ตอนที่ 2 ครุ่นคิด

มู่หรงเทียนหยูรั้งเอวบางแน่น เขาขยับโยกทีละน้อยก่อนที่จะเพิ่มแรงขึ้นความเจ็บแปลบทำให้เย่หย่าซีตัวสั่นสะท้าน

ความใหญ่โตของเขาที่สอดแทรกเข้ามาทำให้จุดกลางกายคับแน่นยิ่งนัก ทุกครั้งที่เขาถาโถมเข้ามาทำให้เธอรู้สึกปวดหน่วงไปหมดในทุกครั้งที่เขาอัดกระแทกเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง

เขาตัวใหญ่ออกอย่างนั้นกลับถาโถมเข้าใส่ร่างเล็กๆอย่างคนที่ควบคุมตัวเองไม่ได้ หญิงสาวเจ็บปวดไปหมดเธอทำได้เพียงกัดริมฝีปากแน่นปล่อยให้น้ำตาทำหน้าที่แสดงความรู้สึกออกมา

จวบจนเวลาล่วงเลยร่างหนาถาโถมเข้ามาไม่หยุดเสียงร้องไห้จากความเจ็บปวดก็กลายเป็นเสียงครางหวานผสานไปกับเสียงครางต่ำที่สุขสมของเขา

ยามนี้ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่เย่หย่าซีเจ็บปวดจนแทบขาดใจกว่าพายุใหญ่ครั้งนี้จะสงบลงหลังจากเสร็จกิจร่างสูงใหญ่ก็ลุกขึ้นสวมเสื้อผ้า ทำท่าจะก้าวออกจากห้องหอ เย่หย่าซีที่เจ็บร้าวระบบไม่สนใจเขาเธอรีบพลิกตัวหันหลังให้อย่างไม่ต้องการจะเห็นหน้าเขาอีก

แต่แล้วใครจะคิดว่าฝีเท้าที่ก้าวเดินไปไกลถึงหน้าปรตูของเขาจะย้อนกลับมาเย่หย่าซีได้ยินเสียงก้าวเดินใกล้เข้ามาเธอสั่นยะเยือกไปทั้งกาย

"คะ คุณ คุณกลับมาทำไม? ออกไปเลยนะ!" เย่หย่าซีตื่นตระหนก เธอถอยร่นกลับเข้าไปด้านในเขาไม่ใช่จะกลับมาทำอะไรแบบนั้นอีกหรอกนะ

ความเจ็บปวดของช่วงล่างส่งผลให้เธอขยับตัวได้ไม่มากร่างสูงสง่าเดินย่ำเข้ามาในความสลัวใบหน้าหล่อเหลาเย็นชาจดจ้องใบหน้างามด้วยความเกลียดชังแรงกล้า

มือแกร่งกระชากร่างบางขึ้นมาสองมือของเขาบีบต้นแขนของนางแน่นดวงตาลุ่มลึกไม่มีความอ่อนโยนแม้แต่น้อย

"ข้าทำทุกอย่างตามที่แคว้นของเจ้าต้องการแล้ว หากยังกล้าเล่นไม่ซื่อลับหลังเหย่าฮั่น ข้ามู่หรงเทียนหยูขอสาบานว่าจะขยี้แคว้นหนานของเจ้าให้ราบด้วยมือของข้า!"

พูดจบเขาก็ผลักร่างที่โงนเงนนั้นลงไปแล้วสะบัดแขนเดินหายออกไปตามมาด้วยเสียงลมพัดประตูกระแทกปิดดังปัง! จนเธอนั้นตกใจ

"ประสาท!" เย่หย่าซีก่นด่าเขาออกไป 

หญิงสาวทิ้งร่างที่เจ็บระบมลงกับที่นอนอย่างอ่อนแรง นี่เธอทะลุมิติมาอยู่ในโลกคู่ขนานจริงๆหรอ มันคงไม่ใช่ความฝันสินะ

เป็นแบบนี้ไปได้ยังไง เห้อ~~~~~ เย่หย่าซีพลิกตะแคงและหลับลงไปในที่สุด

ท่ามกลางความมืดในห้วงเหวลึก สายลมพัดเอื่อยเย่หย่าซีรู้สึกหนาวสะท้านจนต้องโอบกอดร่างของตัวเอง ทันใดนั้นในความมืดสลัวก็ปรากฎเงาของหญิงสาวในชุดแต่งงานสีแดงค่อยๆเปิดผ้าคลุมหน้าออก

เผยให้เห็นหญิงสาวใบหน้าเรียวเล็กโอบล้อมด้วยไรผม คิ้วคมชัดดวงตาหงส์กลมโตแต่เศร้าหมองโอบล้อมด้วยขนตาที่หนางอนเป็นแพ

จมูกเรียวเล็กของนางโด่งคมเป็นสันริมฝีปาดอิ่มฉ่ำวาวกระจับดูแล้วช่างยั่วยวนและมีเสน่ห์เป็นอย่างมาก

หญิงสาวคนนี้คงไม่ใช่เซียนสาวลงมาพาดวงวิญญาณของเธอกลับไปใช่ไหม ดีเลย เธอจะได้กลับบ้านเสียที

"ท่าน..ข้าฝากท่านสานต่อความปรารถนาของข้าด้วย ชีวิตนี้ของข้าสั้นนักได้แต่รบกวนท่านใช้ชีวิตต่อจากข้าให้ดีดี~~"

"ห๊ะ?...ไม่ใช่ว่าเธอต้องมาเอาร่างคืนแล้วฉันต้องกลับร่างของฉันหรอ?"

หญิงสาวส่ายหน้า ใบหน้าหวานดูเศร้าหมอ "ชาตินี้ชีวิตของข้าอาภัพนัก..."

"___"

"แล้วจะยังไงฉันต้องติดอยู่ที่นี่ตลอดชีวิตหรอ? "

"เป็นโชคชะตาของท่าน หากมีโอกาสกลับแคว้นหนานรบกวนท่านกราบลาเสด็จแม่ของข้าด้วย~~ข้าต้องไปแล้ว ฝากท่านช่วยข้าสานฝันอย่าให้สองแคว้นต้องทำสงครามกันอีกเลย"

กล่าวจบร่างของหญิงสาวผู้นั้นก็ค่อยๆจางหายไป "ดะ เดี๋ยว เดี๋ยวสิ เฮ้!"

เย่หย่าซีสะดุ้งเฮือก ร่างบางผุดลุกขึ้นนั่งเม็ดเหงื่อผุดขึ้นมาตามไรผมเธอ หญิงสาวขยับร่างกาย เธอรู้สึกปวดเอว และระบมไปทั้งตัว ไม่ต้องพูดถึงรอยที่มีอยู่ตั้งแต่คอลงไป

เห้อ!อีตาอ๋องบ้านั่นน่าตายนักร่างบางค่อย ๆ พยุงตัวเองให้ลุกขึ้นนั่งมองดูสภาพแวดล้อมของห้องที่นางต้องอาศัยอยู่

หากไม่นับสภาพห้องที่เละไม่เป็นท่าแล้ว ห้องนี้ก็ดูกว้างขวางโอ่อ่า ประดับไปด้วยเครื่องโถลายคราม แฝงกลิ่นอายโบราณเอาไว้ด้วยเครื่องหอมที่ลอยผ่านจมูกของเธอ

“พระชายาเพคะหม่อมฉันนางกำนัลจากวังหลวงเพคะ”

ที่หน้าประตูนางกำนัลอาวุโสเอ่ยบอกก่อนที่จะผลักประตูเข้ามา ทําให้เย่หย่าซีมองอย่างไม่ค่อยจะพอใจนัก นี่ถ้าโผล่มาตอนที่เธอไม่ใส่อะไรจะทำยังไงล่ะนี่

“ถวายพระพรพระชายาเพคะ หม่อมฉันมาเพื่อตรวจสอบบางอย่างขออนุญาตนะเพคะ”

ผู้เป็นหัวหน้านางกำนัลอาวุโสเอ่ยก่อนจะพยักหน้าให้นางกำลังอีกคนเดินไปหยิบผ้าขาวที่เตียงพลางพยักหน้าส่งสัญญาณทำความเคารพเย่หย่าซีแล้วรีบออกไป

"องค์หญิง...เอ่อพระชายาเพคะ" ชิงชิงสาวใช้ตัวน้อยที่ติดตามขบวนขององค์หญิงมาจากแคว้นหนานรีบเดินเข้ามาในห้องหลังจากได้รับอนุญาตจากนางกำนัลหลวงแล้ว

หลังจากเดินเข้ามาเมื่อเห็นสภาพห้องแล้วชิงชิงก็ชะงัก สองขาของนางรีบเดินเข้ามาตรงหน้าของเย่หย่าซี เย่หย่าซีขมวดคิ้วฉับพลันในสมองของนางก็ผุดชื่อหนึ่งขึ้นมา 

"ชิงชิงข้าอยากอาบน้ำ"

ที่หน้าประตูก็มีมามาวัยห้าสิบกว่าปีเดินนำสาวใช้หกคนเข้ามา พวกนางถวายบังคมพร้อมกันจากนั้นหญิงสูงวัยก็กล่าวขึ้น "หม่อมฉันได้รับคำสั่งจากวังหลวงให้นำสาวใช้มารับใช้ข้างกายของพระชายาเพคะ หม่อมฉันแม่นมหลิวเป็นข้าหลวงของท่านอ๋องเพคะ"

พูดจบนางก็ยกมือสั่งให้สาวใช้ที่เหลือทำงาน ไม่นานเย่หย่าซีก็ได้พาร่างอันบอบช้ำแช่ในน้ำอุ่นอย่างสบายใจเสียที

อีกฝั่งของเมืองหลวงภายในเรือนฝั่งตะวันตกของจวนเสนาบดีหวัง

เพล้ง!

เพล้ง!เสียงข้าวของเครื่องใช้ ชุดน้ำชา แจกันแตกกระจายจากการขว้างปาเพื่อระบายโทสะของเจ้าของเรือนหลังดังกล่าวหลังจากได้ยินข่าวจากสาวใช้ข้างกายรายงาน

"ท่านอ๋องเข้าหอกับนางได้อย่างไรกัน เหตุใดพระองค์ถึงได้ร่วมหอกับองค์หญิงของแคว้นศัตรูแล้วข้าเล่า ข้าที่เติบโตมากับพระองค์อยู่ข้างกายพระองค์เฝ้ารอพระองค์เหตุใดถึงได้ไร้เยื่อใยกับข้าเช่นนี้ ทรยศความรักที่ข้ามีต่อพระองค์เช่นนี้ ข้าไม่ยอม ข้าไม่ยอมกรี๊ดๆ"

เพล้ง!

"ท่านอ๋องทรงไม่สนใจความรู้สึกของข้าได้อย่างไรกัน?" หวังลี่อินบุตรสาวคนรองของเสนาบดีหวังบ่นพึมพำ

"คุณหนูเจ้าคะอาจไม่ใช่ท่านอ๋องก็ได้เจ้าค่ะ อาจจะเป็นเพราะนางยั่วยวนท่านอ๋องก็เป้นได้เจ้าค่ะ คุณหนูใจเย็นๆนะเจ้าคะ" อาเหม่ยสาวใช้ส่วนตัวของนางกล่าวขึ้นเบาๆ

หวังลี่อินได้ยินเช่นนั้นนางก้หยุดมองมายังสาวใช้ข้างกายแล้วเดินไปนั่งลงที่เก้าอี้ดวงตาโตหรี่ลง "เจ้าให้คนไปสืบมาเวลานี้ท่านอ๋องอยู่ที่ใดข้าจะไปพบพระองค์"

ค่ายทหารนอกเมือง

ที่ห้องตำราของค่ายร่างสูงศักดิ์ในชุดสีดำปักลวดลายเมฆเมฆาด้วยดิ้นทองคำยืนอย่างสงบนิ่งอยู่ข้างหน้าต่าง ดวงตาดำลึกคู่นั้นทอดมองออกไปอย่างเลื่อนลอย 

ในยามนี้เขาควรที่จะพาพระชายาเข้าไปยกน้ำชาในวังแต่เขาทำเช่นนั้นไม่ได้หรอกเพราะการสมรสครั้งนี้เขาไม่ได้เต็มใจ และยิ่งสตรีที่เขาสมรสด้วยเป็นองค์หญิงของแคว้นศัตรูด้วยแล้วเขายิ่งไม่เต็มใจ

เพียงแค่เขาไม่สามารถปฏิเสธราชโองการของฮองไทเฮาได้เพราะเขาไม่ได้อยากจะเป็นโอรสที่อกตัญญู ที่ผ่านมาฝ่าบาทพยายามที่จะออกพระราชโองการบุตรสาวของเหล่าขุนนางให้สมรสกับเขามาก็ไม่น้อยแต่ทุกครั้งเขาก็ยังสามารถผ่อนปรนกับพระองค์ได้แต่ครั้งนี้ เขาไม่สามารถทำอะไรได้เลยทำได้เพียงระบายโทสะออกไปบนตัวของนาง

หลังจากที่ครุ่นคิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นพลันใบหน้าเล็กๆที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาของใครสักคนก็ปรากฎขึ้นมา ร่างบางที่อยู่ใต้ร่างของเขาพยายามดิ้นรนต่อต้าน เสียงแว่วหวานของนางเต็มไปด้วยความเจ็บปวด 

มู่หรงเทียนหยูกัดฟันสิ่งที่เขากระทำกับนางเมื่อคืน ความผิดชอบชั่วดีในใจของเขากำลังโต้แย้งกัน 

หยูเอ๋อการที่แม่ให้นางสมรสกับเจ้าย่อมมีเหตุผล..

เหตุผลของเสด็จแม่ลูกคงไม่สามารถรับได้..

หยูเอ๋อ เจ้าเป็นโอรสของแม่ ฝ่าบาทเป็นเช่นไร เจ้าเป็นเช่นไรไม่มีผู้ใดเข้าใจมากกว่าแม่แล้ว นางเป็นธิดาของฮ่องเต้และฮองเฮาแคว้นหนานนั่นคือความจริงใจที่แคว้นหนานมีต่อพวกเรา นั่นคือเหตุผลหลัก แม่เองก็ไม่คิดว่าฮองเฮาแคว้นหนานจะยินยอมให้ฮ่องเต้แคว้นหนานนำธิดาที่พวกเขาโปรดปรานรักใคร่มาเป็นหมากในการโจมตีแคว้นของเราหรอก

แต่หากว่าพวกเขาใช้นางมาเป็นหมากสืบข่าวคราวของแคว้นเหย่าฮั่นของเพวกเราเช่นนั้นก็ให้นางอยู่ในกำมือของเจ้าไม่ดีกว่าหรือ?หากให้นางมาอยู่วังหลังลูกจะสบายใจหรือ?

เหตุผลของเสด็จแม่ของเขานั้นทำให้เขาไม่สามารถโต้แย้งอะไรได้เลย ร่างสูงหมุนกายกลับมาใบหน้าหล่อเหลาราวเทพเซียนของเขาเย็นชาและมืดครึ้ม ริมฝีปากบางขบเม้มเข้าหากันแน่น "ลู่หยาง"

น้ำเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างเยือกเย็น ที่หน้าประตูองครักษ์หนุ่มร่างกายโปร่งก็ถือกระบี่เดินเข้ามา "พะย่ะค่ะท่านอ๋อง"

"สั่งลู่หลิงและลู่หลางให้คอยติดตามองค์หญิงแคว้นหนานเอาไว้อย่างใกล้ชิด หากพบความผิดปกติใดก็มารายงานทันที"

"พะย่ะค่ะ" ลู่หยางโค้งคำนับ ลู่หยางกำลังจะก้าวออกไปน้ำเสียงเยือกเย็นก้ดังขึ้นมาอีกว่า "เตรียมม้าให้ข้าด้วย"

ลู่หยางทำปากพะงาบเขาไม่พูดอะไรรีบเดินออกไปทำตามคำสั่งในทันที ท่านอ๋องจะกลับจวนหรือจะไปที่ไหน พระองค์ยังมีที่จะต้องให้ไปอีกหรือ?