ตอนที่ 9 เจ้าว่าเจ้าเสแสร้งเก่งไหม?

พ่อบ้านจวนโหวยังไม่ทันได้เข้ามารายงานด้วยซ้ำร่างหนาก็เดินเข้ามาพร้อมกับความเย็นเยือกแล้ว ฮูหยินใหญ่จิ้งโหวและทุกคนในห้องโถงต่างก็รีบลุกขึ้นทำความเคารพ "ถวายบังคมหมิงอ๋อง"

เย่หย่าซีเองก็ยอบกายทำความเคารพเขาด้วยเช่นกัน มู่หรงเทียนหยูเดินผ่านทุกคนเข้ามายังกลางโถงหยุดอยู่ตรงหน้าของเย่หย่าซี เขาหันไปพูดกับฮูหยินจิ้งโหวว่า "ฮูหยินใหญ่จิ้งโหวอย่ามากพิธีเลย พอดีผ่านมาเลยแวะมารับพระชายาที่นี่"

น้ำเสียงราบเรียบของเขาดังขึ้น เย่หย่าซีปรายตาขึ้นมองเขาแวบหนึ่ง ฮูหยินใหญ่จิ้งโหวนั้นค่อนข้างผ่านโลกเรื่องในจวนมามากจึงมองความอึมครึมของทั้งสองคนออก 

อีกอย่างพระชายาหมิงก็เป็นองค์หญิงแคว้นหนานที่ถูกตราหน้าว่าเป็นบุตรสาวของศัตรูที่แคว้นเหย่าฮั่นแค้นเคืองแต่เรื่องนี้ยังไม่ได้รับการแก้ไขใดๆทุกอย่างเป็นเพียงการบอกเล่าขององครักษ์เพียงคนเดียวที่รอดชีวิตกลับมาดังนั้นตลอดเวลาที่แคว้นหนานพยายามอธิบายทุกคนก็ควรรับฟัง

แต่ทั้งหมดก็เป็นเรื่องของในวังและความคิดของคนที่ไม่สามารถเข้าไปห้ามปรามได้ ฮูหยินใหญ่จวนจิ้งโหวยกยิ้ม "ท่านอ๋องมาตามพระชายาด้วยพระองค์เองเช่นนี้จวนจิ้งโหวต้องขออภัยจริงๆที่รั้งพระชายาไว้นนานขอท่านอ๋องอย่าถือสาเพคะ"

"อื้ม.." หลังจากพูดคุยกับฮูหยินจิ้งโหวเสร็จใบหน้าเย็นชาก็หันมาทางเย่หย่าซีเขาเอ่ยเสียงเรียบ

"หากไม่มีอะไรแล้วเช่นนั้นก็กลับเถอะ" มู่หรงเทียนหยูพูดจบร่างสูงก็หมุนกายเดินออกไปเย่หย่าซีรีบก้าวเท้าตามเขาออกไปด้วยเช่นกัน โดยมีเสียงของคนจวนโหวน้อมส่งหมิงอ๋อง กับพระชายาหยูหมิงตามหลัง

เมื่อออกมาด้านนอกจวนจิ้งโหวร่างสูงของมู่หรงเทียนหยูก็หยุดลงจากนั้นก็หันกลับมา เย่หย่าซีที่เดินตามหลังมาติดๆก็ชนเข้ากับอกแกร่งของเขาจนเธอรู้สึกเวียนหัวเซถลาถอยหลังไปสองก้าว

มู่หรงเทียนหยูยื่นมือออกไปรั้งแขนของนางตามสัญชาตญาณเมื่อเห็นว่าร่างบางยืนมั่นคงแล้วเขาก็ปล่อยมืออย่างไม่แยแส "ขออภัยเพคะ เป็นท่านอ๋องที่หยุดกระทันหันทำให้หม่อมฉันเดินชนโดยไม่ตั้งใจ"

มู่หรงเทียนหยูขมวดคิ้วเขาไม่พูดอะไรขายาวก็ก้าวขึ้นรถม้าเข้าไปข้างใน ลู่หยางมองดูพระชายาด้วยความเห็นใจเล็กน้อยจากนั้นก็ส่งสายตาให้เหวินจิ่นเชิญพระชายาขึ้นรถม้าไป

"พระชายาขึ้นรถม้าเถิดเพคะ" เหวินจิ่นไม่รอช้านางเดินเข้ามาประคองเย่หย่าซีขึ้นรถม้าจากนั้นนางก็นั่งลงข้างคนควบคุมม้าที่หน้าประตู ภายในรถม้าร่างสูงของมู่หรงเทียนหยูนั่งพิงรถม้าดวงตาที่เคยเย็นชาก็หลับลงไม่ได้มองนาง

เย่หย่าซีนั่งลงอีกด้านห่างจากเขาราวหนึ่งช่วงแขนนางลอบมองดูชายหนุ่มผู้เย็นชาตลอดเวลาในตอนที่หลับกลับดูหล่อเหลาสุขุม

ใบหน้าหล่อเหลาน่าหลงใหลขนาดนี้ไม่แปลกใจเลยที่หญิงสาวผู้นั้นจะไม่ยอมวางมือ

"มองพอหรือยัง?" ทันใดนั้นเองเสียงเย็นเยือกของเขาก็ดังขึ้น เย่หย่าซีสะดุ้งเล็กน้อยจากนั้นนางก็ไม่มองเขาอีก

ดวงตาเรียวของเขาหรี่มองมายังนางที่นั่งเข้ามุมอย่างรู้ความ เย่หย่าซีไม่สนใจเขาอีก แอบมองคนอื่นอย่างเคลิบเคลิ้มแล้วถูกเขาจับได้ใครจะสู้หน้าเขาได้อีกหล่ะ ยิ่งคนผู้นั้นไม่ได้เป็นมิตรกับเราแล้วด้วย ไม่สิต้องเรียกว่ารังเกียจเรามากด้วยถึงจะถูก ยิ่งเมื่อนึกถึงสิ่งที่เขาทำกับตนแล้วภายในใจก็รู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมา

นางมองออกไปนอกช่องหน้าต่างสองข้างทางที่เวลานี้เริ่มมีแสงจากไฟสลัวแล้ว ภายในรถม้าตกอยู่ในความเงียบทั้งสองไม่มีการพูดคุยกันจนกระทั่งรถม้าค่อยๆชลอและหยุดลง

"ท่านอ๋องถึงจวนแล้วพะย่ะค่ะ" ลู่หยางพูดขึ้น 

ดวงตาดำขลับของมู่หรงเทียนหยูก็ค่อยๆลืมขึ้นร่างสูงใหญ่ของเขาก้าวออกจากรถม้าและเดินเข้าจวนโดยไม่ได้รั้งรอนาง

เย่หย่าซีกระโดดลงรถม้า เหวินจิ่นชะงักไปครู่หนึ่งจากนั้นนางก็ก้มหน้าลง เย่หย่าซีเดินเข้าไปในจวนแล้วตรงไปยังเรือนของตน

ทันทีที่ชิงชิงเห็นเจ้านายของตนกลับมานางก็รีบวิ่งออกมาต้อนรับพูดขึ้นอย่างห่วงใยว่า "พระชายาท่านกลับมาเสียที เหนื่อยหรือไม่เจ้าคะชิงชิงเตรียมน้ำอุ่นให้ท่านเจ้าค่ะ"

"อืม ข้าหิวมากนี่ก็ดึกแล้วสำรับยกเข้ามาในนี้เถอะ" 

"ได้เจ้าค่ะบ่าวจะออกไปเตรียมเดี๋ยวนี้ พระชายาอาบน้ำรอเลยนะเจ้าคะ"

เย่หย่าซีทุบแขนตัวเองเบาๆเดินไปด้านหลังฉาก ไม่นานเย่หย่าซีก็ได้หอบร่างอันหนักอึ้งลงไปแช่ในน้ำอุ่นด้วยความรู้สึกผ่อนคลาย 

"ที่แท้การขจัดความขุ่นมัวที่ดีที่สุดก็เพียงแค่การได้หลับตาในน้ำอุ่นๆสินะ คิดถึงอ่างอาบน้ำที่บ้านจัง...เห้อ.."

หญิงสาวบ่นพึมพำ นางนอนหลับตาในถังน้ำไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหนที่ด้านข้างก็มีคนยื่นมือมาสัมผัสน้ำในถัง 

ทันทีที่เขาแตะมือลงไปในน้ำใบหน้าหล่อเหลาก็มีความมืดครึ้มขึ้น น้ำเสียงเย็นเยือกของเขาดังขึ้นมาบนศรีษะของนาง "อากาศเย็นนอนแช่น้ำเย็นอยากป่วยตายหรือ?"

ในตอนที่ได้ยินเสียงของเขาดังเข้ามาในหู เย่หย่าซีขมวดคิ้วนางถอนหายใจพลางขบคิดว่า นี่คนหรือปีศาจกันแน่ชายคนนี้ขนาดหลับยังตามมาหลอกหลอนในฝัน.....แต่เดี๋ยวก่อนนะ

เย่หย่าซีลืมตาขึ้นแล้วหันขวับขึ้นไปมอง ก็พบชายหนุ่มรูปงามในชุดสีขาวราวกับหลุดออกมาจากภาพวาดยืนทำหน้าไม่พอใจอยู่ข้างสระในตอนที่เห็นสายตามองลงมาของเขาเย่หย่าซีก็กรีดร้องออกมา

"อ๊าาา ท่านอ๋องท่านเข้ามาได้ยังไง?" นางเอ่ยถามพลางยกมือขึ้นกอดอกตัวเองเอาไว้ท่าทางของนางระมัดระวังเขาเป็นอย่างมาก

มู่หรงเทียนหยูรู้สึกไม่สบอารมณ์คิ้วหล่อเหลาของเขายกสูงริมฝีปากบางยิ้มเยาะ "จวนนี้เป็นของข้า จะไปไหนมาไหนก็ได้ทั้งนั้นจะปิดไปทำไมมากกว่านั้นข้าก็เคยเห็นมาแล้ว" 

เย่หย่าซีกัดริมฝีปาก ตวัดน้ำในถังขึ้นไปใส่เขาด้วยความไม่พอใจ "ท่านไม่เห็นหรอกเพราะตอนนั้นมันมืด" ขนาดนางจะมองหน้าเขาชัดๆยังมองเห็นไม่ชัดเลยเขาเอาอะไรมาพูดว่าเห็นร่างกายของนางมาทั้งหมด

"อย่างนั้นหรือ? " เขากล่าวพลางก้าวขามาชิดขอบสระอาบน้ำของนางเย่หย่าซีสะดุ้งกำลังจะถอยหลังหนีมือหนาก็คว้าร่างเปล่าเปลือยของนางขึ้นมาอย่างง่ายดาย

"อ๊าก...ท่านอ๋องท่านจะทำอะไรปล่อยหม่อมฉันนะ!" เย่หย่าซีถูกเขาดึงกระชากขึ้นมาทั้งอย่างนั้น ร่างขาวโพลนเปียกโชกไปด้วยน้ำปะทะเข้ากับร่างแกร่งที่รุ่มร้อนของเขา

เย่หย่าซีปกป้องร่างกายของตนเองเพื่อไม่ให้เขามองด้วยการโผเข้าไปในอ้อมกอดนั้นแล้วยกมือเล็กๆขึ้นไปปิดตาของเขาเอาไว้

"ท่านห้ามมองนะ!" ร่างเล็กเบียดเข้ามาในอ้อมกอดความหอมอ่อนๆสะอาดจากร่างกายของนางก็ปะทะเข้ามาในจมูกของเขา

มือแกร่งโอบกอดนางเอาไว้แน่นเขากระซิบเสียงแหบพร่า "ไม่ให้ข้ามอง ด้วยการเบียดร่างเข้ามาบดบังตัวเองในร่างของข้า พระชายาเจ้าว่าเจ้าเสแสร้งเก่งหรือไม่?"

เย่หย่าซีที่ได้ยินเช่นนั้นร่างเล็กที่ดิ้นขลุกขลักอยู่ก็หยุดชะงักแล้วแหงนหน้าขึ้นมองเขาด้วยความไม่พอใจ

เพียงนางต้องการขยับปากเล็กๆโต้แย้ง ริมฝีปากบางเย็นเยียบของเขาก็โฉบลงมาครอบครองริมฝีปากเล็กๆที่ยั่วยวนนั้นของนาง

ตลอดยี่สิบสองปีมู่หรงเทียนหยูคิดว่าตนเองควบคุมอารมณ์ของตนเองได้ดีเยี่ยมเสมอมา สตรีมากมายที่เสนอตัวหรือแม้แต่ต้องการแต่งเข้ามาเป็นพระชายาเขาต่างก็มีความรู้สึกรังเกียจ

กลิ่นน้ำอบกลิ่นเครื่องแป้งประทินโฉมที่หนาเตอะนั่นทำให้เขาหงุดหงิดไม่ชอบใจ แต่หลังจากที่เขาได้สัมผัสนาง คนที่เขาปฏิเสธตลอดเวลาและตั้งใจรังเกียจนางตั้งแต่ยังไม่พบหน้า

กลับทำให้เขาหลงใหล ถวิลหานางทุกค่ำคืนหลอกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าก็แค่หลงการร่วมรักกับนางสตรีใดก็เหมือนกันมิใช่หรือแต่เพียงแค่สตรีเข้าใกล้เขากลับรังเกียจพวกนางเหล่านั้น

วันนี้เขาเองก็ตั้งใจพิสูจน์ความรู้สึกของตนจึงไม่ปฏิเสธการเข้าหาของหวังลี่อินที่รู้จักกันมาเนิ่นนาน แต่เพียงแค่นางยืนข้างกายเขา เพียงแค่ได้กลิ่นเครื่องแป้งประทินโฉม น้ำอบจากกายของนางเขาก็รู้สึกต่อต้านและเกิดความรังเกียจ

แต่หญิงสาวผู้นี้กลับมีเพียงกลิ่นกายที่หอมสะอาดเข้าใกล้แล้วสบายใจ ทำให้คนอยากอยู่ใกล้ๆเพื่อดอมดมตลอดเวลาแต่ติดตรงที่นางเป็นบุตรสาวของศัตรู เป็นสตรีต้องห้ามสำหรับเขามู่หรงเทียนหยู

ชายหนุ่มบดจูบริมฝีปากเล็กอย่างหิวกระหายลิ้นหนาสอดแทรกเข้าไปดูดกลืนความหอมหวานในปากของนางอย่างหลงใหล

เย่หย่าซีที่คราแรกก็ปฏิเสธและดิ้นรน ครั้นเมื่อถูกเขาจู่โจมและดูดกลืนเช่นนี้ร่างทั้งร่างก็อ่อนระทวยลง

..