18. คุณเป็นคนแบบไหนกันแน่

ณ สถานีตำตรวจ

เนวินกกลับมาที่สถานีตำรวจอีกครั้งทำให้ลูกน้องที่เข้าเวรนั้นพากันงงใหญ่เลยที่อยู่ๆผู้กองมาที่สถานีในช่วงเย็นแบบนี้ และพอมาถึงเนวินก็เรียกกีรติผู้หมวดคนสนิทของเขานั้นเข้าไปคุยในห้องทำงานของเขาเป็นการส่วนตัว เพราะเขาต้องการสืบเรื่องของแพรไหมและภัคพลอย่างเร่งด่วน และกีรตินั้นเป็นตัวช่วยสำคัญที่จะช่วยเขาได้

“มีอะไรหรือเปล่าครับผู้กอง ทำไมอยู่ๆถึงได้เข้ามาสถานีอีกล่ะครับ…” กีรติเอ่ยถามออกไปแล้วมองผู้บังคับบัญชาของเขาอย่างสงสัยว่ามีเรื่องด่วนอะไร

“พอดีผมมีธุระส่วนตัวอยากจะให้หมวดช่วยผมหน่อยน่ะ เอาเส้นผมในผ้าเช็ดหน้านี่ไปตรวจดีเอ็นเอให้ผมที บอกกับทางโรงพยาบาลว่าเราต้องการผลตรวจแบบด่วนที่สุด แล้วก็ให้สายสืบของเราไปสืบมาหน่อยว่าสองชื่อนี้เขามีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องกันหรือเปล่า….ขอแบบละเอียดยิบได้เลยยิ่งดี” เนวินพูดบอกไปแล้วก็ทำหน้าจริงจังออกมา

“ได้ครับผู้กอง…จัดให้เดี๋ยวนี้เลยครับ…อ่อ แล้วเรื่องที่จะไปตรวจท่าเรือส่งของล่ะครับวันมะรืนนี้ล่ะครับ ผู้กองจะไปตรวจด้วยไหมครับ” กีรติพูดบอกไปแล้วเขาก็เอ่ยถามเจ้านายของเขาไป

“ผมก็ไปตามปกตินั่นแหละ ทำไม…ที่ท่าเรือมีปัญหาอะไรงั้นเหรอ..” เนวินเอ่ยถามออกไป เพราะกีรติพูดมาแบบนี้เขาว่ามันต้องมีมีอะไรแน่ๆ

“พอดีสายข่าวของเรารายงานมาว่ามีการลักลอบขนแรงงานต่างชาติเข้ามาน่ะครับ ถ้าผู้กองไปด้วยผมก็สบายใจหน่อย เพราะผมเป็นแค่หมวดชั้นผู้น้อย ถ้าเจอตอขึ้นมาผมก็คงจะพูดอะไรไม่ได้ ถ้าผู้กองไปก็คงจะงัดกับตอได้หน่อยน่ะครับ” กีรติพูดบอกไปเพราะถึงเนวินจะมียศผู้กองแต่เขาก็พ่วงตำแหน่งลูกชายของนักการเมืองชื่อดังที่เป็นถึงรัฐมนตรีกระทรวงหนึ่งเลย ทำให้เวลาทำงานเจอยศที่ใหญ่กว่าเนวินก็ไม่เคยไว้หน้าใครเลย

“อืม ผมเข้าใจแล้ว…” เนวินได้ยินแบบนั้นก็เข้าใจ เพราะงานพวกนี้มักจะมีพวกคนใหญ่คนโตคอยหนุนหลังอยู่เสมอ ถ้าโชคดีก็จัดการเคลียร์ได้ ถ้าโชคไม่ดีก็คงต้องเจอปัญหาใหญ่อยู่เหมือนกัน

ด้านคีรินที่นั่งอยู่ในห้องทำงานไม่ออกไปไหนแม้กระทั่งทานอาหารเย็น เขาก็นั่งเงียบๆอย่างคิดไม่ตกว่าทำไมแพรไหมต้องหลักหลังเขาด้วยการเอาข้อมูลของเขาไปให้ภัคพลด้วย เขาคิดไปก็เจ็บใจและเสียใจจนเขานั้นไม่อยากจะเจอหน้าแพรไหมเลย เพราะเขาเห็นเธอแล้วเขาก็รู้สึกจุกที่อกจนพูดไม่ออกเลย

“ก๊อกๆ…คุณคีรินคะ นี่จะสี่ทุ่มแล้วนะคะ ฉันว่าคุณไปอาบน้ำนอนได้แล้วนะคะ พรุ่งนี้คุณต้องไปทำงานแต่เช้านะคะ” แพรไหมเคาะประตูห้องทำงานของเขาแล้วเธอก็เดินเข้ามาข้างในพร้อมกับพูดบอกเขาไป เพราะนี่มันก็ดึกมากๆแล้ว

“อืม…ผมรู้แล้ว แต่คุณนอนก่อนเถอะ เดี๋ยวผมทำงานเสร็จแล้วผมจะไป…” คีรินเงยหน้ามามองเธอที่มาเอ่ยถามเขาด้วยท่าทางห่วงใยนี่ด้วยสายตาเจ็บปวด เพราะเขาไม่รู้ว่าที่เธอทำอยู่เนี่ย เธอห่วงเขาจริงๆหรือว่างเธอแกล้งกันแน่ คีรินคิดในใจไปอย่างอดไม่ได้

“งานอะไรกันคะ ทำไมคุณถึงต้องทำจนดึกดื่นแบบนี้คะ หรือว่าจะมีการประมูลใหม่อีก…” แพรไหมเอ่ยถามเขาออกไป เพราะปกติเขาจะไม่ทำงานที่บ้านจนดึกดื่นแบบนี้ หรือว่าเขาจะเตรียมงานการประมูลครั้งใหม่ ถึงได้ซีเรียสแบบนี้

คีรินได้ยินแบบนั้นก็สะอึกไปเลย เพราะเขาพึ่งจะมาสังเกตได้ว่าที่ผ่านมาแพรไหมมักจะถามเรื่องงานของเขาเป็นประจำ และเขาก็ตอบเธอไปอย่างไม่มีอะไรปิดบังเพราะเห็นว่าเธอคือภรรยาของเขา แต่ตอนนี้เขากลับเห็นความห่วงใยที่ใสซื่อของเธอนั้นกลายเป็นมีดแหลมคมที่คอยทิ่มแทงข้างหลังของเขา

“ใช่…ผมถึงต้องทำงบการประมูลใหม่นี่ให้ดีไง เพราะที่ผ่านมาน่ะผมแพ้การประมูลให้กับนายภัคพลมาหลายรอบแล้ว ไม่รู้ว่าหมอนี่มันมีอะไรดี มันถึงได้ชนะผมติดต่อกันหลายต่อหลายครั้งแบบนี้…ทั้งๆที่มือใหม่แบบนั้น….เมื่อกี้ผมถึงได้อยากจะให้น้องสาวคุณนัดเขามาทานอาหารกับผมหน่อย เผื่อผมจะได้รู้จักผู้ชายคนนี้มากขึ้น น่าเสียดายที่น้องสาวคุณไม่ได้สนใจเขา ไม่งั้นคงช่วยผมได้เยอะเลย…” คีรินจงใจพูดออกไปให้เธอได้ยิน เพราะเขาอยากจะให้เธอรู้ว่าเขารู้เรื่องนี้แล้ว และเขาก็อยากจะรู้ว่าเธอนั้นมีท่าทางยังไงกับที่เขาพูด

“อ่อ เขาเป็นแค่มือใหม่ในสายงานนี้บางทีเขาอาจจะฟลุ๊คก็ได้นะคะ หรือไม่ก็เขาอาจจะเสนอราคาประมูลต่ำๆเพื่อจะได้งานก็ได้ค่ะ… ฉันว่าคุณอย่าเครียดเลยนะ คุณน่ะเก่งอยู่แล้วค่ะ รอบต่อไปคุณต้องชนะแน่นอนค่ะ…” แพรไหมพูดบอกไปแล้วก็ยิ้มให้เขาไปอย่างอ่อนโยน เพราะต่อไปเธอจะไม่ช่วยส่งข้อมูลการประมูลให้ภัคพลแล้ว เพราะแค่ที่ผ่านมามันก็ทำให้บริษัทเขานั้นฟื้นตัวได้ค่อนข้างดีเลย เธอก็ไม่จำเป็นต้องมาทำเรื่องหักหลังกับคีรินอีก และตอนนี้มันก็เริ่มที่จะเสี่ยงมากขึ้นแล้ว

“คุณคิดว่าผมจะชนะจริงๆเหรอ งานนี้เป็นงานที่ใหญ่กว่างานที่ผ่านมาเลยนะ ถ้าใครได้ไปกำไรมากกว่าครึ่งแน่ๆ…ผมถึงได้มานั่งเครียดอยู่นี่ไง เพราะวงในที่ผมรู้จักเขาเสนอตัวเลขที่ทางนั้นต้องการมาแล้ว ผมก็เลยว่าจะใส่ตัวเลขให้ใกล้เคียงกับที่พวกเขาตั้งเอาไว้หน่อยๆ โอกาสที่ผมจะได้ก็คงจะมี ถ้าไม่มีใครเสนอน้อยกว่าที่ผมเสนอไป….ถ้าผมแพ้การประมูลคราวนี้ บริษัทของผมคงจะแย่…” คีรินพูดบอกไปเป็นเรื่องเป็นราว เพราะมันมีการประมูลใหญ่ที่กำลังจะเกิดขึ้นจริงๆ ซึ่งเขานั้นจะยอมเสียงานนี้ไปไม่ได้ เขาจึงอยากจะพิสูจน์ให้เห็นกับตาว่าแพรไหมนั้นจะกล้าหักเขาอีกไหม ในเมื่อเธอรู้ว่าถ้าเธอทำแล้วบริษัทของเขาจะแย่

“แต่บริษัทของคุณมันก็มีฐานการเงินที่ดีนิคะ ธุรกิจของคุณก็ไม่ได้มีแค่นี้ด้วย ฉันว่ามันก็คงไม่แย่ขนาดนั้นหรอกมั้งคะ” แพรไหมได้ยินคีรินพูดอธิบายบอกมาแบบนั้นก็เริ่มคิดตามเขาไปแบบช่างใจ ก่อนจะเอ่ยถามออกไป เพราะบริษัทของเขาไม่ได้เล็ก มันจะแย่ได้ยังไงกันล่ะ

“มันก็ใช่ แต่ถ้ามันยังประมูลงานไม่ได้แบบนี้ไปเรื่อยๆ ธุรกิจรับเหมาก่อสร้างของผมก็ต้องปิดตัวลง เพราะไม่มีรายได้จะเอาเงินที่ไหนมาจ่ายค่าใช้จ่ายให้พนักงานและอื่นๆล่ะ ผมถึงบอกนี่ไงว่าการประมูลครั้งต่อไปน่ะสำคัญกับผมมาก…ผมก็หวังว่าผมจะได้งานนี้…” คีรินพูดบอกไปแล้วเขาก็มองหน้าเธอแบบจริงจัง เพื่อย้ำให้เธอรู้ว่ามันสำคัญกับเขา เขาก็หวังว่าเธอจะไม่หักหลังเขาอีกเป็นครั้งที่ห้า…ทั้งที่จริงแล้วบริษัทของเขามันก็ไม่ได้จะแย่อะไรหรอกถ้ายังประมูลไม่ได้ แต่เขาจะไม่ยอมให้เขาแพ้ให้กับนายภัคพลนั่นอีก เขาถึงได้วางหมากไว้แบบนี้ เผื่อแพรไหมคิดจะหักหลังเขาอีก เขาจะได้ไม่ต้องโดนปาดหน้างานของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“ฉันเข้าใจแล้วค่ะ ฉันเป็นกำลังใจให้คุณนะคะคุณคีริน…คุณต้องทำได้แน่นอนค่ะ…” แพรไหมพูดบอกไปแล้วก็ยิ้มอ่อนๆให้เขาไป เพราะเธอมัวแต่ช่วยภัคพลจนลืมไปเลยว่าคีรินเองก็อาจจะต้องเดือดร้อน แต่เธอไม่คิดว่ามันจะถึงขนาดนี้ เพราะฐานบริษัทของเขานั้นค่อนข้างจะมั่นคงมาก

“อืม…ผมก็หวังให้มันเป็นอย่างนั้นแหละ…คุณไปนอนเถอะ วันนี้ผมรู้สึกไม่สบาย ผมจะไปนอนที่ห้องรับแขกละกัน…ผมไม่อยากจะให้ลูกติดหวัดผมไปด้วย…เดี๋ยวคุณให้แม่บ้านเอาชุดนอนมาให้ผมสักสามสี่ชุดก็แล้วกัน อ่อ ชุดทำงานด้วยนะ…” คีรินพูดบอกไปแล้วเขาก็ทำหน้านิ่งๆออกไป ทั้งที่เขาไม่ได้เป็นไข้หวัดอะไรหรอก เขาแค่ไม่อยากจะอึดอัดใจตอนที่อยู่กับเธอก็เท่านั้น

“อ่อค่ะ เดี๋ยวฉันจัดการให้ค่ะ…งั้นฉันให้แม่บ้านต้มน้ำขิงร้อนๆมาให้คุณดื่มก่อนนอนด้วยก็แล้วกันนะคะ คุณจะได้ดีขึ้น…แล้วก็อย่าทำงานหนักนะคะ เสร็จแล้วก็ไปอาบน้ำนอนพักนะคะ…” แพรไหมพูดบอกไปอย่างห่วงใยเขา

“อืม…ขอบคุณนะไหม…” คีรินพูดบอกไปแล้วก็ยิ้มใส่เธอไป เพราะถ้าเธอห่วงเขาจากใจจริงๆเขาก็ดีใจ แต่ถ้าเธอทำแค่หน้าที่ภรรยาของเขาเท่านั้น มันก็ไม่ได้มีความหมายอะไรหรอก

“ค่ะ งั้นไหมไปก่อนนะคะ ฝันดีค่ะ…จุ๊บ…” แพรไหมพูดบอกไปก็ทำปากจุ๊บส่งไปให้เขาแบบน่ารักๆ แล้วเธอก็เดินออกจากห้องทำงานของคีรินไปแบบโล่งใจที่เขานั้นไม่ได้เอ่ยอะไรน่าสงสัยเกี่ยวกับเรื่องประมูล

“แท้จริงแล้วคุณเป็นคนแบบไหนกันนะไหม…” คีรินพูดออกไปเพราะเขาไม่เข้าใจเลยว่าเธอทำท่าทางรักใคร่และห่วงใยเขาขนาดนี้ แล้วเธอจะมาหักหลังเขาทำไมกัน เขาล่ะยังไม่เข้าใจกับเรื่องนี้จริงๆ คีรินคิดไปก็ถอนหายใจออกมาอย่างหนักใจ ก่อนจะกดปิดคอมพิวเตอร์แล้วเขาก็นั่งนิ่งๆสักพัก

จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นแล้วก็เดินออกจากห้องทำงานของเขาไปยังห้องนอนที่ใช้ไว้รับแขกของที่บ้าน เนื่องจากห้องด้านบนนั้นเต็มไปหมดแล้วทั้งห้องของพ่อแม่และพี่ชายที่มาอยู่บ้างไม่อยู่บ้าง เขาก็ไม่อยากจะไปวุ่นวาย จึงเลือกที่จะนอนที่ห้องรับแขกที่อยู่ชั้นล่างเพราะมันมีหลายห้องเลย และเขาก็เลือกไปพักที่ห้องพักริมสระว่ายน้ำเพราะมันสงบดี พอแม่บ้านเอาชุดมาให้แล้วคีรินก็ไปอาบน้ำและพยายามนอนหลับแต่ใจเขามันกระวนกระวายกับเรื่องที่แพรไหมหักหลังเขาจนเขานั้นนอนไม่หลับเลย กว่าจะฝืนตัวเองให้หลับได้ก็ปาเข้าไปเกือบจะตีสสามแล้ว