บทที่ 1 : ภาระหนี้

“หยุดนะ นี่มันอะไรกันนี่”

ซ่อนกลิ่นหญิงวัยกลางคนวิ่งหน้าตาตื่นมาจากหลังบ้าน เมื่อได้ยินเสียงโครมครามที่หน้าบ้าน เธอวิ่งมาถึงก็กรีดร้องด้วยความตกใจเมื่อเห็น “พัน” สามีของตัวเองนอนจมกองเลือด ท่ามกลางชายฉกรรจ์รูปร่างสูงใหญ่ที่ถือไม้หน้าสามยืนล้อมรอบอยู่ เธอจึงแผดเสียงตะโกนดังลั่น แล้ววิ่งเข้าไปประคองสามีดึงมาไว้ในอ้อมอกของตนเอง

ทันใดนั้น “ปลายฝน” ลูกสาวคนเดียวของพันและซ่อนกลิ่นก็วิ่งตามออกมา แล้วก็ต้องตกใจกับภาพที่เห็นแม่ของตนประคองกอดผู้เป็นพ่อที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยเลือด

“พ่อ”

ปลายฝนวิ่งเข้าไปหากอดพ่อกับแม่ไว้ ซ่อนกลิ่นส่งร่างที่อ่อนแรงให้ไปอยู่ในอ้อมกอดของลูกสาว เธอหันซ้ายแลขวา แล้วเธอก็เห็นพลั่วตักดินวางอยู่ใกล้ๆ เธอจึงไม่ได้คิดอะไรมาก พุ่งตัวไปคว้าพลั่วแล้วกวัดแกว่งไปมาหมายจะไปฟาดหน้าเหล่าคนชั่วทั้งหลายที่ยืนรายล้อมอยู่

“นี่แน่ พวกแกเป็นใคร มาตีผัวฉันทำไม”

“โอ๊ย.. อีนี่ วอนเสียแล้วไหมล่ะมึง”

หนึ่งในชายฉกรรจ์ที่โดนพลั่วฟาด เขายื่นมือไปจิกที่ผมของซ่อนกลิ่นแล้วตบเข้าไปเต็มแรง

“เพี๊ยะ.. ปกติกูจะไม่ทำผู้หญิง แต่มึงวอนหาเรื่องเองนะอีนี่”

ซ่อนกลิ่นใบหน้าหันไปตามแรงของฝ่ามือยักษ์ที่ตบมา มุมปากของเธอมีเลือดไหลซิบออกมา

“แม่”

ปลายฝนร้องไห้ไม่รู้จะทำอย่างไร พ่อก็นอนเจ็บปางตาย ส่วนแม่ก็โดนตบจนหน้าหันลงไปนอนกองกับพื้นเช่นกัน เธอกลัวว่าพวกเขาจะทำร้ายครอบครัวเธอมากไปกว่านี้ จึงคลานเข้ามาหาแล้วยกมือไหว้ขอร้องชายเหล่านั้น

“พี่จ๋า อย่าทำร้ายพวกเราเลยนะจ๊ะ พวกเราไม่รู้จักพวกพี่และฉันก็ไม่รู้ว่าพวกพี่โกรธอะไรพ่อของฉันถึงได้มาทำร้ายกันแบบนี้ แต่ฉันก็กราบขอโทษแทนพ่อฉันด้วยนะจ๊ะ”

ปลายฝนก้มลงกราบชายเหล่านั้น

“นี่แสดงว่าพ่อมึงผัวมึงไม่เคยบอกพวกมึงเลยหรือไง ว่ามันติดหนี้เจ้านายกู และก็ผลัดผ่อนมาหลายรอบแล้ว นายกูก็ให้โอกาสจนไม่รู้จะให้อย่างไรแล้ว เอาเป็นว่าถ้าวันศุกร์หน้ามึงไม่เอาเงินมาจ่าย มึงเตรียมตัวเข้าไปนอนในเตาเผาได้เลย หรือถ้าไม่อยากเผาก็บอกมา กูจะทำให้หาศพไม่เจอเอง”

“อะไรกัน พ่อไปเป็นหนี้เขาตั้งแต่เมื่อไหร่กันจ๊ะ แล้วเป็นหนี้อยู่เท่าไหร่เดี๋ยวฉันจะไปช่วยหามาใช้คืนให้”

“ว่าไงพ่อมึง มึงไปเป็นหนี้เขาเท่าไหร่เขาถึงได้ตามมากระทืบมึง แล้วขู่เอาชีวิตมึงแบบนี้”

พันได้แต่ก้มหน้าหลบสายตาลูกสาวและเมียรัก เขาไม่กล้าเอ่ยปากพูดออกมาแม้แต่คำเดียว แต่พอโดนคาดคั้นหนักขึ้นจึงยอมปริ่ปากออกมาอย่างแผ่วเบา

“ห้าล้าน”

“ฮะ อะไรนะ ห้าล้าน”

ทั้งแม่ลูกตะโกนขึ้นพร้อมกัน

“ใช่พวกมึงได้ยินไม่ผิดหรอกห้าล้านบาท ศุกร์หน้าถ้าไม่มีมาคืนพวกมึงเตรียมจัดงานศพ หรือถ้าไม่มีเงินจัดงานศพก็บอกมา กูจะได้จับแม่งหมกป่าเอาให้หาไม่เจอเสียเลย พวกมึงจะได้ไม่ต้องเตรียมงานศพ ส่วนเอ็งนังหนู เอ็งยังจะหาเงินมาใช้แทนพ่อเอ็งได้ไหมล่ะ”

ชายคนที่เป็นเหมือนหัวหน้าแก๊งเอื้อมมือไปจับใบหน้าสวยขึ้นมามอง

“หน้าตาเอ็งก็สะสวยใช้ได้ดีนี่ เอางี้ไหมข้ามีข้อเสนอ เอ็งมาเป็นอีหนูของข้าแล้วข้าจะลองคุยกับนายให้ อย่างน้อยก็อาจจะไว้ชีวิตพ่อของเอ็งหรือไม่ก็ประวิงการมีชีวิตพ่อเอ็งได้”

“อย่ามาแตะต้องลูกสาวกู”

พันได้ยินและเห็นไอ้คนชั่วมาแตะต้องเนื้อตัวลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของเขาก็ร้องห้ามขึ้นมา แต่ก็โดนหนึ่งในชายแปลกหน้าเตะเข้าที่ชายโครงไปหนึ่งที

“จะตายแล้วยังปากดีนักนะมึง”

“โอ๊ย..”

“มานังหนูมึงมาอยู่กับกูดีกว่า”

“ไม่ หนูไม่ไป ปล่อยหนูนะ”

ปลายฝนถูกกลุ่มคนชั่วฉุดกระชากให้ลุกขึ้นเดินตามพวกมันไป ซ่อนกลิ่นวิ่งตามก็ถูกคนเหล่านั้นผลักจนล้มกลิ้ง ปลายฝนพยายามขัดขืนดิ้นให้หลุดจากพันธนาการแต่ก็ไม่เป็นผล อีกไม่กี่ก้าวชายชั่วเหล่านั้นก็จะจับเธอยัดขึ้นรถได้แล้ว

“ปล่อยฉัน..ปล่อยฉันสิ..ไอ้คนชั่ว”

เธอดิ้นและตะโกนขึ้นสุดเสียง