ความกดดัน

เมื่อคามินพูดประโยคนี้ออกมา น้ำเสียงของเขายังคงเย็นชา แต่คำพูดนั้นกลับทำให้ปรางค์แก้วรู้สึกเจ็บปวดมากขึ้นไปอีก

“ผมจะให้เงินคุณก้อนหนึ่งไปตั้งตัว” เขาพูดต่อด้วยเสียงราบเรียบ ราวกับมันเป็นเรื่องธรรมดาที่สุดในโลก

ปรางค์แก้วชะงักไป ชั่วขณะที่สมองของเธอพยายามจัดการกับคำพูดของเขา 

เธอรู้สึกเหมือนว่าโลกทั้งหมดหยุดหมุน ชั่วขณะหนึ่งความเจ็บปวดจากการที่ต้องยอมรับความจริงทั้งหมดเข้ามาท่วมท้น

“คุณหมายความว่าไงคะ” น้ำเสียงของเธอสั่นเล็กน้อย แม้จะพยายามทำตัวแข็งกร้าว

แต่คำถามนั้นเหมือนสะท้อนถึงความโหดร้ายในตัวเขา

คามินหันมามองเธอ รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา แต่กลับดูห่างเหินและเย็นชาไปพร้อมกัน

“หมายความว่า...ถ้าคุณต้องการชีวิตใหม่หลังจากที่ทุกอย่างเสร็จสิ้น ผมจะช่วยคุณ ผมจะให้เงินคุณไปเริ่มต้นใหม่เอง”

ปรางค์แก้วเงียบไปครู่หนึ่ง คำพูดของเขาทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกเหยียบย่ำ เธอไม่รู้ว่าจะรู้สึกอย่างไร

 แต่ความรู้สึกของเธอเต็มไปด้วยความผิดหวังอย่างยิ่ง

“คุณคิดว่าฉันจะอยากได้เงินจากคุณเหรอคะ” เธอถามอย่างเจ็บปวด แม้จะรู้ว่าตัวเองเป็นเพียงแค่ภรรยาที่ไม่มีสิทธิ์

 แต่เธอยังคงรู้สึกถึงความเสียศักดิ์ศรีจากคำพูดนี้

คามินนิ่งไป เขามองไปที่ทางข้างหน้า ไม่มีการตอบกลับทันที

ปรางค์แก้วเงียบและพยายามจะกลืนความรู้สึกทั้งหมดลงไปในใจ “ขอบคุณค่ะสำหรับความปรารถนาดี แต่ฉันไม่อยากรับเงินจากคุณ”

ทุกคำที่เธอพูดเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่ต้องการจะรักษาสมอระเบียบที่เหลืออยู่ในความเป็นตัวของเธอ 

แม้ในความเศร้าหมองที่ไม่อาจปกปิด

คามินไม่ได้ตอบอะไร เขาหันกลับมามองทางข้างหน้าอีกครั้ง ตลอดทางที่เงียบงันนั้น 

ความรู้สึกที่ขัดแย้งในใจของทั้งคู่ยิ่งทวีความเข้มข้นขึ้นเมื่อทั้งสองกลับมาถึงบ้าน

 คามินเดินเข้าไปก่อน พร้อมกับการทิ้งความเงียบอันหนาวเหน็บไว้ข้างหลัง 

 ตอนนี้กลับกลายเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยความอึดอัด เงียบสงัด และไม่อาจปฏิเสธได้ว่าความรู้สึกแย่ๆ

 ที่มาพร้อมกันทุกก้าวเดินนั้นจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวัน

ปรางค์แก้วก้าวตามเขาเข้าไปเงียบๆ แม้ว่าเธอจะรู้สึกท้อใจและเจ็บปวด

 แต่นั่นก็เป็นความรู้สึกที่เธอพยายามจะทิ้งไว้ข้างหลัง สู้กลับเพื่อที่จะไม่ให้ตัวเองจมดิ่งไปกับความท้อแท้

คามินวางกระเป๋าลงบนโซฟาด้วยท่าทางนิ่งเฉย ก่อนหันไปมองปรางค์แก้วที่ยืนอยู่ที่ประตูทางเข้าของห้อง

“มีอะไรจะบอกไหมผมไหม” เสียงของคามินแหบแห้งและตรงไปตรงมา ราวกับว่าเขาคาดหวังคำตอบใดสักอย่างจากเธอ

ปรางค์แก้วกวาดตามองไปทั่วห้อง ใช้เวลาเงียบงันก่อนจะเดินไปนั่งที่โซฟาด้านข้างไม่ไกลจากเขา

 ร่างกายของเธอยังคงรู้สึกอ่อนแอและทุลักทุเลแม้ว่าจะพยายามยืดหยัดด้วยจิตใจที่แข็งแรง

“ไม่ค่ะตอนนี้ไม่มีอะไร”

ความเงียบกลับเข้าครอบงำบรรยากาศอีกครั้ง ก่อนที่เธอจะพูดต่อด้วยเสียงที่เกือบจะหมดกำลัง

“ฉันแค่เหนื่อยขอตัวนะคะ”

คามินยืนอยู่ตรงนั้น แม้ว่าจะไม่พูดอะไร แต่แววตาที่เขามองเธอในขณะนั้นกลับเต็มไปด้วยการแสดงออกที่ซับซ้อน

 ทั้งเหนื่อยหน่ายและอึดอัด ท่ามกลางความเงียบในบ้านที่แปลกและไม่น่าอยู่

การแต่งงานของพวกเขาเหมือนเส้นทางที่ต่างคนต่างเดินไปคนละทิศทาง 

จนไม่มีใครสามารถเห็นปลายทางที่มันจะพาพวกเขาไปได้ปรางค์แก้วลุกขึ้นจากโซฟาเงียบๆ 

สายตาของเธอยังคงต่ำลงเหมือนคนที่มีสิ่งหนักอึ้งอยู่ในใจ ร่างกายที่เมื่อยล้าเต็มที่จากทั้งภายนอกและภายใน 

แต่เธอยังคงพยายามก้าวไปข้างหน้าเหมือนกับทุกๆ วันที่ต้องเผชิญ

"ฉันจะไปอาบน้ำก่อนนะคะ" เสียงของเธอกล่าวขึ้นอย่างเรียบง่าย ก่อนจะเดินขึ้นไปทางห้องน้ำโดยที่ไม่หันไปมองคามิน

เมื่อเธอเปิดประตูห้องน้ำเข้าไป ความเงียบภายในห้องน้ำที่อุณหภูมิสดชื่นชั่วคราว 

สักพักหนึ่งทำให้ทุกอย่างภายนอกเริ่มหายไป เธอยืนอยู่ใต้ฝักบัว ปล่อยให้น้ำไหลผ่านผิวหนัง 

ลบล้างความรู้สึกที่ทับถมในตัว เธอพยายามกวาดล้างทั้งความเจ็บปวดและอ่อนล้าที่เหมือนจะท่วมท้นทุกอณูของใจ

หลังจากการอาบน้ำที่ไม่ได้ช่วยให้เธอรู้สึกดีขึ้นเท่าไรนัก ปรางค์แก้วก็หยิบชุดนอนมาใส่ 

ก่อนจะเดินออกจากห้องน้ำ สายตาของเธอยังคงเหม่อลอย ราวกับพยายามหาจุดที่เธอสามารถพักพิงใจได้ในที่สุด

"ขอตัวนอนนะคะ" เธอพูดอย่างเรียบๆ หลังจากเดินออกมาและเห็นคามินนั่งอยู่ที่โซฟาเช่นเดิม 

เขาหันมามองเล็กน้อย แต่นั่นก็เป็นเพียงแค่สายตาที่เต็มไปด้วยความห่างเหิน ไม่รู้สึกอะไรจริงๆ

ปรางค์แก้วเดินเข้าไปทางโซฟาซึงเป็นที่นอนของตัวเอง แสงไฟสลัวๆ ทำให้ห้องดูสงบ แต่ในใจของเธอยังคงมีคำถามมากมาย

คืนที่อึดอัดนี้ก็เพียงแค่เริ่มต้น...

ปรางค์แก้วนอนพลิกไปมาบนโซฟาหลายครั้ง ความคิดในหัวพลิกผันไม่หยุด หัวใจของเธอหนักอึ้ง

 ท่วมหัว จนไม่รู้จะหาทางออกจากความรู้สึกนี้ได้อย่างไร 

แม้จะหลับตาแน่นก็ยังรู้สึกว่าการนอนหลับไม่สามารถหนีไปจากความรู้สึกที่ทุรนทุรายนั้นได้

เธอคิดถึงทุกคำพูดที่คามินพูดออกมาในตอนเย็น คำพูดของเขาที่ว่าถ้าในอนาคตเขาพบใครที่เขารักให้เธอหย่า

 ความเจ็บปวดจากคำพูดนั้นทำให้เธอรู้สึกเหมือนหัวใจมันแตกสลาย ทีแรกเธอคิดว่าอาจจะทนไปได้ แต่ยิ่งคิดยิ่งท้อ

การแต่งงานที่ไม่มีการเลือก ไม่มีความรัก ไม่มีอะไรที่ตัวเองต้องการมาเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวแทน 

เสียงนาฬิกาบนผนังติ๊กดังเป็นระยะๆ เหมือนแหล่งที่มาของความทรมานที่ไม่หยุดพัดพาเธอให้ส่ายไปตามกระแสนั้น

ความรู้สึกอ้างว้างและความไม่รู้จบก็พาความคิดเธอจมดิ่งลงเรื่อยๆ 

เธอเพียงแค่ต้องการการหลบหนีจากความรู้สึกนี้ ซ่อนตัวเองให้พ้นจากความเจ็บปวดทั้งหมด

 แต่มันเหมือนฝันร้ายที่ไม่สามารถจะหนีไปได้

ผ่านไปหลายชั่วโมง เธอรู้สึกเริ่มเหนื่อยขึ้น ร่างกายต้องการพักผ่อนแล้ว

แม้จิตใจจะเต็มไปด้วยความปวดร้าวก็ยังคงเผชิญกับโลกแห่งความเป็นจริงที่ไม่สามารถหาทางหนีไปจากมันได้

เธอหลับตาลงอีกครั้ง ร่างกายตกอยู่ในสภาวะที่ไม่สามารถต่อต้านการพักผ่อนได้

 และในที่สุดเธอก็เริ่มจะข่มตาหลับลงได้ แต่ไม่ใช่โดยไม่มีเสียงที่สะท้อนกลับมาจากหัวใจที่ยังกังวล

 ว่าพรุ่งนี้จะเป็นเช่นไร

ปรางค์แก้วยังคงรู้สึกเหนื่อยอ่อนจนเธอนอนหลับไป 

แต่ทว่าการหลับในคืนนั้นกลับไม่ใช่ความสงบที่เธอต้องการ หลายครั้งที่เธอตื่นขึ้นกลางดึก 

ความรู้สึกเหลือทนกลับพาเธอให้ต้องตั้งคำถามในใจอย่างไม่หยุดหย่อน

เธอยังคงตื่นมาทุกครั้ง ท่ามกลางห้องที่เงียบสงบและไม่มีใครอยู่ 

เคลื่อนไหวตัวเองอยู่ในผ้าห่มแต่ใจเธอกลับต้องต่อสู้กับเรื่องที่เต็มไปด้วยความมืดมน

ในเช้าวันถัดมา แสงแดดอ่อนๆ ที่ลอดผ่านหน้าต่างมาในห้องยังไม่อาจช่วยให้ความรู้สึกของเธอดีขึ้น 

ปรางค์แก้วค่อยๆ เปิดตามองเห็นห้องที่เงียบสงัด เธอยังคงนึกถึงคำพูดของคามินเมื่อคืน 

และการบอกให้เธอหย่า ถ้ามีคนที่เขารัก สิ่งเหล่านั้นไม่เคยหายไปจากใจของเธอ

เธอลุกขึ้นจากโซฟาอย่างช้าๆ รู้สึกเหมือนมีสัมผัสเบาๆ ในหัวที่บอกให้เธอเดินไปข้างหน้า 

แต่ก็ยังคงหนักแน่นกับความรู้สึกที่เก็บกดไว้อยู่ เธอไม่สามารถปฏิเสธความเจ็บปวดนี้ได้

 จนทำให้เธอรู้สึกว่าเหมือนกับการต่อสู้ที่ไม่สิ้นสุด

ห้องน้ำยังคงเงียบสงบเมื่อเธอเข้าไป ทำความสะอาดร่างกายที่เหนื่อยล้า

แต่ไม่สามารถลบความเหนื่อยล้าในใจได้ น้ำที่ไหลผ่านเส้นผมเพียงแค่ช่วยทำให้เธอรู้สึกตัวขึ้นมาใหม่

 แต่ยังคงมีคำถามในใจมากมายที่จะต้องหาคำตอบให้ได้

หลังจากอาบน้ำเสร็จ ปรางค์แก้วก็เดินไปที่เตียงในห้องของเธอกับคามิน 

ชุดทำงานยังคงวางอยู่ข้างเตียง เธอลงมือเปลี่ยนชุดให้พร้อมสำหรับวันใหม่ 

ทว่ามีเพียงความคิดเกี่ยวกับวันข้างหน้าที่ยังไม่อาจมองเห็นทางที่ชัดเจน