ตอนที่8

หานอวี๋เฟิ่งหลับตาลงด้วยความเหนื่อยอ่อน รู้สึกหนักอึ้งไปหมด เรื่องราวในครั้งนั้นสร้างรอยแผลเป็นบาดลึกให้แก่นาง หลังจากวันนั้นเมื่อบุรุษผู้นั้นกระทำกับนางอย่างไร้ความปรานีแล้ว กลับใช้เรื่องที่เกิดขึ้นข่มขู่นาง เอาเปรียบนาง ใช้นางรองรับความโกรธแค้นที่เขามีต่อมารดาของนาง นางต้องเผชิญกับความอดสูและรวดร้าวในอกอย่างแสนสาหัส แต่แล้วทุกอย่างก็ต้องหยุดลงเมื่อบุรุษผู้นั้นต้องกลับชายแดนโดยด่วน หลังจากนั้นข่าวคราวของเขาก็หายเงียบไปตั้งแต่วันนั้น ทิ้งไว้เพียงรอยแผลในใจของดรุณีน้อยวัยสิบห้าหนาวให้จมอยู่กับความทุกข์ตรมที่เกิดขึ้นถึงสามปี และในวันนี้คนผู้นั้นก็ได้กลับมาอีกครั้ง กลับมาสร้างความหวาดหวั่นและหวาดกลัวกับตราบาปที่เขาเป็นผู้กระทำ นางกลัว กลัวเหลือเกินว่าความอัปยศที่นางเก็บซ่อนเอาไว้จะถูกคนผู้นั้นเปิดเผย เพื่อที่จะสร้างความเจ็บปวดให้กับคนที่นางรัก กลัวว่าคนผู้นั้นจะกลับมาทำให้นางต้องทุกข์ทรมานเช่นเดิมอีกครั้ง

"คุณหนู คุณหนูเจ้าคะ"

เสียงเรียกของเสี่ยวถานทำให้นางถึงกับสะดุ้ง กลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอที่แห้งผาก ภาพความจำเมื่อสามปีก่อนยังฉายชัด ราวกับว่ามันพึ่งจะผ่านพ้นไป

"เสี่ยวถาน"

อวี๋เฟิ่งที่ลืมตาขึ้นมองบ่าวรับใช้คนสนิท มองคนที่คอยยืนเคียงข้างนางมาตลอด นางยังจำวันที่อีกฝ่ายร้องไห้จนตาบวมแดงก่ำได้เป็นอย่างดี พร่ำโทษตัวเองที่ไม่อาจช่วยเหลืออันใดนางได้ จนเป็นนางเสียเองที่ต้องปลอบใจอีกฝ่าย นางรู้ว่าเสี่ยวถานพยายามสุดความสามารถแล้ว แต่เป็นเพราะความร้ายกาจของบุรุษผู้นั้นต่างหาก 

"คิดเรื่องนั้นอีกแล้วหรือเจ้าคะ โถ คุณหนูของบ่าว"

เสี่ยวถานรู้สึกสงสารคุณหนูของนางยิ่งนัก หากย้อนกลับไปได้ในวันนั้นนางจะไม่ยอมให้คุณหนูได้เฉียดใกล้คนผู้นั้นเด็ดขาด ท่านแม่ทัพช่างใจร้ายใจดำ อำมหิตนัก ทำลายชีวิตดรุณีน้อยนางหนึ่งให้ย่อยยับได้อย่างเลือดเย็น นางยังจำเรื่องราวเลวร้ายทั้งหมดได้เป็นอย่างดี

เสี่ยวถาน นางติดตามผู้เป็นนายมาจากตระกูลหาน ตั้งแต่จำความได้นางก็ติดตามรับใช้เป็นเพื่อนเล่นให้คุณหนูมาตั้งแต่เด็ก จนเมื่อสิ้นนายท่านนางก็ยังอยู่รับใช้ผู้เป็นนาย นางนั้นอายุมากกว่าคุณหนูสองหนาว เมื่อผู้เป็นนายมาอยู่ที่จวนแห่งนี้ นางก็ยังคงติดตามมาอยู่ข้างกาย แม้จะไม่รับรู้ถึงเรื่องราวของหานฮูหยินในอดีต แต่นางก็รับรู้มาตลอดว่าท่านแม่ทัพผู้นี้เกลียดชังฮูหยินมากและยังเผื่อแผ่มายังคุณหนูของนางและคุณหนูเจินเจินอีกด้วย

แต่เมื่อท่านแม่ทัพผู้นั้นเป็นผู้ช่วยชีวิตของคุณหนูของนางเอาไว้ แม้จะไม่อยากให้คุณหนูเข้าใกล้อีกฝ่าย แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าบุญคุณต้องทดแทน และฮูหยินผู้เฒ่าเซียวก็ยังฝากฝังให้คุณหนูส่งมอบของสำคัญให้ท่านแม่ทัพ จึงได้ยอมให้คุณหนูมาพบกับอีกฝ่าย

แต่ในที่สุดสิ่งที่นางนึกกลัวก็เกิดขึ้นจริงๆ นางที่ตามติดคุณหนูไม่ยอมห่างจนถึงเขตเรือนของท่านแม่ทัพ แต่ไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปด้านใน จึงทำได้เพียงยืนรอคุณหนูอยู่ด้านนอกเพียงเท่านั้น เมื่อเห็นว่าเวลาล่วงผ่านนานเกินไปแล้วจึงคิดที่จะไปเรียนนายท่านผู้เฒ่าตระกูลเซียวเพราะเป็นห่วงความปลอดภัยของผู้เป็นนาย เพียงแค่หันหลังเท่านั้นสติของนางก็ดับวูบ ไม่รู้ว่านางหลับไปนานเท่าใด รู้สึกตัวอีกทีก็พบว่านางถูกกักขังเอาไว้ในห้องห้องหนึ่งที่ถูกปิดตายพร้อมกับอาการปวดแปลบบริเวณต้นคอ หัวใจของนางกระตุกวูบ กระวนกระวายถึงผู้เป็นนาย แต่เพียงไม่นานหลังจากนั้น นางก็ถูกปล่อยตัวออกมาจากห้องห้องนั้นโดยบุรุษผู้เป็นคนสนิทของท่านแม่ทัพ

"เรื่องในวันนี้ หากไม่อยากให้คุณหนูของเจ้าต้องอับอาย รู้ใช่หรือไม่ว่าต้องทำเช่นไร"

บุรุษใบหน้าเย็นชาผู้นั้นกล่าวขึ้น ถึงแม้ว่านางจะอยากกรีดร้องใส่หน้าคนเลวผู้นี้เพียงใด แต่ใจที่เป็นห่วงผู้เป็นนายนั้นมีมากกว่า ได้แต่เดินตามร่างสูงอย่างจำยอม

เมื่อออกมาด้านนอกปรากฏว่ารอบกายของนางนั้นมืดสนิทแล้ว นางหลับไปนานถึงเพียงนี้แล้วคุณหนูของนางเล่าจะเป็นเช่นไรบ้าง หัวใจที่สั่นไหวยิ่งรู้สึกปวดหนึบ จากนั้นนางก็ถูกพามาส่งยังเรือนคุ้นตาที่เป็นเรือนของผู้เป็นนาย นางเล็กรีบวิ่งเข้าไปด้านในเห็นสภาพร่างบอบบางของคุณหนูของนางที่สลบไสลอยู่บนเตียง เข่าของนางถึงกับทรุดลงกับพื้นเย็นเฉียบ ปล่อยโฮออกมาอย่างสุดจะกลั้น เหตุใดคนผู้นั้นถึงได้ทำกับคุณหนูของนางเช่นนี้ คุณหนูของนางพึ่งจะผ่านเลยวัยปักปิ่นมาเพียงไม่กี่วันเท่านั้น 

แม้จะรู้สึกเจ็บปวดใจเพียงใด ร่างเล็กของนางก็รีบหยัดกายขึ้น นางจะอ่อนแอมิได้ ลุกไปปิดประตูเรือนอย่างแน่นหนา ช่วยทำความสะอาดให้ร่างบอบบางที่นางเฝ้าทะนุถนอมมาเป็นอย่างดี ตอนนี้มันกลับเต็มไปด้วยร่องรอยบอบช้ำที่นางพอจะรู้ว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าที่ร่วงหล่นสงสารคุณหนูตัวน้อยจับใจ ร่างกายบอบช้ำถึงเพียงนี้แล้วจิตใจเล่า

เสี่ยวถานที่คิดอย่างขมขื่นในอก ก่อนจะเร่งรีบไปต้มยาห้ามครรภ์มาให้คุณหนูของนางดื่ม จะอย่างไรนางจะไม่ยอมให้คุณหนูของนางต้องทุกข์ทรมานไปมากกว่านี้เป็นแน่ กว่าจะผ่านพ้นช่วงเวลาที่เจ็บปวดแสนสาหัสนั้นมาได้ นางก็เจ็บปวดทรมานไม่แพ้ผู้เป็นนาย รู้สึกบีบหัวใจทุกครั้งที่เห็นน้ำตาของผู้เป็นนายหลั่งไหล แต่นางกลับช่วยเหลืออันใดมิได้เลย

"เป็นอันใดไปเสี่ยวถาน ข้ามิได้เป็นอันใดเสียหน่อย"

เสียงหวานของคุณหนูที่กล่าวขึ้น พร้อมใบหน้างดงามที่ยกยิ้มจนดวงตากลมโตหยีเล็ก กดข่มความเจ็บปวดจนริมฝีปากอวบอิ่มนั้นสั่นระริก ทำให้นางหลุดจากภวังค์ความคิด นางรู้ว่าคุณหนูกำลังหวาดกลัวสิ่งใด นางจะทำทุกวิถีทางเพื่อปกป้องคุณหนูให้ได้ ตอนนี้คุณหนูของนางเติบโตขึ้นมาอย่างเข้มแข็งแล้ว กลายเป็นสตรีที่งดงามเหนือสตรีใดใดที่นางพานพบ ท่านแม่ทัพจะต้องเสียใจในสิ่งที่ได้ทำกับคุณหนูของนาง