Chapter4: สอนฉันได้ไหม

ร่างเล็กที่ถูกอุ้มออกมาจากห้องน้ำหัวใจพองโตอย่างบอกไม่ถูก ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีใครทำแบบนี้ให้เธอเลยแม้แต่ครั้งเดียว มีแค่แม่เธอเท่านั้นที่ดีกับเธอที่สุด แต่ในความสุขก็มีความกังวลอยู่ในใจ หญิงสาวปฏิเสธไม่ได้ว่าลึกๆ เธอเองมีความต้องการคนที่กำลังอุ้มเธออยู่ ต้องการเขาแบบที่เธอไม่เคยรู้สึกกับผู้ชายคนไหนมาก่อน ผู้ชายคนไหนที่เข้ามาในชีวิต เธอรู้สึกว่าการคุยกับผู้ชายพวกนั้นทำให้เธอรู้สึกเสียเวลา เพราะบางคนก็ต้องการแค่หน้าตาและร่างกายของเธอเท่านั้นแหละ

แล้วเขาล่ะต้องการเธอแบบไหน

สมองที่กำลังคิดหนักต้องหยุดชะงักเมื่อร่างแกร่งวางเธอลงบนขอบเตียงกว้าง ดวงตาคมจ้องมองมาที่คนที่กำลังก้มหน้างุดด้วยความเขินอายและหญิงสาวคงไม่รู้จะทำยังไงต่อ

“คุณทำธุระของคุณให้เสร็จเถอะ ผมจะออกไปรอข้างนอก”

“เดี๋ยวค่ะ!!” มือเล็กรีบคว้าแขนแกร่งทันทีหลังจากที่เขาทำท่าจะเดินออกไปนอกห้อง ใบหน้าคมหันมามองคิ้วเข้มขมวดกันเชิงคำถาม เมื่อเห็นปฏิกิริยาจากคนตรงหน้า

“มีอะไรหรือเปล่า”

“คะ…..คือฉัน”

“ผมไม่ปล่อยให้คุณอยู่คนเดียวนานหรอก คุณเสร็จแล้วค่อยเรียกผม” เสียงทุ้มเอ่ยออกมาเบาๆ ด้วยน้ำเสียงอบอุ่น หญิงสาวเม้มปากอย่างชั่งใจชั่วครู่ก่อนจะเอ่ยออกมา

“ฉันขอเวลาแต่งตัวแปปเดียวค่ะ” หญิงสาวพูดจบ เจ้าตัวก็รีบวิ่งไปคว้ากระเป๋าใบเล็กของตัวเองเข้าไปในห้องน้ำ พร้อมหยิบชุดที่แม่บ้านของจื่อหลงเตรียมไว้ให้เข้าไปด้วย

“จะมีใครเหมือนเธอไหมนะ เยว่ซิน” จื่อหลงส่ายหัวเบาๆ ริมฝีปากหนาคลี่ยิ้มบางๆ สงสัยวันนี้คงต้องนอนจับมือไปก่อนแล้วล่ะ จื่อหลงนั่งรอคนในห้องน้ำที่ขอบเตียง ไม่นานก็ได้ยินเสียงเปิดประตูพร้อมร่างบางที่ยังสวมเสื้อคลุมอยู่ เขาขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ก่อนริมฝีปากหนาจะยกยิ้มด้วยความชอบใจ เมื่อหญิงสาวเดินเข้ามานั่งบนตักแกร่งพร้อมกับแขนบางโอบรอบคอชายหนุ่มเอาไว้

“อ้อนผมรึไง”

“ไม่ได้เหรอคะ”

“อ้อนแบบนี้ตลอดไปเลยได้ไหม” ชายหนุ่มว่าออกมาก่อนจะประกบริมฝีปากนุ่ม หญิงสาวยังคงไม่รู้จะจูบยังไงจนลิ้นรอนของชายหนุ่มช่วยนำทาง จื่อหลงตักตวงความหวานจากริมฝีปากร่างบางไม่รู้ว่าเป็นเวลานานเท่าไหร่ ก่อนที่เยว่ซินจะดันอกแกร่งออกพร้อมโกยอากาศเข้าปอด หญิงสาวมองเห็นสายตาคมที่เต็มไปด้วยความต้องการ เธอรู้ว่าเขาต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการที่จะไม่ล่วงเกินเธอมากกว่าจูบ และไม่ได้ฝืนใจเธอทั้งที่รู้ว่าร่างกายของเธอไม่พร้อม ถ้าเป็นผู้ชายคนอื่นเธอเองก็ไม่รู้ว่าจะรอดจากคืนนี้ไหม ทั้งๆ ที่มาเฟียแบบเขามีผู้หญิงมากมายให้เลือก

ทำไมถึงต้องเป็นเธอกันนะ

“คุณสอนฉันได้ไหม” เสียงหวานเอ่ยออกมา ใบหน้าหวานจ้องมองคนตรงหน้าอย่างต้องการคำตอบ จื่อหลงมองคนที่นั่งอยู่บนตักด้วยสายตาเอ็นดู เจ้าหล่อนจะรู้ไหมนะว่าตัวเองทำสีหน้าแบบไหนอยู่ คิ้วเข้มเลิกขึ้นเชิงคำถามใบหน้าคมยังจดจ้องอยู่ที่ใบหน้าหวานที่ขึ้นสี ก่อนคนอยู่บนตักจะก้มหน้าแนบลงกับอกแกร่งกลบความเขินอาย

“ปาก”

“คุณว่าอะไรนะ”

“ช่วยสอนให้ฉัน ช่วยคุณให้หายทรมาณหน่อยได้ไหม” ใบหน้าหวานเงยขึ้นมองสายตาคม นิ้วเรียวชี้ที่ปากตัวเองที่เผยอออกอย่างยั่วยวน จื่อหลงไม่ได้พูดอะไรต่อนอกจากก้มลงไปประกบริมฝีปากอีกครั้งลิ้นร้อนดูดดึงลิ้นเล็กอย่างเสน่หา

“ถ้าคุณถอดกางเกงผม คุณจะหยุดไม่ได้แล้วนะ”

“ฉันรู้ค่ะ”

“ฉันอยากเติมเต็มให้คุณ” ได้ยินเสียงหวานเอ่ยออกมาแบบนั้น ใบหน้าคมก็ยิ้มออกมาพร้อมกับดันให้ร่างเล็กลุกจากตักของตัว

“ถอดมันออกสิเด็กดี” จื่อหลงบอกออกมา ทำให้หญิงสาวเอื้อมมือไปปลดกระดุมกางเกงยีนส์ราคาแพงของเขาออก แต่กว่าจะปลดกระดุมออกก็ไม่ใช่เรื่องที่ง่ายเลย มือเล็กสั่นเทาด้วยความตื่นกลัวเพราะเป็นครั้งแรกที่เจ้าหล่อนทำอะไรแบบนี้

“ชู่วว์ ใจเย็นๆ เด็กดี ทุกอย่างจะโอเค” จื่อหลงบอกออกมาอย่างใจเย็น มือหนาก็ลูบผมนิ่มไปด้วยทำให้หญิงสาวใจชื้นที่เขาไม่ได้เร่งเร้าเธอ หญิงสาวค่อยๆ ดึงกางเกงตัวนอกออกโดยมีร่างแกร่งคอยขยับช่วย ร่างสูงนั่งลงบนขอบเตียงอีกครั้งก่อนจะจับไหล่เล็กให้นั่งบนพื้น

อึก

หญิงสาวลอบกลืนน้ำลายเมื่อเห็นสิ่งที่นูนจนแทบจะทะลุจากอันเดอร์แวร์สีทึบ ไม่เห็นเธอก็รู้ว่าภายในจะขนาดไหน จื่อหลงลอบยิ้มเล็กน้อยที่ใบหน้าหวานเอาแต่จ้องมาที่กลางกายของเขาที่ยังคงอยู่ภายในไม่ได้ออกมาสู่โลกภายนอก ก่อนคิ้วหนาจะเกขึ้นอีกครั้งด้วยความแปลกใจเมื่อหญิงสาวค่อยๆ ใช้มืออันสั่นเทาจับที่ขอบกางเกงก่อนจะดึงลงมา เผยให้เห็นกลางกายที่ผงาดออกมาสู้อากาศภายนอก หญิงสาวลอบกลืนน้ำลายไม่รู้ครั้งที่เท่าไหร่ ตอนแรกใจก็กล้าอยู่หรอกแต่พอมาเห็นขนาดของเขาแล้วเธอก็เกิดปอดแหกขึ้นมาซะอย่างนั้น

“หึๆ มันไม่แย่อย่างที่คิดหรอก”

“ค่อยๆ ใช้มือคุณจับมันดูสิ” เสียงทุ้มบอกออกมา หญิงสาวข่มความกลัวไว้ในใจ จากนั้นก็ค่อยๆ เอื้อมมือเล็กไปกอบกุมแท่งร้อน ทันทีที่มือเล็กแตะโดนแท่งร้อนชายหนุ่มก็เชิดหน้าขึ้น แค่มือของเธอก็ทำให้เขารู้สึกดีแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“ทีนี้ก็ค่อยๆ ขยับรูดขึ้นรูดลง อ๊า แบบนั้นแหละที่รัก” ชายหนุ่มครางออกมาด้วยความเสียวซ่านก่อนจะสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อหญิงสาวถูนิ้วเรียวเข้ากับส่วนของปลายแท่งร้อน ก่อนจะขยับมือขึ้นลงช้าเร็วสลับกันตามเสียงบอกของชายหนุ่มจากตอนแรกที่เขินอายตอนนี้เธอรู้สึกอยากทำให้ร่างแกร่งมีความสุข เธอจะทำให้เขาขาดเธอไม่ได้เลย คอยดูเถอะ

“ซี๊ดดดด อ๊า ที่รักเร็วกว่านี้” เสียงทุ้มครางกระเส่า ใบหน้าคมก็ก้มลงมาจูบร่างบาง เมื่อเคลิ้มกับบทจูบ เจ้าของมือเรียวก็ลืมที่จะทำหน้าที่จนมือแกร่ง ล้วงไปที่เสื้อคลุมตัวหน้าก่อนจะยิ้มออกมาเมื่อรู้ว่าภายในไม่ได้มีบรามาปกปิดใหรำคาญ

“อืมมม คุณเฉินอย่าแกล้ง”

“คุณก็ขยับให้ผมต่อสิ” เสียงทุมว่าออกมาทำให้มือเรียวขยับทำหน้าที่ของตัวเองต่อ

“อืมมม เร็วอีกหน่อยเด็กน้อย แบบนั้น ซี๊ดดด” เสียงครางของเสียงทุ้มทำให้คนฟังหน้าแดงขึ้นไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบก่อนที่มือหนาจะจับไหล่บางเล็กน้อย

“ถึงเวลาแล้วที่รัก ใช้ปากคุณทำให้ผม”

“ค่อยๆ รับของผมเข้าไปในปากปากของคุณ อ่าแบบนั้นแหละ” หญิงสาวค่อยๆ อ้าปากก่อนจะหลับตาและค่อยๆ ครอบครองแก่นกายใหญ่

“อ่า ค่อยเลียช้าๆ ที่รัก แบบนั้นดีมาก” หญิงสาวเลียไปที่ส่วนบนที่มีน้ำใสเยิ้มออกมาเล็กน้อย จากนั้นก็ค่อยๆ เลียตามความยาวลงมาเรื่อยๆ เสียงทุ้มครางออกมาอย่างสุขสมทำให้เธอมีอารมณ์ร่วม ก่อนจะค่อยๆ ครอบครองแท่งร้อนช้าๆ

“ระวังฟัน อ่า ซี๊ดดด แบบนั้นแหละเด็กน้อย ขึ้นลงช้าๆ” หญิงสาวทำตามคำบอกอย่างว่าง่าย ปากเล็กค่อยๆ รูดแท่งร้อนขึ้นลงอย่างช้าๆ และไม่ลืมจะดูดดึงเบาๆ

“อึกๆ อืออ” เสียงหวานครางออกมาเมื่อกลางกายใหญ่โตคับปากจนเธอไม่สามารถรับแท่นร้อนนั้นได้ทั้งหมด น้ำใสไหลย้อนออกมาจากปากบาง แต่ปากเล็กก็ไม่หยุดทำหน้าที่ของตัวเอง จื่อหลงมองภาพตรงหน้าด้วยความหลงใหล เป็นภาพที่แสนยั่วยวนเขาซะจริง

“เร็วขึ้นหน่อยเด็กดี”

“อึก อ๊อก” สะโพกแกร่งอดไม่ได้ที่จะขยับเข้าออกช้าสลับเร็ว ก่อนที่จะเร่งสะโพกเร็วเมื่อใกล้จุดสูงสุดของตัวเอง หญิงสาวรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นแต่ก็ยอมที่จะทำตามที่ร่างแกร่งปรารถนาแต่ด้วยความที่แท่นร้อนแน่นคับปากเล็ก รวมถึงความเร็วของสะโพกที่ชายหนุ่มมอบให้เกือบทำให้เธอสำลัก

“ซี๊ดดด ใกล้แล้วที่รัก เร็วอีกนิด อ่า” เสียงทุ้มครางออกมาครั้งสุดท้ายเมื่อปลดปล่อยความรักออกมา ร่างแกร่งเดินไปหยิบกระดาษเช็ดหน้าบนโต๊ะก่อนจะเดินมาหาร่างเล็กที่ยังคงนั่งคุกเข่าอยู่ที่เดิม

“คายออกมาเด็กน้อย” จื่อหลงจับไปที่คางหญิงสาวก่นจะยื่นกระดาษเช็ดหน้า หญิงสาวคายน้ำรักออกมาดวงตากลมชื้นน้ำตาเล็กน้อย แต่ภาพตรงหน้ากลับยิ่งทำให้ร่างหนารู้สึกตื่นตัวอีกครั้ง

“ไปต่อที่ห้องน้ำนะที่รัก” เสียงทุ้มเอ่ยกระซิบข้างหู ทำให้หญิงสาวที่ได้ยินก็ตาโต แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยตอบอะไรไปร่างเล็กก็ลอยขึ้นเมื่อถูกแขนแกร่งอุ้มพร้อมเดินตรงไปยังห้องน้ำ โดยที่เธอเองก็ไม่ได้ร้องโวยวายออกมา

ขนาดร่างกายฉันไม่พร้อมคุณยังคลั่งฉันขนาดนี้เลย ฉันจะทำให้คุณขาดฉันไม่ได้เลยคอยดูเถอะ

ร่างหนาลืมตาขึ้นมาเมื่อรู้สึกถึงความสั่นของโทรศัพท์ที่อยู่บนชั้นวางโคมไฟข้างเตียง ใบหน้าคมเหลือบมองร่างใต้ผ้าห่มข้างๆ ก่อนริมฝีปากหนาจะก้มลงไปประจูบกลางหน้าผากมน แขนแกร่งเอื้อมมือไปหญิงโทรศัพท์ที่ยังคงดังไม่หยุด ตาคมมองชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอก่อนจะกดรับสาย

“หวังว่าคงสำคัญพอที่มาขัดจังหวะฉันนะลู่เหวิน”

[อาจจะสำคัญน้อยกว่าคุณเยว่ครับ แต่ผมต้องแจ้งให้นายทราบ]

“ว่ามา”

[โรงแรมคาสิโนที่มาเก๊าไฟไหม้ครับ]

“ว่าไงนะ!!” ร่างสูงอุทานออกมาด้วยความตกใจ ทำให้ร่างบางที่นอนไต้ผ้าห่มงัวเงียขึ้นมา

“มีอะไรหรือเปล่าคะ”

“ชู่ววว ไม่มีอะไรที่รัก นอนต่อเถอะนะ” มือหนาลูกไปที่ผมนิ่มก่อนประทับริมฝีปากบนหน้าผากมนอีกครั้ง ใบหน้าหวานคลี่ยิ้มก่อนจะหลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้า ร่างแกร่งลุกจากเตียงก่อนจะเดินไปที่ห้องแต่งตัว

“อีกสิบนาทีเจอกัน ไปรอฉันที่รถ แจ้งคนของเราให้เตรียมเครื่องบินด่วนเราจะไปมาเก๊าคืนนี้”

[แล้วคุณเยว่]

“ไม่ต้องห่วง จากไทเปไปมาเก๊าไม่ถึงสองชั่วโมง แกแค่เตรียมเครื่องบินให้พร้อมก็พอ”

[ครับนาย] ลู่เหวินรับคำ ผู้หญิงคนนั้นคงสำคัญสำหรับนายของเขาคนนี้มาก หากเป็นหญิงสาวคนอื่นนายของเขาคงไม่สนใจและคงไม่ลังเลที่จะเลือกงานมากกว่าผู้หญิงที่เจ้าตัวเคยบอกว่าไม่สำคัญมาตลอด

“ผมจะรีบกลับมาก่อนคุณตื่นนะที่รัก”