6.

ภารกิจสุดท้าย

พินัยกรรมแห่งหัวใจ

ช่วงปีที่ผ่านมา อีวาต้องเผชิญกับความเจ็บปวดครั้งใหญ่เมื่อ คุณย่าแคโรไลน์ ผู้เป็นที่รักและเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของเธอ ได้จากไปอย่างสงบด้วยโรคชรา ในช่วงสุดท้ายของชีวิต คุณย่าไม่ได้ร่ำรวยด้วยเงินทอง แต่เต็มไปด้วยความรักและความทรงจำอันบริสุทธิ์

อีวาได้ใช้เงินและความรู้ทั้งหมดที่มีดูแลคุณย่าอย่างดีที่สุด แต่มีสิ่งเดียวที่เธอไม่อาจนำมาให้หญิงชราได้... คือ บ้านเก่าของตระกูลคาร์เตอร์

ก่อนสิ้นใจไม่นาน ในห้องพักที่เรียบง่ายแต่สะอาดสะอ้าน แคโรไลน์จับมือที่เย็นเฉียบของหลานสาวไว้แน่น แววตาที่อ่อนล้าแต่เปี่ยมด้วยความหวังฉายชัดในความทรงจำของอีวา

"อีวา... ลูกสาวของย่า" เสียงของคุณย่าแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน "ย่าไม่เสียดายชีวิตที่ผ่านมาแล้ว... แต่ย่าแค่... คิดถึงสวนกุหลาบ"

คำพูดนั้นไม่ได้ร้องขอทรัพย์สินหรือความมั่งคั่งใดๆ แคโรไลน์ไม่ได้ต้องการบ้านหลังใหญ่กลับมาเพื่อตัวเอง แต่เธอต้องการผืนดินที่เคยเต็มไปด้วยความรักและความสุข เป็นสถานที่ที่จิตวิญญาณของตระกูลได้ผูกพันไว้

"ย่าไม่เคยรู้สึกเป็น 'บ้าน' ที่ไหนเลยนับตั้งแต่วันนั้น" คุณย่าพึมพำ น้ำตาใส ๆ ไหลลงอาบแก้มที่เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่น "ถ้าเป็นไปได้... ถ้าลูก... สามารถนำมันกลับคืนมาได้... แค่เพียงให้ความทรงจำของเรายังอยู่ตรงนั้น... ย่าก็จะไปอย่างสงบ..."

คำขอสุดท้ายนั้นตอกย้ำความตั้งใจเดิมของ อีวา ให้แข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม มันไม่ใช่แค่การแก้แค้นหรือการทวงคืนศักดิ์ศรีอีกต่อไป แต่มันคือ พันธสัญญาต่อความรัก ของคนที่สำคัญที่สุดในชีวิต

อีวาเก็บเถ้าอัฐิของคุณย่าไว้ในโถกระเบื้องสีขาวอย่างดี และให้คำมั่นสัญญาต่อหน้าโถอัฐินั้นว่า

"หนูจะไม่ปล่อยให้ผืนดินที่คุณย่ารักต้องตกอยู่ภายใต้การครอบครองของคนที่ทำลายเรา หนูจะใช้ทุกสิ่งที่หนูมี ทุกความสามารถที่หนูสร้างมา... ซื้อที่ดินนั้นคืน ไม่ว่าจะต้องจ่ายแพงแค่ไหน หรือต้องเจรจากับปีศาจคนไหนก็ตาม"

ความมุ่งมั่นนี้ทำให้อีวาต้องขอลาพักร้อนจากสายการบินอย่างเร่งด่วน เธอจัดเตรียมพอร์ตการลงทุนและเอกสารทางการเงินเพื่อแสดงความพร้อมที่จะจ่ายด้วย เงินสด ในราคาที่สูงลิ่ว

อีวาไม่ได้คาดหวังว่าการเจรจาจะเป็นเรื่องง่าย เพราะเธอรู้ดีว่าเจ้าของที่ดินไม่ใช่ใครที่ไหน แต่คือบริษัทของตระกูล แบล็กเวลล์ และผู้ควบคุมอำนาจทั้งหมดในบริษัทนั้นคือ ดีแลน แบล็กเวลล์ ชายผู้ซึ่งเธอเกลียดชังและเกลียดเธอเข้าไส้ตั้งแต่วัยเด็ก

การเดินทางกลับมาครั้งนี้ ไม่ใช่การหวนรำลึกถึงอดีต แต่คือการเริ่มต้นของ เกมแลกเปลี่ยน ที่เดิมพันด้วยที่ดินผืนเดียวในความทรงจำ และ... หัวใจที่เต็มไปด้วยบาดแผลของคนทั้งคู่

เผชิญหน้า ปีศาจกับนางฟ้า

อีวา คาร์เตอร์ ก้าวลงจากรถแท็กซี่คันหรูที่จอดอยู่หน้าอาคารสำนักงานใหญ่ของ แบล็กเวลล์ คอร์ป (Blackwell Corp.) ตึกระฟ้าแห่งนี้ตั้งตระหง่านอยู่บนที่ดินที่เคยเป็นสวนส้มเก่าของตระกูลเธอ เป็นสัญลักษณ์ของชัยชนะอันยิ่งใหญ่ของตระกูลแบล็กเวลล์

วันนี้อีวามาในชุดเครื่องแบบของสายการบินที่เธอสังกัด ชุดสีน้ำเงินเข้มกับหมวกใบเล็กที่ประดับอยู่บนเรือนผมสีทองถูกออกแบบมาเพื่อความสง่างามโดยเฉพาะ มันทำให้เธอดูสูงโปร่ง ออร่าของความเป็นมืออาชีพและความสวยสง่าจับใจจนทุกคนในล็อบบี้ต้องหันมามอง

เธอไม่ได้สวมชุดนี้เพื่อแสดงสถานะ แต่เธอสวมมันเพื่อเตือนตัวเองว่าเธอมาในฐานะใคร นางฟ้า ที่ก้าวข้ามอดีตอันมืดมิด

อีวาเดินเข้าไปยังเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์อย่างมั่นใจ เธอมาพร้อมนัดหมายพิเศษในชื่อของตนเอง ซึ่งถูกจัดเตรียมโดยทนายความของเธอ เพื่อขอเข้าพบ ดีแลน แบล็กเวลล์ ประธานเจ้าหน้าที่บริหารที่ถูกจัดอันดับให้เป็นหนึ่งในนักธุรกิจที่ทรงอิทธิพลที่สุดในประเทศ

"ฉัน อีวา คาร์เตอร์ นัดท่านประธานแบล็กเวลล์ไว้ค่ะ" เสียงของเธอหนักแน่นและชัดเจน ปราศจากความหวาดหวั่นใดๆ

พนักงานสาวใช้เวลานานในการตรวจสอบชื่อ เธอคงไม่คิดว่าผู้หญิงที่ดูสวยงามราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารท่องเที่ยวคนนี้ จะเป็นคนที่นัดหมายกับประธานใหญ่ด้วยเรื่องที่ดินส่วนตัว

---การพบกันในรอบยี่สิบปี

ห้องทำงานของ ดีแลน แบล็กเวลล์ ตั้งอยู่บนชั้นสูงสุดของอาคาร ให้มุมมอง 360 องศาที่มองเห็นเมืองทั้งหมด ทว่าสิ่งที่อีวาสนใจไม่ใช่ทิวทัศน์ แต่เป็นชายที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานขนาดมหึมา

ดีแลน ในวัย 35 ปี ไม่ใช่เด็กชายวัย 17 ที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังอย่างเดียวอีกต่อไป เขาสวมชุดสูทสั่งตัดสีเทาเข้ม ร่างกายกำยำขึ้นจนเต็มไปด้วยความแข็งแกร่ง ใบหน้าคมคายยิ่งขึ้นตามวัย แต่ดวงตาคู่นั้นยังคงเย็นชาและเต็มไปด้วยอำนาจอันน่าเกรงขาม

ดีแลนเงยหน้าขึ้นจากเอกสาร และวินาทีนั้นเองที่เวลาในห้องดูเหมือนจะหยุดลง

เขารับรู้ได้ถึงการมาถึงของเธอทันที ไม่ใช่แค่เพราะรูปลักษณ์ที่โดดเด่น แต่เพราะ กลิ่น ของอดีตที่ค้างคา

ใบหน้าของดีแลนแข็งกร้าวขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเมื่อดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของอีวา ร่างกายที่เคยสงบนิ่งเริ่มมีความตึงเครียดปรากฏให้เห็น นี่คือผู้หญิงที่เขาเกลียดชังตั้งแต่เมื่อ 20 ปีก่อน อีวา คาร์เตอร์

---

ดีแลนเคยคิดว่าเขาจำใบหน้าของเด็กหญิงขี้แยคนนั้นได้ดี เขาจำความอ่อนแอและความน่ารำคาญที่หลงเหลือจากตระกูลคาร์เตอร์ได้หมดสิ้น แต่ภาพที่อยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้ทำลายความทรงจำเหล่านั้นจนหมดสิ้น

อีวา ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา ไม่ใช่ 'ยัยเด็กขี้แย' อีกต่อไป

เธอดูสวยสง่าเสียจนน่าตกใจ ความงามของเธอไม่ใช่แค่รูปลักษณ์ แต่เป็นความงามที่มาพร้อมกับความมั่นใจและศักดิ์ศรีที่เธอสร้างขึ้นมาด้วยตัวเอง ชุดเครื่องแบบสีน้ำเงินเข้มยิ่งทำให้เธอเหมือน 'นางฟ้า' ที่กำลังบินลงมาสู่พื้นดินที่เต็มไปด้วยความมืดมิดของเขา

ความเกลียดชังที่เขาสั่งสมมาตั้งแต่เด็กพุ่งขึ้นมาทันที มันคือความรู้สึกที่รุนแรงและป่าเถื่อน แต่ในขณะเดียวกัน... ความปรารถนา ก็ก่อตัวขึ้นอย่างไม่คาดฝัน

เกลียดชังที่เธอสวยเกินไป!

เกลียดชังที่เธอประสบความสำเร็จเกินไป!

เกลียดชังที่เธอมาพร้อมกับกลิ่นอายของความบริสุทธิ์ที่ตระกูลเขาทำลายไป!

"นั่งสิ คุณคาร์เตอร์" ดีแลนเอ่ยเสียงห้วน เขาจงใจใช้ชื่อสกุลของเธอด้วยน้ำเสียงที่เน้นย้ำถึงความเกลียดชังที่ยังคงอยู่

อีวาเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ เธอไม่ตอบโต้ด้วยอารมณ์ แต่สบตาดีแลนกลับไปอย่างไม่เกรงกลัว เธอรู้ดีว่านี่คือสงครามจิตวิทยา และเธอจะไม่ยอมให้เขาเป็นผู้คุมเกม

"ขอบคุณค่ะ คุณแบล็กเวลล์" อีวาเริ่มพูด น้ำเสียงของเธอเป็นภาษาอังกฤษสำเนียงหรูหราที่ถูกฝึกฝนมาอย่างดี "ฉันมาที่นี่เพื่อทำข้อเสนอเรื่องที่ดินของอดีตตระกูลฉัน"

ดีแลนเลิกคิ้วขึ้นอย่างเย้ยหยัน "อดีตตระกูลคุณ? ฉันจำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่ฉันเห็นคุณคือวันที่คุณถูกลากออกจากที่ดินนั้นพร้อมกับน้ำตา"

อีวาฉีกยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่สวยงามแต่เย็นชา "ชีวิตเปลี่ยนแปลงได้เสมอค่ะคุณแบล็กเวลล์ ฉันไม่ได้มาพร้อมน้ำตาอีกแล้ว ฉันมาพร้อมกับ เช็คเปล่า"

อีวาเลื่อนเอกสารการเงินและเช็คฉบับหนึ่งไปบนโต๊ะ "ฉันพร้อมจะจ่ายเป็น สองเท่า ของราคาตลาดที่คุณเคยประมูลไปในวันนั้น ฉันต้องการซื้อที่ดินแปลงนั้นคืนเพื่อความปรารถนาสุดท้ายของคุณย่าแคโรไลน์"

ดีแลนเอนหลังพิงเก้าอี้พลางจ้องมองอีวาอย่างพิจารณา สายตาของเขาไม่ได้มองเช็ค แต่จดจ้องอยู่บนเรียวขาที่โผล่พ้นจากกระโปรงเครื่องแบบอย่างพิจารณา

"คุณคงเข้าใจผิดแล้ว นางฟ้า" ดีแลนพูดเสียงต่ำและหนักหน่วง "ที่ดินผืนนั้นไม่ใช่ทรัพย์สินที่ขายได้ด้วยราคาธรรมดา มันเป็นที่ที่ฉันสร้าง 'อาณาจักร' ของฉัน มันมีมูลค่าทางประวัติศาสตร์ ของฉัน เกินกว่าที่คุณจะจ่ายได้"

ดีแลนหยิบเช็คขึ้นมาอย่างไม่แยแส เขาฉีกมันทิ้งอย่างช้าๆ ต่อหน้าอีวา ทำให้เธอหายใจติดขัดเล็กน้อย

"คุณมาเสนอเงินกับฉัน? อีวา คาร์เตอร์" ดีแลนยิ้มเยาะ "คุณคิดว่าเงินที่ได้จากการเสิร์ฟน้ำให้คนรวยบนเครื่องบินจะมากพอจะมาซื้อชัยชนะที่ตระกูลฉันแลกมาด้วยการทำลายตระกูลคุณงั้นหรือ"

"ถ้าไม่ใช่เงิน คุณต้องการอะไร" อีวาถามกลับอย่างควบคุมอารมณ์ได้ดีเยี่ยม แม้จะรู้สึกโกรธจนเลือดขึ้นหน้า

ดีแลนลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างกายที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อของเขาทอดเงาทับอีวาที่ยังนั่งอยู่ เขาเดินอ้อมโต๊ะทำงานมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ มือหนายันขอบโต๊ะไว้ใกล้กับใบหน้าของเธอจนอีวาต้องเงยหน้ามองเขา

กลิ่นน้ำหอมราคาแพงและกลิ่นอายของผู้มีอำนาจของดีแลนทำให้สติของอีวาเต้นรัว หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัว... แต่เป็นเพราะ ความรู้สึกแปลกประหลาด ที่พุ่งพล่านขึ้นมาอย่างรุนแรง

"ฉันเกลียดทุกอย่างที่เป็นของตระกูลคุณ อีวา" ดีแลนกระซิบเสียงแหบพร่า ดวงตาของเขากลายเป็นเปลวเพลิงที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นและ... ความต้องการ "แต่คุณในตอนนี้... คุณสวยเกินไป"

ดีแลนยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนอีวาสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวของเขา ใบหน้าของเธอแดงก่ำ เขาจงใจใช้คำพูดที่บาดลึกถึงอารมณ์ แต่ดวงตาของเขากลับเต็มไปด้วยความหลงใหลอย่างเปิดเผย

"ข้อเสนอของฉันไม่ใช่ราคาตัวเลข" ดีแลนพูดเน้นคำ "แต่เป็นการทำข้อตกลงที่ 'เป็นส่วนตัว' มากกว่านั้น"

อีวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความมั่นใจทั้งหมดที่เธอสร้างมาตลอด 20 ปี ถูกทำลายด้วยสายตาเพียงครู่เดียวของชายผู้นี้... ดีแลน แบล็กเวลล์ คือปีศาจที่มาพร้อมกับความหล่อเหลาและอำนาจที่ไม่อาจต้านทาน

"ข้อตกลงอะไรคะ" อีวาถามเสียงสั่น แต่ยังคงพยายามรักษาความเยือกเย็นไว้

ดีแลนยิ้มเหยียดหยาม เป็นรอยยิ้มที่ทำให้อีวาต้องตกอยู่ในภวังค์ความสับสน ทั้งรังเกียจ และดึงดูดอย่างประหลาด

"ฉันต้องแน่ใจว่าการซื้อขายครั้งนี้ คุ้มค่ากับการทำลายศักดิ์ศรีของครอบครัวฉัน" ดีแลนเลื่อนมือไปสัมผัสที่ไหล่ของอีวาเหนือผ้าเครื่องแบบ "เพราะฉะนั้น... เธอ ต้องมาเป็นของฉันเป็นการชั่วคราว..."

---