4.

ในช่วงสองปีถัดมา ฐานะของตระกูล คาร์เตอร์ ทรุดหนักลงจนถึงขีดสุด บรรยากาศในบ้านเต็มไปด้วยความเงียบงันและตึงเครียด คุณย่าแคโรไลน์ พยายามขายทรัพย์สินบางส่วนเพื่อประคับประคองสถานะไว้ แต่ก็ไม่อาจต้านทานอำนาจทุนและการโจมตีทางธุรกิจอย่างต่อเนื่องของ ลูคัส แบล็กเวลล์ ได้

อีวา ในวัยเจ็ดขวบ ไม่ได้วิ่งเล่นอีกแล้ว เธอเข้าใจอย่างเลือนรางว่าความสุขของครอบครัวกำลังจะหมดลง ย่าแคโรไลน์มักจะพาเธอไปที่มุมสวนกุหลาบที่สวยงามที่สุด กอดเธอไว้แน่น และพูดซ้ำๆ ว่า “บ้านนี้คือชีวิตของย่า เราจะไม่มีวันทิ้งมันไป” คำพูดนั้นปลูกฝังความผูกพันอันศักดิ์สิทธิ์กับผืนดินนี้ลงในจิตใจของเด็กหญิง

แต่เบื้องหลังประตูบานใหญ่ที่ปิดเงียบ การต่อสู้ทางกฎหมายที่ครอบครัวคาร์เตอร์พยายามปกป้องที่ดินผืนนี้ก็พ่ายแพ้ลงอย่างสิ้นเชิง บริษัทของตระกูลแบล็กเวลล์ได้ยื่นข้อเสนอซื้อหนี้ก้อนใหญ่ที่สุดของคาร์เตอร์ไว้ทั้งหมด และใช้กลไกทางกฎหมายบีบให้บ้านและที่ดินต้องถูก ขายทอดตลาดอย่างลับๆ

การประมูลที่เลือดเย็น วันประมูลเป็นไปอย่างเงียบเชียบ ไม่มีใครในท้องถิ่นกล้าเข้าไปยุ่งเกี่ยว เพราะทุกคนรู้ดีว่าตระกูลแบล็กเวลล์อยู่เบื้องหลังการดำเนินการครั้งนี้ และผู้ที่มาพร้อมกับเอกสารครบถ้วนและราคาที่ไม่มีใครกล้าสู้คือ ดีแลน แบล็กเวลล์ ในวัยสิบเจ็ดปี

เขามาในนามของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ในเครือของบิดา แต่สายตาที่เยียบเย็นของเขาในวันนั้นไม่ได้แสดงความเป็นนักธุรกิจเลยแม้แต่น้อย เขามองมันเป็น ชัยชนะส่วนตัว เป็นการบรรลุภารกิจที่บิดามอบหมาย และเป็นการย้ำว่าทุกสิ่งที่ตระกูลคาร์เตอร์ครอบครองนั้นไร้ค่าเพียงใด

ดีแลน ยืนนิ่งอยู่หน้าบ้านคาร์เตอร์หลังการประมูลเสร็จสิ้น ไม่มีความรู้สึกผิดบาปใดๆ มีแต่ความโล่งใจที่ภารกิจกำจัด 'ความสกปรก' เสร็จสิ้นลงอย่างสมบูรณ์

การเผชิญหน้าในวันสุดท้าย การแจ้งการย้ายออกฉุกเฉินมาถึงตระกูลคาร์เตอร์อย่างรวดเร็วและกะทันหัน คุณย่าแคโรไลน์ ถูกหักหลังโดยทนายความที่ไว้ใจและรู้เรื่องราวทั้งหมดเป็นคนสุดท้าย ใบหน้าของหญิงชราซีดเผือดราวกับไร้ชีวิต เธอทรุดลงนั่งกับพื้นห้องรับแขกที่เต็มไปด้วยฝุ่น

อีวา วัยเจ็ดขวบ เห็นทุกอย่าง...

เธอเห็นย่าก้มลงจูบพื้นไม้โอ๊กเก่าด้วยน้ำตาที่ไหลนอง พึมพำกับตัวเองซ้ำๆ ว่า "บ้านของฉัน... ชีวิตของฉัน"

แล้วเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง ดีแลน แบล็กเวลล์ เดินเข้ามาในบ้านพร้อมกับทีมงานและเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย เขาดูสูงใหญ่และเต็มไปด้วยอำนาจในชุดสูทราคาแพงที่ตัดกันกับบรรยากาศที่สิ้นหวัง

"หมดเวลาแล้ว แคโรไลน์ คาร์เตอร์" ดีแลนพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาและไร้ความเห็นใจ "ที่นี่ไม่ใช่บ้านของคุณอีกต่อไป มันเป็นของ แบล็กเวลล์ คอร์ป"

แคโรไลน์เงยหน้ามองดีแลนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้นเคือง แต่ดีแลนกลับมองไปยัง อีวา ที่กำลังยืนอยู่ข้างหลังย่า ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง

“เธอคิดว่าโลกจะหยุดหมุนเพราะพวกเธอขายขี้หน้างั้นเหรอ อีวา” เขาพูดจงใจให้เธอได้ยิน "โลกนี้ไม่ต้อนรับคนที่ล้มเหลว ลาก่อน ยัยลูกสาวนางฟ้าตกสวรรค์"

ปมในใจของอีวาอีวาถูกดึงตัวออกมาจากบ้านโดยคุณย่าที่สติแตก การจากไปเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและทารุณ พวกเขาแทบไม่มีเวลาเก็บของมีค่า มีเพียงกระเป๋าเดินทางสองสามใบ

ภาพสุดท้ายที่ประทับแน่นอยู่ในใจของอีวา ไม่ใช่ภาพบ้านที่ว่างเปล่า แต่คือภาพใบหน้าของ คุณย่าแคโรไลน์ ที่ร้องไห้อย่างหนักจนตัวสั่นเทิ้มขณะมองย้อนกลับไปยังรั้วบ้าน และภาพของ ดีแลน แบล็กเวลล์ ที่ยืนมองพวกเขาออกไปจากบ้านอย่างผู้ชนะ บนใบหน้ามีร่องรอยของความสะใจอย่างเย็นชา

นั่นคือช่วงเวลาที่อีวาเข้าใจความหมายของการถูกเหยียบย่ำอย่างแท้จริง

ผืนดิน นั้นไม่ใช่แค่ที่อยู่อาศัย แต่มันคือศักดิ์ศรีของย่า เป็นความรัก เป็นความทรงจำ และเป็นสิ่งที่เธอต้องสูญเสียไปเพราะความโหดร้ายของตระกูลแบล็กเวลล์

ความรู้สึกผิดที่ไม่อาจปกป้องย่าได้ กลายเป็น ปมในใจ ของอีวา เธอสาบานกับตัวเองในวันนั้นว่า ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม... เธอจะต้องนำที่ดินผืนนั้นกลับคืนมา เพื่อเยียวยาบาดแผลในหัวใจของหญิงชราที่รักที่สุด และเพื่อล้างแค้นให้กับศักดิ์ศรีที่ถูกย่ำยีในวัยเด็ก

การล่มสลายในวันนั้นได้ก่อกำเนิด นางฟ้า ที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและแรงแค้น... นางฟ้าที่พร้อมจะกลับมาเผชิญหน้ากับ ปีศาจ ในภายภาคหน้า