17. เย็นชา

พอเพื่อนหนุ่มออกไปแล้วคีรินก็ดูภาพที่แพรไหมนั้นเข้ามาแอบถ่ายเอกสารการประมูลของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพราะเขาไม่อยากจะเชื่อว่าเธอจะหักหลังเขาได้ลงคอ ยิ่งมองเขาก็ยิ่งรู้สึกเจ็บใจและเสียใจไปพร้อมกันที่ผู้หญิงที่เขารักและไว้ใจนั้นหักหลังเขาอย่างไม่น่าให้อภัยอย่างนี้

"คุณทำแบบนี้กับผมทำไมไหม…” คีรินพูดไปแบบนั้นแล้วคิดในหัวไปอย่างเศร้าๆว่าเธอทำแบบนี้กับเขาทำไม ในเมื่อเขาก็ดีกับเธอมาตลอด แม้แต่จะนอกใจสักครั้งก็ไม่มี แล้วทำไมเธอถึงต้องหักเขาด้วยอย่างนี้ด้วย คีรินนั่งคิดไปแบบเศร้าๆอย่างนั้นไป

ห้าชั่วโมงมาต่อ…

ชลธิชาก็มาส่งพี่สาวและหลานชายตัวน้อยของเธอที่บ้านคีรินในช่วงเย็น เธอก็ลงมาช่วยขนของของพี่สาวให้กับแม่บ้านไป

“พี่ไหมคะ งั้นธิชากลับก่อนนะคะ แล้วเจอกันเสาร์หน้านะคะ น้าไปก่อนนะเคนโซ่ จุ๊บ…คนเก่งของน้า อย่างอแงนะครับ” ชลธิชาพูดบอกพี่สาวไปแล้วก็เข้าไปหอมแก้มหลานชายที่พี่สาวอุ้มอยู่อย่างอดไม่ได้ จนแพรไหมนั้นยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู จนน้องสาวถอนตัวห่างออกไป

“ขอบคุณที่มาส่งพี่นะธิชา…ขับรถกลับดีๆล่ะ ถึงคอนโดแล้วก็ส่งข้อความมาบอกพี่ด้วยนะ” แพรไหมมองหน้าน้องสาวแล้วพูดบอกไปแบบเป็นห่วง

“ได้ค่ะพี่ไหม พี่ไหมพาหลานเข้าบ้านเถอะค่ะ ช่วงนี้ยุงยิ่งเยอะอยู่ด้วยเดี๋ยวหลานจะโดนยุงกัดเอา แม่บ้านขนของเสร็จแล้วธิชาก็จะกลับแล้วล่ะค่ะ” ชลธิชาพูดบอกไปเพราะแม่บ้านยังขนของพี่สาวและหลานชายไปยังไม่หมด เพราะมีพวกรถเข็นอะไรพวกนี้ด้วย

“อ่อ โอเคๆ งั้นพี่ไปนะธิชา…” แพรไหมพูดตอบไปแล้วเธอก็เดินอุ้มลูกชายเข้าไปในบ้านทันที เนื่องจากตอนนี้ก็เย็นแล้ว เธอกลัวว่าคีรินนั้นจะเป็นห่วงเพราะเขาน่ะหวงและห่วงลูกมากเลย แต่แปลกที่วันนี้เขาไม่โทรตามเธอเลย ปกติเธอกับลูกหายไปไม่ยอมกลับนี่เขาต้องโทรตามหรือต้องไปรับกลับมาแล้ว แต่วันนี้เขาโทรมาแค่ตอนเช้าแล้วก็เงียบไปเลย

“รอสักครู่นะคะคุณธิชา วันนี้แม่บ้านลากันหลายคนเลย เหลือแค่ดิฉันกับแม่บ้านอีกคนเท่านั้นค่ะ” แม่บ้านพูดบอกไปขณะที่พากันขนของไปไว้ในบ้าน เพราะจะมาวางตรงนี้ก็เป็นของใช้ของคุณหนูตัวน้อยทั้งนั้น จะวางเรื่อยราดก็ไม่ได้ เดี๋ยวจะโดนดุเอา

“ไม่เป็นไรค่ะ ให้ธิชาช่วยขนเข้าไปก็ได้นะคะ มาค่ะ…” ชลธิชาพูดบอกไปเพราะจะได้เสร็จเร็วๆ เธอก็เดินไปทางหลังรถของเธอ

“ไม่ได้ค่ะคุณธิชา…เดี๋ยวพวกดิฉันขนกันเองค่ะ คุณธิชารอแปปนะคะ” แม่บ้านพูดบอกไปก็ยิ้มกับความน่ารักของหญิงสาว ที่พวกเธอนั้นเจอเป็นประจำเพราะชลธิชานั้นมักจะมารับพี่สาวของเธอกลับบ้านหรือไปเที่ยวเสมอ

“ไหนก็มาแล้ว…อยู่ทานข้าวด้วยกันก่อนสิธิชา จะรีบกลับไปไหนล่ะ” คีรินเอ่ยพูดออกไปด้วยสีหน้านิ่งๆแล้วเขาก็มองไปที่ธิชาที่ยืนอยู่ที่ท้ายรถกับแม่บ้านของเขา ก่อนที่แม่บ้านจะเดินขนของเข้าไปในบ้าน

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะพี่คีริน ไว้วันหลังดีกว่าค่ะ วันนี้ธิชามีนัดทานข้าวเย็นกับเพื่อนแล้วน่ะค่ะ” ชลธิชาหันมาตอบคีรินไปด้วยรอยยิ้มสดใสที่เขานั้นออกมาชวนเธอเข้าไปทานข้าวด้วย แต่เธอมีนัดกับเพื่อนๆของเธอแล้วดังนั้นเธอคงอยู่ทานด้วยไม่ได้

“เพื่อนเหรอ ใช่นายภัคพลอะไรนั่นหรือเปล่า…เขาตามจีบธิชาอยู่นิ ตอนนี้เป็นแฟนกันหรือยังล่ะ” คีรินเห็นเธอตอบมาแบบนั้นเขาก็เอ่ยถามเธอไปอย่างเข้าประเด็นเลย

“อ่อ ธิชาไม่ได้ไปทานข้าวกับพี่ภามเขาหรอกค่ะ ธิชาไปทานกับเพื่อนสนิทของธิชาน่ะค่ะ แล้วเรื่องพี่ภามน่ะพี่คีรินลืมไปได้เลยนะคะ เพราะเขาไม่ได้ตามจีบธิชาแล้วค่ะ และธิชาก็ไม่มีวันเป็นแฟนกับผู้ชายแบบนั้นหรอกค่ะ แล้วทำไมอยู่ๆพี่คีรินถึงถามเรื่องพี่ภามกับธิชาล่ะคะ…” ชลธิชาพูดตอบไปเพราะตอนนี้มันก็ผ่านมาหลายเดือนแล้ว เธอก็ไม่คิดว่าคีรินจะยังจำได้ เธอจึงปฎิเสธไปทันทีเพราะเธอไม่อยากจะยุ่งเกี่ยวอะไรกับคนแบบนั้นอีก แต่เธอก็สงสัยที่อยู่ๆคีรินก็ถามถึงภัคพล เธอจึงเอ่ยถามเขาออกไปอย่างอดไม่ได้

“พอดีพี่เจอเขาในงานประมูลบ่อยๆน่ะก็เลยอยากรู้ว่าเขาตามจีบธิชาสำเร็จหรือยัง จะได้ชวนมาทานข้าวทำความรู้จักกันน่ะ…เพราะหลังๆมานี้เขาประมูลชนะพี่บ่อยมากเลย รู้จักกันไว้หน่อยก็ดี…” คีรินพูดตอบไปแล้วก็ฝืนยิ้มมุมปากออกมา เพื่อไม่ให้ชลธิชานั้นสงสัยอะไรเขา

“นี่พี่ภามเขาประมูลชนะพี่คีรินบ่อยมากเลยเหรอคะ” ชลธิชาได้ยินแบบนั้นก็ทำหน้าขมวดคิ้วทันที ก่อนจะเอ่ยถามออกไปเพราะเธอก็ไม่ได้ตามข่าวของคีรินเท่าไหร่ จึงไม่รู้ว่าเขานั้นแพ้การประมูล

“อืม…หกเดือนมากนี้ก็ชนะพี่ไปสี่ครั้งแล้ว แต่ล่ะโครงการก็ใหญ่ๆทั้งนั้นด้วย พี่ถึงอยากให้ธิชาชวนเขามาทานข้าวทำความรู้จักกับพี่นี่ไง…” คีรินเห็นเธอถามมาด้วยสีหน้าแปลกใจแบบนั้นเขาก็เอ่ยพูดไปทันที

ชลธิชาได้ยินแบบนั้นแล้วก็ครุ่นคิดทันทีว่าภัคพลจะชนะด้วยความรู้ความสามารถของตัวเอง หรือว่าจะเป็นเพราะพี่สาวของเธอแอบช่วยเขาแบบคราวนั้นอีก ชลธิชาคิดไปก็มองหน้าคีรินแล้วยิ้มแห้งๆให้เขาไป เพราะถ้าเป็นแบบนั้นก็แสดงว่าภัคพลยังไม่ได้เลิกติดต่อกับพี่สาวของเธอตามที่เขาบอกไว้

“อ่อ ธิชาคงช่วยพี่คีรินไม่ได้หรอกค่ะ เพราะธิชาไม่ได้คบหรือติดต่ออะไรเขาค่ะ ขอโทษด้วยนะคะพี่คีริน…” ชลธิชาพูดบอกไปแล้วก็มองหน้าของเขาไปแบบสงสาร เพราะเธอมีลางสังหรณ์ว่าพี่สาวของเธอยังไม่หยุดคบกับภัคพลแน่

คีรินก็หน้าเศร้าออกมา เพราะชลธิชาดูยืนกรานว่าเธอไม่ได้คบหรือติดต่อกับภัคพลแบบชัดเจนเลย แถมแววตาและสีหน้าตอนที่พูดถึงภัคพลเธอก็ดูไม่ชอบเอามากๆ มันจึงทำให้ความสงสัยเขาพยายามพุ่งมาที่เธอนั้นหันเหไปทางแพรไหมแบบที่เพื่อนเขาบอกจนได้

“งั้นธิชากลับก่อนนะคะพี่คีริน สวัสดีค่ะ” ชลธิชาเห็นเขาเงียบไปก็มองเขาแบบเกรงๆ ก่อนจะเอ่ยบอกเขาแล้วเธอก็ยกมือไหว้เขาไปทันที เพราะยิ่งอยู่ต่อเธอก็ยิ่งเจอกับคำถามที่ชวนให้เธอนั้นสงสารเขามากขึ้น เห้นทีว่าเจอพี่สาวเธออาทิตย์หน้า เธอจะต้องพูดกับพี่สาวของเธอเรื่องของภัคพลอีกครั้งแล้วล่ะ

“อืม…” คีรินตอบไปสั้นๆก็มองเธอรีบเดินไปขึ้นรถและขับออกไปแบบรวดเร็วด้วยท่าทางเกรงๆอย่างนั้นก็มองอย่างสงสัยว่าเธอจะรีบกลับทำไม เขาว่าเธอต้องรู้อะไรแน่ๆ

คีรินคิดไปก่อนจะหันไปมองข้างในบ้าน เพราะตอนนี้เขาไม่อยากจะมองหน้าแพรไหมเลย เขาไม่รู้ว่าจะพูดหรือคุยกับเธอให้เป็นปกติยังไง ในเมื่อวันนี้เขานั้นจับได้คาหนังคาเขาเลยว่าเธอน่ะแอบหักหลังเอางานของเขาไปให้ภัคพล ความรู้สึกที่เขาเคยรักเคยไว้ใจเธอแบบเต็มร้อยตอนนี้มันก็ถูกพังทลายลงไปแล้ว และมันก็ยากที่จะสร้างขึ้นมาให้เหมือนเดิม

“คุณคีริน คุณมายืนทำอะไรตรงนี้คะ ฉันก็หาตั้งนานว่าคุณอยู่ที่ไหน…” แพรไหมเดินออกมาหาคีรินด้วยรอยยิ้มอบอุ่น เพราะเธอเข้าไปในบ้านก็ไม่เจอเขา ไปที่ห้องทำงานก็ไม่เจอเขาอีก จนเธอเห็นเขายืนอยู่ตรงนี้ก็เลยเดินเข้ามาหา

“ผมแวะมาทักทายธิชาเขาน่ะ พอดีผมอยากจะให้เขานัดนายภัคพลมาทานข้าวกับผมน่ะ….” คีรินพูดตอบไปแล้วเขาก็ดูท่าทีและสีหน้าของแพรไหมทันที

“หึ..? คุณจะนัดทานข้าวกับคุณภัคพลเขาไปทำไมคะ มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ” แพรไหมทำหน้าตกใจออกมาก่อนจะรีบปรับสีหน้าเป็นปกติไปแบบเนียนๆ

“ผมก็แค่อยากจะรู้จักเขามากขึ้นก็เท่านั้นเอง เพราะตอนนี้เขาประมูลชนะผมมาหลายรอบแล้ว ถือได้ว่าเขากลายเป็นคู่แข่งที่น่ากลัวอีกคนของผมแล้วล่ะ ผมก็ควรจะรู้จักเขาเอาไว้ ในเมื่อเขากำลังจีบน้องสาวของคุณอยู่ ผมก็เลยจะวานให้ธิชาเขาชวนนายภัคพลนั่นมาทานข้าวกับเราน่ะ” คีรินพูดลองเชิงแพรไหมไปทันที เพราะเขาอยากจะรู้ว่าเธอจะตอบยังไง

“อ่อ…แต่ฉันได้ยินยัยธิชาบ่นว่าช่วงนี้เขาไม่ค่อยจะว่างเลยนะคะ ไว้เราให้ธิชานัดเขาตอนที่ว่างๆดีกว่านะคะ” แพรไหมพูดบอกไปแล้วก็ยิ้มออกไปอย่างอ่อนโยน จนคีรินนั้นมองแล้วก็ยิ้มกัดฟันออกไปอย่างเจ็บใจอย่างอดไม่ได้ เพราะชลธิชาบอกเขาว่าเธอไม่ได้ติดต่ออะไรกับนายภัคพลแล้ว แต่แพรไหมกลับพูดแบบนี้มันหมายความว่ายังไง

“แต่เมื่อกี้ธิชาบอกผมว่าเขาไม่ได้คบหรือติดต่ออะไรกับนายภัคพลนั่นแล้วนะ…คุณไปฟังน้องสาวของคุณบ่นว่าเขาไม่ว่างตอนไหนเหรอไหม” คีรินเอ่ยถามเธอออกไป เพราะท่าทางและสีหน้าของเธอตอนนี้มันดูร้อนรนกับคำถามของเขามาก

“อ่อ ยัยธิชาบอกคุณแบบนั้นเหรอคะ สงสัยจะไม่ได้ติดต่อกันจริงๆแล้วมั้งคะ เพราะ…เพราะยัยธิชาก็บ่นมานานแล้วล่ะค่ะ แต่ฉันนึกได้ก็เลยเอามาพูดบอกคุณไงคะ ไหมว่าเราอย่ามาพูดเรื่องคนอื่นเลยค่ะ มาพูดเรื่องของเราวันนี้ดีกว่าค่ะ ทำไมคุณหายเงียบไม่โทรหาฉันกับลูกเลยคะ” แพรไหมพูดแก้ตัวออกไป แล้วเธอก็พูดเปลี่ยนเรื่องไปเป็นอย่างอื่นอย่างเนียนๆ ดีนะที่เธอยังแก้ตัวได้ไม่ได้ปล่อยโป๊ะอะไรไปน่ะ

จนคีรินนั้นยิ่งมั่นใจว่าภรรยาของเขาอาจจะมีรู้จักหรือมีความสัมพันธ์ที่ยากจะคาดเดากับภัคพล มันจึงทำให้เขานั้นนั้นกัดฟันจนกรามขึ้นเป็นสันนูนเลย ก่อนจะฝืนใจพูดตอบเธอไป

“ผมยุ่งๆน่ะ เดี๋ยวผมไปทำงานต่อก่อนนะ คุณทานข้าวเย็นเลยก็แล้วกัน วันนี้ผมจะออกไปข้างนอกกับเพื่อน” คีรินพูดบอกไปแล้วเขาก็เดินเข้าไปในบ้านแล้วก็เข้าไปทางห้องทำงานของเขาทันที

“เป็นอะไรของเขากันนะ ทำไมวันนี้ดูเย็นชาจัง หรือว่างานของเขามีปัญหา เขาถึงได้อยากจะเจอภาม” แพรไหมมองตามเขาไปแล้วเธอก็คิดในใจออกมาอย่างสงสัยว่าเขาทำไมมีท่าทีแบบนี้ ทั้งที่เมื่อก่อนเขานั้นจะพูดจาเอาอกเอาใจและออดอ้อนเธอจะตายไป แต่ทำไมวันนี้เขาดูเย็นชากับเธอจัง