บทที่ 69

เจ้าของร่างสูงใหญ่หุ่นทรงสมส่วน ในชุดเสื้อแขนยาวกับกางเกงผ้าเนื้อหนาสีดำสนิท ตัดสินใจก้าวขาออกจากห้องนอนกว้างขวางทันทีที่แต่งตัวเสร็จ เจตนาปล่อยให้กุหลาบดอกงามที่เขาเพิ่งพลั้งมือเด็ดชมได้มีเวลาส่วนตัว

ทันทีที่เขาปรากฏตัวนอกห้อง ลูคัสที่ยืนรออยู่ก่อนแล้วก็ค้อมศีรษะให้เล็กน้อยตามปกติ ก่อนอธิบายสถานการณ์ด้วยสำนวนสำเนียงสุภาพดังเช่นทุกครั้งที่มีคนนอกในอาคารหลังนี้

“ท่านเจ้ากรมการเมืองกับคนอื่นๆ ในครอบครัวยืนกรานจะรอพบนายท่านขอรับ ตอนนี้ทุกคนรออยู่ที่ห้องรับรองห้องใหญ่...”

รายงานได้ไม่ทันจบ ก็โดนไซรัสก็เหลียวจ้องแววตาดุเข้ม พลางขยับริมฝีปากถาม

น้ำเสียงเขาเวลานี้ฟังดูราบเรียบทว่าน่าขนลุกจนถึงขั้นอาจทำให้เด็กตัวเล็กๆ ร้องไห้

“จงใจปล่อยให้เจ้ากรมการเมืองกับครอบครัวขึ้นมาบนนี้ใช่ไหม”

ลูคัสส่ายหน้าน้อยๆ ก่อนค่อยๆ ตอบ ชัดถ้อยชัดคำ “นายท่าน...เป็นธรรมดาที่สัตว์โลกจะห่วงหวงบุตรในอุทร ท่านเจ้ากรมการเมืองยามนี้ทั้งหวงทั้งห่วงคุณหนูเสียจนสีหน้าดำคล้ำ ระหว่างทางมาที่นี่ ไม่ต้องเห็นก็เดาออกว่าคงแทบนั่งไม่ติดรถม้า...” ผู้ติดตามหนุ่มยังคงเอ่ยต่อไป โดยไม่สนใจสายตาพิฆาตจากเจ้าของอาคาร “นายท่านสอนเองไม่ใช่หรือ เราทำกิจการค้าขายเส้นสายเป็นสิ่งสำคัญ ต่อหน้าชายมากอำนาจบารมีที่มาด้วยเรื่องบุตรีในไส้มิใช่หาเรื่องทำร้ายโดยไม่ชอบธรรม ถึงทุกคนที่นี่อยากยื่นมือเข้าห้าม แต่ใครไหนเลยจะกล้า อีกอย่าง...” คนช่างสำบัดสำนวนถอนหายใจยาว ก่อนเอ่ยคำสำคัญ “ในเมื่อนายท่านลงเอยกับคุณหนูอัยน์นาแบบนี้แล้ว ก็นับว่าเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน เรื่องในครอบครัวเจ้านาย ควรให้ผู้ติดตามกับคนงานสอดมือเข้ายุ่งเสียเมื่อไหร่”

ให้มันได้อย่างนี้สิ... คนเป็นนายได้แต่ระบายลมหายใจเงียบๆ

นับตั้งแต่เขาพบลูคัสจนถึงวันนี้ ไซรัสยอมรับว่าผู้ติดตามรายนี้มีพัฒนาการแบบก้าวกระโดด

คนคนนี้แม้ด้านการต่อสู้จะด้อยกว่าคนอื่นๆ แต่ด้านบุคลิกภาพ การเข้าสังคม และแนวคิด นับว่าเหนือกว่าพี่น้องต่างสายเลือดทุกคนอย่างเห็นได้ชัด

เพราะแบบนี้ เขาถึงวางใจมอบหมายหน้าที่ให้ดูแลจัดการความเรียบร้อยภายในร้านค้า...ไม่นึกว่าใช้เวลาเพียงสั้นๆ ลูคัสจะเรียนรู้เล่ห์กลจากผู้คน ตลอดจนวิธีการพูดการจาเพื่อบรรลุวัตถุประสงค์ จนอาจเรียกได้ว่า กลายเป็นคนไฟแรง รอบจัด ที่มองข้ามได้ยาก

เขาชื่นชม ที่ผู้ติดตามรายนี้พัฒนาตัวเองได้ในระยะเวลาสั้นๆ จนปล่อยให้ตัดสินใจเองหลายครั้ง แต่เรื่องดูแลจัดการร้านค้ากับการก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวเขา มันเป็นคนละเรื่องกัน

ครั้งก่อนตอนจัดเตรียมรถม้าคันเล็กกว่าที่ควรเพื่อให้เขากับบุตรสาวเจ้ากรมการเมืองได้ใช้เวลาร่วมกันเพียงลำพัง ทั้งยังแกล้งทำให้ม้าตื่นตกใจจนอัยน์นาพลัดตกลงในอ้อมแขนเขา เขาไม่ได้ตำหนิอะไรนักเพราะเห็นว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่

แต่ครั้งนี้...ดูเหมือนลูคัสจะล้ำเส้นเกินไป

สิ่งที่ลูคัสทำ ไม่เพียงเกี่ยวพันถึงชีวิตส่วนตัวเขายังทำให้ผู้หญิงอีกคนตกอยู่ในสภาพที่เขาไม่เคยคาดฝันว่าจะได้เห็น ที่สำคัญยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด เรื่องนี้อาจส่งผลกระทบต่อแผนการที่เขาวางไว้

เขาเคยมีผู้ติดตามที่กล้าคิดกล้าตัดสินใจและเชื่อมั่นในตัวเองสมกับที่ศักยภาพสูงแบบนี้มาไม่น้อย คนเหล่านี้ส่วนใหญ่จะมั่นใจในตัวเองเกินไปจนมองข้ามอะไรบางอย่าง เป็นเหตุให้สูญเสียสิ่งสำคัญ ไม่ก็พลาดพลั้ง ล้มเหลว

ดังนั้น แม้จะรู้ดีว่าเรื่องที่เกิดไปแล้วก็มีแต่จะต้องแก้ไข ไม่สามารถย้อนเวลากลับไปเปลี่ยนแปลง เขาก็ยังอยากจะเตือนสติคนหนุ่มอนาคตไกลรายนี้

“ลูคัส” ไซรัสขยับริมฝีปากหยักเข้ม เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังกว่าทุกครั้ง “ชีวิตคนเราไม่ใช่ของเล่นหรือสินค้าที่จะจับโยกไปทางนั้นย้ายไปทางนี้ได้ตามใจชอบ ต่อไปจะทำอะไร คิดให้รอบคอบกว่านี้”

เขารู้ดีว่าผู้ติดตามรายนี้ไม่ใช่คนเขลา ถึงวันนี้คิดไม่ได้ วันหน้าก็จะเข้าใจสิ่งที่เขาตักเตือน

“รออยู่ที่นี่ คุณหนูเจ้ากรมการเมืองต้องการอะไรให้จัดหาให้ทุกอย่าง อย่าให้เธอต้องลำบากหรืออึดอัดใจ” ไซรัสสั่งกระชับ แล้วผู้จัดการร้านค้าหนุ่มก็ตกปากรับคำโดยง่าย

ก่อนจะแยกไปพบเจ้ากรมการเมือง...พอเหลียวมองประตูห้องแล้ว เจ้าของกิจการก็ไม่วายหยุดคิดครู่หนึ่ง

“ให้คนไปตามโทมัสมาคอยรับรองคุณหนู” เขาออกคำสั่งเพิ่ม

ที่อาณาจักรสี่ชั้นใจกลางย่านร้านค้าแห่งนี้ไม่มีผู้หญิงเลยสักคน คนที่พอจะฝากฝังให้เป็นเพื่อนคุยกับผู้หญิงในห้องเขาได้ คงเป็นเด็กฉลาดช่างพูดอย่างโทมัส

ให้โทมัสช่วยดูแล...บางทีกุหลาบแรกแย้มดอกนี้ อาจจะยิ้มได้บ้าง