ตอนที่ 3 ปลดปล่อย NC

สายลมหนาวพัดผ่านในค่ำคืนที่เงียบสงบนี่เป็นคืนที่สี่ที่นางทะลุห้วงเวลาข้ามมาอยู่ในอีกภพหนึ่งซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ไม่มีในประวัติศาสตร์ให้เห็นเย่หย่าซีนั่งอยู่บนชิงช้าด้านหน้าเรือนของนางภายใต้แสงจันทร์และแสงสว่างจากไฟทำให้เห็นใบหน้าเล็กขาวนวลโอบล้อมด้วยเส้นผมสีดำที่พลิ้วไหวยามชิงช้าแกว่งไกว

"พระชายาเพคะอากาศข้างนอกเย็นมากแล้วพระชายากลับเข้าเรือนดีหรือไม่เพคะ"ชิงชิงทนเห็นนายของตนเศร้าโศกเช่นนี้ท่ามกลางลมหนาวต่อไปไม่ได้จึงเอ่ยปาก

เย่หย่าซีถอนหายใจ ร่างบางลุกขึ้นเดินเข้าไปในเรือนอย่างเงียบๆ ทันทีที่เดินเข้ามาในห้องเธอก็หันไปบอกชิงชิง" นี่ก็ไม่เช้าแล้วเจ้าก็ไปพักผ่อนเถอะเดี๋ยวข้าก็จะเข้านอนแล้ว"

ชิงชิงรับคำจากนั้นนางก็ออกไปพร้อมกับปิดประตู เย่หย่าซีเดินเข้ามาข้างในปลดเสื้อคลุมออกยังไม่ทันได้ก้าวขาขึ้นเตียงที่หน้าต่างก็มีคนชุดดำพุ่งเข้ามา

เย่หย่าซีเบี่ยงตัวหลบด้วยสัญชาตญาณแต่ชายชุดดำเหมือนจะรู้ทิศทางของนางมือแกร่งคว้าท่อนแขนของนางเหวี่ยงนางขึ้นไปบนเตียง ความเร็วและพลังที่มากมายของคนชุดดำทำให้เย่หย่าซีที่ถูกโยนไปบนเตียงไม่ทันระวังศรีษะก็กระแทกเข้ากับไม้ขอบเตียงจนเธอมึนงง

มู่หรงเทียนหยูดึงรั้งเสื้อผ้าของตนทิ้งแล้วกระโจนขึ้นเตียงดึงขาของนางลากร่างบางเข้ามาในอ้อมกอด เย่หย่าซีที่ยังไม่ทันได้สติดีก็ถูกแรงกระแทกจากอกแกร่งของเขาปะทะเข้าที่ใบหน้าเล็กๆของนางจนมึนเบลอ

นางเงยหน้าขึ้นไปมองก็พบใบหน้าที่เย็นชาดวงตาที่มืดครึ้มของมู่หรงเทียนหยู เย่หย่าซีผวาเล็กน้อยกลิ่นสุราคละคลุ้งเข้ามาในจมูกนางขมวดคิ้ว "ท่าน ท่านอ๋องท่านเมาและ....."

ไม่รอให้นางพูดจบริมฝีปากบางเย็นเยียบก็โฉบลงมาที่ริมฝีปากของนาง มือหนากระชากเสื้อผ้าของนางหลุดรุ่ยเย่หย่าซีแทบจะไม่เหลืออะไรมาปกปิดร่างกายที่ขาวผ่องของนางแล้ว

หญิงสาวที่พยายามดิ้นรนหลบหนีเขาในคราแรกยามนี้ถูกเขาจูบดูดวิญญาณอย่างดุดันก็ทำให้ร่างของนางอ่อนระทวยไร้แรงผลักดันเขาออก 

สามวันสามคืนที่เขานอนไม่หลับ แม้เพียงข่มตาลงภาพอันเย้ายวนของหญิงสาวภายใต้ร่างของเขาก็ผุดขึ้นมาเสียงครวญครางหวานแว่วตามหลอกหลอนจนเขาไม่สามารถทำอะไรได้เลย ความอดทนอดกลั้นที่เขาบ่มเพาะมาตลอดยี่สิบปีก็ขาดผึ่งลงเมื่อรองแม่ทัพเสิ่นพูดขึ้นท่ามกลางวงสนทนาว่า "ท่านอ๋องแต่งงานใหม่เหตุใดไม่อยู่เข้าหอกับพระชายาเล่ายังจะมาหลับนอนอะไรที่ค่ายอีก"

"สมรสก็สมรสไปแล้ว องค์หญิงแคว้นหนานก็เป็นพระชายาของท่านแล้ว...."แม่ทัพน้อยไป๋กล่าวเสริม

"ดังนั้นก็ทำในสิ่งที่ควรทำเสีย ท่านอ๋องมานั่งดื่มสุราอยู่ที่นี่ก็ไม่สามารถแก้ปัญหาอะไรได้.." รองแม่ทัพเสิ่นก็พูดขึ้นอีก

คืนนี้เขาหวังเพียงจะร่ำสุราให้มึนเมาแล้วนอนหลับสักคืนให้ดีดี แต่ใครจะคิดในตอนที่เขาคิดว่าจะกลับค่ายทหารเพื่อพักผ่อนสองเท้าก็พาเขามายังจวนอ๋องของตนเองเสียแล้ว

เขายืนมองนางในความมืดตามดูนางที่อยู่ดีมีสุขในขณะที่เขากลับตกอยู่ในความกรุ่นโกรธ ความหงุดหงิดกับการที่ต้องสมรสกับนางเพียงลำพัง

เพียงแค่คิดว่านางเป็นองค์หญิงแคว้นหนานเป็นธิดาของแคว้นศัตรูที่สังหารเสด็จพ่อของเขา ความคับแค้นใจก็วิ่งพล่าน

ร่างสง่างามในเงามืดถึงได้พุ่งทะยานเข้ามาในห้องนางทางหน้าต่าง 

"มะ ไม่ ~~ อื้อ~~" เย่หย่าซีพยายามตั้งสติ นางไม่อยากเสียท่าให้เขาเป็นครั้งที่สองแล้ว คราวที่แล้วทำเอานางแทบลุกไม่ขึ้น เย่หย่าซีพยายามผลักดันเขาอีกครั้งครานี้สองมือเล็กของนางถูกเขารวบขึ้นไปด้านบน

มู่หรงเทียนหยูจ้องมองเต้างามที่ชูชันตรงหน้าเวลานี้เต้างามขยับขึ้นลงตามแรงหอบหายใจของนาง

มือหนาเอื้อมมาบีบเคล้นแล้วก้มลงงับสองเต้าของนางสลับกับดูดดึง

การบังคับจูบของเขานั้นรุกร้าวเอาแต่ใจตนเองสุดๆ ไม่สนใจว่าร่างบางจะต่อต้านมากเพียงใด

เย่หย่าซีเองก็พยายามแสดงท่าทางปฏิเสธการร่วมสัมพันธ์สวาทอย่างหนักหน่วง...

เขาดูดดึงเต้างามของนางจนก่อเกิดเสียงดัง จ๊วบ! มู่หรงเทียนหยูที่เต็มไปด้วยความปรารถนาอันแรงกล้าและความคับแค้นใจถูกขับออกมาทางการกระทำด้วยพิษสุราที่เป็นแรงผลักดัน

เย่หย่าซีสั่นสะท้าน ต่อให้ชายคนนี้เป็นสามีที่ถูกต้องของนางก็ตามแต่การกระทำนี้ของเขามันช่างเอาแต่ใจและป่าเถื่อนสิ้นดี

"ทะท่านอ๋อง ปล่อยหม่อมฉันนะเพคะ อ๊ะ!"

"ทำไมแคว้นหนานของเจ้าไม่เคยสั่งสอนหรือว่าสมรสออกมาต้องเชื่อฟังสามี.."

"เกี่ยวอะไรกับการสอนสั่งด้วยเล่า ตัวท่านเองที่กระทำการป่าเถื่อนเช่นนี้ท่านจะบอกว่าแคว้นของท่านก็สั่งสอนมาเช่นนี้อย่างนั้นหรือ?" เย่หย่าซีที่หอบหายใจโต้เถียงออกมา

"แน่นอนว่าแคว้นของข้าไม่เคยสั่งสอนเช่นนี้ ข้าเองก็รู้ว่าควรรักหยกถนอมบุปผา แต่สำหรับบุตรสาวของศัตรูสำหรับข้าคือข้อยกเว้นทั้งสิ้น!" เพียงพูดจบร่างกายใหญ่ก็คว้าตัวของเย่หย่าซีลงไปที่เตียงก่อนจับขาทั้งสองแยกจากกันและจัดการมังกรตัวใหญ่ที่บวมเป่งเข้าไปอย่างรวดเร็ว

ไม่มีการเล้าโลมไม่มีความอ่อนโยนมีเพียงการแสดงถึงความป่าเถื่อนเย่หย่าซีที่รอคอยความเจ็บปวดเช่นคราแรกนางก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ในตอนที่เขายัดเยียดแท่งมังกรใหญ่ของเขาเข้ามานางรู้สึกเจ็บแต่ไม่มาก ที่เหลือมันคือความจุกแน่นเสียวสยิว

แต่การกระทำที่รุนแรงของเขาทำให้นางรู้สึกเจ็บปวดหัวใจทรมานร่างกายและรู้สึกต่ำต้อยในศักดิ์ศรีเป็นอย่างมากถูกกระทําไม่ต่างอะไรกับสัตว์ป่าที่หื่นกระหายอยากจะผสมพันธ์อย่างบ้าคลั่ง

ชายผู้นี้ช่างโหดร้ายป่าเถื่อนมากจริงๆเขาไม่มีความอบอุ่นไม่มีความทะนุถนอมไม่มีความอ่อนโยนดั่งที่สามีภรรยาควรกระทำเลยสักนิด นี่เขาเกลียดคนแคว้นหนานมากขนาดนี้เลยหรือ?

เย่หย่าซีรู้สึกปวดหนึบแสบร้อนตรงช่องรักแต่ก็ยังมีความเสียวซ่านปะปนมาอยู่ "อื้อ~~" เสียงเล็กหวานครางออกมาเมื่อถูกเขากระแทกกระทั้นแท่งมังกรใหญ่เข้าไปจนสุด

จนนางรู้สึกร้อนวูบวาบจุกแน่นจนเกิดแรงบีบรัดในช่องรักนั้นของนาง แรงตอดรัดถูกส่งมาถึงมังกรตัวใหญ่ที่ขยับเข้าออกอย่างรุนแรง เมื่อรับรู้ถึงแรงตอดรัดจากร่างบาง

เขาก็รู้แล้วว่านางกำลังจะถึงจุดสูงสุดและเขาเองก็แทบจะทนไม่ไหวจึงเร่งขยับตัวเข้าออกที่ถ้ำงามสีแดงสดของนางอย่างรุนแรง

"ตับ..ตับ..ตับ!!!

"อื้ม~~~ฮื้อ~~อ๊ะ!!!" เสียงเล็กหวานครวญครางมือเล็กกำผ้าปูแน่นนางรู้สึกเสียวซ่านปนความเจ็บหน่วงลมหายใจของนางติดขัด

ยิ่งเมื่อเขาขยับเอวสอบเข้าออกอย่างรุนแรงและเร็วถี่ ยิ่งทำให้นางรู้สึกจวนใจจะขาด

"อ๊าส์~~~" ในที่สุดร่างบางก็ทนไม่ไหวเกร็งกระตุกปลดปล่อยออกมา

มู่หรงเทียนหยูปวดหนึบเมื่อช่องรักของนางตอดรัดแท่งมังกรของเขาแน่นเขาขยับเอวสอบเข้าออกอย่างรุนแรงและถี่รัวปลดปล่อยความอัดอั้นทั้งมวลลงไปในร่างของนาง

"อ่าาาส์!!"ร่างหนาส่งเสียงครางต่ำปลดปล่อยน้ำขุ่นข้นออกมาในถ้ำรักของนางเมื่ออารมณ์ทุกอย่างปะทุขึ้น 

ไม่รอให้นางได้หยุดหายใจเขาก็จับร่างเล็กคว่ำหน้าลงกดมือของนางเอาไว้แล้วเสียบแทงแท่งมังกรใหญ่เข้าไปอีกครั้งในคราเดียว

ปึก!

"อ๊าส์ เจ็บ! อ้ะ~~"

..