2-3

ดีแลน แบล็กเวลล์ ในวัยสิบห้าปี ไม่เคยมีอิสระทางความคิดอย่างแท้จริง ชีวิตของเขาถูกหล่อหลอมด้วยคำสอนที่หนักแน่นและเผด็จการของ ลูคัส แบล็กเวลล์ บิดาผู้ซึ่งมองโลกผ่านเลนส์ของชัยชนะและการทำลายล้าง

ลูคัสปลูกฝังความคิดที่ว่าตระกูล คาร์เตอร์ คือสัญลักษณ์ของความล้มเหลวที่สวยงาม เป็นพวกชนชั้นสูงที่น่ารังเกียจซึ่งยึดติดกับศักดิ์ศรีที่ว่างเปล่า ไม่ต่างอะไรกับปราสาทที่กำลังพังทลาย

"จำไว้ ดีแลน" ลูคัสเคยตบไหล่ลูกชายอย่างหนักแน่นในขณะที่ทั้งคู่มองเห็นบ้านไม้โอ๊กเก่าแก่ของคาร์เตอร์ "ความอ่อนแอคือมะเร็งร้ายที่ต้องถูกกำจัดออกไปจากระบบธุรกิจ และคาร์เตอร์คือตัวอย่างที่สมบูรณ์แบบ พวกมันกำลังจะล่มสลาย และแก... ลูกชายของฉัน... จะต้องเป็นคนยืนอยู่บนซากปรักหักพังนั้น"

ดีแลนเชื่อฟังอย่างเคร่งครัด เขาซึมซับคำพูดเหล่านี้เหมือนฟองน้ำ แม้ว่าในวัย 15 ปี เขามีความหลงใหลในศิลปะและหนังสือโบราณ แต่ความคาดหวังของบิดาได้บดบังความสนใจส่วนตัวเหล่านั้นจนมิด การเกลียดชังตระกูลคาร์เตอร์จึงกลายเป็น 'หน้าที่' และ 'ความรับผิดชอบ' ที่ดีแลนต้องแบกรับเพื่อพิสูจน์คุณค่าของตนเองต่อลูคัส

สำหรับดีแลน, อีวา คาร์เตอร์ ในวัยห้าขวบ ไม่ใช่แค่เด็กผู้หญิง แต่คือภาพสะท้อนที่สมบูรณ์แบบของสิ่งที่เขาถูกสอนให้เกลียดชัง

เด็กหญิงเอาแต่ใจและน่ารำคาญ

อีวาคือเด็กหญิงที่มีผมสีทองสว่าง ดวงตาสีฟ้าใสที่ชอบวิ่งเล่นในสวนกุหลาบที่เริ่มร่วงโรย ภาพของเธอดูขัดแย้งกับความเป็นจริงที่ครอบครัวกำลังจะล้มละลายอย่างน่าตลก

"ดูนั่นสิ" ลูคัสเคยชี้ไปที่อีวาที่กำลังหัวเราะคิกคักกับคุณย่า "พวกมันยังคงทำตัวราวกับเป็นเจ้าหญิงในวัง ทั้งที่ความจริงแล้วเชือกเส้นสุดท้ายกำลังจะขาดแล้ว"

ดีแลนจึงมองว่าการหัวเราะของอีวา การวิ่งเล่นอย่างสนุกสนานของเธอ คือความไร้เดียงสาที่โง่เขลา และเป็นภาพที่น่ารังเกียจที่สุด เขาเห็นเธอเป็น "ลูกคนรวยตกอับ" ที่ไม่เข้าใจความทุกข์ยากที่ครอบครัวตัวเองสร้างขึ้นมา เขาไม่เคยเรียกเธอด้วยชื่อ แต่ใช้สรรพนามที่เย็นชาว่า 'ยัยเด็กนั่น' หรือไม่ก็เอ่ยชื่อเธอด้วยน้ำเสียงเหยียดหยาม

ดีแลนถูกสอนว่าตระกูลคาร์เตอร์สร้างความร่ำรวยจากธุรกิจที่ไม่สะอาด และบิดาของเขาเข้ามาทำลาย "ความสกปรก" เหล่านั้น การมีอยู่ของอีวาจึงเป็นเหมือน ตัวแทนที่บริสุทธิ์จอมปลอม ของตระกูลที่เต็มไปด้วยความเน่าเฟะในสายตาของเขา

เมื่ออีวาเดินผ่านรั้วเข้ามาเก็บลูกบอลของเธอในวันนั้น  ดีแลนไม่ได้ทำลายลูกบอลเพราะความรำคาญธรรมดา แต่เขาทำลายมันเพราะรู้สึกว่า "สิ่งที่เป็นของคาร์เตอร์ไม่สมควรอยู่ในอาณาเขตของแบล็กเวลล์" มันคือการประกาศอาณานิคมเล็กๆ ของเขาเอง

“ลูกบอลสกปรกนั่นมาแตะที่นี่ได้ยังไง” เขาจะบ่นกับตัวเองเสมอ “ทุกอย่างที่เกี่ยวกับพวกนั้นมันมีแต่จะพาความหายนะมาให้”

ดีแลนไม่เคยซ่อนความเกลียดชังของเขาต่ออีวาเลย แม้กระทั่งในวัยเยาว์

ทุกครั้งที่เขาเผชิญหน้ากับอีวา เขาจะใช้คำพูดที่จงใจทำร้ายจิตใจเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ให้เจ็บปวด

ครั้งหนึ่ง อีวาได้รับจดหมายจากคุณแม่ที่ไปทำงานต่างประเทศ เธอวิ่งถือจดหมายนั้นอย่างดีใจ แต่ดีแลนที่บังเอิญเดินผ่านมาก็หยุดมองด้วยสายตาเหยียดหยาม

"โอ้... จดหมายจากแม่ที่ทิ้งเธอไปเพื่อตามหาเงินทองสินะ" ดีแลนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ทำตัวน่าสงสารไปเถอะ ยัยเด็กขี้แย สุดท้ายเธอก็เหมือนคนในตระกูล พึ่งพาตัวเองไม่ได้ ถูกทิ้งไว้ให้รอความช่วยเหลือจากความเมตตาของคนอื่น"

คำพูดเหล่านี้บาดลึกในใจของอีวามากกว่ารอยฟกช้ำใด ๆ และดีแลนรู้ดีว่าการทำร้ายความรู้สึกของเด็กหญิงที่อ่อนแอที่สุดในตระกูลนี้ คือการชำระแค้นที่หวานหอมที่สุดสำหรับเขา

โรงเรียนเอกชนชื่อดังแห่งเดียวในละแวกนั้น ทำให้ดีแลนและอีวา (แม้จะอยู่คนละระดับชั้น) ต้องอยู่ในสังคมเดียวกัน ดีแลนใช้ชื่อเสียงและอำนาจของตระกูลในการสร้างกำแพงรอบตัวอีวา

"อย่าไปยุ่งกับยัยคาร์เตอร์" คือคำสั่งที่เขาแฝงไว้กับเพื่อนร่วมชั้นของเขา "ครอบครัวของเธอเป็นพวกขี้โกงและล้มละลาย ใครที่เข้าใกล้พวกนั้นก็จะพลอยติดเชื้อไปด้วย"

ผลคือ อีวาในวัยห้าขวบต้องเผชิญกับความโดดเดี่ยว ไม่มีใครกล้าเข้ามาเล่นกับเธอ เพราะกลัวอำนาจและอิทธิพลของตระกูลแบล็กเวลล์ แม้แต่ครูเองก็ไม่กล้าเข้าข้างเด็กหญิงที่มาจากตระกูลที่กำลังจะล้มละลาย

อีวา กลายเป็นเด็กที่เงียบขรึมและหวาดระแวง ต้องใช้ชีวิตในโลกเล็ก ๆ ที่มีเพียงคุณย่าแคโรไลน์เป็นที่พึ่ง และดีแลนคือเงาแห่งความเกลียดชังที่ตามหลอกหลอนเธอไปทุกที่

จุดสูงสุดของความเกลียดชังในวัยเยาว์เกิดขึ้นในช่วงที่ตระกูลคาร์เตอร์ใกล้จะล่มสลายจริง ๆ คุณย่าแคโรไลน์ พยายามอย่างหนักที่จะปลูกต้นกุหลาบพันธุ์หายากให้กลับมาสวยงามเพื่อเป็นสัญลักษณ์ของความหวัง

ดีแลนรู้เรื่องนี้ เขาเห็นคุณย่าต้องทุ่มเทหยาดเหงื่อแรงกายในการดูแลสวนที่ทรุดโทรม

วันหนึ่งเมื่ออีวาเข้าไปในสวนเพื่อรดน้ำ ดีแลนก็ปรากฏตัวที่ริมรั้วอย่างเงียบเชียบ เขาสวมชุดราคาแพง มองอีวาด้วยความเย็นชา

"กุหลาบของเธอไม่มีทางรอดหรอก อีวา" ดีแลนพูดเสียงต่ำ "เหมือนกับตระกูลของเธอ ทุกสิ่งที่เป็นของคาร์เตอร์ถูกสาปให้เหี่ยวเฉาและตายไป"

อีวาโกรธจนตัวสั่น เธอปาบัวรดน้ำใส่เขาด้วยความโกรธ ดีแลนปัดมันออกอย่างไม่แยแส เขาไม่ตอบโต้ด้วยกำลัง แต่ตอบโต้ด้วยความรุนแรงทางอารมณ์

"อีกไม่นาน ที่ดินผืนนี้ก็จะเปลี่ยนเจ้าของ" ดีแลนยิ้มอย่างเย้ยหยัน เป็นรอยยิ้มที่ฝังลึกในความทรงจำของอีวา "ฉันจะรื้อบ้านเก่า ๆ ของเธอทิ้งทั้งหมด และสร้างตึกสูงเสียดฟ้าขึ้นมาบนซากปรักหักพังนี้ เธอจะไม่มีอะไรเหลือแม้แต่ความทรงจำโง่ ๆ ในสวนกุหลาบนี้ด้วยซ้ำ"

คำพูดนั้นไม่ได้เป็นแค่การข่มขู่ แต่เป็นคำทำนายที่มาจากผู้ที่มีอำนาจจะทำให้มันเป็นจริง

ความเกลียดชัง ที่ถูกปลูกฝังจากผู้เป็นบิดา ได้เติบโตขึ้นในใจของ ดีแลน แบล็กเวลล์ อย่างสมบูรณ์แบบ มันไม่ใช่แค่ความไม่ชอบส่วนตัว แต่เป็นความรังเกียจที่มาพร้อมกับฐานะและอำนาจที่เหนือกว่า และมันถูกพุ่งเป้าไปที่ อีวา คาร์เตอร์ เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่เขาเห็นเป็นเหยื่อที่อ่อนแอที่สุดของตระกูลที่เขาสาบานว่าจะทำลายให้สิ้นซาก