Chapter2: ช่วยเหลือ

ร่างแกร่งที่ก้าวลงจากรถ เรียกเสียงฮือฮาเป็นอย่างมากสำหรับผู้คนที่ยืนอยู่รอบบริเวณสนามแข่ง ทรงผมไถข้าง (undercut fade) รับกับใบหน้าที่หล่อเหลา ดวงตาคมสีเทายิ่งทำให้บุคคลนี้ดูน่าหลงใหลและน่าค้นหา บุคลิกน่าเกรงขามพร้อมด้วยลูกน้องหลายคนทำให้บุคคลนี้เป็นที่สนใจเป็นอย่างมา ณ ตอนนี้

“แกมาเกี่ยวอะไรด้วย ผู้หญิงคนนี้เป็นของฉันแล้ว”

“ฉันไม่ใช่ของแก ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ” หญิงสาวที่ยังคงโดนลูกน้องของเหลียงจับอยู่ร้องโวยวายขึ้นมา แขนก็ยังคงดิ้นให้หลุดจากการถูกจับแต่ก็ไม่เป็นผล

“แกอยากปล่อยคุณคนสวยดีๆ หรืออยากหายไปตลอดกาลก็เลือกเอา ช่ายฉิงซาน” ชายที่ดูเหมือนจะเป็นบอดี้การ์ดคนหนึ่งบอกออกมาเสียงเรียบ ในขณะที่ชายผู้เป็นนายยืนมองหญิงสาวที่โดนจับกุมด้วยสายตาที่คนบริเวณนั้นก็เดาไม่ถูกว่าชายหนุ่มอยู่ในอารมณ์ไหน หญิงสาวผิวขาวก็มองเขากลับมาเช่นกัน เธอรู้สึกคุ้นหน้าผู้ชายคนนี้แต่ก็นึกไม่ออกว่าเคยเห็นหน้าผู้ชายคนนี้ที่ไหน

“กะ……แกรู้จักชื่อฉันได้ไง” คนที่ถูกเรียกชื่อถามออกมาเสียงสั่น ไม่กี่คนที่รู้จักชื่อจริงๆ ของเขา คนที่รู้ก็มีแค่แม่ผู้ให้กำเนิดกับอีกคนที่เป็นเจ้าหนี้ของเขา

“แกคงไม่ลืมคนที่เป็นเจ้าชีวิตของแกหรอกนะ”

“คะ….คุณ…..เฉิน” เสียงอันสั่นเทาเอ่ยออกมาด้วยความกลัว ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองคนตรงหน้าด้วยความตกใจ ก่อนหน้านี้เขาไม่รู้ว่าผู้ชายที่ดูมีอำนาจตรงหน้าคนนี้เป็นใคร แต่มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่เป็นหนี้ชีวิตเขาก็คือ เฉินจื่อหลง มาเฟียลูกครึ่งไต้หวันผู้มีอำนาจทั้งการเงินและสังคมผู้ชายคนนี้ช่วยครอบครัวของเขาโดยที่เขาไม่เคยเห็นหน้า มีเพียงตัวแทนเท่านั้นที่เอาเงินมาให้ ซึ่งนายเหลียงก็เดาว่าคงเป็นบริวารของเฉินจื่อหลงสักคนแน่นอน ลูกน้องของเหลียงเองมื่อเห็นท่าทีเจ้านายตัวเอง ก็เผลอคลายมือของตัวเองออก ทำให้เธอสะบัดแขนจนหลุดจากการจับกุม ก่อนจะวิ่งไปหาเพื่อนคนเดียวของเธอ หลี่เหมยเองก็คว้าแขนของเพื่อนเอาไว้เช่นกัน

“ว่ายังไงคุณเหลียงไม่สิ นายฉิง”

“นายคงไม่อยากให้ลูกน้องของนายรู้ประวัติเก่าหรอกนะ ว่าก่อนจะมาเป็นคุณเหลียงผู้ร่ำรวย นายเคยเป็นอะไรมาก่อน” เฉินจื่อหลงบอกออกมาพร้อมจ้องหน้าคนตรงหน้าไม่วางตา สายตาคมดุจพญามังกรทำให้คนฟังก้มหน้าด้วยความเกรงกลัวอย่าว่าแต่นายเฉินที่ดูเกรงกลัว แม้แต่เย่วซินที่ปกติไม่กลัวผู้ชายที่ไหนยังรู้สึกได้ถึงความมีอำนาจของผู้ชายคนนี้

“เอาเป็นว่าไม่มีปัญหานะ”

“ซีริว ลู่เหวิน” เมื่อเห็นว่าชายมีอายุตรงหน้าก้มหน้ารับชะตากรับ ก็เรียกชื่อลูกน้องสองคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง เจ้าของชื่อที่ถูกเรียกก็รู้หน้าที่ตัวเองทันที ชายหนุ่มสองคนเดินตรงไปที่หญิงสาวที่รับรู้ชะตากรรมของตัวเองว่าจะเกิดอะไรขึ้น นี่มันอะไรกันเธอพึ่งจะหลุดจากการจับกุมของตาเฒ่าหัวงูไม่นาน ก็ถูกก็จะถูกผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้มาพาตัวไป เห็นเธอเป็นตุ๊กตาบาร์บี้หรือยังไงกัน

“ไปกับเราเถอะครับคุณเยว่ซิน”

“คุณคงไม่อยากไปกับตาเฒ่านั่นหรอกใช่ไหมครับ” เมื่อเดินเข้ามายืนอยู่ข้างๆ ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลอ่อนอย่างซีริวบอกออกมาเบาๆ ก่อนที่ชายอีกคนจะพูดสบทบเพื่อเป็นการย้ำหญิงสาว

“ฉันไม่ไปกับใครทั้งนั้นแหละ ทั้งตาเฒ่านั่นและผู้ชายคนนั้น” เยว่บอกออกมา ดวงตาคู่สวยมองไปยังชายหนุ่มที่ยังคงยืนอยู่ข้างรถสปอร์ต เขาเองก็ยืนจ้องเธออยู่อย่างไม่วางตาเช่นกัน เมื่อเห็นว่าการกล่อมหญิงสาวของลูกน้องไม่เป็นผล คนเป็นนายจึงเดินเข้ามาจัดการหญิงสาวด้วยตัวเอง จื่อหลงเดินเข้ามาหาหญิงสาวผิวขาวก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนคนที่ไม่ทันตั้งตัวผงะเล็กน้อยแต่ถอยไปไหนไม่ได้เพราะลูกน้องของชายตรงหน้ายืนประกบอยู่

“เลือกเอานะสาวน้อย ว่าคุณจะไปกับผมหรือจะไปเป็นเมียขัดดอกของตาแก่นั่น” เสียงทุ้มที่ดังเบาๆ ข้างหู แต่กลับทำให้คนฟังรู้สึกว่าเสียงนั้นดังเข้าไปในโสตประสาทของเธอ ถึงจะเรียบนิ่งและดูเฉยชาแต่เธอกลับรู้สึกว่าเสียงนั้นมีความไปด้วยความอบอุ่น จนทำให้ดวงใจน้อยๆ ของเธอสั่นไหวขึ้นมาแปลกๆ

‘คงไม่ใช่เพราะความหล่อของหมอนี่หรอกนะ’

“ว่าไงสาวน้อย” เสียงทุ้มยังคงเอ่ยถาม ใบหน้าหล่อเหลาถอยออกมามองหน้าสาวน้อยตรงหน้า คิ้วหนาเลิกขึ้นเชิงถามแต่หญิงสาวรู้สึกว่ากิริยาแบบนั้นตั้งใจกวนเธอมากกว่า

ใบหน้าสวยขมวดคิ้วเชิงคิด นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่มีคนทำกับเธอแบบนี้ เธอเกือบโดนผู้ชายที่ไหนไม่รู้ฉุดขณะที่เดินกลับบ้านคนเดียวช่วงที่เธอยังเรียนอยู่มหาลัย โชคดีที่มีผู้ชายที่ไหนไม่รู้มาช่วยเธอเอาไว้ แล้วไหนจะตาเฒ่าหลายคนที่เสนอเงินมากมายให้กับเพื่อนของแม่เธอเพื่อแลกกับตัวเธออีกนั่นแหละ และอีกไม่นานหล่อนคงประเคนเธอให้กับตาแก่พวกนั้นเป็นแน่เพราะตั้งแต่เด็กจนเป็นสาวสวยสะพรั่งหญิงสาวยังไม่เคยมีแฟนแม้แต่คนเดียว นี่ยังไม่รวมกับเหลาบรรดาเมียหลวงที่ไม่รู้มาจากไหมาหาเรื่องเธอ หาว่าเธอไปอ่อยสามีพวกแก่ๆนั้นอีก หลากหลายปัญหาเหลือเกิน

“เธอช่วยฉันได้ไหมเหมย” หญิงสาวหันไปถามเพื่อนเพียงคนเดียวในตอนนี้ แต่หลีเหมยทำได้เพียงก้มหน้างุดจนหญิงสาวไม่รู้ว่าตอนนี้เพื่อนของเธอรู้สึกยังไง แต่ถ้าให้เธอเดาหล่อนคงอยากให้เธอไปพ้นๆ จากชีวิตของหล่อนนั่นแหละ

แต่ถ้าไปกับผู้ชายคนนี้เธอก็ตกเป็นเมียเขาแน่ๆ ดูจากหน้าตาหล่อเหลาออกไปทางเจ้าเล่ห์นิดๆ แบบเขา คงมีเมียเป็นตัวเป็นตนแล้วแน่ๆ เธอยังไม่อยากเป็นเมียน้อยใครหรอกนะ โดยเฉพาะเป็นเมียน้อยผู้ชายทรงมาเฟียแบบเขา

“ก็ได้” ถึงจะคิดแบบนั้นก็เถอะ แต่ไม่รู้อะไรดลใจให้หญิงสาวโพล่งปากไปแบบนั้น ตอนนี้แค่หลุดพ้นจากจากสภาพแวดล้อมตรงนี้ก่อนแล้วกันเพราะยังไงที่พึ่งเดียวสุดท้ายอย่างหลี่เหมยก็ช่วยอะไรเธอไม่ได้ ดื้อดึงไปโดนฆ่าหมกสนามคงไม่คุ้มกัน เรื่องผู้ชายคนนี้ค่อยคิดเรื่องหนีทีหลังแล้วกัน

ไม่รอให้โดนจับหิ้วปีกอีกรอบ หญิงสาวก็รู้หน้าที่ตัวเองด้วยการเดินไปยังรถสปอร์ตสุดหรูโดยมีจื่อหลงเดินตามมาติดๆ

“ว่าง่ายแบบนี้สิ เด็กดีของผม” เยว่ซินไม่ได้พูดอะไรรู้จักผู้หญิงแบบฉันน้อยไปแล้วล่ะคุณเฉิน

ใช้เวลาไม่นาน รถสปอร์ตสุดหรูก็แล่นเข้ามาบริเวณบ้าน อันที่จริงเรียกว่าคฤหาสน์คงจะเหมาะสมกว่าเพราะเมื่อเข้ามาก็พบกับสนามขนาดกว้าง เบื้องหน้าเป็นบ้านหลังใหญ่ที่จุคนได้หลายร้อยคน หลังบ้านเหมือนจะมีทางเดินพร้อมบ้านหลังเล็กๆ อยู่

“เชิญครับนายหญิง”

“ฉันไม่ใช่นายหญิงของนาย” ร่างบางที่พึ่งก้าวลงจากรถเอ่ยเสียงเรียบ เมื่อชายผมน้ำตาลอ่อนผายมือพร้อมโค้งให้เล็กน้อย การกระทำของหญิงสาวทำให้ชายหนุ่มเจ้าของบ้านยกยิ้ม ทำให้คนที่หันไปเห็นพอดีถลึงตาใส่ทันที จื่อหลงเห็นท่าทีของหญิงสาวก็ได้แต่ยักไหล่ก่อนจะเดินนำหญิงสาวเข้าไปในบ้าน

“ฉิบหาย!” หญิงสาวที่ก้าวเข้ามาในบ้านอุทานออกมาเป็นภาษาไทยด้วยความตกใจ เมื่อภายในบ้านเต็มไปด้วยชายฉกรรจ์นับ 20 คน เห็นจะได้ รวมถึงสาวใช้หลายคนที่ยืนอยู่ หญิงสาวตาโตมองไปรอบๆ บ้านก่อนจะนึกได้ว่าเธอหลุดพูดภาษาเกิดตัวเองออกมา เมื่อเห็นสายตาหลายคู่มองมาที่เธอ

“ทุกฟังให้ดี ต่อไปนี้คุณเยว่จะเข้ามาเป็นนายหญิงของตระกูลเฉินและเธอจะเข้ามาอยู่ที่นี่” เสียงทุ้มพูดออกมาเมื่อนั่งลงที่โซฟาหรู เสียงพูดที่ไม่ได้ตะคอกแต่เป็นเสียงที่ฟังแล้วมีอำนาจและหนูเหมือนว่าทุกคนจะทราบดี หญิงสาวเหลือบไปเห็นหญิงมีอายุคนหนึ่งยิ้มให้เธอ ทำให้เธอเองรู้สึกใจชื้นขึ้นมาหน่อย

“นั่งลง”

“ไม่ต้องจับหน่า ฉันนั่งเองได้” หญิงสาวว่าออกมาอย่างไม่จริงจังเมื่อมือแกร่งจับมือของเธอเพื่อให้เธอนั่งลงโซฟาหรูข้างๆ กายเขา ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ ก่อนสายคมจะกวาดมองลูกน้องพร้อมสาวใช้ที่อยู่ในบ้าน

“ป้าหลิวครับ ผมฝากด้วย…..แต่ยังไม่ใช่วันนี้” ชายหนุ่มว่าออกมายิ้มๆ ทันทีเมื่อเห็นแม่บ้านเก่าแก่ของตนเองทำท่าจะเดินเข้ามาหาหญิงสาวที่นั่งข้าง ป้าหลิวเป็นแม่บ้านที่ดูแลเขามาตั้งแต่เขาแบเบาะและเป็นคนดูแลบ้านที่อายุมากที่สุดอีกคน

“ป่ะ”

“จะไปไหนคุณ!!!” ไม่ทันได้คำตอบร่างบางก็ปลิวไปตามแรงฉุดกระฉากจากเจ้าของบ้านทันที

“เอาล่ะ แยกย้าย” เสียงของจางลู่เหวินบอดี้การ์ดและฉายามือขวาของจื่อหลงบอกออกมาเสียงดังทำให้หญิงที่กำลังโดนลาก เหลียวหลังมามองก็เห็นว่าทุกคนแยกย้ายกันไปหมดเหลือเพียงแม่บ้านที่ดูอายุมากที่สุดทีมองตามเธอมาด้วยแววตาเป็นห่วง

“ไม่ต้องห่วงหรอกครับป้าหลิว เธอไม่เหมือนคนอื่น”