ตอนที่ 6 เป็นแฟนผมไหมครับ?

ตอนที่ 6

เป็นแฟนผมไหมครับ?

"เอ่อ..."

ปลายสายที่นิ่งเงียบ ทำให้ เชน หัวเราะในลำคอ ชายหนุ่มรู้สึกประหลาดใจในตัวเอง ที่เขาพะว้าพะวงอยากจะคุยกับเธอตั้งแต่เมื่อช่วงตอนบ่าย แม้ลูกค้าจะนำสัตว์เลี้ยงมาใช้บริการจนเต็มที่คลินิก แต่เขาก็รบเร้ากับ หัสดิน เพื่อนสนิทขอเบอร์ส่วนตัวของลูกสาวป้าจิต แม้ความจริงเขาจะสามารถมาขอเบอร์โทรที่ร้านเธอได้ก็ตาม

ไม่น่าเชื่อว่าการสัมผัสและการพูดคุยด้วยไม่กี่คำ ทำให้เขารู้สึกเหมือนตัวเองกลับไปเป็นเด็กหนุ่มวัยรุ่นที่เพิ่งจะหัดจีบสาวครั้งแรก

ยิ่งท่าทางของเธอในตอนนี้

เขาก็ยิ่งอยากจะรุกเร้ามากขึ้น

"ผมอยากคุยกับคุณจริง ๆ ครับ และที่สำคัญ ผมอยากจะขอคำตอบที่ผมถามคุณไปช่วงตอนบ่าย"

เชน ตัดสินใจ เอ่ยถามไปตามตรง

(คำตอบ? คำตอบอะไรเหรอคะ?)

เธอถามเสียงหวานกลับมา พลันก็ทำให้เขานึกจินตนาการไปถึงใบหน้าเนียนใสที่แดงระเรื่อราวลูกพีชสุก ตอนที่เธออยู่ในวงแขนของเขา แล้วถูกเขาบดจูบจนริมฝีปากบวมเจ่อ

น่ารักชะมัด!

"ที่ี่ผมถามคุณว่า ผมขอเป็นแฟนคุณไงครับ?"

ให้ตายเถอะ

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตเลยนะ 

ที่เขาขอคบผู้หญิงเป็นแฟน และยังเป็นผู้หญิงที่เพิ่งจะเคยเจอกันแค่วันแรก

ที่สำคัญเขายังไม่เคยเดินหน้ารุกจีบผู้หญิงแบบโจ่งแจ้งอย่างนี้มาก่อน เพราะที่ผ่านมาส่วนใหญ่จะเป็นผู้หญิงเข้ามาหาเองเสียมากกว่า

(....)

เธอเงียบ 

เงียบไปนาน จนเขาต้องถามย้ำอีกรอบนึง

"ว่าไงครับ? คุณบอกว่าเคยมีแฟนแสดงว่าตอนนี้ไม่มี งั้นแสดงว่าคุณก็โสดใช่ไหมครับ?"

(ก็ใช่ค่ะ คือจริง ๆ แล้วพราวเองเพิ่งเลิกกับแฟนได้ไม่นานยังไม่ถึงเดือนด้วยซ้ำ)

"ไม่เห็นเป็นไรนี่ครับ เลิกก็คือเลิก ต่อให้เลิกกันวันเดียวก็คือเลิกกันแล้ว นั่นคือคุณโสด เรามาคบกันไหมครับ? เป็นแฟนกับผม"

เขาบอกไปอย่างที่ใจตัวเองต้องการ

แม้ทุกอย่างมันจะเร็วมาก 

แต่สัมผัสจากผิวนุ่มนิ่มของเธอ ก็ทำให้เขารู้สึกว่าเขาชอบเธอมาก จนอยากอยู่ใกล้ ๆ และทำอะไรมากกว่านั้น

(แล้วคุณหมอไม่มีแฟนเหรอคะ?  คุณหมอทั้งหล่อและดูดีขนาดนั้น)

เชน อมยิ้มมุมปาก

ด้วยนี่เป็นคำถามที่เพื่อนฝูงและคนรอบตัวของเขาถามมาตลอด 

"ยังไม่มีครับ ถ้ามีผมจะขอคุณเป็นแฟนทำไมล่ะ มาเป็นแฟนผมนะครับ"

เขามันประเภทซื่อสัตย์กับตัวเอง

ชอบก็ขอคบ

ไม่เกี่ยงวันเวลา เมื่อเห็นแล้วอยากได้ อยากครอบครอง ก็ขอเป็นแฟนซะเลย

จะเสียเวลาไปทำไมเล่า

(อ่าคือ พราวว่ามันเร็วเกินไปค่ะ เราเพิ่งจะเจอกันวันแรกเอง คุณหมอแกล้งพราวเล่น ๆ ใช่ใหมคะ?)

น้ำเสียงของเธอดูไม่เชื่อเขาเลยสักนิด 

ก็แน่ละ

เขาเองก็ยังไม่ค่อยอยากจะเชื่อตัวเองเท่าไหร่

"ผมพูดจริงครับ ผมอยากคบกับคุณเป็นแฟนจริง ๆ ผมรู้สึกดีที่ได้จูบคุณ แล้วผมก็รู้สึกว่าคุณเองก็รู้สึกดีไม่ต่างจากผม เป็นแฟนกันนะครับ"

เธอนิ่งไปนาน

ก่อนจะตอบกลับมา

(คือพราวไม่ชอบคนเจ้าชู้น่ะคะ และพราวยังไม่อยากเจ็บปวดอีก ขอเวลาพราวสักหน่อยนะคะ พราวไม่เชื่อหรอกว่าคุณหมออยากจะเป็นแฟนกับพราวจริง ๆ)

เชน ไม่นึกว่าตัวเองจะโดนปฏิเสธ

อาจเพราะที่ผ่านมามีแต่เขาที่ปฏิเสธผู้หญิงคนอื่นที่เข้ามา

"ครับ งั้นถือว่าผมอยู่ในช่วงที่กำลังจีบคุณอยู่ละกัน ตอนนี้คุณอย่าเพิ่งไปคบใครนะครับ"

ได้ยินเสียงเธอหัวเราะ

(แล้ววันนี้คุณหมอพักที่ไหนคะ? พราวส่องดูแล้วเห็นว่ารถคุณหมอยังอยู่ที่คลินิก ปกติคุณหมอพักที่นี่เหรอคะ?)

เจ้าแมวน้อยรสกาแฟของเขารีบเปลี่ยนเรื่องคุย

เธอคงอึดอัดใจที่จะตอบประเด็นการคบหาที่เขาได้ถามไปในตอนแรก

ไม่เป็นไรน่า

ให้เวลาเธอเสียหน่อย

"ใช่ครับช่วงนี้ผมนอนค้างที่นี่ ตอนเช้าค่อยไปทำงาน แล้วตอนเย็นก็กลับมาคลินิก รู้สึกที่นี่สะดวกหลายอย่างกว่า อีกอย่างมีคุณนอนอยู่ข้าง ๆ ด้วย ต่อไปผมอาจจะค้างอยู่ที่นี่ตลอด"

เธอหัวเราะเสียงใส

(นอนข้าง ๆ บ้านค่ะ ไม่ใช่นอนข้าง ๆ คุณหมอ รู้เลยนะคะว่าคุณหมอเป็นคนปากหวานมาก คงจะเจ้าชู้และมีสาวเยอะแน่เลย)

สาวเยอะนะใช่

แต่เจ้าชู้ไหม? เขาก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน

"ผมไม่เจ้าชู้หรอกครับ คุณยังไม่รู้จักผมดีพอเลย ลองมาศึกษาและคบหากันดู แล้วคุณอาจจะเปลี่ยนใจไม่พูดประโยคนี้ก็ได้นะครับ"

(คนเจ้าชู้ส่วนใหญ่ก็จะบอกว่าตัวเองไม่เจ้าชู้ทั้งนั้นแหละค่ะ พราวไม่ได้ว่าอะไร ก็คุณหมอหล่อซะขนาดนั้น)

"อยากมาเป็นแฟนคนหล่อไหมล่ะครับ?"

เขาหยอดอีกครั้ง

เอาสิ ...น้ำหยดลงหินบ่อย ๆ ยังไงหินก็ต้องกร่อนบ้างแหละน่า

(ยิ่งคุณหมอพูดแบบนี้ ยิ่งเหมือนคุณหมอแพรวพราวมากนะคะ)

เธอพูดไปหัวเราะไป

ให้ตายเถอะ

เขายังไม่เคยเห็นใครหัวเราะเสียงกังหวานใสและฟังละมุนลื่นหูได้เท่านี้มาก่อน

บทสนทนาระหว่างเขาและเธอจึงดำเนินต่ออย่างราบรื่น นี่คงเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เขาสามารถคุยโทรศัพท์กับผู้หญิงได้นานสองนานเป็นชั่วโมงขนาดนี้

จนเธอรู้สึกง่วงจึงขอวางสาย

"ฝันดีนะครับ"

(เช่นกันค่ะ)

เชน ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ นั่งมองสมาร์ทโฟนของตัวเองอยู่เนิ่นนาน ก่อนจะล้มตัวลงนอน แต่เสียงมือถือที่ดังขึ้นอีกครั้ง เป็นสายเข้าจาก หัสดิน เพื่อนสนิท ทำให้เขาต้องกดรับสาย

"ว่าไง?"

(มึงขอเบอร์พราวไปทำไม?)

"ก็บอกแล้วไงว่ากูจะจีบน้อง"

(อย่างมึงเนี่ยนะ! บอกไว้ก่อนนะโว้ย น้องพราวเป็นคนรู้จักกับกูมาตั้งแต่เด็ก แถมป้าจิตก็เป็นญาติกับมะปรางเมียกูอีก มึงจะมาทำรุ่มร่ามแบบผู้หญิงคนอื่นไม่ได้นะเชน!)

เสียงของเพื่อนเข้มขึ้นอย่างเอาเรื่อง 

"กูเพื่อนมึงนะดิน! มึงมองกูเชี้ยขนาดนั้นเลยเหรอ?"

(ก็กูเห็นบรรดาสาว ๆ ของมึงสวย ๆ ทั้งนั้นทั้งดารานางแบบ แถมมึงเป็นประเภทเบื่อง่ายคั่วอยู่ไม่ทันไรก็เลิก กูถึงไม่อยากให้มึงมายุ่งกับคนรู้จักของกูไง)

เชน อึ้งไปสักพัก

"กูก็แค่อยากคุย แล้วลองขอคบน้องเขาไปแล้ว แต่น้องเขาปฏิเสธวะ"

(จริงดิ)

หัสดิน หัวเราะออกมาดังลั่น คล้ายเป็นเรื่องขบขันเสียเต็มประดา

"มึงจะขำอะไรขนาดนั้น!"

(ขำนะดิ เพิ่งจะเคยเห็นมึงโดนผู้หญิงปฏิเสธ ก็ดีแล้วมึงรุกน้องเขาเร็วเกินไป ใครจะไปเชื่อว่ามึงอยากจะคบหากับเขาจริง ๆ ขนาดกูยังไม่อยากจะเชื่อเลย)

"น้องเขาน่ารัก กูอยากเป็นแฟนจริง ๆ "

เชน ยกนิ้วชี้ขึ้นไล้ริมฝีปากตัวเอง

นึกถึงเรียวปากนุ่มอิ่มที่เขาได้สัมผัสเมื่อตอนบ่าย ใจของเขาก็เริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะอีกครั้ง

(เห็นปรางบอกว่า พราวเขาเพิ่งเลิกกับแฟน และแฟนเขาคงเจ้าชู้มากนั่นแหละ เขาก็เลยเบื่อผู้ชายลักษณะนี้ ตอนนี้คงยังไม่อยากจะเปิดใจให้ใครหรอกมั้ง)

แปลกชะมัด

แค่รู้ว่าเธอเคยมีแฟน เขาก็รู้สึกเกลียดขี้หน้าไอ้หมอนั่นซะแล้ว ดีเหมือนกันที่มันได้กลายเป็นแค่ แฟนเก่า

"ตอนนี้น้องเขาเปิดโอกาสที่จะคุยกับกูแล้ว ก็คงต้องพยายามต่อไป อีกไม่นานหรอกเขาต้องยอมเป็นแฟนกูแน่นอน"

(เอาใจช่วยนะเพื่อน หวังว่าอีกเดือนมึงคงยังจะพูดประโยคนี้อยู่ เพราะคนขี้เบื่อง่ายอย่างมึง คงไม่มีความอดทนที่จะมาตามจีบใครได้นานกว่าสองอาทิตย์หรอก และกูพนันได้เลยว่าไม่มีทางจีบติดภายในเดือนเดียวแน่นอน)

อารมณ์ท้าทายที่อยากจะเอาชนะเพื่อน ทำให้เชนรีบเอ่ยตอบไป

"มึงก็คอยดูแล้วกัน"

ในเมื่อเขาตั้งใจที่จะเดินหน้าจีบได้เจ้าแมวน้อยรสกาแฟแล้ว ยังไงเขาก็จะต้องทำให้เธอมาเป็นแฟนของเขาให้ได้

....ภายในหนึ่งเดือน

*********