chapter13: ห่าง

ช่วงเช้าก่อนงานแต่งหนึ่งวัน เยว่ซินต้องเตรียมพร้อมอะไรหลายๆ อย่าง แต่เธอแทบจะไม่ต้องทำอะไรเลยเพราะวาวาและว่าที่แม่สามีเตรียมพร้อมให้เธอทุกอย่าง จนเธออดที่จะแปลกใจไม่ได้ว่าครอบครัวนี้ก็ดีกับเธอเหลือเกิน วาวายกมือถือขึ้นมาดูก็เห็น ‘Miscall’ จากจื่อหลงรวมถึงข้อความในวีแชทหลายข้อความ เธอส่งวีแชทกลับไปว่าจะขอโทรหาน้ำหวานและเจ้แคนดี้ที่อยู่ประเทศไทยก่อน และที่เธอไม่ได้รับสายเพราะเมื่อเช้าวาวาให้เธอลงไปทำเล็บด้านล่าง โดยมีช่างทำเล็บจากร้านดังมาทำให้

‘ทำไมเร็วแบบนี้ล่ะ’ เสียงเล็กๆ ของน้ำหวานดังลอดออกมาจากปลายสาย ทำให้เยว่ซินยิ้มออกมาเบาๆ เพราะปฏิกิริยาของเพื่อนเป็นอย่างที่เธอคิดไว้ไม่มีผิด ว่าที่เจ้าสาวโทรบอกข่าวดีกับเพื่อนที่อยู่ทางไกล เมื่อน้ำหวานรู้ก็บ่นออกมาชุดใหญ่เนื่องจากว่าเพื่อนสนิทคนสวยไม่ได้บอกข่าวคราวล่วงหน้า

‘แบบนี้แกก็ไม่สะดวกมาเดินแบบให้ฉันแล้วสินะ’ เสียงใหญ่ที่ถูกดัดให้เล็กจนติดแหบเล็กน้อยดังแทรกเข้ามา วาวาที่เพิ่งจะเดินขึ้นมาจากห้องโถงชั้นล่างเพราะเพิ่งไปคุยเรื่องพีธีงานแต่งงานช่วงเช้ากับแม่ของเธอ เปิดประตูห้องนอนเข้ามาพร้อมเดินเข้ามาหาคนที่คุยโทรศัพท์อยู่

“อีกสักพักมาลองชุดนะเย่วซิน” วาวาบอกว่าที่น้องสะใภ้พร้อมส่งยิ้มให้ สาวลูกครึ่งมองเพื่อพิจารณาใบหน้าของหญิงสาวที่พยักหน้ารับตนเอง คนตรงหน้ามีใบหน้าสวย รูปร่างดี ถ้าไม่รู้ว่าเยว่ซินมีเบื้องหลังหลังยังไงกับน้องชายตนเองเธอก็คงจะคิดว่าหล่อนคงทำไสยสาสตร์ใส่เขาแน่ๆ เพราะผู้หญิงสวยมากมายเข้าหาเฉินจื่อหลงแต่เขาเพียงคบเล่นๆ ไม่เคยจริงจังกับใครเลยสักคนแต่กับเยว่ซินเขาทั้งรักทั้งหลงเธอหัวปักหัวปำ ใจจริงวาวาก็แอบสงสารหญิงสาวคนนี้อยู่ไม่น้อย เพราะนอกจากที่จะต้องสูญเสียแม่ โดนญาติฝ่ายพ่อตามไล่ล่าเอาชีวิตก็มีเรื่องสนามแข่งรถอีกถ้าจื่อหลงไม่เข้าไปช่วยหญิงสาวชาวไทยคนนี้คงโดนทำไม่ดีไม่ร้ายแน่นอน ทั้งหมดนี้ถ้าเธอไม่ถามน้องชายเธอคงไม่มีวันรู้เรื่องราวเหล่านี้

“คุยเสร็จแล้วเหรอ”

“ค่ะ” เยว่ซินตอบพร้อมยิ้มรับ เธอค่อนข้างแปลกใจตัวเองเหมือนกันที่ปรับตัวเข้ากับทางบ้านของจื่อหลงได้อย่างง่ายดาย เธอเหมือนคนใจง่ายที่ยอมเดินตามเขามาในวันนั้น แต่ก็ต้องยอมรับว่าสิ่งที่เธอเลือกตอนนี้คงดีกว่าโดนส่งไปใช้หนี้พนันที่สนามแข่งแน่นอน

“เธอไม่ต้องห่วงเรื่องการเรียนของเธอเทอมสุดท้ายนะ ฉันให้คนจัดการให้เรียบร้อย เธอไปเรียนได้ตามปกติเลย”

“ส่วนเรื่องของเพื่อนแม่เธอ ทางนั้นเขาอยากจะขอโทษเธอเป็นการส่วนตัวแต่ฉันคิดว่าเธอคงไม่อยากจะติดต่ออะไรมากมายใช่ไหม” วาวาถามทำให้เยว่ซินนึกได้ว่าตั้งแต่เกิดเรื่องเธอไม่ได้ติดต่อน้าเจียงแม่ของหลี่เหมยไปเลย อันที่จริงเธอก็คิดว่าน้าเจียงคงจะไม่ได้สนใจเธอเท่าไหร่ ไม่ว่าเธอจะทำอะไร

“ขอบคุณนะคะ สำหรับหลายๆ อย่าง ถึงฉันเพิ่งจะรู้จักคุณแต่คุณก็ช่วยอะไรฉันหลายอย่างเลย” เยว่ซินบอกพร้อมขยับตัวลุกจากโซฟาในห้องเพื่อนำโทรศัพท์ไปวางไว้บนโต๊ะที่อยู่ข้างเตียง

“น้องชายฉันไม่โทรมาบ้างเหรอ”

“โทรมาหลายสายแล้วค่ะแต่ฉันติดสายกับเพื่อนที่ประเทศไทยอยู่ ฉันส่งวีแชทไปหาคุณเฉินแล้วล่ะค่ะว่าอยากจะพักผ่อน” เยว่ซินบอกขำๆ เมื่อหน้าจอยังคงค้างข้อความ ‘Miscall’ อยู่ เมื่อคุยกันสักพักก็มีแม่บ้านหลายคนเข้ามาในห้องเพื่อนำชุดแต่งงานมาให้ลอง ชุดแต่งงานสามสี่ชุดถูกนำเข้ามาในห้อง มีทั้งชุดเกาะอกเดรสยาวและชุดแต่งงานสไตล์จีน เยว่ซินใจเต้นเล็กน้อยเมื่อนึกถึงงานแต่งที่กำลังจะเกิดขึ้นในวันพรุ่งนี้ ถึงมันจะกะทันหันมากแต่เธอก็ยินยอมด้วยความเต็มใจ

“นี่ยังน้อยนะ พิธีพรุ่งนี้เธอคงต้องเหนื่อยหน่อยล่ะคุณแม่เชิญแขกและญาติมาไม่เยอะเพราะห่วงความปลอดภัยของเธอและจื่อหลง” คำพูดของวาวาทำให้เยว่ซินขมวดคิ้ว แค่เกริ่นมาก็ทำให้เธอไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่แล้ว เธอก็พอจะเดาได้นั่นแหละ ว่าที่สามีของเธอทำธุรกิจหลายอย่างคงจะมีศัตรูอยู่ไม่น้อยตามที่จื่อหลงเคยบอกเธอเอาไว้

“เดี๋ยวคุณเยว่ไปที่ห้องน้ำใหญ่ด้านล่างนะคะ จะขัดตัวและทำสปาให้ค่ะ” เยว่ซินพยักหน้ารับสาวใช้พร้อมเดินตามสาวใช้ไป

ในขณะที่บ้านว่าที่เจ้าสาวกำลังวุ่นกับการจัดงานแต่งและการเตรียมพิธีฝ่ายว่าที่เจ้าบ่าวก็กำลังนั่งจ้องโทรศัพท์ไม่วางตาจนลูกน้องคนสนิทอย่างลู่เหวินต้องอมยิ้มเล็กน้อยเพราะไม่เคยเห็นนายตนเองเป็นแบบนี้

“แกไม่ต้องอมยิ้มหรอกลู่เหวินถ้าแกมีเมียแกก็จะไม่ต่างจากฉันหรอก” จื่อหลงบอกทำให้ลูกน้องที่โดนเอ็ดหุบยิ้มแทบไม่ทัน

“จริงๆ แกไม่ต้องมานอนกับฉันก็ได้นะ ไม่ต้องทำตามพี่สาวฉันมากนักหรอก”

“ไม่ได้ครับนาย ต่อให้คุณหนูไม่บอกผมก็ต้องมานอนกับนายอยู่ดีครับ” ลู่เหวินบอกพร้อมก้มหน้าลง ถึงแม้จะรู้ว่าเจ้านายตัวเองจะไม่พอใจ แต่เพื่อประเพณีของชาวไต้หวันเขาก็ต้องทำ

ประเพณีงานแต่งของไต้หวันปัจจุบันแม้จะไม่ได้มีพิธีรีตรองแบบประเพณีโบราณ แต่หลายบ้านและครอบครัวส่วนใหญ่ยังมีการทำประเพณีแบบนี้อยู่ เพราะเป็นความเชื่อว่าจะทำให้การแต่งงานและชีวิตคู่เป็นไปอย่างราบรื่น และที่ลู่เหวินมานอนกับจื่อหลงก็เป็นอีกขั้นตอนหนึ่งของประเพณี คือจะต้องให้ผู้ชายอายุน้อยมานอนกับเจ้าบ่าวเพื่อเป็นการปัดเป่าสิ่งชั่วร้าย

“ฉันพอจะเข้าใจนะว่างานแต่งจะเริ่มอีกสองวัน แต่ฉันก็อยากคุยกับเมียฉันนี่”

“ทนเอาหน่อยนะครับนาย หากคุณเยว่เตรียมตัวตามขั้นตอนของการเป็นเจ้าสาวแล้วเธอคงจะโทรกลับหานายครับ” ลู่เหวินพยายามอธิบายให้นายตัวเองเข้าใจ ปกติเฉินจื่อหลงจะใจเย็นและสุขุมมากกว่านี้ แต่ตอนนี้เขาไม่ต่างจากเด็กน้อยที่เอาแต่ใจมากเท่าไหร่

“แกไปบอกซีริวให้ต่อสายเพื่อนของเยว่ซินจากเมืองไทยให้ฉันหน่อย” จื่อหลงเมื่อนึกบางอย่างขึ้นได้ก็สั่งลูกน้องคนสนิททันที ลู่เหวินโค้งรับก่อนจะหันหลังเดินออกจากประตูห้องนอนใหญ่ไป ไม่นานซีริวก็เข้ามาในห้องพร้อมโทรศัพท์ที่ค้างสายจากทางไกลไว้อยู่

“สวัสดีครับคุณหวาน” เสียงทุ้มเอ่ยทักทายคนที่อยู่ปลายสาย ถึงแม้ว่าสำเนียงของชื่อภาษาไทยจะแปลกๆ ไปบ้างแต่ปลายสายก็ไม่ได้ว่าอะไร

‘เรียกฉันว่าวีวี่ก็ได้ค่ะคุณเฉิน’ น้ำหวานบอกชื่อเล่นที่เรียกง่ายสำหรับคนต่างชาติให้จื่อหลง สำเนียงภาษาจีนของน้ำหวานดีมากจนจื่อหลงยังนึกแปลกใจ แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าหญิงสาวเรียนมหาลัยที่เดียวกับเยว่ซินเขาก็พอจะเข้าใจได้

“คุณจะมางานแต่งเราสองคนไหมครับ”

‘ฉันกับคุณแคนดี้กำลังคุยกันอยู่ค่ะ เพราะเที่ยวบินเมืองที่พวกคุณอยู่ยังหาตั๋วไม่ได้เลยค่ะ’ น้ำหวานบอกตามความเป็นจริง ถึงแม้ว่าตั๋วจะมีแต่ราคาก็ค่อนข้างสูงเพราะเป็นการเดินทางในวันหยุด

“แต่ถ้าผมหาเที่ยวบินให้ได้ คุณก็จะมาใช่ไหมครับ”

“แหม่ ฉันก็หวังจะให้คุณพูดแบบนั้นแหละค่ะ” คนปลายสายหัวเราะออกจนเสียงลอดออกมาให้คนรอบข้างได้ยินเบาๆ เจ้าของโทรศัพท์อมยิ้มเบาๆ จนเจ้านายต้องหันมามองทำให้หนุ่มลูกครึ่งหุบยิ้มแทบไม่ทัน

“อย่านั้นผมจะให้ซีริวแจ้งคุณกลับไปอีกทีนครับ ผมอยากให้เยว่ซินมีเพื่อนอยู่ด้วย เธอจะได้อุ่นใจ แต่อย่าพึ่งโทรบอกเธอนะครับ ถ้าคุณสองคนมาถึงผมจะให้ซีริวไปหาเธอเลย เดี๋ยวผมจะให้พี่สาวผมเตรีมห้องให้” จื่อหลงบอกพร้อมคุยกับน้ำหวานสองสามประโยคแล้วส่งโทรศัพท์คืนให้กับซีริว

“จัดการหาตั๋วเครื่องบินให้คุณน้ำหวานกับคุณแคนดี้ เอาเที่ยวบินที่เร็วที่สุด ถ้าไม่มีจริงๆ ก็เอาเครื่องบินส่วนตัวไปรับ”

“ส่วนแกลู่เหวิน โทรหาคุณหนูของแกบอกว่าเพื่อนของเยว่ซินจะไปค้างที่นั่นสักสองคืน ให้คนเตรียมห้องสำรองไว้ด้วย” จื่อหลงสั่งงานลูกน้อง ทั้งสองคนเมื่อได้รับคำสั่งก็ไปทำหน้าที่ของตนเองทันที ปล่อยให้จื่อหลงอยู่ในห้องนอนคนเดียว เขาไม่รู้จะทำอะไรเลยเดินออกไปที่ห้องทำงานของตนเองเพื่อนั่งดูแฟ้มเอกสารต่างๆ ไม่นานก็มีสายตรงจากออฟฟิศบริษัทขายเครื่องประดับของเขาโทรมา

“ว่าไง”

‘มีสายตรงจากประเทศไทยเป็นบริษัทนำเข้าและผลิตจิวเวอรี่รายใหญ่ในไทยติดต่อมา แจ้งว่าสนใจทำธุรกิจร่วมกับเราค่ะ’ ปลายสายที่เปรียบเสมือนเลขาติดต่อมา จื่อหลงขมวดคิ้วเพราะเขาจำไม่ได้ว่าติดต่อธุรกิจกับคนในประเทศไทย อันที่จริงเขามีติดต่อธุรกิจในเรื่องอื่น ส่วนเรื่องของจิวเวอรี่เขาไม่เคยแจ้งใครเรื่องนี้ น้อยคนที่จะรู้ว่าเขาทำธุรกิจเกี่ยวกับจิวเวอรี่ ถึงแม้ว่าบริษัทของเขาจะมีชื่อเสียงติดหนึ่งในห้าของประเทศก็ตาม

“บริษัทอะไร”

‘ไดมอนด์ เดอ เจียงค่ะ’ จื่อหลงขวมดคิ้วเมื่อชื่อที่เลขาเอ่ยมาเป็นชื่อที่เขารู้สึกคุ้นเป็นอย่างมาก นิ้วเรียวหยิบปากกาขึ้นมาจดบางอย่างก่อนจะบอกให้เลขาไปจัดการขอเอกสารและรายละเอียดบริษัทมา คุยรายละเอียดไม่นานเขาก็วางสายไปพอดีกับลูกน้องทั้งสองคนเดินเข้ามาในห้องทำงานพอดี

“เรียบร้อยดีนะ”

“ครับนาย” ลูกน้องสองคนตอบแทบจะพร้อมกัน เสียงเคาะห้องของประตูดังขึ้นพร้อมกับร่างเล็กของป้าหลิวเดินเข้ามาในห้องพร้อมแก้วน้ำ

“น้ำใบเตยค่ะคุณหนูจะได้สดชื่น” ป้าหลิววางแก้วลงบนโต๊ะทำงานทำให้เจ้าของห้องคลี่ยิ้มออกมา

“ขอบคุณครับ ป้าหลิวออกไปก่อนเถอะครับผมมีเรื่องจะคุยกับสองคนนี้”

“ค่ะ” ป้าหลิวตอบรับพร้อมหันหลังเดินออกไปจากห้อง ปล่อยให้ชายสามคนคุยงานกัน จื่อหลงยื่นกระดาษให้ลู่เหวินเจ้าของผมสีดำก็รับมาพร้อมอ่านข้อความในกระดาษ

“แกคุ้นชื่อนี้รึเปล่า”

“ครับนาย” ลู่เหวินตอบรับ ส่วนใหญ่เรื่องงานเอกสารและการหาข้อมูลต่างๆ ลู่เหวินจะเป็นคนดูแล เปรียบเสมือนเลขาส่วนตัวส่วนซีริวจะถนัดเรื่องการต่อสู้เป็นส่วนใหญ่

“บริษัทนี้คุณนายเจียงถือหุ้นใหญ่ครับ เป็นบริษัทของตระกูล จีรวรกุล สามีของคุณนายเจียงครับ แต่ตอนนี้เธอมีสิทธิ์ทุกอย่างในตระกูลครับ”

“ซึ่งที่จริงมรดกส่วนใหญ่มันควรเป็นของเยว่ซินใช่ไหม” ลู่เหวินพยักหน้ารับ

“ติดต่อทนายของตระกูลนั้น ขอเป็นทนายที่ไว้ใจได้นะ”

“ฉันจะรีบจัดการเรื่องบางส่วนให้เสร็จก่อนวันพรุ่งนี้”