ตอนที่9

"เสี่ยวถาน ข้าจะไม่อ่อนแออีกแล้ว ข้าจะไม่ยอมให้คนผู้นั้นมาทำร้ายข้าได้อีก"

อวี๋เฟิ่งที่บอกกับบ่าวรับใช้ของตน และบอกกับตัวเอง พยายามยิ้มออกมาอย่างเข้มแข็ง มือบอบบางกระชับมือเล็กของเสี่ยวถานเอาไว้มั่น

นางต้องเข้มแข็งต้องไม่อ่อนแออีก เพื่อปกป้องคนที่นางรัก ตอนนี้นางไม่ใช่เด็กสาวผู้โง่งม ใสซื่อเช่นใดอดีตอีกแล้ว

"เจ้าค่ะคุณหนู คุณหนูของบ่าวเก่งที่สุด"

สตรีสองนางต่างส่งยิ้มให้แก่กัน

เสี่ยวถานบอกกับตัวเองเสมอว่านางจะยืนหยัดอยู่เคียงข้างคุณหนูของนางไม่ทอดทิ้งให้อีกฝ่ายต้องทุกข์ใจเพียงลำพัง

"แล้วเจ้า มีอันใดหรือไม่"

อวี๋เฟิ่งที่เอ่ยถามบ่าวคนสนิท

"อ้อ เกือบลืมไปเจ้าค่ะ บ่าวจะมาเรียนคุณหนูว่าคุณชายอู๋มาขอพบ ตอนนี้กำลังรอคุณหนูอยู่ที่ศาลาท่าน้ำเจ้าค่ะ"

เสี่ยวถานที่รีบเอ่ยบอกคุณหนูคนงามของนาง

คุณชายอู๋ ที่เสี่ยวถานกล่าวถึง คือ คุณชายอู๋ฟงอี้ บุตรชายคนรองของนายท่านอู๋ คหบดีผู้ร่ำรวยของเมืองหลวงแห่งนี้ บุรุษผู้ที่อดีตคือนักเลงโต อันธพาลขาใหญ่ คุณชายเจ้าสำราญ บุรุษหนุ่มรูปงาม มีบิดาร่ำรวยมหาศาล จึงไม่เคยเห็นหัวใคร แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นบุรุษหนุ่มผู้สง่าผ่าเผย เป็นหนึ่งในบุรุษที่เหล่าสตรีงามปรารถนาที่จะเคียงข้าง ตั้งแต่ได้เจอและรู้จักกับโฉมสะคราญ คุณหนูหานคนงาม จึงเปลี่ยนแปลงตนเอง กลายเป็นคนดีเพื่อให้เหมาะสมคู่ควรกับอีกฝ่าย  ตามเกี้ยวโฉมงามมานานมากเหลือเกินจนกลายมาเป็นสหายสนิท แต่กลับไม่ได้หัวใจของหญิงสาวเสียที แต่ได้เพียงแค่นี้เขาก็รู้สึกดีใจมากแล้ว 

"พี่อี้"

อู๋ฟงอี้ ที่หันไปตามเสียงหวานที่เอ่ยเรียก สตรีผู้เป็นนางในดวงใจยิ้มกว้างส่งมาแต่ไกล แต่ทว่าใบหน้างามกลับซีดเซียวยิ่งนัก

"เฟิ่งเอ๋อ มีอะไรหรือไม่ ไม่สบายตรงที่ใดหรือเปล่า"

บุรุษหนุ่มที่เอ่ยถามร่างบางตรงหน้าอย่างห่วงใยโดยไม่ปิดบังความรู้สึก จนโฉมงามได้แต่มองอีกฝ่ายอย่างรู้สึกผิด นางรู้ว่าอีกฝ่ายคิดเช่นไรกับนาง บุรุษผู้นี้เป็นสหายที่ดีที่สุดของนาง เขาดีกับนางมาก มากจนนางละอายใจที่ปล่อยให้บุรุษดีดีเช่นเขาต้องมาเสียเวลาอยู่กับนาง แม้จะพยายามขีดเส้นความสัมพันธ์เอาไว้อย่างชัดเจน แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ยอมถอดใจโดยง่าย สตรีมีราคีเช่นนางจะคู่ควรกับบุรุษดีดีเช่นนี้ได้อย่างไร และอีกอย่าง นางรู้ดีว่าหัวใจไม่รักดีดวงนี้มันได้มอบให้บุรุษใจร้ายผู้นั้นไปเสียแล้ว

"เฟิ่งเอ๋อหากมีสิ่งใดไม่สบายใจก็สามารถบอกกับพี่ได้ พี่ยินดีจะช่วยเหลือเจ้าทุกเรื่อง"

ร่างสูงที่เห็นว่าสตรีที่หยุดยืนอยู่ตรงหน้าเงียบไปราวกับครุ่นคิดบางอย่าง เอ่ยขึ้นอย่างอ่อนโยน ขอเพียงแค่นางเอ่ยเขายินดีที่จะทำให้นางสมปรารถนา

"ข้าสบายดีเจ้าค่ะ ว่าแต่พี่อี้มาหาข้ามีสิ่งใดหรือไม่เจ้าคะ"

อวี๋เฟิ่งที่เอ่ยถามอีกฝ่าย ที่รีบกระวีกระวาดเดินนำร่างบางเข้าไปนั่งในศาลา คลี่ม้วนกระดาษที่เขาถือมาลงบนโต๊ะให้นางดู

"ดูนี่เฟิ่งเอ๋อ พี่นำแบบร่างโรงน้ำชาของเรามาให้เจ้าดู ชอบหรือไม่"

คุณชายรูปงามที่หันมายิ้มกว้างเอ่ยถามร่างบางที่กำลังก้มลงมองแบบร่างโรงน้ำชาที่เขาออกแบบเองกับมือ ท่าทางดูราวกับเด็กชายตัวน้อยอยากอวดของเล่น จนโฉมสะคราญหัวเราะร่ากับท่าทางนั้น

แต่ภาพบนแผ่นกระดาษทำให้ดวงตากลมโตไหวระริก ส่งยิ้มหวานให้บุรุษตรงหน้าจนตาหยี นางใฝ่ฝันมาตลอดว่าอยากจะเปิดโรงน้ำชาเป็นของตัวเอง แต่ไม่มีโอกาส และจะเป็นการเสื่อมเสียต่อท่านแม่และนายท่านผู้เฒ่าตระกูลเซียวหากนางจะทำการค้าขาย เป็นแม่ค้า เพราะไม่มีคุณหนูตระกูลใหญ่จวนใดทำกัน  ความฝันเล็กๆของนางจึงถูกพับเก็บลงก้นหีบ แต่เมื่อไม่นานมานี้บุรุษผู้นี้ก็มาจุดประกายความฝันในตัวนางขึ้นอีกครั้งโดยมีเขาเป็นผู้ออกหน้า เราทั้งสองตกลงเป็นหุ้นส่วนกัน โรงน้ำชาของนางกำลังจะเป็นรูปเป็นร่างอีกไม่นานนี้แล้ว

ร่างสูงที่พิงศีรษะกับพนักเก้าอี้ สองขาเรียวเหยียดตรงอยู่บนโต๊ะกว้างอย่างเกียจคร้าน นัยน์ตาสีรัตติกาลหลับพริ้ม ในมือมีจอกสุราที่ภายในมีสุราชั้นดีหายากที่ใช้เวลาบ่มเพาะอย่างพิถีพิถันส่งกลิ่นหอมละมุน ฟังคำรายงานจากคนสนิท

"คุณหนูหานอวี๋เฟิ่งนางมักจะชอบเก็บตัวอยู่แต่ในเรือนขอรับ และจะออกมาจากจวนบ้างก็เพื่อทำทานให้ผู้ยากไร้เท่านั้น นางไม่มีสหายที่สนิท..."

"ข้าไม่ได้อยากรู้เรื่องยิบย่อยพวกนั้น ข้าอยากรู้เพียงว่ามีบุรุษใดมายุ่มย่ามกับน้องสาวคนงามของข้าหรือไม่"

เสียงทุ้มที่เอ่ยขัดขึ้น หรี่ตาขึ้นมองหน้าคนสนิท

จงไห่ที่ลอบกลืนน้ำลายลงคอ เห็นทีว่าหากเขารายงานสิ่งที่ได้รู้ได้เห็นมา ผู้ที่ต้องแบกรับโทสะของผู้เป็นนายคงไม่พ้นคุณหนูหานอวี๋เฟิ่ง แต่หากเขาไม่รายงาน หากผู้เป็นนายได้รู้ได้เห็นด้วยตนเอง นางคงต้องรับโทสะนั้นถึงสองเท่ารวมทั้งตัวเขาเองด้วยที่ต้องรับแรงโทสะนั้น

เรื่องราวของคุณชายอู๋ผู้นั้นจึงถูกถ่ายทอดสู่ผู้เป็นนาย

"และดูเหมือนว่าคุณหนูหานอวี๋เฟิ่ง จะชื่นชมในตัวคุณชายอู๋มากขอรับ"

คิ้วหนาขมวดมุ่น นัยน์ตาคมบ่งบอกถึงอารมณ์ที่กำลังคุกรุ่นของเจ้าของ ก่อนมุมปากหยักลึกจะกระตุกยิ้ม นัยน์ตาสีรัตติกาลวาววับ

"ข้าคงต้องไปเยือนจวนตระกูลเซียวเสียหน่อย ดูเหมือนว่าน้องสาวสุดที่รักจะหลงลืมพี่ชายผู้นี้เสียแล้วกระมัง"

น้ำเสียงที่เอ่ยขึ้นนั้นราบเรียบ สุราในมือถูกยกขึ้นจรดริมฝีปากหยัก ก่อนจะปริแตกแหลกละเอียดคามือหนา