บทที่ 14

“ไซรัส...!”

ท่านหญิงพริสซิลล่ารีบปิดปากแอนนาเบลก่อนที่น้องสาวจะโวยวายอะไรออกมามากกว่านี้

ถึงจะยืนอยู่ห่างกันพอสมควร แต่ตอนนั้น อัยน์นาก็พออ่านปากออก ว่าแอนนาเบลโดนพี่สาวสั่งให้ ‘หุบปาก’

...ดูท่าชายคนนี้จะไม่ใช่คนที่พริสซิลล่าคาดหวังให้อยู่กับน้องสาวต่างมารดาอย่างเธอ...

“เกิดอะไรขึ้นคะ” ทายาทแกรนเทรนท์คนโตรีบจูงมือน้องสาวตรงมาหาเธอกับไซรัส

ไม่ทันที่อัยน์นาจะได้อ้าปากตอบอะไร ไซรัสก็เป็นฝ่ายชิงตอบให้เสียก่อน

“เธอหมดสติแล้วพลัดตกน้ำครับ ผมผ่านมาเห็นเข้า ก็เลยรีบช่วยเธอขึ้นจากสระ”

“แต่เสื้อผ้า...” แอนนาเบลโดนพริสซิลล่าถลึงตาใส่เพราะประโยคนั้น

“เสื้อผ้าคงโดนอะไรสักอย่างเกี่ยวตอนฉุกละหุกใช่ไหมคะ” พริสซิลล่าหันมาฉีกยิ้มให้เธอ “ดีจังเลยนะจ๊ะ อัยน์นา ที่มีคนมาช่วยไว้ทัน”

“ค่ะ” อัยน์นาสะกดกลั้นความไม่พอใจที่โดนวางยาเอาไว้ พยายามจะไม่พูดอะไร เพราะกลัวว่าอาการปวดหนึบผสมมึนงงที่หัวจะทำให้เผลอพูดอะไรที่ย้อนกลับมาแก้ไขไม่ได้ออกมา

“รีบแต่งเนื้อแต่งตัวเถอะค่ะ” พริสซิลล่ารีบบอกไซรัส “คุณพ่อทราบแล้วว่าอัยน์นาหายตัวไป ตอนนี้ใครหลายคนกำลังตามหาตัวเธอให้วุ่น ขืนใครมาเห็นสภาพนี้เข้าคงเอาไปติฉินนินทา”

อัยน์นาเหลียวมองไซรัสเล็กน้อยเพราะอยากรู้ว่าเขาจะทำตัวอย่างไร แต่ไม่ทันที่พ่อค้าจากต่างแดนคนนี้จะได้พูดอะไร พริสซิลล่าก็ดันตัวเธอออกไปแล้วปราดเข้าจัดแต่งเสื้อผ้าให้ชายร่างสูงด้วยท่าทีร้อนรน

คงเพราะฤทธิ์ยาตกค้าง เพียงโดนผลักเท่านั้น คนที่เพิ่งได้สติ แถมยังกล้ามเนื้ออ่อนแรงเพราะโดนจับแช่น้ำเย็นจัดเป็นเวลานานจึงทรุดลงไปนั่งกองที่ขอบสระหนากว้างได้ง่ายๆ

“เกิดอะไรขึ้น!” เสียงดุเข้มแสนคุ้นหูดึงความสนใจจากทุกคนได้ในวินาทีนั้น

ไม่ทันที่ใครจะได้ขยับตัว ท่านเจ้ากรมการเมืองกับทหารในจวนเจ้าบ้านจำนวนหนึ่ง ก็ปรากฏตัวขึ้นอย่างน่าตกใจ

ขุนนางสูงวัยรีบปราดเข้าถอดเสื้อคลุมกำมะหยี่คลุมร่างลูกสาวนอกสมรส แล้วประคองร่างเธอให้ลุกขึ้นยืน

“อัยน์นาตกน้ำค่ะ” พริสซิลล่าโพล่งออกมาเสียงดังลั่น “เธอตกน้ำ ลูกกับแอนนาเบลตามมาเจอพอดี ไม่รู้ว่าจะช่วยยังไง บังเอิญไซรัสผ่านมาเจอ เขาเลยช่วยเธอขึ้นจากสระ”

ท่านเจ้ากรมการเมืองมองสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิงและรอยฝ่ามือแดงเถือกบนใบหน้าธิดานอกสมรส แล้วเหลียวมองเนื้อตัวไซรัส

เคราะห์ดีที่พริสซิลล่าฉลาดพอจะดึงเสื้อคลุมปิดแผงอกไว้ แล้วใช้เส้นผมที่เปียกปอนปกปิดลำคอให้เขา ไม่อย่างนั้น วันนี้คงเป็นวันออกงานสังคมวันแรกที่น่าอับอายที่สุดในชีวิต ‘สุภาพสตรี’

หลังสำรวจสภาพการณ์ ท่านเจ้ากรมการเมืองก็หันกลับมามองหน้าพริสซิลล่าอีกครั้ง แล้วถามคาดคั้น

“แน่รึ?”

เพราะท่านหญิงพริสซิลล่าไม่กล้าตอบ อัยน์นาจึงเป็นฝ่ายพูดเสียเอง

“ค่ะ” เธอบอกเสียงสั่น ดูเหมือนพอสติกลับคืนมา ความหนาวเย็นจากการลงไปแช่น้ำในยามดึกก็เริ่มเล่นงานเธอจนเนื้อตัวแข็งเกร็งไปหมด

“แล้วทำไมต้องรอคนอื่น ทำไมพวกลูกไม่ช่วยน้อง แค่เรียกคนมาช่วยก็ยังดี” คำถามจากขุนนางสูงวัยไม่เพียงทำให้พริสซิลล่ากับแอนนาเบลหน้าซีดเท่านั้น มันยังส่งผลให้พลทหารที่ตามมามองสองศรีพี่น้องด้วยแววตาแบบเดียวกัน

แววตาของความข้องใจ...

“พ่อถามพวกลูกอยู่ ตัวเย็บเฉียบขนาดนี้ ไม่ใช่เพิ่งตกลงไปแน่ๆ” ท่านเจ้ากรมการเมืองเนื้อตัวสั่นเมื่อเอ่ยประโยคเหล่านั้น

แม้จะไม่แน่ใจว่าชายสูงวัยขุ่นเคืองเรื่องใด แต่อัยน์นาก็แน่ใจว่าท่านเจ้ากรมการเมืองกำลังโกรธมากจริงๆ

“เอ่อ...” พริสซิลล่าทำท่าอึกอัก แอนนาเบลจึงเป็นฝ่ายตอบให้อย่างไร้สติที่สุด

“เพราะอากาศมันหนาวน่ะค่ะ! เราแพ้ความเย็น คุณพ่อก็รู้! ” ว่าจบ แอนนาเบลก็หันไปพยักพเยิดให้พริสซิลล่าเหมือนต้องการเสียงสนับสนุน แต่ท่านหญิงคนพี่กลับเบือนหน้าหนี ท่าทีขุ่นเคือง

“คุณท่านคะ” อัยน์นาขยับริมฝีปากพูดออกมาเป็นคนแรกหลังจากที่ทุกคนนิ่งไปครู่ใหญ่ “ถ้าไม่ว่าอะไร ดิฉันขอไปรอที่รถม้าได้ไหมคะ” เธอถามริมฝีปากสั่น ดูน่าสงสารจับใจ

“เข้าข้างในไปขอความช่วยเหลือจากเจ้าบ้านกันก่อนเถอะ คืนนี้อากาศเย็น กว่าจะกลับถึงคฤหาสน์แกรนเทรนท์เธอคงจับไข้เสียก่อน”

“ไม่ค่ะ” อัยน์นาปฏิเสธทันควัน “ผู้คนจะเอาไปเล่าลือ เสี่ยมเสียเปล่าๆ”

ท่านเจ้ากรมการเมืองนิ่งคิด สีหน้าหนักใจ

“ไม่...ความจริงก็คือความจริง” คนเป็นพ่อตอบอย่างเสียมิได้ “ตอนนี้สุขภาพลูกสำคัญที่สุด”

อัยน์นาถึงกับน้ำตาไหลเพราะคำว่าลูกที่ได้ยิน

“คุณก็ด้วย” ท่านเจ้ากรมการเมืองหันไปบอกไซรัส “เปียกปอนถึงเพียงนั้น มาด้วยกันเถอะ”

“ไม่ดีกว่าครับ” เขาปฏิเสธด้วยท่าทีสุภาพ “ถ้าคนเห็นเราเปียกปอนทั้งคู่จะพานเข้าใจผิดแล้วเอาไปเล่าลือจนคุณหนูเสียหาย งานเลี้ยงใกล้เลิกแล้ว ที่พักผมเองก็อยู่ไม่ไกล แยกตัวกลับออกไปเงียบๆ ทั้งอย่างนี้เลย คงเหมาะกว่า”

“เอาอย่างนั้นรึ?”

“ครับ ฝากขอโทษท่านเจ้ากรมการคลังด้วย บอกท่านว่าผมเสียใจอย่างสุดซึ้ง ที่เกิดติดธุระด่วน ไม่อาจไปลาท่านด้วยตัวเอง” ชายหนุ่มทำความเคารพขุนนางสูงวัยก่อนแยกจากไปทั้งอย่างนั้น ทิ้งให้พริสซิลล่ามองตามอย่างอาลัยอาวรณ์

ท่านเจ้ากรมการเมืองไม่ยอมให้เสียเวลา ชายสูงวัยรีบบอกทหารด้วยน้ำเสียงที่แม้จะฟังดูขึงขังอย่างขุนนาง แต่ก็แฝงไว้ด้วยความมีมิตรจิตมิตรใจ “ไปแจ้งท่านเจ้ากรมการคลัง ว่าครอบครัวแกรนเทรนท์ต้องการความช่วยเหลือเป็นการส่วนตัว”

ขุนนางชราเหลียวมองบุตรสาวคนโตกับคนรองเป็นเชิงสั่งให้เดินตาม จากนั้นก็ประคองร่างบุตรสาวคนสุดท้องเดินตามพวกทหารไปด้วยแววตาเศร้าสลดระคนเจ็บปวด

“ไม่เป็นไรแล้ว...ไม่เป็นไร” ชายสูงวัยตบแขนเธอเบาๆ พลางเอ่ยคล้ายต้องการปลอบใจ

ความอ่อนโยนใส่ใจเกินคาดหมายที่ได้รับจากบิดาหลังผ่านเรื่องเลวร้าย ทำให้อัยน์นาถึงกับทนกลั้นน้ำตาไม่ไหว ต้องยกมือขึ้นปาดน้ำตาป้อยๆ เป็นระยะ