chapter14: ก่อนเข้าหอ

“นายครับเกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ” ลู่เหวินที่เดินเข้ามาในห้องทำงานด้วยท่าทีร้อนรนหลังจากออกไปคุยธุระด้านนอกทำให้คนเป็นนายที่ง่วนอยู่กับกองเอกสารมาเงยหน้าขึ้นมามองช้าๆ พร้อมขมวดคิ้ว ดูท่าจะเป็นเรื่องใหญ่จริงๆ นั่นแหละลูกน้องคนนี้ถึงได้ลืมเคาะประตูก่อนจะเปิดเข้ามา

“ทนายเก่าแก่ของตระกูลจีรวรกุลเสียชีวิตแล้วครับนาย”

“เมื่อไหร่” เสียงหนาถามออกมาอย่างประหลาดใจ เพราะเขาไม่ได้ให้ลูกน้องตามสืบตั้งแต่แรก อันที่จริงมันไม่ใช่เรื่องของเขาเลยหากไม่ใช่เรื่องเกี่ยวกับว่าที่ภรรยาเขาก็คงไม่เข้าไปยุ่ง

“ประมาณสองเดือนที่แล้วครับ มีสายรายงานว่าคุณเจียงประกาศทนายคนใหม่ของตระกูลเพราะทนายคนเก่าที่ชื่อเกรียงไกรเสียชีวิตครับ” ลู่เหวินรายงานข่าวตามที่เขาไปสืบหามาได้ เมื่อได้ยินที่ลูกน้องรายงานก็ยิ่งทำให้คิ้วหนาของจื่อหลงขมวดเป็นปมหนักขึ้นไปอีก

“ผู้หญิงคนนี้อีกแล้วเหรอ” ลู่เหวินก้มหัวเป็นการตอบรับ

“ทั้งๆ ที่ฉันอยากจัดการให้เสร็จเรียบร้อยก่อนงานแต่ง แต่สงสัยว่ามันจะไม่ง่ายอย่างที่คิด เอาเป็นว่าหลังจากแต่งงานแล้วฉันค่อยคิดอีกทีก็แล้วกัน”

“แล้วนี่ซีริวออกไปรับเพื่อนเยว่ซินที่สนามบินแล้วใช่ไหม” พอจื่อหลงรับรู้ว่าเพื่อนสนิทของเยว่ซินมาถึงสนามบินแล้วเขาก็โล่งอกไปเปราะหนึ่ง เขารู้ดีว่าเยว่ซินเองก็คงเหงาเพราะงานแต่งถูกจัดอย่างกระทันหัน ถ้าแม่ของหล่อนอยู่ด้วยในเวลานี้ก็คงดี

“อีกสักพักฉันจะโทรไปหาเยว่ซิน แกมีอะไรก็ไปทำเถอะลู่เหวิน” ลู่เหวินโค้งคำนับก่อนจะเดินออกไปนอกห้องทำงานเพื่อไปเตรียมความพร้อมเรื่องงานแต่งที่จะเกิดขึ้นในวันมะรืน

บ้านใหญ่

“งานแต่งคนไต้หวันนี่มีพิธีเยอะไม่แพ้ของไทยเลยนะคะ” เยว่ซินแอบบ่นกับวาวาเมื่อวาวาพาเธอออกมาจากห้องลองชุด เพราะมีอีกชุดที่เพิ่งจะถูกส่งมาให้จากอิตาลี

“นี่ยังน้อยนะ พิธีโบราณเยอะกว่านี้อีก แต่โชคดีที่คุณแม่ยอมผ่อนปรนบางพิธีไปบ้างเพราะท่านไม่ใช่คนหัวโบราณเท่าไหร่”

“ฉันขอไปโทรหาคุณเฉินก่อนนะคะ ฉันสัญญาเอาไว้ว่าทำอะไรเสร็จจะโทรหาเขา” เยว่ซินเอ่ยบอกก่อนจะเห็นสาวใช้คนหนึ่งนำหมอนสีขาวหลายใบเดินผ่านเธอไป

“อ๋อ พอดีลู่เหวินโทรมาบอกว่าจะมีแขกมาน่ะ แขกสำคัญฉันเลยให้านอนที่นี่”

“ค่ะ ถ้างั้นฉันขอตัวนะคะ” เยว่ซินตอบรับพร้อมเดินขึ้นไปที่ห้องนอนของตัวเองเพื่อพักผ่อนและโทรคุยกับว่าที่เจ้าบ่าว

‘ทำอะไรเสร็จหมดแล้วเหรอ’ เสียงทุ้มเจือปนไปด้วยความดีใจถามออกมาจากปลายสาย เยว่ซินนอนเหยียดตัวลงบนเตียงด้วยความสบายใจพร้อมโทรศัพท์ที่แนบหูอยู่

“เรียบร้อยหมดแล้วค่ะ พี่สาวกับแม่คุณจัดการเองหมด ฉันแทบจะไม่ต้องทำอะไรแล้วค่ะ” เยว่ซินบอกกลั้วหัวเราะเมื่อนึกถึงว่าที่แม่สามีที่จัดการงานทุกอย่างประหนึ่งเธอเป็นลูกสาวของบ้าน

“ผมดีใจที่คุณเข้ากับแม่และพี่สาวผมได้นะ”

“ถ้าสมมุติว่าแม่คุณไม่ชอบฉัน คุณจะทำยังไง”

“ผมก็ไม่ทำยังไง เพราะผมรู้ว่าไม่มีทางที่แม่กับพี่สาวผมจะไม่ชอบคุณ” จื่อ

หลงบอกออกมาด้วยน้ำเสียงมั่นใจจนทำให้คนฟังได้แต่อมยิ้ม เขาไม่ได้พูดให้เธอดีใจ แต่มันคือเรื่องจริง เรื่องจริงที่ว่าเขารักเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ และเฝ้ารอคอยเธอมาตลอด และความรักที่เขามีต่อเธอก็ทำให้แม่และพี่สาวเห็นได้อย่างชัดเจน

“เห็นว่าจะมีแขกมาพักที่บ้านเหรอคะ”

“ใช่แล้วล่ะ แขกที่จะมางานแต่งนี่แหละ”

“แขกที่บ้านคุณนี่เอง” เยว่ซินไม่ได้เอ๊ะใจอะไรเพราะเธอไม่มีญาติหรือคนรู้จักที่อยู่ไต้หวันมากนัก จะมีก็แต่เพื่อนที่มหาลัยและเพื่อนของแม่เธอ ที่ก็คงไม่อยากจะมาร่วมงานสักเท่าไหร่

“อีกไม่นานแขกก็น่าจะถึงที่บ้านแล้วแหละนะ”

“เยว่ซิน ผมมีอะไรจะบอก”

“ว่ายังไงคะ” เยว่ซินขมวดคิ้วเมื่อปลายสายเงียบไปเล็กน้อย เธอได้ยินเสียงถอนหายใจเบาๆ

“มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าคะ”

“หลังจากแต่งงานเสร็จ ผมมีงานที่จะต้องไปคุยที่ประเทศไทย ผมอยากให้คุณไปด้วย” เสียงทุ้มบอกออกมาทำให้คนฟังอดแปลกใจไม่ได้ เพราะอันที่จริงมันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย เพราะถ้าหากเธอแต่งงานกับเขายังไงเธอก็ต้องตามเขาไปอยู่แล้ว เพราะเขาก็คงไม่ปล่อยให้เธอห่างจากเขาหรอก

“เอาเป็นว่าหลังแต่งงานเราค่อยคุยเรื่องนี้กันอีกทีก็แล้วกัน ผมอยากให้งานแต่งงานของเราเป็นวันที่คุณมีความสุขมาที่สุข”

“อะไรที่ทำให้คุณไม่สบายใจผมจะปล่อยมันไปก่อน” จื่อหลงบอกออกมา ถึงแม้คนฟังอยากจะถามด้วยความอยากรู้แต่หญิงสาวก็เลือกที่จะไม่ถามอะไรออกไปเพราะถ้าหากว่าปลายสายตัดสินใจดีแล้วเธอก็คงไม่ต้องกังวลเรื่องอะไร

“ผมคิดถึงคุณจัง”

“ฉันก็คิดถึงคุณค่ะ” เยว่ซินตอบกลับแบบไม่ลังเล ถึงแม้จะเขินไปบ้างแต่ยังไงซะหลังจากนี้เขาก็จะมาเป็นคู่ชีวิตของเธอ จากตอนแรกที่เธอคิดว่าเขาจะเป็นเพียงผู้ชายที่เข้ามาช่วยชีวิต เธอไม่คิดว่าวันนี้จะมาถึงวันที่เธอจะได้แต่งงานกับเขา

ก๊อกๆ

“เอ๊ะ!”

“มีอะไรรึเปล่า”

“มีคนมาเคาะห้องน่ะค่ะ น่าจะเป็นพี่สาวคุณ ถือสายรอสักครู่นะคะ” ไม่รอให้ปลายสายตอบรับมือเรียววางโทรศัพท์ที่คุยเอาไว้บนโต๊ะหัวเตียงก่อนจะลุกขึ้นไปเปิดประตู

“เซอร์ไพรส์/เซอร์ไพรส์”

“น้ำหวาน! เจ้แคนดี้!!”

“ว่าไงว่าที่เจ้าสาว” ตากลมโตอึ้งพร้อมมองไปยังวาวาที่ยืดเกาะอกอยู่ด้านหลัง วาวายักคิ้วส่งมาให้คนที่อยู่ในห้องเล็กน้อย

“มากันได้ยังไง”

“ว่าที่สามีเธอส่งคนไปรับพวกฉันมาน่ะ”

“ไม่คิดจะเชิญพวกฉันเข้าห้องหน่อยเหรอ เจ้ปวดขาน่ะแก่แล้ว” เจ้แคนดี้พูดแซวๆ เจ้าของห้องเลยเปิดประตูกว้างขึ้นเพื่อให้ทั้งสองคนที่พึ่งมาเยือนเดินเข้ามา น้ำหวานและเจ้แคนดี้สวมกอดร่างเล็กของเยว่ซินก่อนจะเดินเข้าห้อง

“น้องชายฉันกลัวเธอจะเหงาน่ะเลยส่งเพื่อนของเธอมาอยู่เป็นเพื่อน”

“เธออยู่กับเพื่อนไปก่อนนะ ฉันจะไปดูเรื่องดอกไม้ที่พึ่งส่งมาให้น่ะ” เยว่ซินพยักหน้ารับพร้อมกล่าวขอบคุณวาวาอีกไม่รู้เป็นครั้งที่เท่าไหร่

“ดีจังเลยน้าาา มีสามีใส่ใจแบบนี้เนี่ย สามีเธอกลัวจะเหงาเลยส่งพวกฉันมาอยู่เป็นเพื่อน” เจ้แคนดี้บอกพร้อมหงายหลังลงบนเตียงนุ่ม น้ำหวานเองก็นั่งลงบนโซฟาที่อยู่ไม่ห่างจากเตียง

“โชคดีนะที่คุณเฉินฟังภาษาไทยไม่รู้เรื่องน่ะ”

“นี่เธอค้างสายกับคุณเฉินอยู่เหรอ” น้ำหวานทำหน้าเหรอหราเมื่อเห็นเยว่ซินโชว์หน้าจอโทรศัพท์ที่ขึ้นเบอร์โทรของเฉินจื่อหลงอยู่ เจ้าของโทรศัพท์ยิ้มขำเมื่อเห็นหน้าเพื่อนตัวเอง หญิงสาวส่ายหน้าขำพร้อมยกโทรศัพท์ขึ้นมาคุยต่อ

“กำลังนินทาผมอยู่รึเปล่า”

“ยังไม่มีใครพูดถึงคุณเลยค่ะ”

“ผมจะเชื่อก็แล้วกัน ว่าแต่...คืนนี้คุณนอนคนเดียวรึเปล่า” ปลายสายถามออกมาเบาๆ จนอีกคนสงสัย

“คืนนี้ผมอยากอยู่กับคุณสองคน ผ่านโทรศัพท์ก็ยังดี”