ตอนที่ 8 ขอบพระทัยหมิงอ๋อง

"น่าตาย ใครหน้าไหนแส่หาเรื่อง" ลูกสมุนของหยวนตี้ห่าวที่โดนคนแปลกหน้าถีบกระเด็นลุกขึ้นหันมาตวาดเสียงดัง

"ใครไม่อยากมีชีวิตที่ไหนแส่มายุ่งเรื่องของข้าหยวนตี้ห่าว?" หยวนตี้ห่าวที่กุมจุดอ่อนของตัวเองเอาไว้อยู่ที่พื้นหันมาเอ่ยถามอย่างเกรี้ยวกราด

ลู่หยางเดินไปที่หยวนตี้ห่าว หยวนตี้ห่าวขมวดคิ้วมองชายหนุ่มร่างสูงสวมใส่ชุดรัดกุมสีดำใบหน้าเกลี้ยงเกลาคมเข้มดวงตาเย็นชาเขาก็รู้สึกว่าชายคนนี้ไม่ธรรมดา

ลู่หยวนจ้องมองไปที่หยวนตี้ห่าวด้วยสายตาเย็นชาแล้วชูป้ายคำสั่งใสหน้าของเขา หยวนตี้ห่าวจ้องมองไปที่ป้ายคำสั่งนั้นคนทั้งคนก็ผงะ บนป้ายหยกเนื้อดีสลักอักษรไว้เด่นชัดว่า "หยู"

ทันใดนั้นร่างทั้งร่างของเขาก็อ่อนยวบลง เขาทบทวนความจำเล็กน้อย พระชายา หญิงสาวหน้าตาสวยงามดั่งเซียนสาวผู้นี้เป็นพระชายาจริงๆหรือ? พระชายาหยู? หยู? องค์หญิงแคว้นหนาน?

ท่านอ๋องมู่หรงเทียนหยู? องค์หญิงแคว้นหนาน ความงดงามที่ไม่มีในแคว้นเหย่าฮั่น?

"อ่า พระชายาหมิงหรือ? ท่านอ๋องสามหมิงอ๋องหรือ?"

ลู่หยางแค่นเสียงหัวเราะเย็นชาอย่างดูถูก "อย่างน้อยหัวของเจ้าก็ยังไม่เลอะเลือน เจ้ารู้หรือไม่ว่าสตรีที่เจ้าเอ่ยปากเหยียดหยามทั้งสองนางนั้นคือผู้ใดบ้าง?"

หยวนตี้ห่าวมองไปยังหญิงสาวที่สวยสดงดงามด้วยอาการสั่นเทา เด็กสาวที่มีบาดแผลบนศรีษะก้าวเท้าออกมาอย่างโมโห "เรื่องนี้ไม่จบแค่ตรงนี้แน่จวนจิ้งโหวของข้าจะไปเอาความเจ้าถึงจวนเสนาบดีหยวนแน่นอน"

จิ้งโหว? ถังจิ้งโหว?ถังซิน?คุณหนูสามที่ชอบหนีเที่ยวหน่ะหรือ?

หยวนตี้ห่าวกลืนน้ำลาย เย่หย่าซีดึงถังซินให้มายืนข้างๆ เย่หย่าซีมองไปที่ลู่หยางนางไม่รู้จักเขา "คุณชายท่านนี้ขอบใจมากที่ท่านยื่นมือเข้าช่วย"

"___"

ลู่หยางก้าวถอยหลัง "พระชายา"

"พระชายา?"

ตึง!คนทั้งคนร่างทั้งร่างของหยวนตี้ห่าวล้มลงไปนอนแน่นิ่ง ลู่หยางมองออกถึงความขลาดกลัวในดวงตาของหยวนตี้ห่าวมุมปากของเขาก็เย้ยหยัน "เป็นพระชายาหมิงจริงๆ" 

ทันใดนั้นเองที่ด้านหลังของหยวนตี้ห่าวก็ปรากฎชายหนุ่มรูปลักษณ์หล่อเหลารูปร่างของเขาดูแข็งแรงสูงสง่า รอบกายมีกลิ่นอายสูงศักดิ์หยิ่งยโส ให้ความห่างเหินต่อผู้คน ผมสีดำดุจหมึกถูกรวบขึ้นม้วนตรึงกลางศรีษะสวมกวานสีทองสลักลวดลายมังกรเหินสี่เล็บครอบเอาไว้ นัยน์ตาใสกระจ่างที่ดูเย็นชาก้าวมาหยุดลงไม่ไกลจากผู้คน

ด้านข้างมีหญิงสาวนางหนึ่งที่มีใบหน้าสะสวยอ่อนหวาน แต่งตัวหรูหราเสื้อขนสีชมพูทั้งคู่ดูเหมาะสมกันยิ่งนัก แต่ชายผู้นี้เย่หย่าซีรู้สึกคุ้นหน้าเขามากดวงตาเย็นชาคู่นี้ของเขาก็ดูค้นเคยมากจริงๆแต่นางนึกไม่ออกว่าเขาเป็นใคร ยังไม่ทันได้คิดให้ละเอียดรอบคอบน้ำเสียงเย็นเยือกของเขาก็ดังขึ้น

"จับพวกมันไปโบยคนละสามสิบไม้แล้วโยนกลับจวนเสนาบดีหยวนหากเสนาบดีหยวนมีปัญหาให้มาพบข้าที่จวนอ๋อง"

"ท่านอ๋องไว้ชีวิตข้าน้อยด้วยท่านอ๋องอ๊าก..."

หลังจากองครักษ์มาลากหยวนตี้ห่าวและสมุนออกไปโบยท่ามกลางเสียงร้องโอดโอยเจ็บปวดของพวกเขาก็มีเสียงของผู้คนรอบข้างซุบซิบขึ้น 

"นั่นแม่นางหวังไม่ใช่หรือ?"

"ใช่นางมาอยู่กับหมิงอ๋องได้อย่างไร? แล้วนั่นพระชายาหมิงไม่ใช่หรือ?"

"ใช่นั่นพระชายาหมิง คุณชายหยวนโดนเข้าเสียบ้างสามสิบไม้ยังน้อยไป"

หมิงอ๋อง? หรือว่าเขาจะเป็น...เย่หย่าซีพลันนึกขึ้นได้และความทรงจำในคืนแรกที่นางโผล่มาที่นี่โดนเข้าขืนใจดวงตาคู่นี้ก็จดจ้องนางอย่างเกลียดชัง และในกลางดึกหลายคืนก่อนก็เป็นเขาที่บังคับขืนใจนางมอบความเกลียดชังในใจของเขาทั้งหมดลงมาที่นาง มู่หรงเทียนหยู สามีของนาง

"พระชายา" หวังลี่อินทำความเคารพเย่หย่าซีอย่างอ่อนหวาน เย่หย่าซีราวมีก้อนแข็งๆมาจุกที่คอ นางเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยยิ้มเย็น "ไม่กล้า เชิญแม่นางตามสบาย"

คำพูดนี้ของนางทำให้หวังลี่อินหยุดชะงัก นั่นไม่ใช่หมายถึงไม่กล้ารับการคารวะจากคุณหนูหวังผู้สูงส่งและเป็นหญิงสาวที่ผู้คนกล่าวว่านางไปแย่งหมิงอ๋องมาจากนางหรอกหรือ

หวังลี่อินกัดริมฝีปากล่างมองไปยังมู่หรงเทียนหยูที่กำลังมองเย่หย่าซีอย่างเย็นชาอยู่ หลังจากได้ยินน้ำเสียงที่เหน็บแนมของนางมู่หรงเทียนหยูก็ตวัดดวงตาขึ้นไปมองหญิงสาวตรงหน้า เมื่อหลายวันก่อนและครั้งก่อนเขาไม่เคยมองหน้านางเลยสักครั้ง ในยามนี้นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้มองหน้าหญิงสาวที่ขึ้นชื่อว่าเป็นพระชายาของตนอย่างชัดเจน

เมื่อเขาหันไปมองหญิงสาวใบหน้าขาวผ่องผิวเนียนเปล่งปลั่งไร้เครื่องประทินโฉมราวผิวเด็กดูสง่าและงดงามบริสุทธิ์ราวเทพเซียนก็สะท้อนเข้ามามู่หรงเทียนหยูจ้องมองเย่หย่าซีอยู่ครู่ใหญ่ภายในใจก็อดยอมรับไม่ได้ว่านางนั้นงดงามเกินหญิงงามทั่วไปในเมืองหลวงหรือแม้แต่แคว้นเหย่าฮั่นก็คงจะไม่มีใครมีความงดงามเหมือนนาง

หญิงงามทุกคนล้วนงดงามเหมือนๆกันแต่หญิงงามนางนี้แตกต่างออกไปดูสบายใจ สบายตาแต่ขัดกันเล็กน้อยกับวาจาประชดประชันนั้นของนาง

เย่หย่าซีถูกมองจนอึดอัดนางเชิดหน้าไปทางอื่นไม่มองหน้าชายหนุ่ม เมื่อเห็นเขาไม่รับสั่งอะไรนางหันไปหาเด็กสาวด้านหลังจับมือของนางเอาไว้ "เรื่องในวันนี้ขอบพระทัยหมิงอ๋องที่ให้ความช่วยเหลือ หม่อมฉันยังมีเรื่องต้องจัดการขอตัวลาเพคะ"

กล่าวจบร่างบางก็หมุนกายดึงเด็กสาวหมายจะจากไป มู่หรงเทียนหยูหรี่ตาลงกำลังจะดึงรั้งนางเอาไว้หวังลี่อินที่เห็นเขาจ้องมององค์หญิงแคว้นหนานอย่างชื่นชมภายในใจก็เจ็บปวดและกล่าวกับเขาอย่างผู้ใจกว้างว่า "องค์หญิงแคว้นหนานผู้นี้ช่าง...อินเอ๋อขออภัยเพคะคือ.."

หวังลี่อินกล่าวพลางทำท่าทางลำบากใจ มู่หรงเทียนหยูขมวดคิ้วมองตามร่างเล็กๆนั้นไปด้วยดวงตามืดครึ้ม แล้วพูดกับลู่หยางว่า "ตามไป"

ลู่หยางคำนับแล้วรีบตามเย่หย่าซีออกไปทางด้านหวังลี่อินยืนกัดริมฝีปากอยู่ด้านข้างของมู่หรงเทียนหยู นางกำลังคิดว่าจะทำอย่างไรถึงจะได้ตามเขาไปยังวังอ๋องได้ มู่หรงเทียนหยูหันมามองนาง

"คุณหนูหวังกลับจวนก่อนเถิดเปิ่นหวางยังมีเรื่องต้องจัดการ" เขากล่าวน้ำเสียงราบเรียบ

หวังลี่อินตวัดดวงตาขึ้นมองเขาอย่างอ่อนช้อยและมีเสน่ห์ นางยิ้มหวานอย่างว่าง่าย "เช่นนั้นวันข้างหน้าหากอินเอ๋ออยากไปเยี่ยมท่านอ๋องที่จวนอ๋องไม่ทราบว่าจะได้หรือไม่เพคะ" กล่าวจบนางก้มหน้าลงอย่างเขินอาย

มู่หรงเทียนหยูพยักหน้า "ได้.." เพราะถึงอย่างไรก็รู้จักนางมานานเขาจึงตอบรับอย่างไม่คิดอะไร เมื่อได้ยินเขาอนุญาตเช่นนั้นหวังลี่อินก็เบิกตากว้างเก็บความตื่นเต้นดีใจเอาไว้ไม่มิด 

"ขอบพระทัยท่านอ๋องเช่นนั้นอินเอ๋อทูลลาเพคะ" หญิงสาวเดินจากไปพร้อมกับสาวใช้ข้างกาย ทันทีที่ขึ้นไปบนรถม้าหวังลี่อินก็กรีดร้องในลำคออย่างตื่นเต้นดีใจ

"เจ้าเห็นหรือไม่แม้ว่าท่านอ๋องจะแต่งองค์หญิงอะไรนั่นเข้าจวนไปแล้วก็ยังให้ความสำคัญกับข้าเช่นเดิม เป็นอย่างนี้แล้วข้าจะต้องกลับไปบอกท่านแม่ให้ท่านแม่อนุญาตให้ข้าไปที่จวนอ๋องบ่อยๆ"

"คุณหนูเจ้าคะ ต่อให้พระชายานั่นจะเป็นถึงองค์หญิงแต่คนที่อยู่ในพระทัยท่านอ๋องก็คือคุณหนูของบ่าวคราวหน้าไม่แน่ว่าท่านอ๋องอาจจะเลือกคุณหนูเข้าจวนเป็นชายารองก็เป็นได้นะเจ้าคะ ถึงตอนนั้นตำแหน่งพระชายาก็อยู่ไม่ไกลแล้วนะเจ้าคะ"

หวังลี่อินหัวเราะเขินอาย "พูดจาอะไรน่าเกลียด รอก่อนเถอะข้าจะทวงท่านอ๋องของข้ากลับคืนมา"

จวนตระกูลถัง

เย่หย่าซีเดินลงจากรถม้าโดยมีเด็กสาวยืนแอบอยู่ด้านหลัง ลู่หยางเดินไปเคาะประตูจวนครู่หนึ่งทหารยามเฝ้าประตูก็เปิดประตูออก ทันทีที่เห็นลู่หยางยามเฝ้าประตูก็โค้งตัวแล้วเข้าไปในจวนไม่นาน ที่หน้าประตูใหญ่ก็มีหญิงวัยกลางคนแต่งตัวหรูหราใบหน้างดงามตามวัยก็เดินออกมาตามมาด้วยสาวใช้และคนในจวนจำนวนหนึ่ง

ลู่หยางทำความเคารพ แล้วพูดขึ้นว่า "ฮูหยินใหญ่จิ้งโหวพระชายาหมิงพาคุณหนูถังมาส่งขอรับ"

ทันทีที่เขาพูดจบทุกคนก็หันตามสายตาของลู่หยางไปยังหญิงสาวที่แต่งกายเรียบๆไม่หรูหราทว่าใบหน้างดงามไม่เหมือนใครที่ยืนห่างออกไป แสงแดดในยามเย็นสอดส่องปะทะลงมากระทบหญิงสาวทำให้ผิวที่ขาวผ่องของนางส่องสว่างใบหน้างามดูสวยสง่าน่าหลงใหลราวเซียนสาวลงมาจุติ

"ท่านแม่..." เสียงของเด็กสาวดังขึ้นมาท่ามกลางความสงบนิ่งของทุกคน ทำให้ฮูหยินใหญ่จิ้งโหวได้สติแล้วเดินออกมายอบกาย "ถวายบังคมพระชายาหมิงเพคะ ลำบากพระชายาแล้ว"

เย่หย่าซีเดินเข้ามาประคองฮูหยินใหญ่ถังด้วยตนเอง หญิงสาวยิ้มหวานก่อนจะหันไปมองถังเซินแล้วพูดกับฮูหยินใหญ่ถังว่า "ฮูหยินใหญ่จิ้งโหวเป็นข้าที่ทำให้คุณหนูถังลำบากแล้ววันนี้มาขอรับโทษด้วยตนเอง"

ฮูหยินใหญ่ถังได้ฟังเช่นนั้นก็เงยหน้าหันไปมองหน้าลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของตนอย่างถี่ถ้วนแล้วนางก็ผงะไป

"เรื่องนี้เป็นอุบัติเหตุท่านแม่ไม่ใช่ความผิดพระชายาหมิงเลยเจ้าค่ะ" หญิงสาวกล่าวออกมาด้วยใบหน้าจริงจัง ฮูหยินใหญ่ถอนหายใจ "ไม่เป็นอันใดมากก็ดีแล้วพระชายาหมิงเชิญด้านในก่อนเถิดเพคะ"

เย่หย่าซีครุ่นคิดครู่หนึ่ง แต่ถังเซินกลับยื่นมือมาดึงนาง"ท่านพี่พระชายาเชิญด้านในก่อนเถิดเจ้าค่ะ ท่านยังไม่ได้ดื่มน้ำชาเลยวันนี้ก็ถูกรบกวนเสียก่อน ท่านแม่ข้ามีเรื่องจะเล่าให้ท่านแม่ฟังเยอะแยะเลยนะเจ้าคะ...."

เย่หย่าซีถูกถังเซินดึงเข้าไปข้างในจวน ลู่หยางและเหวินจิ่นก็เดินตามเข้าไปลู่หยางนั้นเพียงยืนอยู่ด้านนอก เหวินจิ่นเดินตามเย่หย่าซีเข้าไปที่ห้องโถงของจวนจิ้งโหว 

ฮูหยินใหญ่จิ้งโหวเห็นบุตรสาวของตนชื่นชอบพระชายาหมิงนางเองก็พลอยชื่นชอบไปด้วย ขณะนั้นเองถังเซินก็ลุกขึ้นทำท่าที่เย่หย่าซีเตะเป้ากางเกงของหยวนตี้ห่าวให้ฮูหยินใหญ่ดูทุกคนในห้องโถงใหญ่ต่างก็หัวเราะเสียงดัง

"พระชายาดูเรียบร้อยอ่อนโยนขนาดนั้นถังเซินเจ้าพูดเกินไปหรือไม่?" ฮูหยินใหญ่ถังจิ้งโหวเอ่ยถาม

ถังเซินรีบปฏิเสธ "ไม่เลยเจ้าค่ะท่านแม่ จริงสิวันข้างหน้าข้าจะไม่หนีเที่ยวแล้วท่านแม่ข้าขอไปหาพี่สาวพระชายาที่จวนหมิงอ๋องได้หรือไม่เจ้าคะ?"

ฮูหยินใหญ่จิ้งโหวปรายตาไปมองเย่หย่าซีครู่หนึ่ง "เรื่องนี้นั้น..."

"ได้สิ เจ้าไปบ่อยๆข้าก็ต้อนรับบ่อยๆ" เย่หย่าซีพูด ถังเซินดีใจมาก

"เช่นนั้นข้าจะไม่เกรงใจแล้ว" ถังเซินพูดขึ้น เวลานั้นเองที่ด้านนอกประตูก็มีร่างสง่างามของมู่หรงเทียนหยูเดินเข้ามา

....