LOGIN
แอสตัน อายุ24ปี สูง187cm
เพิ่งเรียนจบคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ปี5 ชมพู่ อายุ21ปี สูง160cm นักศึกษาคณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชีปี4 . . . ตัวอย่างเนื้อหานิยาย “เมลบีกลับมาหาฉันแล้ว” ร่างเล็กชะงักกึกราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางใจ ลมหายใจสะดุดติดขัด ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกและหวาดหวั่นระคนกัน “พี่...พี่แอสตันว่าอะไรนะคะ...” เสียงหวานสั่นเครือเอ่ยถามออกไปอย่างไม่เชื่อหู แอสตันถอนหายใจออกมาเบาๆ แววตาไม่มีความลังเลหรือเห็นใจหลงเหลืออยู่เลยสักนิด น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยย้ำความจริงอันเจ็บปวดออกมาอย่างไร้เยื่อใย “ฉันจะกลับไปคบกับเมลบี ส่วนความสัมพันธ์ไร้สถานะระหว่างเธอกับฉัน…ก็จบลงแค่นี้เถอะ” “…” คำพูดนั้นเฉียบคมราวกับใบมีดที่กรีดลงมาบนหัวใจของเธอซ้ำๆ แอสตันมองหน้าหญิงสาวนิ่งสนิท ก่อนจะเอ่ยประกาศิตคำสั่งสุดท้ายที่เด็ดขาดเสียยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด “พรุ่งนี้ตอนเย็น เมลบีจะย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ เพราะงั้น…พรุ่งนี้เช้าเธอก็ต้องย้ายออกไปจากที่นี่ซะ” #ไม่นอกกาย . . . . . . . . . . . . . . . . . วันงานรับปริญญา เสียงชัตเตอร์กล้องและช่อดอกไม้ชิ้นใหญ่ที่บัณฑิตป้ายแดงต่างถือถ่ายรูปอวดรอยยิ้มแห่งความสำเร็จ แต่สำหรับ แอสตัน บัณฑิตคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ปี5 ร่างสูงโปร่งในชุดครุย บรรยากาศรอบตัวกลับเงียบงันและว่างเปล่า ดวงตาคมกริบภายใต้ใบหน้านิ่งเรียบสะท้อนเพียงภาพของหญิงสาวคนเดียวที่เขารอคอยมาตลอดทั้งวัน เมลบี ในชุดครุยบริหารธุรกิจปี4ที่เพิ่งเรียนจบพร้อมกัน เดินตรงเข้ามาหาเขา ใบหน้าสวยเฉี่ยวนั้นไม่ได้ประดับด้วยรอยยิ้มแห่งความยินดีอย่างที่ควรจะเป็น แววตาของเธอไหวระริกและมีความอึดอัดฉายชัดเจนจนแอสตันสัมผัสได้ “เมลบี...” แอสตันเอ่ยเรียกเสียงทุ้ม มือหนายื่นช่อดอกไม้ช่อใหญ่ที่ตั้งใจเลือกมาให้ยื่นไปตรงหน้าเธอ “พี่ยินดีด้วยนะ...เรียนจบแล้วนะเรา” เมลบีก้มมองช่อดอกไม้นั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆเงยหน้าขึ้นสบตาเขา มือเรียวไม่ได้ยื่นมารับดอกไม้ “พี่แอสตัน...” เสียงหวานเอ่ยเรียกชื่อเขาแผ่วเบา สั่นเครือเล็กน้อยจนคนช่างสังเกตอย่างแอสตันขมวดคิ้วมุ่น “เมลมีเรื่องจะคุยด้วย...ไปตรงมุมเงียบๆตรงโน้นกันหน่อยได้ไหม” แอสตันใจกระตุกวูบอย่างไม่มีสาเหตุ ความรู้สึกเย็นวาบแล่นพล่านไปตามสันหลัง แต่เขาก็พยักหน้ารับแล้วเดินตามเธอไปยังมุมตึกคณะที่ผู้คนเริ่มบางตา เมื่อยืนพ้นจากสายตาผู้คน เมลบีก็สูดหายใจเข้าลึกราวกับรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีในชีวิต เธอกัดริมฝีปากแน่นจนซีดเซียวก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้โลกของแอสตันหยุดหมุนลงตรงนั้น “เรา...เลิกกันเถอะนะพี่แอสตัน” แอสตันชะงัก ร่างสูงแข็งทื่อราวกับถูกคำพูดนั้นตรึงไว้กับพื้น สมองที่เคยฉับไวของสถาปนิกหนุ่มประมวลผลไม่ทัน ใบหน้านิ่งเรียบเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่า ดวงตาคมจ้องมองแฟนสาวที่คบกันมาตั้งแต่เขาปี3 เธอยังปี2ด้วยความไม่อยากเชื่อหูตัวเอง “เธอพูดอะไร เมลบี...” เสียงของเขาแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด “เมลไม่ได้ล้อเล่นนะพี่แอสตัน” เมลบีน้ำตาคลอเบ้า เธอกลืนก้อนสะอื้นลงคอ “ตลอดเวลาที่ผ่านมา...พี่แอสตันดีกับเมลมาก เป็นแฟนที่สมบูรณ์แบบที่สุด แต่พอเราเรียนจบ ต่างคนต่างต้องก้าวเข้าสู่โลกของความเป็นจริง เมล...เมลรู้สึกว่าเราเริ่มไม่ใช่สำหรับกันและกันแล้ว” “เหตุผลแค่นี้เหรอ? คบกันมาหลายปี จู่ๆจะเลิกเพราะเรื่องแค่นี้เนี่ยนะ” แอสตันเค้นเสียงถาม ความเจ็บปวดแปลบเริ่มกัดกินหัวใจ “เปล่าหรอกพี่แอสตัน...” เมลบีส่ายหน้าช้าๆ หยดน้ำใสไหลอาบแก้ม “เมลสับสน...เมลไม่รู้ว่าความรู้สึกตอนนี้มันคือความรักจริงๆ หรือความเคยชิน เมลขอ...ขอห่างกันสักพักได้ไหมพี่แอสตัน ขอเวลาให้เมลได้ทบทวนตัวเองหน่อย ว่าสุดท้ายแล้วหัวใจของเมลยังอยู่ที่พี่แอสตันหรือเปล่า” ขอห่างกันสักพัก คำพูดนั้นบาดลึกเข้าไปในความรู้สึก แอสตันกำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความผิดหวังและความเสียใจตีรวนขึ้นมาจุกที่อก “ถ้าเมลต้องการแบบนั้น...” แอสตันแค่นยิ้มหยันให้ตัวเอง ความรู้สึกเคว้งคว้างเข้าเกาะกุมหัวใจ ทว่าลึกๆในมุมของความเจ็บปวดนั้นกลับมีความหวังโง่ๆลอยวนอยู่ในอก ช่างมันเถอะ…แค่ห่างกันเพื่อทบทวน เดี๋ยวเธอก็คงกลับมา แอสตันคิดเข้าข้างตัวเองอย่างน่าสมเพช “อืม...พี่ตามใจเมล” เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบสนิทที่ซ่อนรอยร้าวรานไว้ทั้งหมด เมลบีสะอื้นเบาๆก่อนจะหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้แอสตันยืนเคว้งอยู่ท่ามกลางความสำเร็จที่ไร้ความหมายในวันที่เขาเรียนจบและในวันที่เขาเสียเธอไป แสงไฟสลัวสีส้มแดงภายในร้านเหล้ากึ่งผับย่านมหาวิทยาลัยอัดแน่นไปด้วยเสียงเพลงจังหวะหนักหน่วงและเสียงหัวร่อต่อกระซิกของบรรดานักศึกษาสถาปัตยกรรมที่พากันมาฉลองวันสำเร็จการศึกษา บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความคึกคักและกลิ่นอายของความสำเร็จ แอสตันนิ่งเงียบเป็นเป่าสาก ร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีเข้มที่ปลดกระดุมบนสองเม็ดปล่อยให้เห็นไหปลาร้าและผิวเนื้อชัดเจน เขานั่งไขว่ห้างพิงพนักโซฟา ปล่อยให้ความเงียบงันห่อหุ้มตัวเอง ในมือข้างหนึ่งคีบบุหรี่ที่ปล่อยควันสีเทาจางๆลอยคว้างขึ้นไปในอากาศ ก่อนจะยกแก้วเบียร์ขึ้นกระดกรวดเดียวจนหมดแก้ว ปล่อยให้รสชาติขมปร่าบาดคอเพื่อกลบเกลื่อนความปวดร้าวที่สุมอยู่เต็มอก “ไอ้แอสตัน วันนี้วันดีนะเว้ย นั่งหน้าเป็นตูดอยู่ได้ เมลบีไม่มาฉลองด้วยรึไงวะ” เสียงทุ้มของวาคิมเพื่อนสนิทในกลุ่มเอ่ยแซวขึ้นมาเสียงดังแข่งกับเสียงเพลง มือถือแก้วเหล้าวนไปมา ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มกรุ้มกริ่มตามประสาคนอารมณ์ดี ทว่าคำถามนั้นกลับทำให้เพื่อนอีกสองคนที่นั่งร่วมโต๊ะหันมามองเป็นตาเดียว “หึ” แอสตันส่งเสียงในลำคออย่างเยียบเย็น ดวงตาคมกริบมองลอดผ่านกลุ่มควันบุหรี่ที่พ่นออกมา ก่อนจะยกมวนนิโคตินขึ้นสูดเข้าปอดลึกๆเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่างที่กำลังตีรวน “ถามจริง นัดกันไปฉลองสองต่อสองที่คอนโดใช่ไหมล่ะไอ้คุณชายสถาปัตย์ เมลบีออกจะสวยและเพอร์เฟกต์ขนาดนั้น” “เลิกกันแล้ว” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยแทรกขึ้นมาเรียบเรื่อย ไม่มีความสั่นเครือ ไม่มีความฟูมฟาย มีเพียงความนิ่งสนิทที่แผ่รังสีความเย็นเยียบออกมาจนทุกคนชะงัก ทั้งโต๊ะตกอยู่ในความเงียบกริบชั่วขณะ เพลงที่ดังกระหึ่มอยู่ในร้านราวกับเบาลงไปถนัดตา “ห๊ะ? มึงว่าอะไรนะ?” วาคิมหน้าเหวอ ตาโตเท่าไข่ห่าน วางแก้วในมือลงเสียงดัง “เมื่อกี้มึงพูดว่าอะไรนะไอ้แอสตัน?” “กูบอกว่าเลิกกันแล้ว” แอสตันย้ำคำเดิมด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งอารมณ์ร่วมใดๆ เขายื่นมือไปหยิบขวดมารินเบียร์ใส่แก้วตรงหน้าตัวเองอีกครั้งอย่างไร้ความรู้สึก “เฮ้ย! เป็นไปได้ไงวะ!” เพื่อนอีกคนโพล่งขึ้นมาด้วยความตกใจ “ก็เมื่อกี้ตอนบ่ายกูยังเห็นเมลบีเดินมาหาหน้าตึกคณะอยู่เลยนี่ หรืองอนอะไรกันวะ ง้อดิ เดี๋ยวก็ดีกันน่า คบกันมาตั้งหลายปี” “…” ไม่มีเสียงตอบรับจากแอสตัน ร่างสูงเพียงแค่แค่นยิ้มหยันให้กับตัวเองที่มุมปาก รอยยิ้มสมเพชที่ส่งไปไม่ถึงดวงตา เขาจำคำพูดของเธอได้ขึ้นใจ ขอห่างกันสักพักเพื่อทบทวนตัวเอง ในขณะที่เพื่อนๆกำลังพากันตกใจและช่วยกันวิเคราะห์สถานการณ์ แอสตันกลับทิ้งตัวพิงพนักโซฟาอีกครั้ง ปิดเปลือกตาลงช้าๆเพื่อหนีภาพความจริง ทว่าพอดวงตาปิดลง ภาพของเมลบีในชุดครุยบริหารใบหน้าสวยเฉี่ยวน้ำตาคลอเบ้าในตอนบ่ายก็พรั่งพรูเข้ามาในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า คำพูดว่า ‘ขอเวลาให้เมลได้ทบทวนตัวเองหน่อย ว่าสุดท้ายแล้วหัวใจของเมลยังอยู่ที่พี่แอสตันหรือเปล่า’ ดังวนเวียนก้องอยู่ในโสตประสาท ความหวังโง่ๆลอยวนอยู่ก้นบึ้งของหัวใจ แอสตันยอมรับกับตัวเองอย่างน่าสมเพชว่าเขากำลังรอ รอให้เธอกลับมา รอให้ระยะเวลาบ้าบอนั่นพิสูจน์ว่าเธอยังรักเขา แต่ความหวังลมๆแล้งๆนั้นไม่ได้ทำให้เขารู้สึกดีขึ้นเลย มันกลับยิ่งทำให้หัวใจด้านชาดิ่งวูบลงไปเหวที่ลึกกว่าเดิม พร้อมกับความอัดอั้นตันใจที่อยากจะทำลายล้างความรู้สึกบ้าๆนี้ให้พ้นทางหลายเดือนต่อมา ท้องกลมโตมีอายุครรภ์เข้าเดือนที่หกของชมพู่เด่นชัดขึ้นภายใต้ชุดคลุมท้องเนื้อนุ่มสบาย เบบี๋ตัวน้อยในครรภ์ซึ่งอัลตร้าซาวด์คอนเฟิร์มเรียบร้อยแล้วว่าเป็นเด็กชายตัวน้อย ดิ้นดุ๊กดิ๊กทักทายคุณพ่อคุณแม่ทุกครั้งที่แอสตันแนบใบหน้าลงฟังเสียงที่หน้าท้อง ในเวลานี้น้องสโนว์ในวัยสี่ขวบเต็ม เติบโตเป็นพี่สาวคนเก่งที่เพิ่งเข้าเรียนชั้นอนุบาลนานาชาติไปได้ไม่นาน ทุกๆเช้าห้องชุดเพ้นท์เฮ้าส์ใจกลางเมืองจะเต็มไปด้วยความสดใส เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กหญิงในชุดยูนิฟอร์มโรงเรียนนานาชาติที่วิ่งมาหอมแก้มลาคุณแม่ท้องโตและคุณพ่อก่อนไปโรงเรียน แอสตันในฐานะสามีและคุณพ่อป้ายแดงรอบที่สอง ดูแลชมพู่ในช่วงตั้งครรภ์นี้อย่างประคบประหงมยิ่งกว่าไข่ในหิน ไม่ว่าจะเป็นอาหารการกิน วิตามิน หรือแม้แต่การนวดขาบรรเทาอาการบวมให้ภรรยาในยามค่ำคืน แอสตันไม่เคยปล่อยให้ชมพู่ต้องขยับตัวทำอะไรหนักๆเลยสักนิด จนชมพู่อดเอ่ยปากแซวไม่ได้ว่าสามีดูตื่นเต้นและเห่อลูกชายคนนี้เป็นอย่างมาก เวลาล่วงเลยจนกระทั่งถึงกำหนดคลอด เสียงฝีเท้าเร่งรีบและไฟฉุกเฉินหน้าห้องผ่าตัดโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังบ่งบอกถึงความตื่นเต้นระคนกังวล แอสตันสวมชุดปลอดเชื
สี่เดือนต่อมา ชีวิตในคอนโดใจกลางเมืองของครอบครัวเล็กๆดำเนินไปอย่างราบรื่นและเปี่ยมด้วยความสุข ตลอดสี่เดือนที่ผ่านมา ชมพู่ในบทบาทคุณแม่ฟูลไทม์ได้ทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กับน้องสโนว์วัยสองขวบที่กำลังเติบโตและเริ่มพูดเก่งขึ้นทุกวัน ขณะที่แอสตันเองก็ทำหน้าที่สามีและคุณพ่อได้อย่างสมบูรณ์แบบ ความรักของพวกเขามีแต่จะทวีความหวานและมั่นคงยิ่งขึ้นทุกวัน ค่ำคืนนี้ แอสตันบอกกับชมพู่ว่าจะพาออกไปทานดินเนอร์ฉลองวันครบรอบที่พวกเขาตกลงย้ายมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยกัน โดยมีคุณปู่คุณย่ารับอาสาช่วยดูแลน้องสโนว์ให้หนึ่งคืน หลังจากทานมื้อค่ำและดื่มด่ำกับบรรยากาศอันแสนหวานกันจนอิ่มหนำแล้ว จู่ๆไฟรอบบริเวณโต๊ะของพวกเขาก็หรี่ลงเล็กน้อย พร้อมกับเสียงดนตรีบรรเลงเพลงรักเบาๆลอยคลอมาในอากาศ ชมพู่กระพริบตาปริบๆด้วยความแปลกใจ หันไปมองหน้าคนรักที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม “เอ๊ะ...ทำไมไฟถึง...” ยังไม่ทันที่ชมพู่จะได้พูดจบ แอสตันก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินอ้อมมาคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ มือหนากุมมือเรียวบางทั้งสองข้างไว้ด้วยความทะนุถนอม แววตาคมกริบที่มองมาเต็มไปด้วยความรักและความจริงใจจนประกายระยิบระยับ หัวใจของชมพู่กระตุกวูบ ร่างกายชา
ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด ปั้นที่ทำทีเป็นเล่นกับน้องสโนว์อยู่นั้น จู่ๆก็เอียงหน้าเข้าไปใกล้ร่างบางที่นั่งตัวเกร็งอยู่ข้างๆแล้วกระซิบเสียงแผ่วทว่าหนักแน่นให้ได้ยินกันแค่สองคน “เดี๋ยวกลับพร้อมฉันก็ได้” มีนสะดุ้งเล็กน้อย รีบหันขวับมาปฏิเสธทันควัน “มะ...” “ฉันมีเรื่องอยากคุยกับเธอ” ปั้นแทรกขึ้นมาทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ปฏิเสธ สายตาคมกริบที่เคยเล่นสนุกกับหลานเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นจริงจังจนน่าใจหาย มีนชะงักไป ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองเขาอย่างระแวดระวัง “แกจะคุยเรื่องอะไร” “ฉันยังไม่อยากคุยตอนนี้...” ปั้นตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาสื่อความหมายลึกซึ้ง “อยากคุยส่วนตัว” “…” คำว่า ‘ส่วนตัว’ ทำเอามีนใจเต้นไม่เป็นส่ำ เธอเม้มริมฝีปากแน่นอย่างลังเล ทว่าปั้นกลับตอกย้ำด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดกว่าเดิม “มันเป็นเรื่องสำคัญ...ที่ฉันต้องคุยกับเธอให้รู้เรื่อง” แววตาจริงจังของเขาทำเอามีนหมดทางหนี เธอจำใจต้องพยักหน้ารับช้าๆอย่างจำนน เป็นจังหวะเดียวกับที่ชมพู่ถือถาดใส่แก้วน้ำและขนมของว่างเดินออกมาจากห้องครัวพอดี “มาแล้วๆ รอนานไหม คุยอะไรกันอยู่เหรอสองคนนี้” ชมพู่เอ่ยถามยิ้มๆพลางวางถาดลงบนโต๊ะ
วันต่อมา ภายในห้องครัวสไตล์โมเดิร์น แอสตันในชุดลำลองสบายๆกำลังยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ครัวกำลังง่วนอยู่กับการทำแพนเค้กและเตรียมมื้อเช้าง่ายๆให้กับครอบครัว ไม่นานนัก ชมพู่ที่เพิ่งอาบน้ำแต่งตัวในชุดเสื้อยืดสบายๆกับกางเกงขาสั้นก็อุ้มน้องสโนว์ที่เพิ่งตื่นนอนเดินออกมาจากห้องนอน เสียงใสแจ๋วของลูกสาวส่งเสียงอ้อแอ้ออกมาทันทีที่เห็นหน้าผู้เป็นพ่อ “ปะป๊า! หอมๆ…” น้องสโนว์ชี้มือไปทางกระทะแพนเค้กพลางส่งเสียงร้องเรียก แอสตันหันมาส่งยิ้มกว้างให้สองแม่ลูก เขาวางตะหลิวลงแล้วเดินเข้าไปรับตัวลูกสาวมาอุ้มไว้แนบอก หอมแก้มฟอดใหญ่ด้วยความมันเขี้ยว “ตื่นมาก็หิวเลยเหรอครับ เดี๋ยวพ่อทำให้กินอร่อยๆเลยนะ” หลังจากมื้อเช้าอันแสนอบอุ่นผ่านพ้นไป ช่วงบ่ายวันนั้นแอสตันก็พาชมพู่และลูกสาวตัวน้อยออกไปเดินเล่นเปลี่ยนบรรยากาศที่ห้างสรรพสินค้าชั้นนำใจกลางเมืองที่อยู่ไม่ไกลจากคอนโดเพื่อหาซื้อของใช้เข้าบ้านเพิ่มเติม น้องสโนว์นั่งอยู่ในรถเข็นเด็กคันสวย ดวงตากลมโตมองโน่นมองนี่ด้วยความตื่นตาตื่นใจ ขณะที่แอสตันและชมพู่เดินเคียงคู่กันไปโดยมือหนากุมมือเรียวบางไว้ตลอดทาง บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความเรียบง่ายแต่เปี่ยมล้นด้วย
ช่วงเย็น รถยนต์คันหรูแล่นเข้ามาจอดสนิทในโรงรถ เสียงฝีเท้าเล็กๆวิ่งตึงตังออกมาจากตัวบ้านอย่างตื่นเต้น ร่างป้อมๆของน้องสโนว์ลูกสาวตัวน้อยวิ่งพุ่งตรงเข้ามาหาผู้เป็นพ่อและแม่ด้วยความคิดถึงสุดหัวใจ “มาแย้ว! แม่จ๋า! พ่อจ๋า!” เสียงใสแจ๋วตะโกนเรียกเสียงดังลั่นบ้าน ชมพู่ที่เพิ่งก้าวลงจากรถรีบย่อตัวลงอ้าแขนรอรับทันที ร่างป้อมๆของลูกสาวพุ่งเข้าสู่อ้อมอกจนเซถอยหลังไปเล็กน้อย ชมพู่กอดฟัดหอมแก้มซ้ายขวาลูกสาวด้วยความโหยหา “โอ๋...คนเก่งของแม่ คิดถึงแม่ไหมคะเนี่ย...ตัวอ้วนขึ้นหรือเปล่าเนี่ยเรา” น้องสโนว์กอดคอแม่แน่น ซบหน้าลงกับซอกคอพลางส่งเสียงออเซาะ “คิดถึง...แม่จ๋า...” แอสตันที่เดินตามลงมาจากฝั่งคนขับ ยืนมองภาพสองแม่ลูกด้วยรอยยิ้มอบอุ่นที่เปี่ยมล้นไปด้วยความสุข ชายหนุ่มทิ้งตัวลงนั่งคุกเข่าข้างๆ ก่อนจะอ้าแขนโอบกอดทั้งเมียและลูกสาวเข้ามาไว้ในอ้อมอกเดียวกัน “แล้วไม่คิดถึงพ่อเหรอครับ” แอสตันแกล้งทำเสียงน้อยใจใส่ลูกสาว น้องสโนว์ผละออกจากอ้อมอกแม่ หันมามองหน้าพ่อแล้วชูสองแขนขึ้นร้องเรียก “ปะป๊า! อุ้มๆ!” ก่อนจะโน้มตัวไปหอมแก้มแอสตันฟอดใหญ่ “คิดถึง...ปะป๊า…!” ขณะนั้นเอง คุณพ่อและคุณแม่ของแ
วันต่อมา บนเตียงนอนกว้างทั้งคู่ยังคงนอนกกกอดกันอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาโดยปราศจากเสื้อผ้าอาภรณ์ใดๆ ชมพู่นอนคว่ำหน้าหันไปด้านข้าง ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอด้วยความอ่อนเพลียจากค่ำคืนที่ผ่านมา แอสตันรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก่อน ชายหนุ่มกระพริบตาปรับโฟกัสเล็กน้อยก่อนจะก้มมองร่างเล็กในอ้อมกอด ความรู้สึกรักและโหยหาพรั่งพรูขึ้นมาในอกจนเขาอดใจไม่ไหว แอสตันขยับตัวลุกขึ้นเล็กน้อยแล้วทาบทับร่างเปลือยเปล่าของตนลงไปบนแผ่นหลังขาวเนียน วงแขนแข็งแรงโอบกอดรั้งเอวบางเข้าหาตัว พร้อมกับพรมจูบซอกคอหอมกรุ่นอย่างหลงใหล มือหนาเลื่อนขึ้นไปกอบกุมเต้านมเต่งตึงแล้วขยำเคล้นคลึงเบาๆ สลับกับหอมแก้มและคลอเคลียอยู่ข้างใบหูและพวงแก้มของเธอไม่ห่าง “อื้อ...” ชมพู่ครางประท้วงในลำคอด้วยความง่วงงุน แต่แอสตันยังไม่หยุด เขายังคงคลอเคลียอยู่ไม่ห่างพร้อมกับเลื่อนมืออีกข้างลงต่ำผ่านหน้าท้องแบนราบ ก่อนจะแตะสัมผัสลงที่เนินสาวแล้วขยำเบาๆ ปลายนิ้วเรียวแหวกกลีบรักที่ยังคงชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำหล่อลื่นแล้วใช้ปลายนิ้วถูไถขึ้นลงช้าๆอย่างหยอกเย้า สัมผัสวาบหวามนั้นทำให้ชมพู่สะดุ้งตื่นเต็มตา เธอกระพริบตาไล่ความง่วงงุนแล้วรีบเลื่อนมือลงไปจับข้อมือของเ







