ตอนที่ 7/3 & 8/1

หญิงสาวมองว่าคงเสร็จธุระสำหรับวันนี้ จึงรีบลุกออกจากเตียงเพื่อไปอาบน้ำชำระร่างกาย แต่พอลุกขึ้นเท่านั้นแหละ ตรงหว่างขาก็ยังไม่หายปวดเลย

“อุ๊ย!” พัชสิกาเซซึ่งคิมหันต์ก็ปรี่เข้ามารับไว้ทัน

“ยังเจ็บอยู่เหรอ” เมื่อคืนเขายอมรับว่าต้องการแกล้งคนปากเก่งอย่างเธอ แต่ไม่คิดว่าจะกระทบต่อร่างกายของเธอขนาดนี้

“อาบน้ำก็คงหายค่ะ”

“อาบด้วยกันดีกว่า จะได้รู้ไงว่าเป็นอย่างไรบ้าง” พัชสิกาหรี่ตามองนิ่งๆเป็นเชิงไม่เชื่อใจเขา “เธอตกลงที่จะให้ฉันเลี้ยงดูเธอแล้วนะ อย่าขัดใจฉันสิ”

ไม่นานคิมหันต์ก็อุ้มเธอเข้ามาในห้องน้ำอย่างว่าง่ายพร้อมกับเปิดฝักบัวน้ำไหลลงสู่พื้นเย็นสบาย

ทั้งๆที่ห้องน้ำก็กว้างมากมายแต่ทำไมร่างเธอกับเขาถึงอยู่ใกล้ชิดกันจัง พัชสิกาเงยหน้ามองเขานิ่งๆราวถูกเขาสะกดจิตไว้ คิมหันต์ยกยิ้มละมุนแล้วยกมือขึ้นมาลูบศีรษะเบาๆ

“ฉันจะเลี้ยงดูเธอเป็นอย่างดี”

ตอนที่ 8 อย่าดื้อสิคนดี

เปรมสิริมาเลือกซื้อของอย่างเพลินๆที่ซูเปอร์มาร์เก็ต จนลืมสังเกตว่ามีคนที่เธอรู้จักมาที่นี่ด้วย สายตาของหญิงสาวจับจ้องไปที่แผงขนม พอเจอยี่ห้อที่ตัวเองโปรดปรานก็ยิ้มขึ้นมาอย่างดีใจ แต่ทว่าดันมีคนมาคว้าไปสะก่อน

คว้าแบบหน้าด้านๆเลย

“ยี่ห้อนี้ผมก็ชอบเหมือนกันนะ” จังหวะเปรมสิริเงยหน้าขึ้นมามองคนตัวสูงภาคินก็รีบพูดพลันมองไปที่ขนมห่อนั้น

“คุณภาคิน...” เธอไม่คิดว่าจะมาเจอเขาที่นี่ เมื่อมาเจอและอยู่ด้วยกันสองคนกลับทำตัวไม่ถูก ไม่รู้ว่ารู้สึกแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ 

“มาคนเดียวเหรอครับ คุณพัชไม่ได้มาด้วยเหรอ” ไม่ผิดไปจากความคิดเธอเท่าไหร่ สุดท้ายก็ถามหาคนรักอยู่ดี

“ไม่ค่ะ นิลเลิกงานแล้วก็เลยแวะมาเดินเล่นค่ะ” ภาคินพยักหน้าเบาๆ เปรมสิริยังคงค้างคาใจเรื่องวันนั้นจึงเอ่ยปากถาม “คุณภาคินไม่โกรธพัชแล้วเหรอคะ”

“เรื่องอะไรครับ” เขามองด้วยความไม่เข้าใจ หรือเป็นเพราะเขาลืมมันไปแล้ว

“ก็เรื่องที่พัชจะไปอยู่ที่คอนโดคุณลุงคนนั้น” ขณะนี้ทั้งสองเดินเคียงข้างกันที่แผงขนมในซูเปอร์มาร์เก็ต

“ตอนแรกผมแค่ทำใจไม่ได้ พอคิดไปคิดมาเราควรเข้าใจเขาในเรื่องงานให้มากขึ้น” เปรมสิริมองเขานิ่งๆและบางความคิดก็ไม่รู้จะบอกเขาเรื่องป้าพัชสิกาดีไหม แต่เพื่อนของเธอเคยย้ำกับเธอไว้แล้วว่าห้ามบอกใครให้รู้แค่เราสามคน

 “แล้วคุณภาคินมาทำอะไรที่นี่คะ” เธอเลือกเปลี่ยนเรื่องคุย

 “อ่อ” เขาก้มลงมองรถเข็นที่ตัวเองนำมา “ผมจะซื้อไปฝากเด็กๆแถวบ้านน่ะครับ วันนี้วันเกิดเขา”

 “อ้าวเหรอคะ...”

คุณนิล!”

ว๊าย!” ภาคินเห็นรถโฟล์คลิฟท์กำลังจะเคลื่อนเข้ามาทางเธอจึงรีบดึงแขนเธอเข้ามาหลบในอ้อมกอดหนา จังหวะนั้นดวงตาของคนทั้งสองก็ประสานระหว่างกันอย่างไม่ทันตั้งตัว

 “ขอโทษครับๆ” พนักงานรีบเดินเข้ามากล่าวคำขอโทษจังหวะนั้นทั้งสองก็พึ่งจะตั้งสติได้

ภาคินรีบปล่อยตัวเปรมสิริออก

 “ไม่เป็นไรครับ” สิ้นสุดคำพูดพนักงานชายก็เดินกลับขึ้นรถไปทำงานต่อ  

 “คุณไม่ได้เป็นอะไรใช่ไหม” เขาเอ่ยถามหน้านิ่ง ซึ่งเป็นห่วงแบบคนปกติทั่วไปเท่านั้น

“ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณนะคะที่เป็นห่วง” เธอเผลอรู้สึกดีจนนึกอยากชวนเขาเดินเล่นด้วยกันสักพัก “คุณภาคินว่างไหมคะ ว่าจะชวนเดินด้วยกันก่อน”

เขาก้มลงมองเข็มนาฬิกาบ่งบอกว่าใครถึงเวลานัดเด็กๆแล้ว

“ผมคงไม่ว่างแล้วครับ ต้องไปเตรียมอาหารให้เด็กๆ”

“งั้น ฝากอวยพรวันเกิดเด็กๆแทนแล้วกันนะคะ” เป็นเจ้าของมหาวิทยาลัยแถมยังจิตใจดีเมื่ออยู่กับเด็กอีก เปรมสิริก็พลอยแอบปลื้มในความเป็นเขาอยู่ในใจ

“ครับ” เขาพูดแล้วเดินออกไปทันทีโดยที่เปรมสิริก็ได้แต่อ้าปากหวอรอพูดด้วย

แต่ไม่ทัน  

แพนนีญาร์เดินเข้ามาในห้องทำงานของคิมหันต์ แต่เมื่อเจอคิมหันต์อยู่คนเดียวและไม่มียัยเลขาหน้าจืดนั้นอยู่ในห้องนี้ด้วย เธอก็ยิ่งดีใจควบคู่กับความสะใจที่อย่างน้อยคิมหันต์ก็ยังเข้าข้างเธอ

“พี่คิมขาาา” แพนนีญาร์เดินเข้ามาโอบไหล่คิมหันต์แล้วนั่งที่วางแขน 

ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาเบาๆ เพราะเริ่มรำคาญเธอเข้าขั้นรุนแรงและพยายามยับยั้งอารมณ์เอาไว้ให้ได้มากที่สุด  

“มีอะไรหรือเปล่า”

“คิดถึงก็เลยมาหาค่ะ” เธอกำลังจะยื่นหน้าเข้าไปหอมแก้มแต่เขากลับเบี่ยงหน้าออก แต่ก่อนหอมง่ายเหลือเกินแต่ทำไมวันนี้มันแปลกจัง แต่เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนเถอะ ขอเข้าเรื่องยัยเลขาหน้าจืดนั่นก่อนดีกว่า “แล้วนี่ยัยเลขานั่นไปไหนแล้วคะ อย่าบอกนะคะว่าพี่คิมไล่ออกไปแล้ว ไล่ก็ดีเลยค่ะ ให้แพนประกาศหาเลขาคนใหม่ให้ไหมคะ แพนอยากช่วย"

คิมหันต์ปิดแฟ้มลงเงยหน้าถามเสียงแข็ง “ทำไมถึงคิดว่าพี่จะไล่เขาออก”

แพนนีญาร์มองเขาด้วยความหวั่นเกรง ทำไมถึงมองเธอด้วยสายตาแบบนั้นล่ะ

“ก็...ก็แพนมีปัญหากับเขาในวันนั้นไงคะ”

“ปัญหาคือมาถามหาพี่ เมื่อไม่ได้ดั่งใจก็อาละวาดใส่เขางั้นเหรอ” คิมหันต์รู้สึกโกรธแทนเพราะมีครั้งหนึ่งที่เขาให้ช่างมาถอดกล้องวงจรปิดออกแล้วไปเห็นเหตุการณ์ย้อนหลังพอดี

เขาแค่..บังเอิญเจอแล้วโมโหแค่นั้น