ตอนที่ 17 นวดครั้งที่ 2

17.00 ห้องครัว

"เฮ้อ"

"ถอนหายใจ เป็นอะไรเหรอจ๊ะพี่แก้ว"

กล้วยหอมเอ่ยถามใบแก้วด้วยความใคร่สงสัย เมื่อเห็นใบแก้วถอนหายใจเหมือนกับเหนื่อยใจอะไรสักอย่าง สองมือของใบแก้วก็ทำอาหารมื้อเย็นให้กับคุณท่าน

"ไม่เป็นอะไร พี่แค่เหนื่อยเท่านั้น"

ผมพูดกับกล้วยหอมด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้มทันที เพราะผมไม่อยากให้กล้วยหอมต้องสงสัย หรือเป็นห่วงผม กว่าผมจะได้ออกมาจากห้องคุณท่านได้ ก็ปาไป 4 โมงแล้ว เพิ่งจะมาจัดเตรียมทำอาหารได้ก็ตอน 5 โมงนี่แหละ ไม่ได้ให้ผมนวดแล้ว แต่ให้ผมอยู่อย่างนั้นเป็นเพื่อนคุณท่าน จนผมรู้สึกอึดอัดและง่วงนอนมาก เพราะคุณท่านไม่ได้ให้ผมทำอะไรเลย แถมก็ยังมองมาที่ผมตลอดเวลา ไม่รู้ว่าได้ทำงานหรือเปล่า จนผมรู้สึกหงุดหงิด เพราะสายตาของคุณท่านมันไม่น่าไว้ใจ

"แน่นะจ๊ะพี่ แม่บอกหนูว่าพี่แก้วรู้สึกไม่ดี เพราะพี่ชมพู่"

"พี่ไม่เป็นอะไรแล้ว เรื่องพี่ชมพู่นั้นมันเป็นความเข้าใจผิด พี่ไม่เอาความถือสาอะไรกับพี่ชมพู่หรอก"

"พี่ชมพู่นิสัยไม่ดี พี่แก้วต้องหัดว่าพี่ชมพู่บ้างนะ ยิ่งพี่แก้วไม่พูดอะไร พี่ชมพู่ยิ่งได้ใจ หรือมาฟ้องหนูก็ได้ เดี๋ยวหนูจะจัดการให้เอง"

"ขอบใจนะกล้วยหอม แต่ว่าพี่ไม่อยากให้กล้วยหอมมาปวดหัวด้วย และพี่ก็ไม่อยากให้มันเป็นเรื่องใหญ่ อะไรที่พี่ยอมได้ก็ยอม"

ผมยิ้มและรู้สึกเอ็นดูกับกล้วยหอมที่ออกโรงจะปกป้องผม แต่ผมไม่ให้น้องทำแบบนั้นหรอก ผมจะให้เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ อย่างกล้วยหอมเข้ามายุ่งกับเรื่องแบบนี้ได้ยังไงกัน แถมพี่ชมพู่เองก็เป็นคนที่อารมณ์ร้อนด้วย กลัวว่าพี่ชมพู่จะพูดอะไรที่หยาบคาย ผมไม่อยากให้กล้วยหอมมาได้ยิน 

"ก็พี่แก้วเป็นคนดีแบบนี้ไง หนูถึงชอบพี่แก้ว"

"พี่ก็ชอบกล้วยหอมเหมือนกันนะ พี่ก็ชอบกล้วยหอมเป็นเด็กดีด้วย"

"พี่แก้วอย่ายิ้มบ่อยได้ไหม ยิ้มมาให้กล้วยแต่ละที หัวใจของกล้วยเต้นแรงไม่หยุดเลย กล้วยเขิน"

กล้วยหอมเอ่ยน้ำเสียงเขินอายและบิดตัวไปมาเพราะเขินกับรอยยิ้มหวานของใบแก้ว เขินที่คนสวยๆ และตัวเองก็ชอบด้วย มายิ้มหวานให้แบบนี้ มันก็รู้สึกใจเต้นไม่หยุด ทำเอาแก้วหัวเราะออกมาด้วยความเอ็นดูกล้วยหอม 

"ฮ่า ๆ จะเขินอะไรขนาดนั้นกล้วยหอม เดี๋ยวก็ตกเก้าอี้หรอกนะครับ"

"ก็กล้วยเขินคนสวยยิ้มหวานใส่ให้นี่นา"

เอาอีกแล้ว กล้วยหอมชมผมว่าสวยอีกแล้ว เอาจริงนะผมก็ยังไม่ชินสักที กับการที่มีคนมาพูดว่าผมสวย ทั้ง ๆ ที่ผมก็เป็นผู้ชาย แล้วผมก็ไม่ได้ชอบผู้ชาย ผมชอบผู้หญิง แล้วผมไม่อยากเจ็บตรงส่วนนั้นด้วย ผมไม่เคยคิดว่าจะเป็นรับนอนใต้ร่างให้ผู้ชายตัวใหญ่ ๆ เอาตรงส่วนลับสอดใส่เข้ามาในตัวผม แค่ผมนึกภาพ ก็ทำเอาผมรู้สึกกลัวขึ้นมาแล้ว และอีกอย่างทุกครั้งที่คิดว่าผมต้องมีอะไรกับผู้ชาย คำพูดและหน้าตาของคุณท่านมันก็โผล่มาในหัวผมตลอด 

"ให้มันน้อย ๆ หน่อยเถอะ ไอ้ลูกคนนี้"

"แม่มาทำไมเนี่ย ขัดจังหวะจริงๆ"

"เดี๊ยะ ๆ เดี๋ยวเขกกะโหลกเลยนิ ฉันเป็นแม่เองนะนางกล้วยหอม"

สมพรเดินเข้ามาพอดี ทำให้ใบแก้วตื่นจากความคิดที่มีในหัวกับคุณท่านทันที ก่อนนัยน์ตากลมสวยจะหันไปมองสมพรที่จับหัวลูกสาวแสนซนอย่างกล้วยหอมไปมา จนกล้วยหอมส่ายหัวหนีอย่างซุกซน

"ใบแก้วอาหารใกล้เสร็จยัง"

"เสร็จพอดีครับพี่พร"

ผมบอกกับพี่พรไปอย่ารวดเร็ว ว่าอาหารมื้อเย็นของคุณท่านในวันนี้เสร็จแล้ว ตอนแรกผมจะทำหลายเมนู แต่คุณท่านบอกให้ผมทำเมนูเดียว ผมเลยเลือกที่จะทำกะเพราไข่ดาว หวังว่าคนที่นิสัยไม่ดีอย่างคุณท่านจะไม่เรื่องมากนะ 

"ดีเลย เสร็จแล้วเอาขึ้นไปเสิร์ฟที่ห้องนอนให้คุณท่านนะแก้ว"

"อะไรนะครับ!"

เมื่อผมได้ยินพี่สมพรบอกให้ผมขึ้นไปเสิร์ฟอาหารมื้อเย็นให้คุณท่านที่ห้องนอน มันทำให้ผมตกใจเป็นอย่างมาก ไหนคุณท่านบอกว่าจะทานอยู่ห้องอาหารไง แล้วทำไมถึงเปลี่ยนใจไปทานบนห้องล่ะ มันทำให้ผมรู้สึกใจไม่ค่อยดี เพราะผมก็ต้องขึ้นไปหาคุณท่านหลังจากที่ทานข้าวเสร็จ มันยังมีเวลาให้ผมได้เตรียมใจอยู่บ้าง แต่ว่าตอนนี้ผมก็ไม่มีเวลาเตรียมใจแล้วสิ ถ้าคุณท่านจะเลือกทานที่ห้องนอน เพราะหลังจากที่ทานเสร็จ ผมก็ต้องนวดให้คุณท่านอีก 

"หืม จะตกใจอะไรขนาดนั้น"

"ไหนคุณท่านบอกว่าจะทานข้างล่างไงครับ"

"ก็คุณท่านเปลี่ยนใจนี่สิ แล้วอีกอย่างนายจะไปนวดให้คุณท่านไม่ใช่เหรอ"

"ช..ใช่ครับพี่สมพร แต่แก้วไม่คิดว่าคุณท่านจะเปลี่ยนใจ"

ผมเริ่มรู้สึกใจไม่ค่อยดีแล้ว เหมือนมีลางสังหรณ์ว่าคุณท่านจะต้องทำอะไรแผลงๆ แน่ พี่สมพรเองก็คงไม่แปลกใจอะไร แต่ผมอยากจะบอกพี่สมพรมากๆ แต่ก็ไม่กล้าที่จะบอกเรื่องนี้ คุณท่านคงจะไม่คิดเล่นแผลงๆ ขังผมไว้ในห้องเหมือนเมื่อตอนบ่ายหรอกนะ ผมคงอึดอัดตายแน่ๆ 

"พี่เตรียมน้ำมันนวดไว้ให้แล้วนะ เอาไว้นวดให้คุณท่าน"

"ขอบคุณครับพี่พร งั้นเดี๋ยวแก้วเอาอาหารขึ้นไปให้คุณท่านก่อนนะครับ"

"อืม ถ้านวดอะไรให้คุณท่านเสร็จ ก็ลงมาทานข้าวนะ"

ผมจะรีบนวดให้เสร็จ ๆ เลย เพราะตัวผมเองก็ไม่ได้อยากอยู่กับคุณตั้งนาน แต่ผมจะนวดให้คุณท่านได้หรือเปล่าเถอะ แค่เมื่อตอนบ่ายมือผมก็ปวดไปหมดแล้ว ใครมันจะบีบได้ลง เนื้อแน่นขนาดนั้นเจ็บมือตายพอดี แต่คุณท่านก็ยังจะดื้อด้านให้ผมนวดให้อีก แล้วก็อย่ามาบ่นให้ผมฟังแล้วกัน ถ้าคุณท่านไม่ขู่เรื่องยายนะ ผมไม่ยอมคุณท่านแบบนี้แน่ 

"ครับพี่พร แล้วก็แก้วทำเผื่อไว้ตั้งเยอะเลยนะครับ เอาไปตักกินกันได้เลยนะครับ"

"กะเพราหมูของพี่แก้ว หอมมาก ๆ เลยนะจ๊ะ  หนูนั่งรอพี่ทำจนเสร็จ จนน้ำลายไหลหมดแล้ว ฮิฮิ"

"กินให้เยอะ ๆ เลย พี่ทำเอาไว้เยอะ แล้วพี่ปอกแตงโมไว้ในตู้เย็นด้วยนะกล้วยหอม แล้วก็อย่ากินขนมเยอะล่ะ"

"รับทราบจ้ะพี่แก้วคนสวย"

"เชื่อฟังง่าย ๆ เลยนะ ทีกับแม่นะพูดจนปากเปียกปากแฉะ ก็ไม่ฟัง"

สมพรก็ยังคงหมั่นไส้ลูกสาวอย่างกล้วยหอม ที่เป็นเด็กดีทันทีเมื่อใบแก้วได้เอ่ยพูด แต่ทีกับคนเป็นแม่แท้ๆ ลูกกลับไม่ฟัง ถึงแม้จะเหนื่อยใจไปบ้าง แต่กล้วยหอมก็ยังเป็นเด็กดี แล้วก็รู้สึกดีใจที่ใบแก้วทำให้กล้วยหอมเชื่อฟัง เพราะเจ้าตัวมักจะไม่ค่อยกินอาหารที่มีประโยชน์ มักจะกินขนมทั้งวี่ทั้งวัน 

"ก็พี่แก้วใจดี แล้วกล้วยก็บอกแม่ไปแล้วนะ ว่ากล้วยชอบพี่แก้ว"

"กล้วยหอม สัญญากับพี่แล้วนะ ว่าจะไม่ดื้อกับแม่ พี่ชอบกล้วยหอมเป็นเด็กดีนะ"

"หนูจะเป็นเด็กดีจ้ะ ก็ในเมื่อพี่แก้วชอบ"

"เฮ้อ ลูกฉันมันจะอาการหนักขึ้นทุกวัน แต่ก็ดีที่มันเชื่อฟังนายนะใบแก้ว"

"ครับพี่พร  นั้นแก้วไปเสิร์ฟอาหารให้คุณท่านก่อนนะครับ"

เมื่อใบแก้วเอ่ยกับสมพรจนจบประโยค ก็เดินถือถาดจานข้าวแล้วก็มีน้ำมันนวดเอาไว้นวดให้กับคุณท่าน ก่อนจะเดินจากไป ด้วยสีหน้าที่รู้สึกเหนื่อยใจกับคุณท่าน เพราะคุณท่านเป็นคนที่เอาแต่ใจเป็นอย่างมาก ถึงแม้ใบแก้วจะพูดไปสักกี่ครั้ง คุณท่านก็ยังไม่ล้มเลิกความคิดที่จะอยากนอนกับใบแก้ว 

---

ห้องนอนภูบดี

ภายในห้องนอนที่เรียบหรู มีร่างสูงใหญ่ที่สวมใส่ชุดคลุมอาบน้ำกำลังนั่งที่โซฟาหรูและมองไอแพดที่อยู่บนมือด้วยสีหน้าที่ตึงเครียดกับงานในแต่ละวัน บรรยากาศที่เงียบสงบจนได้ยินเสียงนาฬิกา และเสียงลมหายใจของร่างสูงที่ถอนหายใจกับงาน แม้ว่าจะมีทุกสิ่งทุกอย่าง แต่ร่างสูงก็ยังคงทำงานเพื่อทำให้ธุรกิจก้าวกระโดดให้มากกว่านี้ แม้ว่าธุรกิจในตอนนี้มันจะดีมากก็ตาม แต่ร่างสูงก็ไม่หยุดที่จะพัฒนา

"เฮ้อ ธุรกิจกำลังเติบโตไปได้สวย แต่เหนื่อยชะมัด" 

ร่างสูงถอนหายใจด้วยความเหนื่อย ก่อนจะวางไอแพคลงบนโต๊ะ แผ่นหลังกว้างนั่งพิงราบไปกับโซฟา ใบหน้าหล่อคมหงายมองเพดานและหลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้า

"แต่งานคงไม่เหนื่อยเท่ากับใจของนาย ที่ไม่ยอมนอนกับฉันใบแก้ว ถ้าได้เห็นหน้าหงิกหน้างอของนายฉันคงอารมณ์ดีมาก ๆ "

ริมฝีปากหนาฉีกยิ้มอย่างอารมณ์ดีเมื่อคิดถึงใบแก้วที่แสนรักศักดิ์ศรีมาก และมักจะมองมาที่ร่างสูงด้วยสีหน้าที่หงิกงอและไม่พอใจ ดวงตาที่ดื้อรั้นจนร่างสูงอยากปราบพยศให้อยู่ในกำมือและเชื่อฟัง 

"อย่าคิดว่าคนอย่างฉัน จะปล่อยนายไปง่าย ๆ ยิ่งผลักไสฉันมากเท่าไหร่ ฉันยิ่งอยากได้นายมากเท่านั้น"

ยอมรับเลยว่าไม่เคยรู้สึกดีขนาดนี้มาก่อน เพียงแค่ได้เห็นหน้าตาจิ้มลิ้มน่ารักที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจแม้กระทั่งแววตาที่แสนเต็มไปด้วยความไม่ปลื้มใจและรังเกียจ และท่าทางที่ผลักไสและหลีกเลี่ยงผมทุกครั้ง มันยิ่งทำให้ผมรู้สึกสนใจในตัวใบแก้วมาก ขนาดไม่ได้มีเซ็กส์ด้วยกัน ใบแก้วก็ทำให้ผมรู้สึกอารมณ์แล้ว ถ้าหากมีเซ็กส์กันแล้วผมคงจะมีความสุขมากๆ ไม่มีคู่นอนคนไหนที่ให้ความสำราญเท่ากับใบแก้วมาก่อน แม้กระทั่งลูกพีชที่เชี่ยวชาญเรื่องบนเตียงก็ยังสู้ใบแก้วไม่ได้ 

"แค่นายยืนอยู่เฉย ๆ และต่อปากต่อคำกับฉันสักสองสามคำ มันก็ดูมีเสน่ห์แล้ว"

ไร้เดียงสาและใส่ซื่อจนผมรู้สึกว่ามันน่ากลั่นแกล้ง ทั้งที่สเปคผมก็ไม่ใช่แบบนี้ แต่พอเจอกับใบแก้วกลับรู้สึกดี ตอนแรกคิดว่าจะแกล้งโง่ไม่รู้สิ่งที่ผมพูด เพราะที่ผมทำแบบนี้เพราะผมสนใจ แต่ใบแก้วกลับไม่รู้เรื่อง มันดูหน้าตลกดี และแปลกใหม่ดีสำหรับผม เวลาที่มองมาด้วยความใคร่สงสัยแต่ก็แฝงไปด้วยความไม่พอใจ มันช่างน่าดูมากเหลือเกิน 

ก๊อก ๆ

"หึ มาแล้วสินะ"

เสียงเคาะประตูห้องนอนของร่างสูงดังขึ้นมา เมื่อร่างสูงได้ยินก็ถึงกับกระตุกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ เพราะรู้ว่าใครเป็นคนที่เคาะ ก็ทำเอารู้สึกอารมณ์ดี หัวใจเต้นกระสับกระส่ายไม่หยุดเพียงแค่นึกถึงใบหน้าน่ารักและร่างกายที่น่าหลงใหลนั่น ทำเอาส่วนล่างภายใต้ชุดคลุมอาบน้ำตื่นตัวจนมันแข็งโด่  

"เข้ามา"

น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยความอยากเอ่ยเรียกให้ใบแก้วเข้ามา โดยที่ความเป็นชายนั้นก็ยังตั้งโด่จนผ้าคลุมอาบน้ำนูนอย่างชัดเจน ก่อนที่ประตูบานหนาจะเปิดออกพร้อมกับร่างบางสวยของใบแก้วที่ถือถาดอาหารเข้ามาในห้อง เพียงเข้ามาเท่านั้นใบหน้าจิ้มลิ้มสวยก็มองมาที่ร่างสูงด้วยความตกใจ เมื่อเห็นร่างสูงอยู่ในสภาพที่ไม่ได้ใส่เสื้อผ้า ใส่แค่เสื้อคลุมอาบน้ำก็เท่านั้น แล้วไหนจะมีอะไรปูดนูนขึ้นมาอีก

"!!!"

"จะตกใจอะไรขนาดนั้น ไม่เคยเห็นหรือไงใบแก้ว"

"ท..ทำไมคุณท่านไม่ใส่เสื้อผ้าครับ"

ใบแก้วเอ่ยน้ำเสียงสั่นถามคุณท่านที่นั่งอยู่โซฟาด้วยสีหน้าที่แสนเจ้าเล่ห์และดูหื่นกามโดยเฉพาะแววตาที่มองมาที่ใบแก้วมันอยากจะกลืนกิน จนใบแก้วรู้สึกประหลาดใจกับร่างกายตัวเอง เพราะเสียวที่ท้องน้อยแปลกๆ 

"ไม่รู้เหรอว่านวดเขาไม่ให้ใส่เสื้อผ้า"

"นวดแบบใส่เสื้อผ้าก็ได้นี่ครับ"

"หึ แต่ฉันอยากให้นายนวดแบบนี้ นายอย่าเรื่องมากเลยดีกว่านะใบแก้ว เพราะฉันไม่ได้ให้นายนวดแค่ที่เดียวสักหน่อย"

ริมฝีปากกระตุกยิ้มอย่างชอบใจเมื่อได้เห็นสีหน้าของใบแก้วที่ดูตื่นตกใจ และดวงตากลมสวยก้มมองตรงส่วนล่างที่นูนดันผ้าขึ้นมา แล้วหวังว่าใบแก้วคงจะรู้นะว่ามันเป็นอะไร หรือต้องให้เขาบอกว่าตรงนี้มันคืออะไร คงจะไม่ใสซื่อจนเกินไปหรอกนะ เพียงได้เห็นสีหน้าที่ตื่นตระหนกแบบนี้ ก็ยิ่งทำเอาความเป็นชายของเขารู้สึกอยากจะสอดใส่ช่องทางหลังที่ไม่เคยมีใครแตะต้องและอยากกระแทกรูอุ่นนุ่มเข้าไปแรงๆ อยากได้ยินเสียงครางหวานที่เสียวซ่านและเจ็บปวด เพียงแค่นึกถึงก็ทำเอาส่วนหัวปริ่มน้ำจนผ้าเปียกเป็นวงกลม

"อึก ก็ได้ครับ งั้นคุณท่านก็กินข้าวก่อนแล้วกัน"

"ข้าวเอาไว้กินที่หลัง ฉันอยากให้นายนวดให้ฉันเลย"

"อ..อะไรนะครับ"

"จะสงสัยทำไม ฉันสั่งให้ทำอะไร ก็ทำตามที่ฉันสั่งเถอะ"

ในขณะที่ร่างสูงได้เอ่ยกับใบแก้ว ร่างสูงที่นั่งโซฟาอยู่นั้นก็ลุกขึ้นไปนั่งอยู่ปลายเตียงนอนขนาดใหญ่ ทำเอาใบแก้วที่ถือถาดอาหารอยู่นั้นถึงกับทำตัวไม่ถูก ก่อนที่สองมือเล็กจะวางถาดอาหารไว้บนเก้าอี้ตรงโซฟา และดวงตากลมสวยก็รู้สึกอึ้งเมื่อเห็นท่อนล่างที่อยู่ใต้ชุดผ้าคลุมมันยังคงนูนในขณะที่ร่างสูงเดินไปนั่งอยู่ปลายเตียง ยิ่งทำเอาใบแก้วทำตัวไม่ถูกมากกว่าเดิม และไม่อยากจะคิดมากไปมากกว่านี้ เพราะใบแก้วรู้ว่าตรงนั้นมันคืออะไร 

(ภาวนา ภาวนา ขอให้ไม่ใช่ ขอให้ไม่ใช่)

หัวใจดวงเล็กกระสับกระส่ายเต้นไม่หยุด แม้ว่าจะไม่ได้เห็นเต็มรูปร่าง แต่ใบแก้วก็รับรู้ได้เลยว่าความเป็นชายของคุณท่านนั้นมันใหญ่และก็ยาว เพราะดูจากผ้าที่นูนออกมา มันก็ทำให้ใบแก้วรู้เลยว่าความเป็นชายของคุณท่านมันใหญ่จนน่าสะพรึงกลัว

"หึ มัวทำอะไรอยู่ มานวดขาให้ฉันสิ"

คุณท่านเอ่ยกับใบแก้วที่ยังคงยืนหันหลังและก้มหน้า คงจะทำตัวไม่ถูกและตกใจที่เห็นความเป็นชายของตนมันแข็งจนชี้โด่ ทำเอาคุณท่านรู้สึกสนุกและเอ็นดูใบแก้ว จนอยากจะกลั่นแกล้งใบแก้วให้มากกว่านี้ 

"ค..ครับ ๆ "

สุดท้ายแล้วใบแก้วก็หลีกเลี่ยงไม่ได้อยู่ดี จำใจหันหลังเดินเข้าไปหาคุณท่านที่นั่งอยู่ปลายเตียงนอนด้วยสีหน้าที่แดงแจ๋ นัยน์ตากลมสวยพยายามที่จะเพ่งเล็งไปทางอื่น แต่มันก็หลีกเลี่ยงไม่ได้เพราะตรงนั้นของคุณท่านมันเด่นจนเป็นที่น่าสังเกต  ก่อนที่ใบแก้วจะนั่งลงพับเพียบตรงหน้าของคุณท่าน มันยิ่งทำให้เห็นใกล้มากๆ จนใบแก้วเริ่มหายใจติดขัด

"อึก"

"นายชอบไหมใบแก้ว"

"ช..ชอบอะไรครับ"

"เอาอีกแล้วนะ ไม่รู้จริงเหรอว่าฉันหมายถึงอะไร"

"คุณท่านอย่าเป็นตาแก่โรคจิตได้ไหมครับ"

"ฉันคงทำไม่ได้ เพราะเด็กตรงหน้าฉันมันน่าเอาสุด ๆ เลย:)"