Chapter3: ไม่พร้อม

“นี่ห้องของเรา”

“ห้องเรา!!!”

“ก็ใช่น่ะสิ น่าแปลกใจตรงไหน...หรือว่ามันเล็กไป” ใหญ่กว่านี้ก็เท่าอควาเรียมแล้วล่ะ ที่เธอตกใจเพราะไม่คิดว่าเขาจะให้เธอนอนด้วยในคืนนี้ หรือไม่ก็ให้เธอนอนโซฟาหรือแค่นอนให้ห่างกันก็พอ ขอแค่คืนนี้คืนเดียวเธอยังไม่พร้อมจะเสียตัวตอนนี้

“คุณคงไม่คิดว่าผมจะนอนจับมือคุณประหนึ่งวัยรุ่นแรกรักหรอกนะ หืม”

“ฉะ…..ฉัน ไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น” เสียงหวานเอ่ยออกมาเสียงติดขัดเมื่อร่างแกร่งพยายามต้อนเธอให้ไปที่ช้า ก่อนที่หญิงสาวจะสะดุ้งด้วยความตกใจเมื่อจู่ๆ ชายตรงหน้าก็พุ่งเข้ามาหาเธออย่างไม่ทันตั้งตัว จนทำให้เธอหงายหลังลงบนเตียงนุ่มพร้อมกับร่างแข็งแรงที่ทาบทับลงมา ใบหน้าคมซุกไซร้เข้าที่ซอกคอพร้อมพ่นลมหายใจออกมาจนทำให้เจ้าของร่างบางถึงกับขนลุกเกรียวแต่ไม่วายดิ้นขัดขืน

“ชู่วววว อย่าดิ้นสิ ยิ่งคุณดิ้นแรงเท่าไหร่ความต้องการของผมก็ยิ่งมากเท่านั้น”

เยว่ซินนิ่งยอมอยู่นิ่งๆ

“แต่ยิ่งนิ่งแบบนี้ความต้องการของฉันยิ่งเพิ่มขึ้นจากเดิมหลายร้อยเท่าเลย รู้ไหมคนดี”

เยว่ซินอ้าปากเหวอ ไม่ว่ายังไงเขาก็หาเรื่องจะกอดเธออยู่อย่างนั้นสินะ ปล่อยไว้นานกว่านี้เธอต้องเคลิ้มไปตามร่างแกร่งที่กำลังทาบทับเธออยู่ตอนนี้เป็นแน่

“ผมรอคุณมานานแค่ไหนรู้ไหม เด็กดีของผม”

“อะ อื๊อ คุณเฉิน” เสียงหวานครางออกมาเบาๆ พร้อมกัดริมฝีปาก เมื่อริมฝีปากหนาไล่ขบกัดบริเวณซอกคอจมูกโด่งไล่สูดดมความหอมหวานแม้จะมีเหงื่อออกตามไรผมของหญิงสาว แต่เขากลับรู้สึกว่ามันช่วยปลุกเร้าอารมณ์เขาได้เป็นอย่างดี เขาไม่ใช่แค่หลงร่างเล็กตรงหน้า แต่เขาทนมาหน้าจนไม่สามารถรอได้อีกต่อไป จื่อหลงยันแขนแกร่งขึ้นพร้อมมองร่างที่นอนอ่อนระทวยอยู่ใต้ร่าง ก่อนจะสะกดอารมณ์บางอย่างของตัวเองเอาไว้

“ฟังผมนะเยว่ซิน”

“คะ” เหมือนโดนมนต์สะกดให้ขานรับโดยที่เธอเองก็ห้ามตัวเองไว้ไม่ทัน ไม่รู้ว่าตัวเองทำหน้าตาหรือท่าทางแบบไหน ถึงทำให้ร่างแกร่งสูดหายใจเข้าเต็มปอด และไหนจะเสื้อยืดที่หลุดจากร่างกายเธอไปตอนไหนไม่รู้ทำให้ส่วนบนของเธอตอนนี้มีเพียงบราเซียสีดำเท่านั้น

“อย่าทำหน้าแบบนี้ให้ใครเห็นนอกจากผมคนเดียว รู้ไหม” พูดจบริมฝีปากหนาก็ระดมจูบใบหน้าหวาน มือหนาเชยคางให้ใบหน้าหวานเชิดขึ้นเพื่อรับจูบของเขา นิ้วโป่งทำหน้าที่เกลี่ยริมฝีปากล่างช้าๆ เพื่อให้หญิงสาวคลายการเม้มปาก เขารู้ดีว่าร่างบางไม่เคยผ่านมือใครมา ไม่ใช่เพียงแกล้งเป็นผู้หญิงใส่ซื่อบริสุทธิ์แต่ภายในไม่เหลืออะไรเลย แต่ถึงแม้ว่าหญิงสาวจะเคยผ่านใครมาเขาก็ไม่สนใจทั้งนั้น เพราะสุดท้ายเธอก็ต้องเป็นของเขาอยู่ดี

“ค่อยๆ รับผมเข้าไป………ในนี้” จื่อหลงเอ่ยบอกเสียงพร่า นิ้วแกร่งแตะไปที่กลางหน้าอกที่มีเพียงบราเซียสีดำปกปิดไว้เบาๆ ยิ่งทำให้เจ้าของใบหน้าหวานสั่นสะท้าน ทั้งน้ำเสียง คำพูด การกระทำที่แสนจะอ่อนโยนนั่นทำให้เธออดที่จะคิดไม่ได้ ว่าเขาทำกับคู่นอนของเขาทุกคน คิดได้เพียงเท่านั้นสมองก็หยุดสั่งการทุกอย่างเมื่อร่างแกร่งค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อเผยให้เห็นอกแกร่ง ก่อนที่ใบหน้าคมจะก้มลงไปกระซิบพร้อมขบหูนิ่มเบาๆ

“ผมรุนแรงกับทุกคน ยกเว้นกับคุณ”

“อ้าปากให้ผมนะ ที่รัก” 

เหมือนโดนสายตาคมสะกดอีกครั้ง ริมฝีปากบางอ้าปากออกอย่างว่าง่าย จื่อหลงยกยิ้มออกมาก่อนที่ลิ้นร้อนจะค่อยๆ สอดเข้าไปในโพรงปากเล็ก ลิ้นร้อนดูดดึงลิ้นเล็กอย่างหยอกเย้าพร้อมตักตวงความหวานให้สมกับที่รอมานาน

“อะ อื๊ออ”

“อืมมมมม” เสียงทุ้มครางออกมาเบาๆ พร้อมไล่ชิมริมฝีกปากบางบางอย่างไม่มีเบื่อ ริมฝีปากหนางับเข้าที่ริมฝีปากบางก่อนดึงเบาๆ เสียงจูบยังคงดังให้ได้ยินเป็นระยะมีบางครั้งที่หญิงสาวหายใจไม่ทันชายหนุ่มก็ไม่ได้เร่งรัดกลับชอบด้วยซ้ำที่ได้สอนเรื่องบนเตียงให้เจ้าหล่อน เพราะที่ผ่านมาผู้หญิงแทบจะทุกคนเจนจัดเรื่องบนเตียงมาทั้งนั้น

“อ๊ะ คุณเฉิน” เสียงหวานอุทานออกมาเสียงสั่นเมื่อ มือหนาปลดบราเซียออกอย่างชำนาญ

“สวยมากที่รัก” ยังไม่ทันจะได้ร้องห้าม โพรงปากอุ่นของจื่อหลงก็ครอบครองเนินอก ลิ้นร้อนก็ดูดเม้มยอดอกมือก็เคล้นคลึงหน้าอกเต่งตึงอีกข้างไปด้วย

“ครางออกมาเถอะเด็กดี ผมอยากฟังเสียงครางหวานๆ ของคุณนะ”

“อะ อ๊า อืมมม” เหมือนเสียงของจื่อหลงปลดล็อคให้หญิงสาวที่กลั้นเสียงมาสักพัก ครางออกมาอย่างทนไม่ไหว พร้อมแอ่นหน้าอกรับมือหนา ด้วยความเสียวซ่าน

“แบบนั้นแหละ กลั้นไว้คุณจะทรมาน” จื่อหลงบอกพร้อมพรหมจูบไล่ลงมาตั้งแต่เนินอกสวย ไล่ลงมาจนถึงหน้าท้องแบนราบ แต่ไม่ทันไรหญิงสาวก็สะดุ้งขึ้นมาสุดตัว ก่อนร่างบางจะวิ่งตรงไปห้องน้ำพร้อมล็อคกลอนประตูโดยที่ยังปล่อยให้คนที่นั่งอยู่บนเตียงมองตามด้วยความงุนงง

“ฮึก” เสียงสะอื้นดังรอดออกมาเบาๆ ทำให้คนที่นั่งอยู่บนเตียงขยี้หัวเบาๆ ไม่ใช่เพราะเขาหงุดหงิดที่เธอเป็นแบบนี้แต่เป็นเพราะเขารู้ว่าตัวเขาเองรีบร้อนเกินไป เขาแค่รู้สึกว่ามันเหมือนฝันที่เธอคนนี้มาอยู่ตรงหน้า ครั้นจะปล่อยเธอไปอีกเขาก็คงทนไม่ได้ ร่างแกร่งถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะลุกยืนเต็มความสูง ร่างสูงเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าพร้อมหยิบกุญแจห้องน้ำและหยิบเสื้อคลุมออกมาด้วย

“ผมเข้าไปได้ไหม”

“ยะ…อย่าเลยค่ะ”

“ผมขอโทษที่เร่งเร้าคุณเกินไป” จื่อหลงยังคงยืนอยู่ที่หน้าประตู ร่างสูงได้ยินเสียงฝักบัวที่เปิดลงพื้น เขาคิดว่าหญิงสาวคงยังไม่พร้อมจริงๆ ถึงได้ทำแบบนี้

“คุณไม่ผิดหรอก ฉันต่างหากที่สับสน อ๊ะ!” เสียงร้องพร้อมเสียงบางอย่างกระแทกพื้น ทำให้จื่อหลงรีบเปิดประตูเข้าไปในห้องน้ำทันทีโดยไม่ต้องขออนุญาตซ้ำ ทันทีที่เปิดประตูเข้าไปชายหนุ่มก็ต้องตะลึงกับร่างเปลือยที่ยืนอยู่ใต้ฝักบัว ผิวขาวเนียนละเอียดสะกดสายตาคมให้มองจ้องร่างบางไม่วางตา สายตาเคมเหลือบไปเห็นกางเกงยีนส์สีขาวของหญิงสาวจึงได้รู้เหตุผลที่เกิดขึ้น ริมฝีปากหนายิ้มขึ้นอย่างอ่อนโยน

“อย่ามองนะคุณ อย่ามอง” เสียงหวานบอกออกมาเสียงสั่น หญิงสาวทั้งกลัวทั้งสับสน ในใจเธอรู้สึกดีกับความอบอุ่นที่เขามอบให้แต่เวลานี้ที่ร่างกายเธอไม่พร้อมเธอจึงรู้สึกกลัวขึ้นมา แบบนี้เธอถึงได้โกรธตัวเองที่ยอมปล่อยให้อารมณ์พาไปทั้งๆ ที่รู้ว่ามันไปไกลกว่านี้ไม่ได้ หญิงสาวหันหน้าเข้ากำแพงพร้อมเสียงสะอื่นที่ยังคงเล็ดลอดออกมา ก่อนที่เธอจะสะดุ้งเมื่อมือแกร่งโอบไหล่หญิงสาวจากด้านหลัง ชายหนุ่มก้มลงไปจูบบนไหล่เล็กเสียงสะอื้นก็ยังคงเล็ดลอดให้ได้ยิน

“คุณคิดว่าผมจะรังเกียจที่เห็นคุณเป็นแบบนี้เหรอ”

“อืม”

“มันคือธรรมชาติของร่างกายผู้หญิง อย่าคิดมากไปเลยที่รัก”

“ฉะ…ฉัน” หญิงสาวใจหล่นไปวูบหนึ่งเมื่อร่างแกร่งผละออก เธอหันไปมองก็พบว่าเขาเดินออกไปจากโซนอาบน้ำ ถึงปากจะบอกไม่รังเกียจแต่เธอไม่สามารถรับรู้ได้เลยว่าในใจของเขาคิดอย่างไรอยู่ แต่ไม่นานใจดวงน้อยของเธอก็เต้นแรงอีกครั้งเมื่อร่างแกร่งเอาผ้าเช็ดตัวผืนหนามาพันร่างกายพร้อมสวมเสื้อคลุมผ้ารังผึ้งสีน้ำตาลที่ค่อนข้างหนาทับให้เธอ ใบหน้าเนียนขาวขึ้นสีแดงระเรือเพราะการกระทำของคนตรงหน้า จื่อหลงยิ้มออกมาอ่อนๆ พร้อมสอดมือไปที่ท้ายทอยจับให้ใบหน้าเล็กเชิดขึ้น

“กลับไปที่เตียงกันนะ เด็กดี"