Chapter10: ต้อนรับนายหญิง

“แหม่ ไม่ต้องประคับประคองขนาดนั้นก็ได้มั้ง” เสียงใสเอ่ยทักขึ้นเมื่อเฉินจื่อหลงเดินเข้ามาภายในบ้าน พร้อมประคองร่างบางเข้ามาด้วย จื่อหลงกรอกตาอย่างเบื่อหน่ายที่พี่สาวของเขายังอยู่ในบ้านอีก

“ไม่ต้องทำหน้าต้อนรับฉันมากขนาดนั้นก็ได้มั้ง” เฉินวาวาพี่สาวเพียงคนเดียวของเฉินจื่อหลงบอกออกมาอย่างขำๆ เมื่อเห็นท่าทีของน้องชาย นี่เขาลงทุนเอาเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวไปรับเธอมาเลยเหรอ

“เขาไม่ให้เอาฮอส่วนตัวบินข้ามประเทศไม่ใช่รึไง”

“มีสมองก็คิดบ้างสิเจ้ กลับไปได้แล้วไป” เขาบอกเสียงเรียบทำให้วาวาหน้าตึงขึ้นมาทันที หล่อนชอบกวนน้องชายตัวเอง แต่เจ้าบ้านี่ก็ชอบทำให้เธอประสาทเสียเหมือนกัน หน้าตาก็ว่าหยิ่งแล้วนิสัยของน้องชายเธอก็ยังไม่เปลี่ยนเลยตั้งแต่เด็กยันโต

“ช่างนายเถอะ ฉันจะคุยกับหล่อน” หญิงสาวบอกออกมาอย่างไม่แยแสน้องชายตัวเองพร้อมมองไปยังเจ้าของร่างเล็กที่เคยเจอกันเมื่อไม่นานมานี้

“ไม่ เจ้จะพูดกล่อมอะไรเธออีก” จื่อหลงเอื้อมมือมากั้นคนข้างกายจากพี่สาวของตัวเอง พร้อมไล่ทุกคนออกจากห้องโถง เหลือไว้แค่เขา เยว่ซิน และวาวา

“เฮ้อ! นายนี่มันน่ารำคาญจริงๆ นะจื่อหลง ฉันได้ยินมาว่านายจะขอหล่อนแต่งงาน” คำพูดเรียบเฉยของวาวาทำให้ทั้งเยว่ซินและจื่อหลงตกใจเล็กน้อย

“รู้เรื่องนี้ได้ยังไง” จื่อหลงถามออกมาเสียงเรียบ สีหน้ากลับไปนิ่งเฉยเหมือนเดิม

“ไม่ต้องรู้หรอก ฉันไม่ได้ว่าอะไร พอฉันรู้ว่าเธอเป็นใครและได้คุยกับเธอถึงแม้จะเป็นระยะเวลาไม่นานฉันก็รู้สึกชอบยัยเด็กนี่” วาวาบอกออกมาพร้อมมองไปที่เยว่ซินด้วยสายตาปกติ เธอไม่ได้ไม่ชอบผู้หญิงที่น้องชายเลือก กลับเป็นเรื่องดีซะอีกที่น้องชายของเขาเลิกไปควงผู้หญิงที่ไหนก็ไม่รู้ ไม่ว่าจะเป็นนางแบบ พริตตี้ หรือแม้กระทั่งสาวนั่งดริ๊งค์ มิหนำซ้ำพวกหล่อนยังแสดงตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของพวกหล่อนน่ารำคาญจนเฉินจื่อหลงเกือบจะสั่งให้ลูกน้องไปปล่อยกลางทะเลเพื่อตัดความรำคาญ

“พูดจบแล้วใช่ไหม ขอตัวล่ะ” เฉินจื่อหลงตัดบทพร้อมทำท่าจะพาเยว่ซินเดินขึ้นไปบนบ้าน วาวาอ้าปากค้างก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอดแรงๆ เพื่อควบคุมอารมณ์ของตัวเอง

“นี่ฉันยังพูดไม่จบเลย!!!”

“จื่อหลง!!!!”

“เดรโก!” วาวาตะโกนเรียกชื่อที่พ่อของจื่อหลงเป็นคนตั้งให้ และมันก็ได้ผลเพราะเขาหันหลังกลับมอมองำร้อมทำหน้าเบื่อหน่ายอีกครั้ง

“รีบพูดมาจะนับหนึ่งถึงสาม”

“หนึ่ง”

“สอง”

“สะ……”

“แม่จะมาหานายพรุ่งนี้!!”

“………..” เฉินจื่อหลงเงียบทันที

“นี่นายอย่าบอกนะว่านายลืมแม่ตัวเองอ่ะ” วาวาถามออกมา ครอบครัวของเธอไม่ได้มีเรื่องอะไรกัน แต่เธอแค่แปลกใจที่น้องชายไม่ได้บอกเรื่องนี้กับแม่ของตัวเอง

“คุณขึ้นไปบนห้องนอนก่อนเถอะ เดี๋ยวผมตามขึ้นไป” จื่อหลงบอกเยว่ซิน หญิงสาวก็พยักหน้าแต่โดยดีเพราะรู้ว่าเขากับพี่สาวคงจะอยากคุยกันเป็นการส่วนตัว แต่ก่อนที่เยว่ซินจะเดินขึ้นไปเข้าก็ดึงแขนเธอพร้อมสวมกอดหญิงสาวเอาไว้

จุ๊บ

จื่อหลงจูบลงบนหน้าผากมนพร้อมผละออกและส่งยิ้มให้ก่อนจะปล่อยให้หญิงสาวเดินขึ้นไปบนห้องของตัวเองสักที เขาหันมาหาพี่สาวตัวเองก็พบว่าวาวาเบ้ปากมองบนอยู่

“นายไม่กลืนหล่อนลงท้องไปเลยล่ะ”

“ผมไม่ใช่พี่”

“นายมันพวกคลั่งรัก” วาวาว่าออกมาแต่ก็ไม่ได้รับความสนใจจากน้องชายตัวเองเช่นเคย

“มาคุยธุระสักทีเถอะ” เฉินจื่อหลงบอกเสียงเรียบเหมือนเดิม เขาเดินลงจากบันไดไปนั่งที่โซฟาหรูโดยที่วาวานั่งรออยู่บนโซฟา

“ทำไมนายถึงไม่บอกแม่ นายคิดจะจัดงานแต่งที่มีแค่นายกับเธอรึไง” วาวาว่าออกมาทันทีหลังจากน้องชายหย่อนตัวลงบนโซฟาแล้ว

“ตอนแรกก็คิดแบบนั้น”

“นี่นาย!!!”

“ฟังก่อน ตอนแรกก็คิดแบบนั้นแต่พอมาคิดว่าเธอเป็นคนไทย เธออาจจะต้องการอะไรที่มันเป็นพิธีมากกว่านั้น” จื่อหลงอธิบายออกมาแต่วาวาก็ส่ายหน้าส่งกลับไป

“ไม่ใช่แค่เยว่ซินหรอกนะ นายอย่าลืมนะว่าตระกูลเรามีหน้ามีตา ไหนจะภาพลักษณ์ที่หลายคนมองว่าเราเป็นตระกูลมาเฟียอีก”

“นั่นแหละที่ผมเป็นกังวล ตอนนี้เยว่ซินรู้แค่ว่าผมเป็นนักธุรกิจ ถ้าหล่อนรู้ว่าเบื้องหลังผมเป็นยังไงผมกลัวว่าเธอจะรับไม่ได้” จื่อหลงอธิบายออกมา นี่เป็นสิ่งที่เขากลัวถ้าแต่งงานกับเยว่ซินไป เบื้องหน้าเขาเป็นนักธุรกิจหนุ่มที่ประสบผลสำหรับ แต่เบื้อหลังตระกูลเขาเคยทำสิ่งผิดกฎหมายมาก่อนถึงแม้ว่าตอนนี้ครอบครัวของเขาจะวางมือแล้ว แต่หลายธุรกิจก็ยังคงเป็นธุรกิจสีเทาอยู่

“ฉันว่านายกลัวแม่จะไม่ยอมรับเธอมากกว่า” วาวาบอกออกมาทำให้จื่อหลงมองพี่สาวด้วยสายตาจริงจัวพร้อมพยักหน้าออกมา

“นายอย่าลืมสิว่าพ่อของเราก็เป็นคนต่างชาตินะ”

“แต่นั่นมันเป็นเรื่องธุรกิจ” เขาว่าออกมาทันที พ่อและแม่ของเขาแต่งงานกันเพราะเรื่องของธุรกิจส่วนเรื่องความรักเขาเองก็ไม่แน่ใจ

“เฮลโหล ฉันก็พ่อแม่เดียวกันกับนายนะ”

“พูดจาเหมือนเด็กมีปัญหาครอบครัวแตกแยกอย่างนั้นแหละ”

วาวาว่าน้องชายออกมาก่อนจะลุกยืนขึ้นและเตะไปที่ขาของน้องชายตัวเองด้วยความหมั่นไส้

“มันเจ็บอยู่นะ”

“สมน้ำหน้า เลิกคิดมากและรอต้อนรับแม่ด้วยกัน”

“ด้วยกัน? นี่เจ้จะนอนนี่” จื่อหลงถามออกมาเพราะปกติพี่สาวไม่ชอบนอนที่บ้านของเขา

“อ่าหะ ตกใจอะไร มีเรื่องที่น่าตกใจมากกว่านั้นอีกนะ”

“คืนนี้เยว่ซินจะต้องมานอนที่ห้องฉัน” วาวาบอกออกมาพร้อมรีบวิ่งขึ้นบันได จื่อหลงลุกวิ่งตามทันทีด้วยความเร็ว

“หยุด! นี่พี่จะทำอะไร”

พลั่ก

“โอ๊ย!!!” จื่อหลงร้องออกมาเมื่อวาวายกเท้าถีบไปที่ยอดอกของน้องชายตัวเองหญิงสาวยกยิ้มพร้อมหันหลังวิ่งเพื่อขึ้นไปด้านบน บรรดาลูกน้องเมื่อได้ยินเสียงเจ้านายก็ต่างพากันวิ่งกรูเข้ามาในบ้านพร้อมพยุงนายตัวเองไว้ เยว่ซินที่ได้ยินเสียงก็รีบเปิดประตูออกมาเหมือนกัน

“เยว่ซินกลับเข้าไปในห้อง!” จื่อหลงตะโกนบอกถึงจะไม่รู้ว่าพี่สาวจะทำอะไรก็ตาม แต่เขาก็บอกไม่ทันเมื่อวาวาวิ่งเข้าไปด้านในห้องพร้อมดึงแขนของเยว่ซินเข้ามาด้วยก่อนจะล็อคกลอนประตูทันที

“เกิดอะไรขึ้นคะ”

“ช่างตานั่นเถอะ ฉันมีอะไรจะคุยกับเธอ” วาวาบอกออกมาด้วยน้ำเสียงสบายๆ วาวามองไปที่เยว่ซินที่มีสีหน้างุนงงเล็กน้อย ถ้าเธอมองคนไม่ผิดหญิงสาวคนนี้ดูเป็นคนฉลาดทันคน ไม่อย่างนั้นตอนที่คุยกันครั้งแรกเยว่ซินคงไม่มั่นใจว่าจื่อหลงจะตามเธอกลับมาหรอก

“ฉันขอถามอะไรเธอหน่อย” วาวาบอกออกมาเมื่อนั่งลงบนโซฟาตัวใหญ่ข้างเตียงนอน ส่วนเยว่ซินก็นั่งลงบนเตียงใหญ่ด้วยท่าทีสบายด้วยเช่นกัน เมื่อวาวาเห็นท่าทางนั้นเธอก็ยกยิ้ม เธอมองคนไม่ผิดจริงๆ

“เธอรู้ไหมว่าครอบครัวฉันทำธุรกิจอะไร” วาวาถามตรงๆ เยว่ซินยิ้มออกมาก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อย

“เท่าที่ฉันรู้จากสื่อหรือเพื่อนสมัยเรียนคุยกัน ครอบครัวของพวกคุณส่วนใหญ่ทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์” เยว่ซินบอกออกมาตามที่รู้ วาวาลุกจากโซฟาตัวใหญ่ก่อนจะเดินเข้ามาหาร่างเล็กกว่าที่นั่งอยู่บนเตียงพร้อมนั่งลงข้างๆ

“ฉันเห็นว่าเธอไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นที่เข้ามาในชีวิตจื่อหลง เพราะฉะนั้นฉันจะบอกความลับที่ไม่ค่อยจะมีคนอื่นรู้ให้” เยว่ซินหันมองคนพูดอย่างตั้งใจฟังซึ่งวาวาเองก็ประทับใจในท่าทีของหญิงสาวด้วยเช่นกัน

“ตระกูลเราเริ่มต้นมาจากธุรกิจมืด โดยคุณตาทวดค้าขายอาวุธเถื่อน ธุรกิจอสังหาก็เป็นแบบผิดกฎหมาย จนกระทั่งถึงรุ่นคุณแม่ คุณแม่อยากจะทำให้มันถูกต้องแต่มันก็เป็นการขัดผลประโยชน์ของญาติบางฝ่ายและคนบางกลุ่ม จนกระทั่งคุณแม่เจอพ่อที่มีอิทธิพลทางฝั่งอิตาลีคนก็เลยไม่ค่อยกล้าขัดแม่ฉันเท่าไหร่” วาวาร่ายยาวโดยไม่ได้มองเยว่ซินที่อ้าปากค้างเล็กน้อย วาวาขำออกมากับท่าทีนั้น

“ตกใจขนาดนั้นเลยเหรอ”

“ไม่เท่าไหร่ค่ะ ฉันก็พอจะเดาออกตั้งแต่ที่รู้ว่าคุณเฉินถูกยิงตอนเด็ก แต่ฉันไม่ทราบเบื้องหลังของตระกูลพวกคุณ” เยว่ซินบอกออกมา เธอไม่ใช่ผู้หญิงบอบบางกับเรื่องแบบนี้ สิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกกลัวมีแค่พี่สะใภ้ของพ่อเธอเท่านั้น แต่ถ้าหากเธอมาเป็นคนรักของเฉินจื่อหลงคงไม่มีใครกล้าจะทำร้ายเธอ

“อ่อ พรุ่งนี้เธอต้องเข้าไปที่บ้านใหญ่นะ”

“ฉันคิดว่าท่านจะมาที่นี่”

“เปล่าหรอก ฉันก็พูดให้น้องชายฉันหยุดทำตัวบ้าๆ แค่นั้นเอง” วาวาบอกอีกครั้งก่อนจะทำสีหน้าไม่สบอารมณ์เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูเข้ามา

“ไม่มีมารยาท”

“ห้องของผม จำเป็นจะต้องมีมารยาทด้วยเหรอ” เฉินจื่อหลงที่เดินเข้ามาบอกด้วยน้ำเสียงเรียบพร้อมเดินตรงเข้ามาดึงเยว่ซินให้ลุกออกมาจากเตียงนอน

“ทำไมต้องนั่งคุยที่เตียง”

“ทำไม ฉันจะนั่งคุยหรือนอนคุยมันก็เรื่องของฉันไม่เกี่ยวกับนาย” สองพี่น้องเริ่มเถียงกันอีกครั้ง จนเยว่ซินยิ้มขำที่ทั้งสองคนทำตัวเหมือนเด็กๆ ถึงแม้ว่าอายุจะไม่ใช่น้อยๆ

“ช่างพี่เถอะ ออกไปได้แล้ว!”

“ลู่เหวินมาพาคุณหนูของนายออกไปได้แล้ว” จื่อหลงสั่งลูกน้องของตัวเอง แต่ยังไม่ทันที่ลู่เหวินจะเดินมาถึงตัว วาวาก็เดินเข้าไปหาเขาแทนพร้อมหันหน้าไปมองน้องชายตัวเองอีกรอบ

“พรุ่งนี้เตรียมตัวไปบ้านใหญ่แปดโมงเช้า ถ้านายไม่ไปแม่จะให้คนมาพาตัวเยว่ซินไปเอง” วาวาพูดจบก็เดินออกไปทางประตูโดยที่เฉินจื่อหลงเรียกเอาไว้ไม่ทัน

“ไหนพี่บอกว่าแม่จะมาที่นี่” เขาหันไปหาเยว่ซินพร้อมถามออกมาสีหน้ามึนงงเล็กน้อยจนเยว่ซินเอื้อมมือเรียวขึ้นมาก่อนจะใช้นิ้วชี้จิ้มไปตรงกลางระหว่างคิ้วหนา

“คิ้วขมวดหมดแล้วค่ะ คุณแม่คุณให้ไปก็ไปเถอะค่ะ อย่าคิดอะไรให้มากเลย”

“คุณไม่รู้ว่าครอบครัวผมทำอะไร คุณก็ไม่เครียดสิ” เขาบอกด้วยสีหน้าครุ่นคิดก่อนจะนึกบางอย่างออกมา แต่ยังไม่ทันจะอ้าปากถามอะไรเยว่ซินก็พูดออกมาก่อน

“แล้วคุณคิดว่าฉันกับพี่สาวคุณคุยอะไรกันล่ะคะ”

“แสดงว่าคุณ…”

“ค่ะ ฉันรู้เรื่องทุกอย่างแล้ว อะไรจะเกิดก็ให้เกิดเถอะค่ะ”

“พรุ่งนี้เราจะไปหาแม่คุณที่บ้านใหญ่ด้วยกันนะ” เยว่ซินส่งยิ้มให้ทำให้จื่อหลงพยักหน้าพร้อมดึงคนตัวเล็กมากอดพร้อมจูบไปที่หน้าผากมนเบาๆ

“ถึงมันจะเร็วเกินไป แต่ผมอยากให้คุณรู้นะว่าผมจะไม่มีวันปล่อยคุณไปไหนเด็ดขาด”

“ค่ะ ฉันรู้ว่าฉันคงหนีไปไหนไม่พ้น เพราะฉันเองก็ไม่อยากไปเหมือนกัน” เยว่ซินยิ้มเล็กน้อยต่อไปนี้อะไรจะเกิดก็ต้องเกิดแล้วล่ะ