Masuk"หึ ถ้าบอกไปก็ไม่สนุกน่ะสิ แต่ถ้าอยากให้บอก ก็ต้องมีเซ็กส์กับฉันนะ"
"ในหัวของคุณท่าน คิดแต่เรื่องเซ็กส์อย่างเดียวเหรอครับ ถ้าคุณท่านอยากทำ ก็ไปทำกับคู่นอนของคุณท่านเถอะครับ ในเมื่อคุณท่านก็มีคู่นอน อย่ามายุ่งเกี่ยวกับผมเลย"
เป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกรำคาญคนอื่น เพราะในหัวของคุณท่านคิดแต่เรื่องบนเตียงก็เท่านั้น ถ้าคุณท่านอยากทำขนาดนี้ ทำไมไม่ไปนอนกับคู่นอนกันล่ะ ในเมื่อคุณท่านมีเด็กเลี้ยงตั้งมากมาย ถ้าอยากทำมากขนาดนั้นจะมาเสียเวลากับผมทำไม เพราะตัวผมไม่ได้อยากมีอะไรกับคุณท่านเลยด้วยซ้ำ หรือเพราะว่าสนุกที่ผมไม่ยอมมีเซ็กส์ด้วย
"ก็เพราะคู่นอนของฉัน ไม่ได้สนุกเหมือนนายไงล่ะ แล้วอีกอย่าง อย่าหวังว่าฉันจะเลิกยุ่งกับนาย ตราบใดที่ยังไม่ได้นาย"
"คุณท่านไม่รู้สึกอึดอัดใจบ้างหรือครับ ไม่ใช่สิละอายใจมากกว่า'
"ทำไมฉันจะต้องละอายใจ และฉันก็ไม่ได้รู้สึกอึดอัดใจกับนาย มีแต่นายเท่านั้นแหละที่อึดอัดคนเดียว"
"ผมอึดอัดกับคุณท่าน เพราะคุณท่านเป็นแบบนี้ไงครับ ผมขอล่ะเลิกคิดกับผมแบบนี้ได้ไหม ผมอยากทำงานอย่างสบายใจ"
เอาตามจริงผมรู้สึกไม่สบายใจเป็นอย่างมาก ยิ่งผมกับคุณท่านได้พูดคุยกัน มันก็ดูเหมือนจะไม่ได้มีอะไรดีเลย เพราะตัวคุณท่านไม่ยอมที่จะเลิกคิดกับผมในแบบอื่น และคุณท่านดูอยากจะเอาชนะผมมาก ส่วนผมก็แอบรู้สึกกลัว ว่าคุณท่านมีแผนอะไร ที่คิดว่าคนอย่างผมจะต้องยอม แต่คุณท่านก็รู้จุดอ่อนของผม เพราะคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตผมก็คือยายสุข ผมมียายเพียงคนเดียวในชีวิตนี้ เป็นครอบครัวคนสุดท้ายของผมแล้วและผมจะต้องอดทนกับการทำงานที่นี่ เพราะมันได้เงินดี
"ขอโทษด้วยละกัน พอดีฉันอยากได้อะไร ฉันก็ต้องได้ เรื่องความรู้สึกของนายฉันไม่ได้สนใจ ก็ตราบใดที่นายไม่ยอมฉัน นายก็จะไม่สบายใจแบบนี้นี่แหละ"
"ยังไงผมก็ไม่ยอมมีอะไรกับคุณท่านแน่ และอย่ามายุ่งกับคุณยายของผม คุณท่านโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว คงจะไม่เล่นเป็นเด็กนะครับ"
"ทำไมฉันต้องทำตามที่นายบอกด้วยล่ะ อย่ามาเรียกร้องโดยที่ไม่มีอะไรมาให้ฉันสักอย่าง"
"เฮ้อ ผมไม่พูดกับคุณท่านแล้ว ถึงพูดไปคุณท่านก็ไม่ยอมอยู่ดี งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ"
ใบแก้วถอนหายใจด้วยความเหนื่อยใจกับคุณท่าน ที่ดื้อรั้นและไม่ยอมเลิกคิดกับสิ่งที่ไม่ควรจะทำ รวมถึงคำพูดของคุณท่านทุกอย่าง คุณท่านคงโตมาแบบพ่อแม่เอาแต่ตามใจ จนไม่ได้สนใจความรู้สึกของอีกฝ่าย ว่าเขาจะรู้สึกยังไง คุณท่านรู้สึกพอใจอย่างเดียว ขอแค่ได้สิ่งที่คุณท่านอยากได้ก็พอแล้ว
"หึ จะรีบไปไหน"
นัยน์ตาเฉียบคมและแสนเจ้าเล่ห์นั้นมองไปที่ใบแก้วที่มีสีหน้าที่เหนื่อยใจกับเขา แล้วยังถอนหายใจใส่เขาอีก ยิ่งทำให้ร่างสูงพอใจเป็นอย่างมาก เพราะชอบและรู้สึกดีที่ใบแก้วรู้สึกอึดอัดใจและไม่พอใจเขา
"ผมจะลงไปช่วยงานพี่สมพรครับ แล้วก็ต้องเตรียมอาหารมื้อเย็นให้คุณท่านอีก"
"ช่วยงานอะไรล่ะ นายมีหน้าที่ทำอาหารและเสิร์ฟอาหารให้กับฉันตอนที่ฉันอยู่บนห้อง และอีกอย่างก็ยังไม่ถึงเย็น จะรีบเตรียมของไปทำไม"
"ผมอยากช่วยงานพี่สมพรครับ แล้วผมก็อยากเตรียมวัตถุดิบเอาไว้ทำอาหารมื้อเย็นให้คุณท่าน"
"ฉันรู้นะ ว่านายอยากจะรีบออกจากห้อง เพราะไม่อยากอยู่กับฉันนาน"
ไม่ใช่ว่าร่างสูงไม่รู้ ว่าใบแก้วรู้สึกอึดอัดมากแค่ไหน จนร่างสูงคิดว่าใบแก้วไม่อยากจะหายใจร่วมกับเขาเลยด้วยซ้ำ แม้กระทั่งตอนนี้ก็ยังหันหลังเพราะไม่อยากที่จะมองใบหน้าของเขา แต่รู้หรือไม่ยิ่งใบแก้วหลีกเลี่ยงเขามากเท่าไหร่ มันก็ทำให้ร่างสูงรู้สึกสนุกจนใจเต้นกระสับกระส่ายไม่หยุด
"คุณท่านก็รู้นี่ครับ ว่าผมไม่ได้อยากอยู่กับคุณท่าน"
"มานวดไหล่ให้ฉันหน่อยสิ ฉันรู้สึกปวดมากเลย"
ร่างสูงเอ่ยน้ำเสียงแสนเจ้าเล่ห์ และยังจ้องมองไปที่แผ่นหลังบางที่เล็กกว่าคู่นอนของเขาตั้งหลายคน ทุกส่วนในร่างกายของใบแก้วดูเรียวเล็กและงดงามสมกับวัย ไล่มองลงมาจนถึงเอวคอด ลงไปจนถึงบั้นท้ายที่น่าสัมผัส ทำเอาใบแก้วรู้สึกขนลุกและเสียวสันหลังเพราะถูกสายตาของคนด้านหลังตนนั้น มองมาที่เขาด้วยสายตาที่คุกคาม
"ผมนวดไม่เป็นครับ คุณท่านให้คนอื่นมานวดให้เถอะครับ"
"แต่ฉันสั่ง นายควรจะทำตามที่ฉันสั่งสิใบแก้ว"
"ผมไม่ได้มีหน้าที่นวดให้กับคุณท่าน"
"นายคงไม่อยากให้ฉันแตะต้องยายของนายใช่ไหม"
"!!!"
ใบแก้วถึงกับรีบหันมามองคุณท่านทันที เมื่อคุณท่านเอ่ยถึงยายของตน พอหันมามองเท่านั้นคุณท่านก็ยังมองมาด้วยสายตาที่เล้าโลมและดูปรารถนาที่อยากจะครอบครองตน ไหนจะริมฝีปากที่ฉีกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์อีกด้วย ในตอนนี้ทำเอาใบแก้วรู้สึกอึดอัดมากกว่าเดิมที่คุณท่านไม่ยอมปล่อยให้ใบแก้วออกไปจากห้อง พอปฏิเสธก็อ้างยายของตน
"มานวดให้ฉันสิ ฉันรู้นะว่านายห่วงยาย"
"อึก ทำไมต้องข่มขู่กันด้วยครับ"
"ก็นายไม่เชื่อฟังฉัน ถึงต้องใจร้ายกับนายไง"
"ผมจะนวดให้คุณท่าน แต่อย่ามายุ่งกับยายของผมนะครับ"
"หึ ได้สิ ในเมื่อนายยอมมานวดให้ฉัน"
คุณท่านหัวเราะออกมาในลำคอด้วยความสนุก ที่ใบแก้วนั้นยอมนวดไหล่ให้กับตน เมื่อคุณท่านบอกว่าจะไม่ยุ่งกับยายของตน ใบแก้วก็เดินเข้าไปหาคุณท่านที่ก็ยังคงจ้องมองมาที่ใบแก้วตลอดเวลา ก่อนที่ร่างบางสวยจะยืนอยู่ข้าง ๆ คุณท่าน
"...."
"นวดสิ จะก้มหน้าอีกนานไหม"
คุณท่านหันมามองใบแก้วที่ก้มหน้าลงมองที่พื้น และเอ่ยน้ำเสียงที่แสนสนุก จนใบแก้วรู้สึกหงุดหงิดกับคุณท่านที่ดูจะชอบใจที่เห็นตนรู้สึกอึดอัดและไม่พอใจ ก่อนที่มือเรียวเล็กนั้นจะแตะสัมผัสที่ไหล่กว้างทั้งสองข้างของคุณท่านอยากเบามือ ก่อนจะกดบีบเบา ๆ อย่างช้า ๆ ก่อนจะเพิ่มแรงกดที่ไหล่เรื่อย ๆ แต่ว่าไหล่ของคุณท่านทั้งแข็งและกล้ามเนื้อก็แน่นมากจนมือเล็กเจ็บ
"อึก"
"แรงนิดเดียวแค่นี้ ฉันไม่รู้สึกอะไรเลยนะ บีบให้แรงกว่านี้สิใบแก้ว"
"แก้วบีบแรงได้แค่นี้ครับ"
"แก้วงั้นเหรอ แทนแบบนี้กับฉันก็ดีนะ"
เมื่อคุณท่านได้เอ่ยแบบนั้น ก็ทำเอาไปแก้วสะดุ้งทันที เพราะเผลอลืมตัวเอ่ยแทนตัวเองว่าแก้ว ทำเอาร่างสูงถึงกับกระตุกยิ้มอย่างชอบใจ เพราะมันเหมือนกับว่าใบแก้วและตนนั้นสนิทกัน
"ไม่เอาดีกว่าครับ ผมลืมตัว"
"ทำไมล่ะ ออกจะน่ารักดี"
"ผมไม่อยากใช้กับคุณท่านไงครับ"
"แต่กับคนอื่นทำไมถึงใช้ได้ล่ะ นายคงจะใช้พูดบ่อยเลยสินะ กับไอ้คนที่ชื่อเก่งกล้า"
"ใช่ครับ ก็ผมสนิทกับพี่เก่งกล้า"
อย่าหวังเลยว่าผมจะเอ่ยเรียกตัวเองแบบนี้ ผมจะพูดกับคนที่ผมสนิทเท่านั้น เพราะพี่เก่งกล้าเป็นคนที่ดีกว่าคุณท่านมากๆ คนอย่างคุณท่านที่ไม่รู้จักละอายใจ ผมไม่จำเป็นจะต้องทำตัวสนิทด้วย
"นายชอบมันเหรอ"
"ใช่สิครับ ผมชอบพี่เก่งกล้า เพราะพี่เก่งกล้าเป็นคนที่ดีและให้คำปรึกษากับผมได้"
"ชอบแบบไหนล่ะ แบบคนรักหรือพี่ชาย"
ผมไม่ได้คิดเกินเลยอะไรกับพี่เก่งกล้า ผมเคารพรักเหมือนพี่เก่งกล้าเป็นพี่ชายคนหนึ่ง และอีกอย่างผมก็ยังไม่อยากมีความรัก ผมอยากสนใจทำงานเก็บเงินมากกว่า แต่ทำไมคุณท่านถึงเอ่ยน้ำเสียงเรียบนิ่งใส่ผม เหมือนกับไม่พอใจอะไรผม
"ทำไมคุณท่านต้องถามแบบนี้ ผมก็ต้องชอบแบบพี่ชายสิครับ"
"ก็ดี แล้วอีกอย่างทำไมถึงไม่ชอบฉันล่ะ ทั้งที่ฉันก็ให้ทุกอย่างกับนายได้นะใบแก้ว มากกว่าคนที่ชื่อเก่งกล้าเลยด้วยซ้ำ"
"ผมไม่ได้เป็นคนเห็นแก่เงินและสิ่งของครับ ผมไม่ต้องการอะไรจากคุณท่าน และผมก็ไม่ชอบคุณท่าน"
"หึ ๆ ก็ทำตัวแบบนี้ไง มันถึงน่าสนใจ"
ผมเริ่มสับสนกับอารมณ์ของคุณท่าน เมื่อผมเอ่ยถึงพี่เก่งกล้าคุณท่านก็มีน้ำเสียงที่เรียบนิ่งและไม่สบอารมณ์ แต่พอผมพูดว่าผมชอบพี่เก่งกล้าแบบพี่ชาย คุณท่านก็เอ่ยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์อีกครั้ง และดูจะพอใจที่ผมคิดกับพี่เก่งกล้าในฐานะพี่ชาย
"พอหรือยังครับ ผมปวดมือไปหมดแล้ว"
"ยังนวดไม่เท่าไหร่เลย ก็ยอมแพ้ไปแล้วเหรอใบแก้ว"
"แล้วคุณท่านรู้สึกถึงแรงบีบของผมไหมครับ"
"ไม่รู้สึกเลยสักนิด นี่นายเพิ่มแรงบีบแล้วเหรอ"
"ผมเพิ่มจนสุดแรงแล้วครับ ผมเลยบอกคุณท่านไงว่าให้หาคนที่นวดเป็นมาเถอะครับ เพราะผมนวดไม่ถูกใจคุณท่าน
ใครมันจะบีบได้ลง กล้ามเนื้อคุณท่านแน่นขนาดนี้ ทำเอาผมรู้สึกเจ็บมือไปหมดแล้ว แถมไหล่คุณท่านก็กว้างมากด้วย มือของผมเล็กแค่นิดเดียวเอง แน่นอนว่าต้องนวดไม่ถูกใจคุณท่าน
"ไหนขอดูมือหน่อยสิ"
"จะดูมือผมทำไม"
"ส่งมือมาให้ฉัน"
"เฮ้อ ก็ได้ครับ"
ผมถอนหายใจด้วยความเหนื่อยใจ ถ้าไม่ยอมก็คงจะดื้อรั้นอยู่ดี ผมยื่นมือไปให้คุณท่านด้วยความรู้สึกไม่เต็มใจ ก่อนที่คุณท่านจะสัมผัสมือของผม นั่นทำให้ผมรู้สึกตกใจเมื่อได้เห็นฝ่ามือใหญ่ของคุณท่าน ที่ใหญ่กว่าผมตั้งสองเท่า มือของผมเล็กนิดเดียวเอง ก่อนที่ฝ่ามือใหญ่ที่ร้อนระอุนั้นจะกอบกุมที่มือเล็กของผมที่เย็นเฉียบเพราะรู้สึกกลัวเล็กน้อย
"ทำไมมือเล็กแบบนี้ เล็กกว่ามือของฉันตั้งมาก"
"เป็นคุณท่านต่างหาก ที่ใหญ่กว่าผม"
"อย่างอื่นก็ใหญ่นะใบแก้ว สนใจที่จะเห็นไหม"
"ผมไม่สนใจหรอกครับ"
ใบแก้วรีบปฏิเสธทันที แม้ว่าจะไม่รู้ว่าสิ่งที่คุณท่านเอ่ยหมายถึงอะไร ไม่ว่าคุณท่านจะเอ่ยถึงอะไรใบแก้วก็จะไม่สนใจอยู่แล้ว มันทำให้คุณท่านถึงกับยิ้มอย่างชอบใจ กับความไร้เยื่อใยและไม่สนใจในตัวเขา มันยิ่งทำให้คุณท่านรู้สึกอยากจะกลั่นแกล้งใบแก้วให้มากกว่านี้
"ไม่ได้หรอกนะ นายต้องสนใจและเห็นมันสิ เพราะนายต้องนวดตรงนั้นให้ฉันด้วย"
"จะให้ผมนวดขาคุณท่านเหรอครับ"
"หึ คืนนี้ขึ้นมานวดให้ฉัน เดี๋ยวฉันจะบอกว่าให้นวดตรงไหน"
ริมฝีปากหนากระตุกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ เพราะในหัวมีแผนร้ายที่ใบแก้วต้องถึงกับตกใจอย่างแน่นอน ทำเอาร่างสูงรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาแล้วสิ อยากจะให้ตกกลางคืนเร็ว ๆ จะได้กลั่นแกล้งใบแก้วอย่างเต็มที่
"ผมนวดไม่ดีขนาดนี้ ถึงต่อให้ออกแรงแค่ไหนมันก็บีบไม่ถูกใจคุณท่านหรอกนะครับ ผมว่าให้คนอื่นมานวดให้เถอะครับ"
"ฉันจะเอานายแค่คนเดียวเท่านั้น และถ้าฉันเห็นคนอื่นขึ้นมา นายก็รู้ใช่ไหมว่าฉันจะทำยังไง"
"อึก ก็ได้ครับ แต่ก็อย่ามาว่าผมแล้วกัน ว่าผมนวดไม่ดี"
"ได้สิ หลังจากที่ฉันทานข้าวมื้อเย็นเสร็จ ก็ขึ้นห้องตามฉันมานะ"
"นวดข้างล่างไม่ได้เหรอครับ"
"ฉันไม่อยากให้ใครเห็น เพราะฉันไม่ได้ให้นายนวดแค่ขาอย่างเดียว แต่จะให้นวดตรงส่วนอื่นด้วย:)"
ตอน วันที่ลูกเกิดเมื่อถึงวันครบกำหนดคลอด ณ โรงพยาบาล 23:45 น. ห้องสูตินรีแพทย์หน้าห้องสูตินรีแพทย์นั้นมีร่างสูงใหญ่ที่สวมใส่ชุดนอนสีกลมกำลังเดินวนไปมาด้วยความกระวนกระวายใจไม่หยุด สีหน้าที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงภรรยาของเขาที่ครบกำหนดคลอดในวันนี้ ตอนที่กำลังจะนอนเสียงหวานก็ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด และน้ำคร่ำก็แตก และแน่นอนว่าร่างสูงก็ไม่รอช้ารีบพามาโรงพยาบาลทันที แต่ก็ต้องฟังเสียงร้องโอดโอยของภรรยาก่อนที่จะมาถึงโรงพยาบาล ก็ทำเอาหัวใจของร่างสูงถึงกลับรู้สึกปวดร้าวด้วยความเป็นห่วง มาถึงโรงพยาบาลแล้วมันก็ไม่ได้ทำให้ร่างสูงรู้สึกสบายใจเลย จนลูกน้องคนสนิทที่นั่งมองเจ้านายของเขาเดินวนไปมานั้น ถึงกับรู้สึกสงสารเจ้านายที่เดินไปมาไม่หยุดมา 2 ชั่วโมงแล้ว "นายครับ อย่าเป็นห่วงเลยครับ นายหญิงต้องคลอดคุณหนูน้อยปลอดภัยอย่างแน่นอนครับ" ชญานนท์พูดน้ำเสียงสุภาพบอกกับคนเป็นนายอย่างภูบดี เพื่อหวังว่าจะทำให้ภูบดีรู้สึกสบายใจได้บ้าง ที่ยังคงเป็นห่วงใบแก้วตลอดไม่หยุด"แต่ฉันก็เป็นห่วงอยู่ดี ทำไมหมอถึงไม่ให้ฉันเข้าไปด้วย"ภูบดีเอ่ยน้ำเสียงด้วยความกระวนกระวายใจ แม้ชญานนท์จะพูดออกมาแบบนั้น เพื่อที่จะหวังว่า
"คุณท่าน" น้ำเสียงหวานใสของใบแก้ว เอ่ยเรียกคุณท่านที่กำลังขับรถอยู่ จุดหมายปลายทางคือจะไปตลาด เพื่อไปซื้อของสดเอาไว้ทำอาหารให้กับใบแก้ว เมื่อคุณท่านได้ยินน้ำเสียงหวานที่นั่งอยู่ข้างๆ ตัวเอง ก็หันไปมองใบแก้วทันที"แก้วมีอะไรเหรอ เรียกพี่ทำไม หืม""คือว่าคุณท่านจะไปตลาดไหนเหรอครับ" "ทำไมถึงอยากรู้ล่ะ มีอะไรหรือเปล่า""เอ๊ะ! แก้วถามคุณท่านก่อนนะครับ ก็ต้องตอบแก้วก่อนมาสิ ไม่ใช่มาถามแก้ว"ใบแก้วเอ่ยน้ำเสียงไม่พอใจ เมื่อคุณท่านย้อนถาม ทั้งที่ยังไม่ตอบคำถามของเขาเลย จึงทำให้คุณแม่ตัวน้อยกอดอก และมีสีหน้าที่มุ่ยอันเป็นว่าไม่พอใจที่คุณท่านไม่ตอบ จนคุณท่านถึงกับต้องรีบเอ่ยปากขอโทษ และยิ้มกับท่าทางน่ารักของใบแก้ว"ขอโทษครับ พี่จะไปตลาดไก่ทอง แล้วทำไมถึงถามพี่ว่าจะไปตลาดไหน""ตลาดไก่ทองเหรอ!" น้ำเสียงหวานพูดชื่อตลาดออกมาด้วยความตื่นตกใจ แต่แฝงไปด้วยความดีใจเมื่อได้ยินชื่อตลาดนี้ "ใช่ครับ พี่จะไปตลาดไก่ทอง ปกติพี่ก็มาซื้อของที่นี่ แก้วดูตกใจนะ มีอะไรหรือเปล่า"คุณท่านถึงกับเอ่ยปากถามใบแก้วทันที เมื่อได้เห็นท่าทีของใบแก้วที่ดูตกใจและดูดีใจเป็นอย่างมากที่ได้ยินชื่อตลาดนี้ "ก็ตอนที่แก้วยังไม่มาท
6 เดือนผ่านไปนับตั้งแต่วันนั้นที่ได้หลับอยู่ใต้อ้อมกอดของคุณท่าน โดยมีเสียงที่แสนอบอุ่นและอ่อนโยนเต็มไปด้วยความรักของคุณท่านที่พูดออกมากระซิบที่ข้างหูของใบแก้วตลอด ก็ทำให้หัวใจดวงน้อยเริ่มจะหวั่นไหวและหลับตานอนที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่มากมาย แต่ที่เด่นชัดที่สุดก็คือความอบอุ่นของคุณท่านตั้งแต่วันนั้น ก็ผ่านมาหลายเดือนแล้วที่ใบแก้วได้รับการดูแลและเอาใจใส่จากคุณท่านมาโดยตลอด แม้ว่าจะรู้สึกไม่พอใจและไม่อยากจะเห็นหน้าคุณท่านอีก แต่หัวใจกลับดื้อรั้นมักจะหวั่นไหวกับความอ่อนโยนของคุณท่านมาโดยตลอด ชีวิตประจำวันเปลี่ยนไปทุกอย่าง ในทุกวันชีวิตของใบแก้วมีคุณท่านตลอดเวลา ทั้งยามหลับและยามตื่นก็จะเห็นคุณท่านเสมอจากคนที่ไม่เคยสนใจอะไรเลย แม้กระทั่งความรู้สึกของใบแก้ว กับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน คุณท่านทำอาหารให้ใบแก้วทานเอง แม้ว่าช่วงแรกจะทำได้แย่มาก จนกินไม่ได้เลยก็ตาม แต่คุณท่านก็ไม่หยุดความพยายามที่อยากจะดูแลใบแก้วให้เต็มที่ ทั้งซื้อวัตถุดิบเองและไปเรียนการทำอาหารด้วยความตั้งใจ ศึกษาค้นคว้ากับการดูแลคุณแม่ที่ตั้งครรภ์ และลูกในท้องเป็นอย่างดีแม้กระทั่งยามว่างคุณท่านก็จะสรรหาสิ่งที่จะทำให้ใบแก้วรู้
"หึ ๆ เป็นความลับ"เสี่ยมหิงค์ศรหัวเราะออกมาด้วยความสนุก และพูดว่าเป็นความลับ มันยิ่งทำให้องศารู้สึกสงสัย แต่ตัวองศาก็ไม่คิดจะถามอะไรอีก ถ้าหากเสี่ยมหิงค์ศรอยากให้รู้ ก็จะเป็นคนบอกเอง ก่อนที่ตัวของเสี่ยมหิงค์ศรจะก้าวเท้าเดินออกจากห้อง VIP ที่ตั้งใจมาดื่มกับเพื่อนๆ แต่ก็ไม่ได้ดื่ม และอีกนานกว่าที่พวกเขาสามคนจะมารวมตัวกัน"วันนี้มันช่างเป็นวันที่พิเศษ ที่ได้รู้จักคุณใบแก้ว และหลานตัวน้อยของกู มึงคิดเหมือนกูไหมโพแดง""ค..คิดเหมือนกันครับเสี่ย เป็นเรื่องที่น่ายินดีที่คุณภูบดีกำลังจะมีลูก โดยเฉพาะเสี่ยที่ดูจะชอบหลานมากเลยนะครับ"โพแดงเอ่ยน้ำเสียงติดขัด และรู้สึกกังวลเล็กน้อยเมื่อได้เห็นท่าทางของเสี่ยมหิงค์ศรที่ดูจะดีใจจนสติจะหลุด กับการที่ได้รับรู้ว่าใบแก้วท้อง โพแดงไม่เคยเห็นเสี่ยดีใจขนาดนี้มาก่อน และไม่รู้เลยว่ามันดีหรือไม่ดี เพราะส่วนมากเวลาเสี่ยอารมณ์ดี เท่ากับอันตราย "หึๆ แน่นอนสิ กูทั้งรักทั้งชอบหลาน เดี๋ยวมึงคอยดูนะ กูจะให้หลานติดกูคนเดียวเลย""เอ่อ แต่คุณภูบดีจะยอมเหรอครับเสี่ย ขนาดเสี่ยพูดว่าจะแย่งเมียแย่งลูก ก็ดูโมโหมากเลยนะครับ""หึๆ ไอ้ภูไม่ยอม แต่คุณใบแก้วยอมกูแน่ ดูจากแววตาข
"หึ ๆ เป็นความลับ"เสี่ยมหิงค์ศรหัวเราะออกมาด้วยความสนุก และพูดว่าเป็นความลับ มันยิ่งทำให้องศารู้สึกสงสัย แต่ตัวองศาก็ไม่คิดจะถามอะไรอีก ถ้าหากเสี่ยมหิงค์ศรอยากให้รู้ ก็จะเป็นคนบอกเอง ก่อนที่ตัวของเสี่ยมหิงค์ศรจะก้าวเท้าเดินออกจากห้อง VIP ที่ตั้งใจมาดื่มกับเพื่อนๆ แต่ก็ไม่ได้ดื่ม และอีกนานกว่าที่พวกเขาสามคนจะมารวมตัวกัน"วันนี้มันช่างเป็นวันที่พิเศษ ที่ได้รู้จักคุณใบแก้ว และหลานตัวน้อยของกู มึงคิดเหมือนกูไหมโพแดง""ค..คิดเหมือนกันครับเสี่ย เป็นเรื่องที่น่ายินดีที่คุณภูบดีกำลังจะมีลูก โดยเฉพาะเสี่ยที่ดูจะชอบหลานมากเลยนะครับ"โพแดงเอ่ยน้ำเสียงติดขัด และรู้สึกกังวลเล็กน้อยเมื่อได้เห็นท่าทางของเสี่ยมหิงค์ศรที่ดูจะดีใจจนสติจะหลุด กับการที่ได้รับรู้ว่าใบแก้วท้อง โพแดงไม่เคยเห็นเสี่ยดีใจขนาดนี้มาก่อน และไม่รู้เลยว่ามันดีหรือไม่ดี เพราะส่วนมากเวลาเสี่ยอารมณ์ดี เท่ากับอันตราย "หึๆ แน่นอนสิ กูทั้งรักทั้งชอบหลาน เดี๋ยวมึงคอยดูนะ กูจะให้หลานติดกูคนเดียวเลย""เอ่อ แต่คุณภูบดีจะยอมเหรอครับเสี่ย ขนาดเสี่ยพูดว่าจะแย่งเมียแย่งลูก ก็ดูโมโหมากเลยนะครับ""หึๆ ไอ้ภูไม่ยอม แต่คุณใบแก้วยอมกูแน่ ดูจากแววตาข
"ถ้าท่านชายไม่ปรับปรุง ผมจะแย่งเมียกับลูกท่านชายมาเป็นของผม คุณใบแก้วโคตรสวย ตัวก็เล็ก สเปกผมเลย" เสี่ยมหิงค์ศรพูดน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ และมองไปที่ร่างสูงที่ตอนนี้มีสีหน้าที่เรียบนิ่ง จนองศาที่ยืนมองไม่ห่างจากร่างสูงนั้น ถึงกับรีบจับร่างสูงเอาไว้ "ไอ้ภูบดี ใจเย็นๆ""อยากตายหรือไง กูไม่ได้เล่นกับมึงนะไอ้คามินทร์ ใบแก้วเป็นเมียกู แล้วก็ท้องลูกของกู" ร่างสูงเอ่ยน้ำเสียงเรียบนิ่งเต็มไปด้วยความโกรธและไม่พอใจกับคำพูดของเสี่ยมหิงค์ศรที่พูดออกมาเล่นๆ โดนร่างสูงกระชากคอเสื้อดึงเข้ามาอย่างแรงจนเสี่ยแอบรู้สึกตกใจ แต่ก็ยังคงยิ้มก่อนจะหัวเราะออกมา "หึ ๆ ผมหยอกเล่นท่านชาย""มึงอย่ามายั่วอารมณ์กูอย่างนี้อีก โดยเฉพาะใบแก้วและลูกกู ทั้งสองคนเป็นคนสำคัญในชีวิตกู มึงห้ามแตะต้อง""ครับๆ คนขี้หวงเมีย ผมไม่ยุ่งคนของท่านชายหรอกครับ มีแต่จะปกป้อง" ผมแค่หยอกเล่นเอง ท่านชายกับโกรธและจริงจังจนผมตกใจเลยนะ ดีนะที่ไม่ต่อย หมัดคงจะหนักน่าดู ครั้งล่าสุดที่โดนหมัดท่านชายก็ตอนมหาลัยปีหนึ่ง "มึงก็รู้ว่ากูรักใบแก้วมากแค่ไหน ตอนนี้ใบแก้วก็ท้องด้วย กูอยากจะดูแลเขา แต่เขาเกลียดขี้หน้ากู""จะทำยังไงได้ มึงต้องตามใจเมียก่อ







