ทำงานร่วมกัน

เมื่อห้องกลับสู่ความเงียบอีกครั้ง คามินยังคงทำงานของเขาต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 แต่ปรางค์แก้วกลับรู้สึกถึงคำพูดของอริสาแฝงความตั้งใจจะจงใจสร้างความกดดัน

 เธอพยายามเก็บความรู้สึกนั้นไว้ในใจแล้วก้มหน้าทำงานต่ออย่างตั้งใจ

เวลาล่วงเลยไปจนถึงเที่ยงวัน คามินเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง “ไปกินข้าวกัน” เขาพูดขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

ปรางค์แก้วชะงักก่อนเงยหน้าขึ้นสบตาเขา “ค่ะ คุณจะให้ฉันไปด้วยหรือคะ?”

คามินมองเธอด้วยสายตานิ่งสนิท “นี่เราแต่งงานกัน อย่าทำให้คนอื่นมองว่าเราแปลกกว่าผัวเมียคู่อื่นสิ คุณต้องไป”

เธอรับคำเบาๆ ลุกขึ้นหยิบกระเป๋าตามเขาออกไป แม้จะไม่อยากไปแต่ก็รู้ดีว่าต้องทำตามที่เขาบอกเพื่อรักษาหน้าครอบครัว...

และเพื่อความอยู่รอดของเธอเอง

ในร้านอาหารที่ตกแต่งหรูหรา ทั้งคู่ถูกจัดให้นั่งอยู่ที่โต๊ะริมกระจกที่สามารถมองเห็นวิวของตึกสูงในเมืองได้ชัดเจน

 คามินดูเงียบขรึมตามปกติ ส่วนปรางค์แก้วยังคงทำตัวสงบนิ่ง แม้จะรู้สึกอึดอัดกับสายตาหลายคู่ที่เหลือบมองมาที่พวกเขา

บริกรเข้ามาเสิร์ฟเมนูอาหารพร้อมรอยยิ้มอ่อนน้อม

 คามินเหลือบมองเมนูอย่างรวดเร็วก่อนพูดกับปรางค์แก้วด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

                    “เลือกอาหารสิ จะกินอะไร”

ปรางค์แก้วไล่สายตาอ่านเมนูช้าๆ แล้วตอบเบาๆ “เอาสลัดกับซุปค่ะ”

คามินสั่งอาหารของตัวเอง ก่อนจะส่งเมนูกลับให้บริกร เขาพูดขึ้นขณะมองออกไปนอกหน้าต่าง

 “คุณไม่ค่อยพูดเลย หรือแค่เกร็งเพราะอยู่กับผม?”

ปรางค์แก้วหยุดชะงัก คำพูดนั้นทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังโดนจับผิด เธอหลบสายตาเขาแล้วตอบด้วยน้ำเสียงเบา

 “ไม่ใช่หรอกค่ะ ฉันแค่ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี”

คามินหันกลับมามองเธอ ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อยราวกับกำลังอ่านความคิดของเธอ

 “บางครั้งความเงียบก็ไม่ใช่คำตอบ คุณควรรู้จักแสดงตัวตนให้มากกว่านี้นะปรางค์แก้ว”

คำพูดนั้นเหมือนกับดาบที่แทงเข้าไปในความรู้สึกของปรางค์แก้ว เธอพยายามยิ้มบางๆ และตอบกลับด้วยน้ำเสียงนิ่ง

 “ตัวตนของฉันที่คุณอยากรู้คืออะไรเหรอคะ”

คามินไม่ได้ตอบในทันที เขาเพียงยกแก้วน้ำขึ้นจิบก่อนพูดเบาๆ 

“ คุณเคยทำตามความรู้สึกของตัวเองหรือยัง”

คำถามนั้นทำให้ปรางค์แก้วชะงักไปชั่วขณะ เธอก้มหน้า ก่อนจะพูดแผ่วเบา 

“ฉันเคยคิดค่ะ แต่ตอนนี้”

อาหารที่สั่งถูกยกมาเสิร์ฟ การพูดคุยของทั้งคู่เงียบลงเมื่อเริ่มรับประทาน แต่ภายใต้ความเงียบนั้น

 มีสายตาของคามินที่คอยลอบมองเธออยู่เป็นระยะๆ

หลังอาหาร คามินเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ พลางพูดขึ้นขณะที่หยิบโทรศัพท์มาดูข้อความ

 “คุณทำงานที่นี่ก็จริง แต่จำไว้ว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ที่ใครจะช่วยคุณได้ ถ้าคุณพลาด มันจะสะท้อนกลับมาที่ตัวผมทันที”

ปรางค์แก้วพยักหน้ารับเบาๆ เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่าทุกการกระทำของเธอนั้นถูกจับตามองอย่างหนักจากทุกฝ่าย

 เธอต้องพิสูจน์ตัวเองและในขณะเดียวกันก็พยายามหาทางปกป้องหัวใจตัวเองที่อาจต้องเผชิญความเจ็บปวดมากขึ้นไปอีก

เมื่อทั้งคู่กลับถึงออฟฟิศ บรรยากาศก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง ขณะที่ปรางค์แก้วนั่งทำงานของเธอ

 เสียงของคามินก็ดังขึ้นโดยไม่ได้เงยหน้าจากงานในมือ

“อย่าทำให้ผมผิดหวังนะ ปรางค์แก้ว”

คำพูดนั้นทำให้เธอรู้สึกเหมือนแบกความคาดหวังอันหนักหน่วงไว้ในมือ 

แต่เธอพยายามเงยหน้าสบตาเขาพร้อมรอยยิ้มที่แฝงความแน่วแน่

“ฉันจะไม่ทำให้คุณผิดหวังค่ะ”ในยามเย็นที่ฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มเข้ม

 ปรางค์แก้วนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานของเธอ ใกล้เวลาที่คนในออฟฟิศจะทยอยกลับบ้าน 

บรรยากาศรอบตัวเธอเต็มไปด้วยความสงบและวุ่นวายผสมปนเปกัน คามินยังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะของเขา จดจ่ออยู่กับเอกสารตรงหน้า

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขัดจังหวะ เธอหยิบมันขึ้นมาดู เป็นเบอร์ของมารดาที่โทรมาหา

“สวัสดีค่ะ แม่”

เสียงอ่อนโยนของคุณสุมาลีตอบกลับมาจากปลายสาย “เป็นยังไงบ้างลูก อยู่กับเขาแล้วอึดอัดไหม?”

ปรางค์แก้วเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยเสียงที่เธอพยายามทำให้ร่าเริง “ไม่เป็นไรค่ะ แม่ไม่ต้องห่วง หนูจัดการตัวเองได้”

บทสนทนากับแม่สั้นๆ แต่ให้กำลังใจเธอได้มาก ทว่าคำพูดสุดท้ายของแม่กลับทิ้งความรู้สึกหนักหน่วงไว้ในใจ

“ทำอะไรคิดถึงหัวใจของลูกเองด้วยนะ อย่าปล่อยให้ตัวเองเจ็บมากไปกว่านี้นะลูก”

เมื่อวางสาย คามินก็ลุกจากเก้าอี้ของเขา เขามองไปทางปรางค์แก้วที่กำลังเก็บของใส่กระเป๋า

“เสร็จหรือยัง?”

เสียงของเขาเรียบนิ่ง แต่ฟังแล้วชวนให้รู้สึกถึงอำนาจและความเด็ดขาดในตัว

“ค่ะ” เธอตอบสั้นๆ แล้วลุกขึ้นยืน

ทั้งคู่เดินออกจากออฟฟิศพร้อมกัน คามินไม่ได้พูดอะไรระหว่างทาง 

ส่วนปรางค์แก้วก็รู้สึกได้ว่าความเงียบระหว่างพวกเขามันกดดันจนแทบจะหายใจไม่ออก

ระหว่างทางกลับบ้าน คามินพูดขึ้นโดยไม่หันมามองเธอ

“คุณคิดอะไรอยู่ตอนนี้”

คำถามนั้นเหมือนเข็มที่ทิ่มแทงเข้าไปในใจ เธอสูดหายใจลึก แล้วตัดสินใจตอบเสียงแผ่วเบา

“กำลังคิดว่าทำไมฉันถึงรู้สึกว่ายิ่งเราแต่งงานกัน ฉันกลับยิ่งรู้สึกเหมือนเราเป็นคนแปลกหน้ามากขึ้นเมื่อก่อนเรายังสนิทกันมากกว่านี้”

คำพูดของเธอทำให้เขาชะงักไปเล็กน้อย คามินยังคงจับพวงมาลัยแน่น

 แต่ดวงตาที่มองไปข้างหน้าดูอึดอัดเหมือนคนที่พยายามจะควบคุมอารมณ์ของตัวเอง

“คุณคิดอย่างนั้นจริงๆ งั้นเหรอ”

ปรางค์แก้วพยักหน้า แม้รู้ว่าเขาไม่อาจเห็นจากมุมนี้ แต่เธอก็ตอบอย่างตรงไปตรงมา “ใช่ค่ะ”

คามินเม้มริมฝีปากแน่น สักพักเขาก็พูดขึ้นเบาๆ แต่ชัดเจน

“บางทีมันก็ดีกว่าสำหรับเรา ทั้งคุณและผม ”

ถ้อยคำของเขาเย็นชาเหมือนเดิม แต่กลับสะท้อนความซับซ้อนของอารมณ์ที่แฝงอยู่ลึกๆ ในใจของเขาเอง

ปรางค์แก้วเงียบไป เธอไม่รู้จะตอบอะไร ในขณะที่มองออกไปยังแสงไฟของเมืองที่กระพริบวูบไหว 

เธอรู้สึกเหมือนความหวังที่เหลืออยู่ในใจค่อยๆ เลือนลางออกไปอย่างช้าๆความหวังว่าเขาจะรักเธอสักวัน

ภายในรถที่เคลื่อนไปตามถนนอันพลุกพล่าน ความเงียบระหว่างทั้งคู่ดูหนาวเหน็บยิ่งกว่าลมเย็นที่พัดผ่านกระจกด้านข้าง

 เสียงเพลงเบาๆ เป็นเพียงเสียงเดียวที่เบียดแทรกเข้ามาในความนิ่งเงียบนี้

หลังจากผ่านไปพักใหญ่ คามินจึงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่ง แต่ชัดเจน

“ปรางค์แก้ว”

เธอหันมามองเขาเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา “คะ”

เขาหายใจเข้าลึก ราวกับพยายามเรียบเรียงความคิด ก่อนที่คำพูดที่เขาตั้งใจมานานจะหลุดออกมา

“ถ้าวันหนึ่งผมเจอคนที่ผมรักผมอยากให้คุณปล่อยผมไป”

ประโยคที่ดูเหมือนจะผ่านการตัดสินใจอย่างรอบคอบ กลับทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกทุบหัวด้วยก้อนหินหนักๆ

 เธอตัวแข็งไปชั่วขณะ ก่อนจะเบนสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง

“หมายความว่าคุณต้องการหย่าใช่ไหมคะ” น้ำเสียงของเธอแม้จะพยายามทำให้เรียบนิ่ง

 แต่ความเจ็บปวดในใจกลับสะท้อนออกมาชัดเจน

เขาพยักหน้าเล็กน้อย ไม่ได้มองหน้าเธอ แต่สายตาจับจ้องอยู่ที่ถนนข้างหน้า

“ผมไม่เคยต้องการการแต่งงานครั้งนี้อยู่แล้ว คุณเองก็รู้ดี”

ปรางค์แก้วกัดริมฝีปากตัวเองแน่น เธอไม่อยากแสดงความอ่อนแอให้เขาเห็น 

เธอรวบรวมสติ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงที่นิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้

“ถ้ามันถึงเวลานั้นจริงๆ ฉันก็จะทำตามที่คุณต้องการค่ะแต่ตอนนี้

 ฉันอยากให้เราทำหน้าที่ของเราต่อไป ฉันยังมีพ่อแม่ที่ต้องดูแล และคุณเองก็มีครอบครัวที่คาดหวังในตัวคุณ”

คำพูดของเธอทำให้คามินนิ่งเงียบไปอีกครั้ง เขาไม่ได้ตอบอะไรทันที 

สองมือจับพวงมาลัยแน่นขึ้นอย่างไม่รู้ตัว ราวกับคำพูดของเธอได้กระทบใจบางส่วนที่เขาพยายามปฏิเสธมาตลอด

รถยังคงแล่นไปในความเงียบ เสียงลมหายใจของทั้งคู่คือสิ่งเดียวที่ทำให้บรรยากาศในรถดูไม่เงียบงันจนเกินไป

“ถ้าวันนั้นมาถึง ผมจะไม่ทำให้คุณลำบาก” เขาเอ่ยขึ้นในที่สุด น้ำเสียงนั้นเหมือนพยายามจะรับผิดชอบบางอย่าง

 แต่ความเย็นชาก็ยังคงอยู่

ปรางค์แก้วพยักหน้า แม้จะรู้ว่าเขาอาจมองไม่เห็น เธอหันกลับไปมองทางข้างหน้า 

ใบหน้าไร้อารมณ์ใดๆ แต่ลึกๆ ในใจ ความเจ็บปวดที่เขาทิ้งไว้ยังคงกัดกินเธออย่างช้าๆ

ในค่ำคืนนั้น ทุกสิ่งรอบตัวดูเงียบงัน ราวกับเป็นคำย้ำเตือนว่าเส้นทางชีวิตของพวกเขาทั้งสอง 

อาจไม่มีวันบรรจบกันได้อย่างที่ควรจะเป็น