chapter15: S..x Phone With my Love

“นายจะไม่ให้ผมอยู่ด้วยจริงๆ เหรอครับ”

“ฉันบอกแกไปแล้วไง แกก็แค่อย่าไปบอกพี่สาวกับแม่ฉันก็พอว่าแกไม่ได้นอนเฝ้า”

“แต่นายครับ.....” ลู่เหวินยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อก็ต้องเงียบ เมื่อได้รับสายตานิ่งๆ จากคนเป็นนาย

นี่แค่ช่วงบ่ายลูกน้องคนสนิทก็พร่ำถามอยู่เรื่อย เนื่องจากโดนคำสั่งมาจากบ้านใหญ่ว่าต้องให้คนมานอนเป็นเพื่อนกับเฉินจื่อหลง ลู่เหวินที่สองจิตสองใจว่าจะทำตามคำสั่งใคร สุดท้ายก็ต้องตามใจนายตนเองเป็นหลักอยู่ดี

“เพื่อความสบายใจของแก แกไปยกโซฟามานอนหน้าห้องเฝ้าฉันก็แล้วกันจะได้สบายใจ”

“หมดเรื่องแล้วจะไปทำอะไรก็ไป” มือหนาโบกไล่ลูกน้องให้ออกจากห้องของตัวเอง ถ้าเขารู้ว่าการแต่งงานมันจะยุ่งยากขนาดนี้ เขาแต่งงานเงียบๆ กับว่าที่เจ้าสาวสองคนก็ยังดี ครั้นจะไม่ทำตามธรรมเนียมก็คงจะโดนแม่บังเกิดเกล้าเอ็ดเอาแน่ๆ

“เมื่อไหร่จะถึงคืนนี้เร็วๆ กันนะ”

ณ บ้านใหญ่

“ฉันกับยัยหวานนอนกับแกก็ได้นะยัยซินแกจะได้ไม่เหงาไง”

“หรือแกไม่สะดวกที่ฉันกับเจ้แคนดี้นอนด้วย”

“ไม่ใช่แบบนั้นหรอก คือคืนนี้คุณเฉินเขาอยากโทรคุยน่ะ เพราะมันเหลืออีกตั้งสองวันกว่าจะถึงงานแต่ง ฉันเกรงใจ” เยว่ซินอธิบายให้เพื่อนตัวเองเข้าใจว่าทำไมถึงให้เพื่อนกับเจ้แคนดี้นอนด้วยไม่ได้ อีกอย่างถ้าทั้งสองคนได้นอนห้องส่วนตัวคงสบายกว่านี้

“ว่าที่สามีจะคลั่งรักอะไรขนาดนั้นอ่ะ แกไปทำเสน่ห์เขารึเปล่า”

“บ้าน่ะเจ้” เจ้แคนดี้หัวเราะเมื่อคนถูกแซวมีท่าทีเขินอายและพยายามจะอธิบายเพื่อไม่ให้ผู้มาเยือนรู้สึกไม่ดี สุดท้ายก็เป็นเพื่อนสองคนที่ต้องยกมือยอมแต่ก็ไม่วายหันมาแซวส่งท้ายก่อนเดินออกจากห้อง

เจ้าของห้องเมื่อส่งแขกเสร็จก็กลับมาเปิดวีแชท ก็เห็นข้อความจากว่าที่เจ้าบ่าวส่งมา อันที่จริงเขาแทบจะส่งมาหาเธอทั้งวันราวกลับว่าไม่มีงานสำคัญอะไรที่จะต้องทำแล้ว หลังจากตอบข้อความกลับคนรัก ก็มีข้อความแจ้งเตือนเข้ามาอีก

'ฉันขอโทษนะ'

ข้อความภาษาจีนสั้นๆทำให้เยว่ซินถอนหายใจเบาๆ เมื่อข้อความนั้นมาจากหลี่เหมย เพื่อนที่ทิ้งเธอในคืนที่เธอเจอกับเฉินจื่อหลง เยว่ซินปิดหน้าจอมือถือแต่ก็ต้องเปิดมันออกมาอีกครั้งด้วยความชั่งใจว่าจะตอบข้อความนั้นกลับดีไหม อย่างน้อยหลี่เหมยและแม่ของหล่อนก็เคยช่วยเธอและแม่เอาไว้ในคราวที่ลำบากไม่รู้จะหันหน้าไปพึ่งใคร

'ฉันไม่โกรธเธอแล้วแหละ ต้องขอบคุณเธอเหมือนกันที่ยอมให้ฉันมา'

'ไม่อย่างนั้นฉันคงต้องไปเป็นเมียของใครที่ไม่ใช่คุณเฉิน'

นิ้วเรียวพิมพ์ข้อความนั้นกลับไป รู้สึกโล่งใจขึ้นมาเปราะหนึ่ง เมื่อไม่ต้องติดค้างความรู้สึกกับเพื่อนของตนเองที่คบกันมานาน ถึงแม่ว่าอดีตเธอจะโดนปฏิบัติไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่หลี่เหมยก็เคยช่วยเธอเอาไว้หลายอย่าง

'ฉันได้ยินข่าวว่าเธอกำลังจะแต่งงาน'

'ใช่' เยว่ซินตอบกลับสั้นๆ เธอไม่แน่ใจว่าหลี่เหมยรู้ได้อย่างไร แต่ก็มีบางสำนักข่าวไต้หวันที่ทำข่าวการแต่งงานของนักธุรกิจหนุ่มทายาทตระกูลเฉินที่มีชื่อเสียง เพียงแต่ไม่มีรูปของเธอกับคุณเฉินเท่านั้น

'ฉันดีใจด้วยนะ ดีใจด้วยจริงๆ'

เมื่อเห็นข้อความที่ฝ่ายตรงข้ามตอบกลับมา คนอ่านก็สูดหายใจเข้าเพื่อตัดสินใจบางอย่าง

'ขอบใจนะ เธอจะมารึเปล่า'

ในที่สุดคนพิมพ์ก็ตัดสินใจกดส่งไป อย่างน้อยก็เป็นสิ่งที่เธออยากให้เกิดขึ้นในวันสำคัญของเธอ

'ได้เหรอ'

'ได้สิ ฉันกับแม่จะไปนะ'

เยว่ซินอ่านข้อความนั้นพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะปิดหน้าจอของหลี่เหมยพร้อมกับเปิดข้อความของจื่อหลงขึ้นมาเพื่อพิมพ์ข้อความลงไป

'คุณเฉินคะ ฉันมีเรื่องจะขอ'

ไม่ต้องรอให้พิมพ์ต่อ เมื่อว่าที่เจ้าสาวส่งข้อความไปเพียงแค่ประโยค คนที่กำลังรอข้อความอยู่อย่างเฉินจื่อหลงก็โทรหาทันที

"มีอะไรหรือเปล่า" เสียงทุ้มๆดังรอดปลายสาย ถึงแม้ว่าน้ำเสียงนั้นจะถามกลับมานิ่งๆแต่ก็เจือปนไปด้วยความอ่อนนุ่ม เมื่อคุยกับคนที่รัก

"ฉันชวนหลี่เหมยกับคุณน้ามางานแต่งของเราน่ะค่ะ"

"....."

"แต่ถ้าคุณไม่พอใจ ฉันจะไปเจอพวกเขาก่อนงานแต่งก็ได้นะคะ" ว่าที่เจ้าสาวบอกออกมาอย่างเกรงใจ เพราะงานแต่งครั้งนี้ ทางบ้านของเฉินจื่อหลงเป็นคนจัดการเองทั้งหมด

"ผมยังไม่ได้ว่าอะไรเลย เอาที่คุณสบายใจเถอะ"

"ที่ผมเงียบไป ผมแค่กำลังคิดอยู่ ว่าคืนนี้เราจะทำอะไรดี.....ผ่านโทรศัพท์" ถึงแม้ว่าปลายสายจะพูดออกมานิ่งๆแต่ก็ทำให้คนฟังถึงกับหน้าร้อนผ่าว นี่แค่คุยทางโทรศัพท์ เธอไม่อยากจะนึกถึงวันเข้าหอเลยจริงๆ

"นั่งเฝ้าคุณทำงานดีไหมละคะคืนนี้" เยว่ซินหัวเราเบาๆเมื่อทำให้คนฟังเงียบไปอีกครั้ง เธออยากเห็นหน้าเขาตอนนี้เสียจริงว่าจะทำหน้าตายังไงถ้าเธอไม่ตอบรับมุขของเขา

"คุณไม่ได้คิดไว้แล้วเหรอคะว่าคืนนี้เราจะทำอะไรกันดี"

"ทำอย่างที่คุณอยากทำเถอะค่ะ" เสียงหวานเอ่ยแผ่วเบา และก็รับรู้ได้ว่าปลายสายคงต้องยกยิ้มมุมปากเบาๆอย่างที่เคยทำแน่นอน

"มันไม่เท่ากับที่ผมอยากทำกับคุณหลังจากเข้าเรือนหอของเราหรอก"

"ผมจะรอคืนนี้นะที่รัก"

หลังจากทานมื้อค่ำกับครอบครัวของเฉินจื่อหลงซึ่งมีแม่และพี่สาวของเขาเป็นหลัก นอกจากนั้นก็มีญาติๆที่สนิทอีกสองสามคนที่ดูจะเป็นมิตรกับเธอมากที่สุด ส่วนคนที่ดูไม่ค่อยเป็นมิตร วาวาบอกว่าค่อยเจอจริงอีกทีวันแต่งงานเลยก็แล้วกัน เพราะไม่อย่างนั้น ว่าที่เจ้าสาวคงต้องรับมือหนักตั้งแต่ยังไม่แต่งงาน

"ฉันล่ะนั่งตัวเกร็งตลอดการกินข้าวเลยแกเอ้ยยย" เจ้แคนดี้บอกพร้อมถูเหงื่อบนมือ ปกติแล้วเจ้แคนดี้จะเป็นคนเฮฮาและพูดเยอะ แต่พอมาเจอตระกูลเฉินที่ดูวางตัวดีและมีหน้ามีตาทางสังคม อีกทั้งภาษาก็เป็นอุปสรรคในการสื่อสารของเจ้แคนดี้เหมือนกัน เพราะส่วนใหญ่คนทั้งโต๊ะสื่อสารภาษาจีนกันทั้งนั้น

“วันแต่งงานเอาช่างแต่งหน้าที่ทางแม่เจ้าบ่าวจัดหาให้ใช่ไหมยัยซิน” เจ้แคนดี้หันมาถาม ในขณะที่ทั้งสามคนพากันเดินไปที่ห้องรับแขก

“น่าจะแบบนั้นแหละค่ะ ตอนแรกไม่คิดว่าเจ้จะมา ไม่อย่างนั้นคงให้เจ้กับยัยหวานแต่งให้แล้ว” เยว่ซินบอกอย่างเกรงใจ เพราะนอกจากเจ้แคนดี้จะมีหน้าที่ดูแลนางแบบ เจ้แคนดี้ยังติดท็อปช่างแต่งหน้าฝีมือดีในวงการบันเทิงอีกด้วย ดาราไทยหลายคนก็เรียกใช้บริการมาแล้วทั้งนั้น

“ไม่เป็นไรหรอกแก ฉันเองก็ไม่ได้เตรียมตัวเอาอุปกรณ์อะไรมาเลย แกให้ช่างที่นี่แต่งให้ก็ดีเหมือนกัน” เจ้แคนดี้หยุดเดินและหันมาจับไหล่เล็กของเยว่ซินเอาไว้

“เอาตามตรงนะซิน ถึงแม้ว่าเจ้จะรู้จักแกไม่กี่วัน แต่เจ้ก็รู้สึกถูกชะตาแกมากๆเหมือนน้องสาวคนนึงเลย ฉันขอให้แกมีความสุขมากๆนะ” เจ้แคนดี้บอกด้วยน้ำเสียงจริงใจ น้ำหวานเองก็ยิ้มออกมา ถึงแม้เจ้แคนดี้จะดูแลนางแบบเยอะมากๆ แต่น้ำหวานก็ไม่เคยเห็นเจ้านายตัวเองถูกชะตาใครแบบเพื่อนเธอมาก่อน

“ขอบคุณมานะคะเจ้” เยว่ซินยกมือไหวพร้อมเข้าไปสวมกอดเจ้แคนดี้เอาไว้

“เอาล่ะ แกพักผ่อนเถอะซิน พวกฉันสองคนไม่กวนแล้วล่ะ เดี๋ยวค่ำๆ ฉันกับยัยหวานจะออกไปแดนซ์กันซะหน่อย” เจ้แคนดี้บอกออกมาอย่างดี้ด้า เพราะคุยกับน้ำหวานเอาไว้ว่าคืนนี้จะไปเที่ยวกันที่ย่านถนนคนเดินพร้อมไปผับที่มีชื่อเสียงของไต้หวัน

“ถ้าไม่ติดว่าอีกสองวันเธอจะแต่งงานก็อยากพาไปด้วยอยู่หรอกนะ” น้ำหวานบอกอย่างเสียดาย แต่ก็รู้ว่าธรรมเนียมปฏิบัติของไต้หวันบางครอบครัวคือห้ามเจ้าสาวออกจากบ้านก่อนแต่งห้าวัน

“ไม่เป็นไรหรอก ขอให้สนุกกันนะ” เยว่ซินบอกสั้นๆก่อนที่ทั้งสามคนจะแยกย้ายกัน

หลังจากเข้าห้องเยว่ซินก็นั่งดูเว็บไซต์มหาลัยเพื่อยื่นเรื่องเรียนจบโดยที่น้ำหวานก็ทำเรื่องยื่นจบด้วยเหมือนกัน กว่าจะทำอะไรเสร็จก็เป็นเวลาค่ำพอดี หญิงสาวก็เข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำส่วนตัว เมื่ออาบน้ำเสร็จร่างบางก็สวมเพียงบราเซียสองชิ้นพร้อมใส่เสื้อคลุมนอนสีขาวทับ ขาเรียวก้าวไปยังเตียงนอนก่อนจะนั่งลงพร้อมเอามือถือขึ้นมาเล่น เธอไม่ได้โทรหาจื่อหลงเพราะคิดว่าเขากำลังเคลียร์งานอยู่

ครืดด 

โทรศัพท์เครื่องสวยที่อยู่ในมือสั่นครืน ทำให้มือเรียวยกขึ้นมาดู ริมฝีปากอวบอิ่มธรรมชาติคลี่ยิ้มเมื่อรู้ว่าใครโทรมา

'คุณทำอะไรอยู่' 

"ฉันเพิ่งจะยื่นเรื่องเรียนจบมหาลัยน่ะค่ะ" เยว่ซินบอกเสียงนุ่ม รู้สึกเขินขึ้นมาเมื่อเจอสายตาของว่าที่เจ้าบ่าวที่ส่งมาผ่านหน้าจอมือถือ

'คุณสวยจังที่รัก' แม้จะเป็นการคุยผ่านวีดีโอ แต่แววตาเป็นประกายยามที่มองเยว่ซินก็ไม่ได้เปลี่ยนไปจากที่เขากอดเธอเมื่อไม่นานมานี้

'โทรคุยกันในโน้ตบุ๊คดีกว่าไหม คุณถือแบบนั้นมันจะเมื่อยมือนะ' ด้วยความเป็นห่วงกลัวว่าที่ภรรยาเมื่อยแขนเขาจึงบอกให้เธอไปเปิดโน้ตบุ๊คเพื่อคุยกัน ซึ่งอีกคนก็ทำตามอย่างว่าง่าย 

"คุณเตรียมพร้อมจะนอนแล้วเหรอคะ" เยว่ซินถามเมื่ออีกคนก็อยู่ในชุดคลุมนอนสีดำ

'อืม แต่...ผมนอนไม่หลับหรอก ถ้าไม่ได้คุยกับคุณก่อน' 

"งั้นฉันนอนเป็นเพื่อนคุณดีไหมคะ" พูดจบจากที่นั่งคุยอยู่ เยว่ซินก็เปลี่ยนเป็นนอนคว่ำเท้าคางมองไปยังหน้าจอโน้ตบุ๊ค เสื้อคลุมนอนเปิดออกเผยให้เห็นเนินอกที่โผล่พ้นขอบบราเซียออกมาเล็กน้อย ทำให้คนที่อยู่ในจอเลียริมฝีปากพร้อมยกยิ้ม

'ไม่เจอกันนี่ยั่วผมเก่งจังเลยนะ' เยว่ซินยิ้มขำเมื่อว่าที่เจ้าบ่าวเอ่ยแซว

"ลู่เหวินหรือซีริวไม่ได้นอนด้วยเหรอคะ ฉันดูในอินเตอร์เน็ตมา งานแต่งที่ไต้หวันจะต้องมีคนอายุน้อยนอนด้วย"

'ลู่เหวินนอนนอกห้องน่ะ นอนเฝ้าผมอยู่ด้านหน้านั่นแหละ' จื่อหลงบอกออกมาเรียบๆ ดวงตาก็เอาแต่จ้องมองคนรักไม่ละสายตา จนเยว่ซินรู้สึกเขินกับสายตานั้นเล็กน้อย

"เหงาไหมคะ"

'เหงาสิ ทำยังไงดี' สายตาแพรวพราวเล่นเอาเยว่ซินร้อนวูบวาบ

'คุณไม่ร้อนเหรอ' เสียงทุ้มถามออกมา ในใจก็หวังว่าคนรักของเขาจะเข้าใจในสิ่งที่เขาสื่อ

"ร้อนนิดหน่อยค่ะ" เยว่ซินบอกออกมาพร้อมเอามือลูบเบาๆที่บริเวณลำคอและไล่มือลงมาเรื่อยๆ ส่งผลให้เสื้อคลุมเปิดออกให้เห็นเนินอกมากกว่าเดิม เอาจริงๆ เธอก็ไม่ได้ร้อนขนาดนั้นหรอก แต่เป็นเพราะเธอรู้ว่าความต้องการของคนรักว่าต้องการอะไร

'อย่างนั้น....ถอดมันออกดีไหม เพราะผมก็ร้อนเหมือนกัน' เสียงทุ้มพูดจบ ก็ถอดเสื้อคลุมออก เผยให้เห็นแผงอกกว้าง เยว่ซินเองก็ถอดชุดคลุมออก มีแค่บราเซียสีดำกับจีสตริงตัวเล็กเท่านั้น

'ผมอยากกอดคุณจัง'

"ฉันก็เหมือนกันค่ะ" คนฟังยิ้มกว้างอย่างปิดไม่มิด เมื่อคนรักของตนบอกออกมาเสียงหวาน

'คุณโอเคไหม ถ้าผมจะขอให้คุณปลดไอเจ้านั่นออก' นิ้วหนาชี้มายังบาเซียและจีสตริง หญิงสาวเม้มปากเล็กน้อยพร้อมกับพยักหน้า

"ฉันรู้ว่าเรากำลังทำอะไร แต่ฉันยังไม่เคยทำอะไรแบบนี้"

'ไม่เป็นไรที่รัก แค่ทำตามผม จินตนาการเหมือนว่าเราอยู่ด้วยกัน' เสียงทุ้มบอกอย่างอ่อนโยน สายตาก็ยังคงจ้องมอไปยังคนรัก สุดท้ายเขาก็เป็นฝ่ายยอมถอดชั้นในสีดำของตัวเองออก

'ถึงตาคุณแล้วนะ' เยว่ซินชั่งใจชั่วครู่ ถึงแม้เธอจะรู้ว่าความต้องการของเธอพุ่งสูงขึ้นเวลาอยู่กับขายตรงหน้า แต่เรื่องนี้ก็แปลกใหม่สำหรับเธอมาก

หญิงสาวนั่งคุกเข่าพร้อมยืดตัวขึ้น สุดท้ายเธอก็ตัดสินใจค่อยๆปลดบราเซียสีดำออก เผยให้เห็นหน้าอกอวบอิ่มทั้งสองข้าง เม็ดสีสวยทั้งสองข้างตั้งชูชันจนคนมองกลืนน้ำลาย หากเขาทะลุหน้าจอมาได้เขาคงทำไปแล้ว

'สวยมากที่รัก'

'ค่อยๆใช้มือคุณคลึงมันดูสิ' เสียงทุ้มบอกออกมา ตอนนี้เขาปวดหนึบไปทั่วกลางกาย การทำแบบนี้เป็นสิ่งแปลกใหม่สำหรับหญิงสาว และสำหรับเขามันทรมานมากเพราะไม่สามารถแตะต้องตัวคนรักได้

"อือ..." เสียครางแผ่วเบาดังลอดริมฝีปาก เมื่อนิ้วเรียวเกลี่ยไปโดนยอดเนินหน้าอก

'ถอดชั้นในขอคุณออกสิ' คนที่อยู่อีกฝั่งบอกเสียงกระเส่า เขาเองก็นั่งอยู่บนเตียงพร้อมใช้มือหนารูดรั้งแก่นกายที่ชูชันขึ้นลง

'ค่อยๆอ้าขาออกที่รัก' 

'อือ...แบบนั้นแหละ สวยมาก' แม้จะเขินอยู่บ้างแต่เยว่ซินก็ทำตามที่คนในกล้องบอก จื่อหลงเองก็ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าชมคนรักตัวเองเป็นรอบที่เท่าไหร่

'คุณเคยช่วยตัวเองไหมที่รัก' จื่อหลงถามออกมาตรงๆ พอคนถูกถามส่ายหัวเบาๆ ก็ทำให้เขายิ้มออกมา

'อ้าออกกว้างๆให้ผมเห็นชัดกว่านี้หน่อยได้ไหม' 

'แบบนั้นแหละ ผมอยากกอดคุณจังเลยที่รัก' คำชมที่พร่ำบอกทำเอาคนหน้าหวานทำตัวไม่ถูก สัญชาตญาณความต้องการบอกให้เธอใช้เรียวนิ้วของตัวเองแตะไปทางกลีบสีสวย

"อื้ออ..." 

'ผมอยากเข้าไปในตัวคุณจัง ใส่นิ้วคุณเข้าไปลองดูสิ' เมื่อสังเกตุเห็นน้ำสีใส จื่อหลงก็บอกให้เยว่ซินใช้นิ้วสอดเข้าไปช่องทางรัก โดยที่เขาก็รูดแท่งร้อนขึ้นลงไม่หยุดมือ

"อ๊ะ..อือ" 

'ซี๊ด...เร็วกว่านี้' 

"อืออ....คุณเฉิน" เสียงหวานครางดังเมื่อนิ้วเรียวสอดเข้าออกถี่กว่าเดิม ขาทั้งสองข้างอ้ากว้างกว่าเดิม เผยให้คนที่อยู่ในหน้าจอเห็นชัด ยิ่งเห็นว่าคนรักมีอารมณ์ร่วมและอยากให้เขามีความสุข เยว่ซินจึงไม่อายอะไรแล้ว

"สะ...เสียว"

'ผมก็เสียวที่รัก ซี๊ด.....' เสียงทุ้มครางกระเส่า มือหนารูดขึ้นลงถี่รัว ยิ่งได้ยินเสียงคราง บวกกับภาพของคนรักที่ยั่วยวน ทำให้อารมณ์พุ่งสูงขึ้น

"อ๊ะ....อื้อออออ"

'คุณสุดยอดมาก' จื่อหลงแทบจะถึงจุดสูงสุดเมื่อเห็นคนรักเพิ่มเรียวนิ้วจากหนึ่งเป็นสอง มืออีกข้างก็บีบหน้าอกนุ่มเพื่อระบายความเสียวซ่าน เสียงหวานครางกระเส่าจนเขาอยากจะแหกกฏการแต่งงานแล้วไปรับว่าที่เจ้าสาวกลับมาวันนี้เลย

'เสียวมากเลยที่รัก ซี๊ดดด' จื่อหลงครางออกมาเสียงแหบ ตาคมจ้องภาพบนหน้าจอไม่วางตา

"ฉัน...อะอื้อ จะเสร็จ" 

'เสร็จพร้อมกันที่รัก อ่าาา' จื่อหลงรูดรั้งแก่นกายถี่รัว ดวงตาคมก็มองภาพตรงหน้าไม่ละสายตา ไม่นานเขาก็ปลดปล่อยออกมา

'ผมขอโทษที่ทำให้คุณทำเรื่องน่าอายแบบนี้ แต่ผมมีความสุขมาก' จื่อหลงบอกพร้อมมองไปที่คนรักด้วยความรักใคร่ ส่วนอีกคนพอปลดปล่อยเสร็จความอายก็เริ่มมาเยือน

'ผมรักคุณนะที่รักของผม'

"ฉันก็รักคุณค่ะ"