Chapter12: ความวุ่นวายก่อนงานแต่ง

“โอ๊ยยยย เมื่อไหร่จะถึงพรุ่งนี้สักที” เสียงตะโกนดังกึกก้องไปทั่วบริเวณบ้าน ลูกน้องหลายคนแม้กระทั่งคนสนิทอย่างซีริวและลู่เหวินก็ไม่กล้าเข้าใกล้ เขากลับมาถึงบ้านในช่วงเย็น เมื่อแม่และพี่สาวเห็นว่าเขาคงไม่ยอมห่างจากเยว่ซินง่ายๆ พี่และแม่จึงใช้วิธี 'ไล่' ให้เขากลับมาบ้านของตัวเอง

“มองอะไรกัน ไปทำงานกันสิโว้ยยยย!!!!” จื่อหลงตะโกนไล่ลูกน้องที่เดินผ่านห้องโถง เพียงแค่ลูกน้องปรายตามองคนเป็นเจ้านายก็รู้สึกขัดหูขัดตาไปหมด

“นายคงรักคุณเยว่มากๆ”

“เรียกได้ว่า ถ้าคุณเยว่สั่งให้พวกเราไปถ่วงน้ำ นายก็พร้อมจับเราสองคนถ่วงน้ำทันที” ซีริวกับลู่เหวินคุยกันเบาๆ ไม่ให้เจ้านายตัวเองได้ยิน ก่อนที่ทั้งสองจะค่อยๆ เดินออกจากห้องโถงไปอยู่หน้าบ้าน

“พวกแกสองคนจะไปไหน!!! อยู่นี่แหละ” ลูกน้องคนสนิทสองคนหยุดเท้าตัวเองแทบไม่ทันเมื่อเจ้านายตวาดถาม ทั้งสองจึงทำได้เพียงยืนอยู่ที่เดิม

“ใจเย็นๆ สิคะคุณหนู พรุ่งนี้ก็จะไปรับตัวคุณเยว่มาแล้ว อดทนรอหน่อยนะคะ” ป้าหลิวเดินออกมาพร้อมน้ำเย็นก่อนจะยื่นให้จื่อหลง เขารับมาก่อนจะขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ

“ผมไม่เคยกินน้ำอันนี้มาก่อน มันคืออะไรครับป้า” จื่อหลงมองแก้วน้ำในมือ น้ำที่อยู่ในแก้วมีดอกไม้สีขาวดอกเล็กๆ อยู่สองดอก สีของน้ำในแก้วเป็นสีเขียวอ่อนๆ ที่สำคัญคือน้ำนี้มีกลิ่นหอมอ่อนๆ เมื่อดื่มแล้วทำให้เขารู้สึกใจเย็นลงได้บ้าง

“มันคือ ‘น้ำใบเตยลอยดอกมะลิ’ ค่ะคุณหนู” สิ่งที่ป้าหลิวบอกออกมายิ่งทำให้คนฟังขมวดคิ้ว ถึงแม้ว่าชื่อจะเป็นภาษาจีนแต่เขาไม่รู้สึกคุ้นเลยแม้แต่นิดเดียวแล้วสิ่งที่เรียกว่าใบเตยก็ไม่ใช่ของประเทศจีนด้วย

“ไม่ต้องแปลกใจหรอกค่ะคุณหนู คุณเยว่บอกให้ป้าซื้อมาจากร้านขายของไทย คุณเยว่โทรมาบอกให้ป้าทำให้คุณหนูลองดื่มค่ะ” จื่อหลงได้ยินก็ยิ้มออกมาเบาๆ ถึงแม้ว่าเยว่ซินจะเพิ่งเจอเขาและได้รู้จักกันไม่นานแต่เธอก็ยังเป็นห่วงและนึกถึงเขา

“คุณเยว่น่ารักนะคุณหนู ผู้หญิงที่เข้ามาหาคุณหนูแต่ละคนปฏิบัติกับสาวใช้และคนบ้านนี้ไม่ดีเลย”

“แต่คุณเยว่กลับยิ้มให้ป้าตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาในบ้าน ทั้งที่ยังไม่รู้จักป้าเลย” ป้าหลิวบอกออกมา จื่อหลงยิ้มในใจที่มีคนมาชมคนรักของตนเอง ถึงแม้ว่าป้าหลิวจะเป็นคนของตนเองแต่ป้าหลิวหากไม่ชอบใครก็จะบอกออกมาตรงๆ

#$%^&* () _) *&^#

เสียงล้อรถที่เหยียบเบรกอย่างรุนแรงจนเกิดเสียงดัง ทำให้ลูกน้องที่อยู่บริเวณหน้าบ้านต่างพากันรีบวิ่งเข้ามาบริเวณที่เกิดเสียง และไม่นานก็เกิดเสียงดังไปทั่วบริเวณ ทั้งเสียงโหวกเหวกโวยวายของลูกน้องและเจ้าของรถหรูที่มาเยือน

“เกิดอะไรขึ้น แกสองคนออกไปดูหน่อย”

“ป้าว่าคงไม่ต้องแล้วล่ะค่ะ” ป้าหลิวบอกออกมาเมื่อเห็นร่างๆ หนึ่งเดินเข้ามาทางประตูใหญ่ โดยที่มีลูกน้องของจื่อหลงหลายคนวิ่งตามหลังมา

“ทำไมปล่อยให้คนนอกเข้ามาง่ายขนาดนี้” จื่อหลงถามออกมาเสียงเรียบพร้อมปรายตามองลูกน้องของตนที่ยืนก้มหน้ารับผิดที่ปล่อยให้คนนอกเดินเข้ามาในบ้าน

“คนนอกงั้นเหรอ ฉันเป็นน้องพี่นะ!!!!” หญิงสาวใบหน้าสวยบอกออกมาอย่างกระเง้ากระงอด แต่ก็ไม่ได้ทำให้จื่อหลงมีท่าทีต่างจากเดิมนอกจากความเฉยชา

“พวกแกออกไปก่อน ป้าหลิวด้วย” จื่อหลงบอกทุกคนที่อยู่ในห้องรับแขกพร้อมนั่งเอาขาขวายกมาเกยขาซ้าย หลังแกร่งพิงโซฟาพร้อมกอดอกมองคนตรงหน้า

“มีอะไรว่ามา”

“ทำไมพี่ไม่เคยบอกก่อนเลยว่าจะแต่งงาน ป๊ากับม๊าและญาติคนอื่นๆ ก็พึ่งจะรู้เรื่อง”

“ฉันไม่จำเป็นต้องบอกทุกเรื่อง” จื่อหลงบอกกับซิ่วอิง ญาติฝ่ายแม่ซึ่งพ่อของซิ่วอิงเป็นน้องชายคนที่ห้าของแม่จื่อหลง

“ต้องบอกสิคะ นี่มันเรื่องใหญ่นะ!!” ซิ่วอิงนั่งลงบนโซฟาข้างจื่อหลงก่อนจะแขนเล็กๆ ของเธอคล้องแขนญาติคนพี่เอาไว้

“ไปนั่งที่อื่น” จื่อหลงบอกเสียงเรียบพร้อมเอามือมาจับแขนซิ่วอิงให้ออกจากแขนของเขา

“ม๊าก็บอกไปแล้วไง ไม่อย่างนั้นเธอคงจะไม่รู้”

“ผู้หญิงต่างชาติคนนั้นมีอะไรดีทำไมต้องไปแต่งงานกับหล่อนด้วย เรื่องธุรกิจรึเปล่า” ซิ่วอิงที่ลุกไปนั่งบนโซฟาอีกตัวถามออกมาพร้อมมองมาที่จื่อหลงด้วยแววตาผิดหวัง

“ฉันแค่รักเธอคนนั้นไม่ได้เกี่ยวอะไรกับธุรกิจ”

“ไม่จริง!!!! ปกติพี่แค่ควงผู้หญิงสวยๆ แล้วก็ทิ้ง” ซิ่วอิงยังบอกออกมาอีกโดยไม่ได้สังเกตสีหน้าของจื่อหลงเลย

“อย่าเอาคุณเยว่ไปเปรียบเทียบของผู้หญิงพวกนั้น!” จื่อหลงบอกเสียงเรียบแต่ดวงตาฉายแววไม่พอใจทำให้ญาติตัวเองนั่งเงียบ เมื่อรับรู้ว่าเขากำลังไม่พอใจอยู่

“อ่อ ฉันพอจะรู้แล้วล่ะ แม่นั่นเป็นต่างชาติอาจจะมีเล่ห์เหลี่ยมทำให้พี่หลง

หล่อนอาจจะเคยแต่งงานมาแล้วก็ได้ พี่ตรวจสอบประวัติเธอดีแล้วรึยัง อ๊ะ!!” เสียงของซิ่วอิงหายไปแทบจะทันทีเมื่อจู่หลงลุกพรวดออกมาจากโซฟาพร้อมใช้มือใหญ่กำไปรอบลำคอขาวของซิ่วอิง เจ้าของร่างเล็กมีสีหน้าตกใจปนหวาดกลัวเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทีของญาติคนพี่ ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้ใช้แรงบีบไปที่ลำคอแต่ก็ทำให้เธอกลัวอยู่ดี

“ฉันรู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่ อย่าทำให้ฉันไม่อยากเจอหน้าเธออีก ต่อให้ไม่มีเยว่ซิน ฉันก็ไม่มีวันคิดกับเธอแบบนั้น” คำพูดของจื่อหลงทำให้ซิ่วอิงน้ำตาไหลออกมาทันที เธอเป็นเพียงบุตรบุญธรรมเท่านั้น พ่อและแม่เลี้ยงรับซิ่วอิงมาเป็นบุตรบุญธรรมเพราะรู้สึกสงสาร เธอหลงรักจื่อหลงตั้งแต่วันที่เขาสอนให้เธอต่อสู้ เธอเคยใช้เสน่ห์ของตนเองเพื่อทำให้จื่อหลงชอบเธอแม้กระทั่งเข้าไปอ่อยจื่อหลงถึงห้องนอน แต่เขาก็ไม่สนใจอีกทั้งยังบอกให้เธอเลิกทำแบบนั้นสักที

“กลับบ้านเธอไปซะ แล้วอย่ามาก้าวก่ายเรื่องของฉันอีกฉันจะมองว่าเธอเป็นน้องสาวต่อไป อย่าให้ฉันมองเธอเป็นศัตรูเลยนะ เพราะฉันไม่เคยปล่อยศัตรูคนไหนไว้นาน” จื่อหลงบอกพร้อมปล่อยมือหนาออกจากลำคอ ซิ่วอิงหายใจเข้าลึกๆ ด้วยความโล่งใจเธอมองหน้าคมของจื่อหลงอีกครั้งแต่ไม่ได้พูดอะไรก่อนที่จะคว้ากระเป๋าและเดินออกจากบ้านไป

“ต่อไปนี้มีเรื่องวุ่นวายมากกว่านี้แน่นอน หวังว่าคุณจะไม่รำคาญก่อนนะเยว่ซิน” จื่อหลงพึมพำกับตัวเองพร้อมมองแก้วน้ำยิ้มๆ และยกมันขึ้นมาดื่มด้วยความสบายใจ พร้อมนึกไปถึงตอนส่งตัวเข้าหอในวันพรุ่งนี้