร้าอารมณ์ให้เขาอยากที่จะบดขยี้ฉกชิมดูว่ามันจะหวานหอมเพียงใด เพียงแค่จ้องดวงตาฉ่ำน้ำคู่นั้น เขาก็รู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งตัว อยากจะฉีกกระชากอาภรณ์บนร่างบางให้ขาดวิ่นเสียเดี๋ยวนี้ อยากจะรู้ว่าหากนางนอนทอดกายอยู่ใต้ร่างของเขาเสียงร้องครวญครางของนางจะหวานดังกับเสียงที่เอื้อนเอ่ยในเวลาปกติหรือไม่ 

เขายอมรับเลยว่าสตรีที่ยืนอยู่ตรงหน้าในขณะนี้ งดงามกว่ามารดาของนางมากนัก

อวี๋เฟิ่งที่รู้สึกอึ้งไปกับคำพูดที่หลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึกนั้น ใบหน้างดงามพลันแดงก่ำรู้สึกโกรธกับคำพูดของอีกฝ่ายที่เอ่ยถึงมารดาของนาง แต่สายตาของบุรุษที่จ้องมองนางอยู่นั้น ทำให้นางรู้สึกหวาดหวั่นและหวาดกลัวจนไม่กล้าที่จะเอ่ยคำพูดใดๆออกไป มือเล็กที่พยายามแกะนิ้วมือใหญ่ที่เกาะกุมข้อมือเล็กของนางออกจนรู้สึกเจ็บ แต่มันกลับไม่ขยับแม้แต่น้อย

"ท่านแม่ทัพ ปล่อยข้าเจ้าค่ะ ข้าเพียงนำของที่ฮูหยินผู้เฒ่ามารดาของท่านฝากเอาไว้ มามอบให้ท่านเท่านั้น"

เสียงหวานที่เอ่ยขึ้นสั่นพร่าจนคนฟังสัมผัสได้ ดวงตาสีรัตติกาลหรี่แคบลง มองใบหน้างามอย่างยั่วเย้า

"ของของมารดาข้าเช่นนั้นหรือ ไหนเล่าของที่เจ้าว่า ข้ามิเห็น"

ดวงตาหวานซึ้งที่ไหวระริก พยายามมองหากล่องใบนั้น แต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงาของมัน

"อย่าบอกนะว่ามันหายไปแล้ว หึหึ เจ้าน่าจะเรียนรู้จากมารดาเจ้าให้มากเสียหน่อยนะ มารดาของเจ้าช่ำชองมากมิใช่หรือกับการยั่วยวนปั่นหัวบุรุษ"

อีกแล้ว บุรุษใจร้ายผู้นี้กล่าวว่ามารดานางอีกแล้ว

"อย่ามาว่าท่านแม่ของข้านะ"

เสียงหวานที่ตวาดขึ้นอย่างลืมกลัว เขามีสิทธิ์อันใดมากล่าวว่าท่านแม่ของนางกัน

"เหตุใดจะว่ามิได้ ในเมื่อมันคือเรื่องจริง สตรีเช่นมารดาเจ้า มีดีก็แค่นอนทอดกายให้บุรุษเชยชมเท่านั้น"

"ท่านแม่ทัพ! "

"อ้อ ข้ารู้แล้วว่าเหตุใดท่านแม่ของข้าถึงไม่เลือกบุรุษเช่นท่านเป็นสามี เพราะความร้ายกาจ จิตใจสกปรกเช่นนี้นี่เอง"

"หานอวี๋เฟิ่ง เจ้า บังอาจนัก"

แม่ทัพเซียวไป๋ซานที่จ้องใบหน้าเล็กที่เชิดขึ้นอย่างถือดีนั้นด้วยแววตาวาวโรจน์ กรามแกร่งขบเข้าหากันอย่างพยายามระงับโทสะ

"แล้วอีกอย่าง ตอนนี้มารดาของข้าก็มีศักดิ์เป็นมารดาของท่าน ท่านควรจะให้เกียรตินาง รู้เอาไว้ซะด้วย"

แม่ทัพเซียวไป๋ซาน ที่ยกยิ้มขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ สายตานั้นพราวระยับ มองใบหน้างามที่แดงก่ำเพราะความขุ่นเคืองเชิดขึ้นอย่างอวดดี ก่อนจะกล่าวในสิ่งที่คนฟังได้ยินแล้วรู้สึกแข็งทื่อไปทั้งร่าง

"ใช่สินะ นางมีศักดิ์เป็นแม่ข้า แต่ไม่ใช่แม่เลี้ยงนะ แต่เป็นแม่ ภรรยา มานี่"