บทที่ 2

หากจะกล่าวถึงความทรงจำเกี่ยวกับพี่สาวผู้นี้ แน่นอนว่าทุกอย่างยังคงว่างเปล่า เช่นเดียวกันกับความรู้สึกที่หญิงสาวมีต่อคนในคฤหาสน์ตระกูลเว่ย

แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้หญิงสาวรู้สึกประหลาด เพราะเรื่องที่ทำให้นางรู้สึกถึงลางสังหรณ์อันเข้มข้นนั้น เป็นเรื่องอุบัติเหตุที่ไม่มีใครสามารถบอกถึงสาเหตุ

อีกทั้งในยามที่นางเอ่ยถามศพของสาวใช้ และคนขับรถม้า เนื่องจากต้องการจะมอบเงินค่าทำศพให้ญาติพี่น้องของคนตาย คำตอบที่ได้รับกลับยังคงคลุมเครือเช่นเดิม

คำตอบของผู้อื่นคลุมเครือนั้น นางยังพอเข้าใจได้ หากแต่คำตอบของบิดาของนางเองก็ยังคงน่าสงสัยพอ ๆ กัน เช่นนี้แล้วจะให้นางสงบจิตใจลงได้อย่างไร

“คุณหนูเจ้าคะ”

เสียงของเสี่ยวเถาขัดจังหวะการใช้ความคิดของหญิงสาว นางค่อย ๆ หันหน้าไปมองอีกฝ่ายที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตา “มีอะไรหรือ”

“ฮูหยินให้มาเรียนว่าอาจารย์หวังมาเยี่ยมเจ้าค่ะ”

“อาจารย์หวังหรือ”

ความคิดของเว่ยซวงอวี่หมุนเร็วรี่ ชื่อของทุกคนที่เคยผ่านหูนับจากวันที่ฟื้นตื่นขึ้นมา นางเพิ่งจะตระหนักว่านางล้วนแล้วแต่จดจำได้ แต่อาจารย์หวังผู้นี้นางเพิ่งจะเคยได้ยิน

ด้วยเพราะตระกูลเว่ยเป็นตระกูลบัณฑิต ดังนั้นเว่ยซวงอวี่จึงเดินไปยังห้องโถง โดยยังคงเข้าใจว่าอาจารย์หวังผู้นี้เป็นสหายของบิดาผู้หนึ่งเท่านั้น

รอยยิ้มอบอุ่นของบุรุษหน้าตาอ่อนโยนทำให้เว่ยซวงอวี่ชะงัก นางมองชุดนักพรตของอีกฝ่าย ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องโถงช้า ๆ ย่อกายคำนับบิดามารดา ก่อนย่อกายให้ผู้อาวุโสกว่าอีกคนที่นั่งมองนางไม่วางตา

“ศิษย์รัก” น้ำเสียงสั่นเครือของหวังชิงทำให้เว่ยซวงอวี่เงยหน้ามองเขา

“อวี่เอ๋อร์ จำอาจารย์หวังได้หรือไม่ เขาคืออาจารย์ของเจ้าและหลินเอ๋อร์อย่างไรเล่า” เว่ยจื่อฉีเอ่ยถามบุตรสาว ก่อนจะสังเกตท่าทีของนางไปพลาง

“อะ...อาจารย์หรือเจ้าคะ”

ท่าทีประหลาดใจของเว่ยซวงอวี่ ทำให้เว่ยฮูหยินน้ำตาคลอขึ้น ผ่านมาเกือบหนึ่งเดือน อาการของเว่ยซวงอวี่ดีขึ้นตามลำดับ แต่ถึงอย่างนั้นความทรงจำกลับไร้วี่แววที่จะกลับมา

“ข้าเคยสอนเจ้ากับพี่สาวของเจ้าเขียนอ่าน จำข้าได้หรือไม่” หวังชิงถามด้วยดวงตาคาดหวัง แต่ดวงตาสับสนของเว่ยซวงอวี่ ไหนเลยจะเป็นการเสแสร้งแกล้งทำ

“ข้า...จำไม่ได้เจ้าค่ะ” เว่ยซวงอวี่ใบหน้าสลดลง นางคุกเข่าลงตรงหน้าหวังชิง “หากทำให้ท่านอาจารย์ผิดหวัง ข้าต้องขออภัย”

“กล่าวอะไรอย่างนี้ เจ้ารอดมาได้ก็นับว่าดีแล้ว ดีแล้ว” หวังชิงรีบเข้ามาพยุงนางให้ลุกขึ้น

“ไม่นึกเลยว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้กับเจ้าได้” หวังชิงส่ายหน้าทั้งยังมองสำรวจขึ้นๆ ลงๆ เพื่อให้มั่นใจว่าศิษย์ของตนไม่เป็นไร

“เจ้าเป็นเด็กฉลาดเฉลียว สิ่งที่ลืมไป แน่นอนย่อมสามารถรื้อฟื้นกลับมาได้ แต่อย่างไรสุขภาพของเจ้าย่อมต้องมาก่อน”

หลังออกมาจากคฤหาสน์ตระกูลเว่ย หวังชิงนั่งรถม้าตรงไปยังสำนักศึกษาเค่อหลี่ ใบหน้าเคร่งเครียดครุ่นคิดของเขา ต่างจากใบหน้าอ่อนโยน ในยามที่อยู่ภายในคฤหาสน์ตระกูลเว่ยอย่างชัดเจน

เมื่อรถม้าจอดลงยังหน้าสำนักศึกษาเค่อหลี่ เขาเร่งฝีเท้าก้าวเข้าไปโดยไม่รอให้ผู้ดูแลด้านหน้าได้คารวะ กระทั่งผลักประตูเข้าไปยังเรือนพักด้านใน

“ศิษย์พี่”

“กลับมาแล้วหรือ” จ้าวเสิ่นเลิกคิ้วมองอีกฝ่ายด้วยใบหน้าประหลาดใจ

หวังชิงเดินเข้าไปในห้อง ก่อนจะชะงักเมื่อมองเห็นชายหนุ่มสวมหน้ากากปิดบังใบหน้าส่วนบนกำลังนั่งอยู่ริมหน้าต่าง “ดียิ่ง เจ้าเองก็อยู่ที่นี่”

“อาจารย์สาม” เขาคารวะผู้อาวุโสกว่า ก่อนจะเดินมารินชาให้อีกฝ่ายที่เพิ่งจะนั่งลง

ชายหนุ่มก็คือหยวนเฟิงหลิง ศิษย์คนโตของสำนักศึกษาเค่อหลี่

ฐานะของหยวนเฟิงหลิง มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ล่วงรู้ เนื่องจากไม่เพียงแต่เขาจะเป็นศิษย์คนโตรุ่นแรกที่สำเร็จการศึกษาไป โดยได้รับคำชมเชยจากอาจารย์ทั้งสามแล้ว

อีกฐานะหนึ่งเขายังเป็นศิษย์หนึ่งในสามคนที่นักพรตปราบตะวันตก ยอมถ่ายทอดวรยุทธ์ให้ก่อนสิ้นใจ

หนึ่งมาจากเชื้อพระวงศ์

หนึ่งคือสามัญชนคนธรรมดา

หนึ่งคนสุดท้ายเป็นชาวยุทธ์ที่มีที่มาที่ไปไม่แน่นอน

นั่นคือข้อแม้ที่นักพรตปราบตะวันตกตั้งข้อแม้ ในยามที่เขาประกาศรับศิษย์ ซึ่งแน่นอนสามัญชนผู้นั้นก็คือหยวนเฟิงหลิง ส่วนเชื้อพระวงศ์นั้นคือหานหย่งหมิง องค์ชายเจ็ดแคว้นหาน

คนสุดท้าย…ฉางเหยียน จอมยุทธ์ซึ่งไร้ที่มาที่ไปโดยสิ้นเชิง

สาเหตุที่หยวนเฟิงหลิงต้องเดินทางมาจากเมืองผิงหยาง ซึ่งเป็นเมืองหลวงแคว้นหาน ก็เพราะหานหย่งหมิงถูกลอบวางยาพิษ ซึ่งเรื่องนี้เขาจะไม่ยื่นมือเข้ามายุ่งเกี่ยวก็ไม่ได้

“เหตุใดหน้าตากลัดกลุ้มถึงเพียงนี้ มิใช่แวะไปเยี่ยมศิษย์คนโปรดหรอกหรือ ข่าวว่านางไม่เป็นอะไรมาก หรือว่าอาการทรุด”

“ไม่ใช่ นางอาการดีขึ้นมากแล้ว”

“แล้วเหตุใดจึงยังมีท่าทีกังวลถึงเพียงนี้เล่า”

“เรื่องที่นางสูญเสียความทรงจำเห็นทีจะไม่ใช่เพียงข่าวลือ”

“เช่นนี้แล้วสาวใช้ผู้นั้นก็พูดความจริง องค์ชายเก้าหานเหวินเสียนคือผู้ที่อยู่เบื้องหลังเรื่องที่องค์ชายเจ็ดโดนลอบปลงพระชนม์” หยวนเฟิงหลิงเอ่ยเสียงเครียด

“น่าเสียดายที่นางสิ้นใจไปก่อน หาไม่เราอาจจะได้รู้อะไรมากกว่านี้” จ้าวเสิ่นถอนหายใจออกมาคราหนึ่ง

“เรื่องหลักฐานข้ายังคงไม่ปักใจเชื่อ แต่ถึงอย่างไรเราก็คงไม่อาจปล่อยผ่านไป”

“เฮยหลิง เจ้า...เรื่องนี้เจ้าคิดดีแล้วหรือ จะอย่างไรเสียตอนนี้นางยังคงได้ชื่อว่าเป็นคู่หมายของเจ้า” จ้าวเสิ่นเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล

เรื่องที่บิดาของหยวนเฟิงหลิงสั่งเสียเอาไว้ก่อนตายนั้น เขาเองก็ตระหนักดี เวลาผ่านไปการไว้ทุกข์สิ้นสุดลง อย่างไรเสียนั่นก็คือคำขอก่อนตายของบิดา เช่นนี้หากหยวนเฟิงหลิงยังคงยื่นมือเข้ามา นั่นมิเท่ากับสร้างความบาดหมางกับตระกูลของว่าที่ฮูหยินหรอกหรือ

“ตอนนี้ศิษย์น้องสามถูกพิษอาการสาหัส ศิษย์น้องรองเองก็รับหน้าที่ไปนำยาถอนพิษมาจากยอดเขาเยี่ยซาน จะให้ข้าอยู่เฉยข้าคงทำไม่ได้” หยวนเฟิงหลิงเอ่ยก่อนหันไปสบตากับผู้เป็นอาจารย์ “ข้าจะรับผิดชอบเรื่องหาหลักฐานเหล่านี้ออกมาเอง”