ตอนที่ 6

เขายืนส่งขุนพลฉั่วกับกองทหารร้อยนายออกไปปราบโจรชั่วจวิ้นจื่อหลงที่ปล้นสะดมพ่อค้าที่กำลังขนส่งสินค้าเข้าเมืองหลวง และเพื่อความปลอดภัยเขาจึงต้องรั้งรออยู่ที่นี่

"ใต้เท้าลู่ขอรับ"

"เถ้าแก่เหวิน"ฟ่านเสวียนหันกลับมาตามเสียงเรียกก็พบเหวินจื่อหลงยืนยิ้มอยู่ด้านหลังแล้ว

"มารับอาหารเช้าเถอะขอรับ ยังไงเสียท่านขุนพลฉั่วต้องปลอดภัยกลับมาพร้อมกับข่าวดีแน่ขอรับ"

"ข้าก็หวังเช่นนั้น ไปเถอะ"เขาเดินนำกลับไปยังโถงในร้านแต่ไม่ปรากฏอาหารที่ตั้งรอไว้ให้ เขาจึงหันกลับไปถามด้วยสายตา

"อ้อ ข้าเตรียมเอาไว้ที่ห้องทำงานของข้าขอรับ ในนั้นยังมีหนังสือมากมายให้ท่านอ่านจนกระทั่งขุนพลฉั่วกลับมาขอรับ"เมื่อได้ยินว่ามีหนังสือให้อ่าน เขาจึงไม่รั้งรอรีบสาวเท้าก้าวไวขึ้น จื่อหลงอดยิ้มน้อยๆ ตามหลังมิได้

"นำข้าไปเถอะ ข้าพึ่งรู้ว่าเจ้าสะสมหนังสือด้วย"

"ข้าเป็นนักอ่านและนักสะสมบทประพันธ์กับบทกวีของท่านผู้มีชื่อเสียงพอสมควรขอรับ ไม่มากจนเป็นผู้เชี่ยวชาญ แต่หนังสือบางอย่างข้าคิดว่าท่านใต้เท้าลู่ต้องไม่เคยเห็นเป็นแน่"จื่อหลงหลอกล่อคนที่เดินข้างๆ ครั้นเมื่อเห็นสายตาตื่นเต้นแล้วก็ให้นึกรักใคร่มากกว่าเดิมนัก ยามเปิดเข้าไปภายในห้องฟ่านเสวียนต้องหมุนตัวไปรอบๆ ห้องด้วยความตื่นตาใบหน้างดงามออกอาการจนเก็บเอาไว้ไม่อยู่

"โอโห้ ข้าดูได้หรือไม่ ข้าคงไม่รบกวนเจ้าหรอกนะ"

"โอ๊ยไม่เลยขอรับ แต่ข้าว่าใต้เท้าลู่กินอาหารเช้าก่อนเถอะ ยังไงเสียห้องทำงานข้านี้ยกให้ท่านครอบครองแล้วขอรับ เพียงแต่ข้าคงต้องขออาศัยท่านนั่งตรวจบัญชีในห้องนี้ด้วยได้หรือไม่"

"แน่นอนๆ เป็นข้าต่างหากเล่าที่รบกวนเจ้าน่ะ"

"อย่าคิดมากไปเลยขอรับ แค่เห็นท่านมีความสุขข้าก็พลอยดีใจไปด้วย"ประโยคกำกวมเป็นผู้อื่นคงสะดุดหูไม่น้อย แต่เพราะฟ่านเสวียนดีใจเกินไปเมื่อเห็นหนังสือล้ำค่า จึงมิใส่ใจในรายละเอียดเท่าใดนัก จื่อหลงตบมือครั้งเดียวผู้คนก็นำอาหารร้อนๆ หอมฉุยมาวางไว้ให้บนโต๊ะ ที่สำคัญคือขนมกุ้ยฮวาหลากสีถูกนำมาวางเอาไว้ด้วย

"ขนมกุ้ยฮวา"

"ขอรับได้ข่าวว่าใต้เท้าลู่ชอบกิน ข้าจึงสั่งให้พ่อครัวทำให้เป็นพิเศษ นี่เป็นกุ้ยฮวาไส้ถั่วแดงและไส้ดอกเหมย ข้าได้ยินว่าใต้เท้าลู่ชอบ"

"ขอบใจเจ้ามากเถ้าแก่เหวิน มันเป็นของชอบข้าจริงๆ นั่นแหละ"

"ขอรับ วันนี้ยังมีหมูสามชั้นน้ำแดง แล้วก็มีหน่อไม้หวานผัดซอสเปรี้ยวอีกด้วยนะขอรับ"ทุกอย่างล้วนเป็นของโปรดปรานของฟ่านเสวียนทั้งนั้น เขานั่งลงมองอาหารที่จัดวางไว้ด้วยดวงตากลมโต

"ขอบใจเจ้ามาก ขอบใจเจ้าจริงๆ "

"มิได้ มิได้ อย่าได้เกรงใจเลยขอรับ ท่านมาเพื่อทำให้บ้านเมืองสงบข้าต้องดูแลอย่างเต็มที่อยู่แล้ว"

"เช่นนั้นเจ้าก็มานั่งกับข้าเถอะ อาหารเต็มโต๊ะเช่นนี้กินคนเดียวคงไม่หมดแน่ๆ "นั่นเป็นสิ่งที่จื่อหลงคาดหวังเอาไว้อยู่แล้ว ปู้เฉินรู้ทันจึงจัดเตรียมชามข้าวเอาไว้เผื่ออยู่แล้ว เขาเดินมาพร้อมกับถาดวางป้านชาส่งกลิ่นหอมละมุน

"ใต้เท้าลองดื่มดูสิขอรับ ชานี้ได้มาจากเขาไท่ซางต้องชงกับน้ำค้างยอดหญ้าจากเขาเดียวกัน ชานี้มีลักษณะพิเศษสีของมันเป็นสีแดงราวกับกลีบดอกเหมยและยามที่ไหลผ่านลำคอ มันจะค่อยๆ หวานขึ้นทำให้ชุ่มคอขอรับ"จื่อหลงรินชาลงจอกน้ำในนั้นกลายเป็นสีแดงใส ส่งกลิ่นหอมละมุนสดชื่นจนฟ่านเสวียนอดสูดหายใจเข้าปอดไม่ได้

"ชื่นใจจริงๆ "

"เชิญขอรับ"เขาคีบเอาหมูสามชั้นน้ำแดงวางลงบนข้าวของฟ่านเสวียนและคีบเอาหน่อไม้วางให้อีก

"เกรงใจเจ้าแล้ว"

"ตามสบายเลยขอรับ ลองชิมฝีมือคนครัวของข้าเสียก่อนว่าถูกใจใต้เท้าหรือไม่"จื่อหลงมองฟ่านเสวียนคีบทุกอย่างเข้าปากแล้วถึงกับตื้อในอก สิ่งที่เขาฝันกำลังจะเป็นจริงแล้ว เขารอมานานที่จะได้ร่วมโต๊ะกับคนผู้นี้ พ่อครัวที่ส่งไปฝึกฝีมือจนช่ำชองก็เพื่อการนี้เท่านั้น

"อร่อยมาก อร่อยจริงๆ "

"อ่าถ้าเช่นนั้นก็ทานเยอะๆ นะขอรับ"สองคนต่างกินข้าวกันอย่างถูกคอและยังเอ่ยถึงหนังสือมากมาย ฟ่านเสวียนนั้นยอมรับอยู่ในใจว่าเหวินจื่อหลงผู้นี้มีความรู้มากมายราวกับบัณฑิตผู้หนึ่ง

"อิ่มมากเลย"

"ถ้าอย่างนั้นลุกเดินหน่อยเถอะขอรับ ข้าจะพาไปชมสวนด้านหลังอันที่จริงแล้วสวนนี้ข้ามิเคยให้ผู้ใดได้เห็นมีใต้เท้าคนแรกที่จะได้ชมมัน เขาเดินนำฟ่านเสวียนทะลุออกไปยังสวนด้านหลัง ดอกเหมยสารพัดสีทั้งขาว แดง ชมพู สีเหลืองแข่งกันชูช่อส่งกลิ่นหอม

"สวนดอกเหมย"

"ขอรับ สวนนี้จะออกดอกทั้งปีและมีแห่งเดียวเท่านั้นแม้กระทั่งองค์ฮ่องเต้ยังไม่มีเช่นนี้"

"สวยจริงๆ ข้าชอบมาก ชอบมากๆ "

"ขอรับๆ ข้าดีใจที่ใต้เท้าชื่นชอบมัน"ทั้งสองเดินทอดขาไปช้าตามทางเดินหินสีขาว ทันใดนั้นเองเสียงลูกธนูก็ฟาดแหวกผ่านอากาศจนเสียงดัง เขารีบกระชากฟ่านเสวียนเข้ามาแนบกับอกเอาไว้เพื่อป้องกันภัยสายตาคมกริบกวาดไปทั่ว ปู้เฉินรู้ดีในสถานการณ์นี้ว่าต้องทำเช่นไร อันที่จริงแล้วเพียงแค่ธนูส่งข่าวไม่สามารถทำอันตรายนายท่านของเขาได้ แต่ด้วยเหตุการณ์เฉพาะหน้าเขาไม่สามารถแสดงตัวได้ จึงต้องให้ปู้เฉินออกหน้าแทน

"นายท่านขอรับเกิดเรื่องอะไรขึ้น"ชายหนุ่มสี่ห้าคนวิ่งกรูกันเข้ามาแสร้งทำทีท่าหวาดกลัว

"ไม่รู้ๆ พวกเจ้ารีบนำใต้เท้าลู่เข้าไปข้างใน ให้อยู่ในห้องหนังสือข้าจะปลอดภัยที่สุด" เขาแสร้งสั่งการด้วยสีหน้าหวาดหวั่นเพื่อกระตุ้นให้ฟ่านเสวียนตื่นตระหนกไปด้วย เขาสั่งให้คนคุ้มกหันฟ่านเสวียนเข้าไปในห้องหนังสือเมื่อเห็็นว่าพ้นสายตาแล้วจึงพยักหน้าให้ปู้เฉินดึงธนูสารออกมาจากต้นไม้