Chapter11: แม่สามีที่รัก

เยว่ซินเดินตัวเกร็งลงจากรถเบื้องหน้าของเธอคือคฤหาสน์ใหญ่อย่างกับพระราชวังที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้าของเธอ แต่นั่นก็ไม่ใช่สาเหตุที่ทำให้เธอประหม่าเพราะสิ่งที่ทำให้เธอตื่นเต้นและกังวลคือชายฉกรรจ์เกือบห้าสิบคนที่ยืนเรียงรายเป็นแถวตอนอยู่ทั้งสองฝั่งประหนึ่งซุ้มประตูเงินประตูทอง

“ลูกน้องของคุณแม่คุณทำตัวเวอร์แบบนี้ตลอดเลยเหรอคะ”

“หึ ไม่หรอกนี่คือปกติ ถ้าเวอร์ก็น่าจะประมาณสามร้อยคนขึ้นไปนี่แหละ เดี๋ยววันแต่งงานคุณก็จะได้เห็น” จื่อหลงหัวเราในลำคอกับคำถามของหญิงสาวพร้อมกับอธิบายให้ฟัง เมื่อเยว่ซินได้ฟังก็ถึงกับอ้าปากค้างเพราะเธอไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน

“เข้าไปข้างในกันเถอะ” จื่อหลงบอกพร้อมจับมือเรียวมากุมเอาไว้เพราะรู้ว่าหญิงสาวคงจะเป็นกังวลอยู่มาก

“นายไม่คิดจะรอฉันก่อนรึไงจื่อหลง” วาวาที่วิ่งตามมาจากรถอีกคันร้องบอก แต่จื่อหลงก็ไม่ได้สนใจพร้อมรีบดึงเยว่ซินมาใกล้ตัวก่อนจะโอบรอบเอวเอาไว้เมื่อวาวาเดินเข้ามาใกล้

“ฉันไม่ทำอะไรแม่นี่หรอกหน่า” วาวาบอกจื่อหลงอย่างหมดความอดทนเมื่อจื่อหลงทำท่าหวงหญิงสาวข้างกายมากเกินไป

“ทำตัวให้เป็นคุณเลยนะ ไม่ต้องกลัว” จื่อหลงก้มลงมากระซิบที่ข้างหูเล็ก ทำให้ร่างเล็กขนลุกซู่เพราะใบหน้าคมอยู่ใกล้ใบหน้าเธอนิดเดียว หญิงสาวพยักหน้าพร้อมสูดลมหายใจเข้าช้าๆ

จื่อหลง เยว่ซินและวาวารวมถึงบอดี้การ์ดอีกหลายคนเดินเข้ามาในห้องโถงใหญ่ซึ่งมีเก้าอี้โต๊ะและโซฟามากมายตั้งอยู่ แต่สิ่งที่สะดุดตาคือร่างหนึ่งที่นั่งอยู่บนโซฟาสีแดงตัวใหญ่ถูกปักด้วยเส้นไหมสีทอง เยว่ซินมองร่างนั้นด้วยความตะลึง ผู้หญิงคนนั้นดูสง่างามถึงแม้ใบหน้าจะดูมีอายุแล้วแต่ก็ยังดูสวย ใบหน้าของหญิงคนนั้นถึงแม้จะดูดุแต่เยว่ซินก็รู้สึกถึงความอบอุ่นอย่างแปลกประหลาด

“สวัสดีค่ะ” เยว่ซินยกมือไหว้ด้วยความลืมตัว แต่เมื่อหญิงสาวนึกได้เธอก็เอ่ยทักทายเป็นภาษาจีนออกไป ร่างเล็กระหงที่นั่งอยู่บนโซฟาสีแดงยังไงทำหน้านิ่งพร้อมมองเยว่ซินอย่างสำรวจ

“นั่งลงสิ” น้ำเสียงอบอุ่นแต่ดูมีอำนาจเอ่ยบอกทำให้หญิงสาวโค้งให้เล็กน้อยพร้อมให้จื่อหลงนั่งลงก่อน จื่อหลงส่งยิ้มให้พร้อมจับแขนเยว่ซินให้นั่งลงพร้อมกัน ส่วนวาวาก็นั่งลงบนโซฟาอีกฝั่งหนึ่ง

“เธอชื่ออะไร เยว่ซินค่ะ จางเยว่ซิน”

“ไม่ใช่!!!” เสียงนุ่มกดเสียงต่ำออกมาแทบจะทันทีเมื่อเยว่ซินบอกชื่อของตัวเองจบ เยว่ซินเม้มปากเล็กน้อยด้วยความประหม่าเมื่อแม่ของเฉินจื่อหลงจ้องหน้า จนเฉินจื่อหลงทำท่าจะทักท้วงแม่ตนเองก็ถูกคนเป็นแม่เอ่ยปรามออกมา

“มานั่งตรงนี้ กับฉัน” แม่ของเฉินจื่อหลงหรือที่ใครๆ ต่างเรียกกันว่านายแม่เอ่ยรียกเยว่ซิน หญิงสาวพยักหน้าก่อนจะดันตัวเองเพื่อลุกขึ้นและเดินเข้าไปหาคนที่เรียก

“นั่งลงสิ” เสียงนุ่มเอ่ยบอกอีกเยว่ซินก็ทำตาม มือเรียวที่มีริ้วรอยตามไว้จับคางมนของเยว่ซินเอาไว้พร้อมเชยคางเล็กน้อยเพื่อพิจารณาใบหน้า

“เบาเบาก็ได้” จื่อหลงเอ่ยออกมาลอยๆ เมื่อแม่ของเขาจับใบหน้าของเยว่ซินหันซ้ายหันขวา ตาเรียวหันมามองลูกชายของตัวเองอย่างขัดใจ

“ฉันเข้าใจที่แกพูดแล้วล่ะวาวา ว่าลูกชายของฉันเป็นพวกคลั่งรัก” หยินมามาหรือนายแม่บอกออกมาพร้อมหันหน้ามองวาวา วาวาเองก็ส่งยิ้มให้ก่อนจะหันไปยิ้มเยาะเย้ยน้องชายตัวเอง

“กลัวฉันเหรอ” นายแม่ถามเยว่ซินออกมาพร้อมพร้อมมือออกจากคางเล็ก เยว่ซินพยักหน้ารับเบาเบา

“หึ เธอโตและสวยขึ้นจนฉันจำไม่ได้เลยล่ะ แต่จะว่าไปตอนที่ฉันเจอเธอมันก็นานมากแล้ว” เยว่ซินขมวดคิ้มเล็กน้อย เธอเคยเจอผู้หญิงคนนี้ตอนไหนก็ยังจำไม่ได้ หรือเธอจะเคยเจอตอนเด็กพร้อมกันกับที่เจอจื่อหลง

“เธอรักลูกชายฉันไหม” คำถามนิ่งๆ แต่แววตาจริงจังถูกส่งมาให้เยว่ซินที่รู้สึกปรับตัวไม่ถูก แต่หญิงสาวก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย

“ถึงมันจะเกิดขึ้นเร็วมากๆ ฉันเองก็ยังไม่ทันตั้งตัว แต่ฉันไม่เคยรู้สึกอบอุ่นเวลาอยู่ใกล้ผู้ชายคนไหนเท่าคุณเฉินเลยค่ะ” คำพูดของเยว่ซินทำให้เจ้าของชื่อฉีกยิ้มกว้างซึ่งน้อยครั้งที่เฉินจื่อหลงจะยิ้มกว้างแบบนี้ให้ใครเห็น นายแม่เมื่อเห็นท่าทีลุกชายเพียงคนเดียวก็ส่ายหัวเล็กน้อยแต่ก็ยังยิ้มออกมา

“ถ้าอย่างนั้นเธอคงไม่ติดอะไรถ้าจะแต่งงานกับลูกชายฉัน” เยว่ซินพยักหน้ารับ ตอนนี้เธอไม่มีครอบครัวที่ไหนแล้ว ไม่มีใครที่จะสามารถปกป้องเธอได้หากญาติฝ่ายพ่อตามหาตัวเธออีกครั้ง เธอจะเป็นอันตรายได้

“ดี เพราะฉันก็ไม่ชอบผู้หญิงที่เรื่องมากหรือเล่นตัวมากเท่าไหร่ ถ้าอย่างนั้นอีกสามอาทิตย์เราจะจัดงานแต่งให้เธอสองคน เพราะฉันเตรียมเรื่องให้เรียบร้อยแล้ว” นายแม่บอกออกมาอีก เยว่ซินอ้าปากค้างพร้อมหันไปมองหน้าเฉินจื่อหลงที่ยังคงยิ้มแบบหุบไม่อยู่ เยวซินกระพริบตาปริบๆ ด้วยความงุนงง ครอบครัวนี้จะมีอะไรให้เธอแปลกใจอีกนะ

“เลื่อนให้เร็วกว่านี้ไม่ได้เหรอ” จื่อหลงครางออกมา สายตาอ้อนวอนคนเป็นแม่เยว่ซินที่หันไปมองก็แอบขำเล็กน้อยเพราะไม่คิดว่าจะเห็นมุมนี้ของชายที่หลายคนเกรงกลัว

“ไม่ได้ฉันกับแม่ดูดวงแกกับเยว่ซินมาแล้ว เพราะฉะนั้นตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปห้ามแกกับเยว่ซินเจอกัน” วาวาพูดจบคนเป็นน้องชายก็หันมามองทันที ใบหน้าไม่พอใจฉายออกมาชัดเจน

“ไม่ต้องทำหน้าแบบนี้ใส่ฉันเลยนะ เราต้องทำตามประเพณี เพราะฉะนั้นตั้งแต่พรุ่งนี้นายต้องกลับไปอยู่บ้านของนาย ส่วนเยว่ซินต้องอยู่ที่นี่”

“ผมไม่ยอม!!! ผมจะอยู่ที่นี่ได้” จื่อหลงบอกเสียงดังพร้อมลุกขึ้นยืนทำให้นายแม่ถึงกับถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยใจ

“ได้ ถ้าอย่างนั้นก็ให้เยว่ซินไปอยู่ที่บ้านแกพร้อมยัยวา ส่วนแกก็อยู่ที่นี่” จื่อหลงจ้องแม่ตัวเองเขม็ง แต่แน่นอนว่าเขาไม่สามารถต้านทานแม่ของตัวเองได้

“ก็ได้ ผมให้เยว่ซินอยู่ที่นี่ก็ได้”

“ฉันเตรียมห้องไว้ให้แล้วนะ อยู่ใกล้กับห้องของฉันขึ้นไปชั้นสองห้องแรกซ้ายมือ” วาวาบอกออกมายังไม่ทันจบจื่อหลงก็เข้าไปดึงแขนเล็กของเยว่ซินให้ลุกออกมาจากที่นั่งพร้อมพาเดินออกจากห้องรับแขก

“แกจะพาเธอไปไหน” นายแม่ตะโกนถามทันทีเมื่อเห็นการกระทำของลูกชาย

“ผมห้ามเจอเยว่ซินพรุ่งนี้ ถ้าอย่างนั้นวันนี้ผมจะใช้เวลาอยู่กับเธอทั้งวัน ห้ามใครมายุ่ง”

“ทำแบบนี้จะดีเหรอคะคุณเฉิน” เยว่ซินที่เดินเข้ามาในห้องนอนเอ่ยถาม แต่ยังไม่ทันได้คำตอบร่างใหญ่ก็ถลาเข้ามากอดเธอเอาไว้พร้อมเอาคางมนมาเกยหัวเล็กๆ ของเธอเอาไว้

“ไม่เป็นอะไรหรอก ผมไม่อยากห่างจากคุณด้วยซ้ำ” เสียงทุ้มเอ่ยออกมาน้ำเสียงติดหงุดหงิดเล็กน้อย

“ทำไมคุณแม่ของคุณถึงให้เราสองคนแต่งงานกันเร็วจังเลยคะ น่าจะไม่ใช่เรื่องดวงอย่างเดียวใช่ไหมคะ” เยว่ซินถามออกมาตามตรง จื่อหลงดันตัวออกเล็กน้อยตาคมมองไปที่ใบหน้าหวานพร้อมกับพยักหน้ารับ

“คุณกำลังจะเข้ามาเป็นสะใภ้ของนายแม่ เท่ากับว่าคุณมีสิทธิในสมบัติของตระกูลเหมือนกัน ตระกูลนี้ไม่ได้มีน้อยๆ หรอกคุณ คิดจะแทงข้างหลังกันทั้งนั้น การที่เรารีบแต่งงานกันเป็นสิ่งที่ดีที่สุด เพราะนั่นจะเป็นยืนยันว่าคุณจะเป็นภรรยาของผม และใครที่มันทำร้ายคุณมันจะต้องตาย” จื่อหลงอธิบายออกมา เยว่ซินหน้าซีดลงเล็กน้อยเมื่อนึกถึงครอบครัวตัวเองที่เธอต้องเสียพ่อของเธอไปก็เพราะเรื่องสมบัติเหมือนกัน จื่อหลงสังเกตุเห็นอาการของคนรักจึงสวมกอดเธอเอาไว้อีกครั้ง

“ไม่มีใครทำร้ายคุณได้ตราบใดที่ผมอยู่ข้างๆ” เมื่อพูดจบ ริมฝีปากหนาก็จูบลงเบาๆ ที่กลางหน้าผากทำให้ใบหน้าหวานยิ้มออกมา