LOGIN“อย่าเล่นตัว...ฉันอยากตอนนี้ ฉันจะเอาเธอตอนนี้ ตรงนี้ด้วย” น้ำเสียงเข้มบอกอย่างดุดันและจะไม่รอให้ผู้หญิงตรงหน้าพร้อมด้วย ในเมื่อเขาจ่ายเงินเพื่อซื้อเธอมาแล้วเรื่องอะไรจะปล่อยให้คนตัวเล็กอยู่เฉยๆ โดยที่ไม่ต้องทำอะไรแลก “ในเมื่อถอดเองไม่ได้ฉันก็จะถอดให้”
มือหนาจัดการรูดแพนตี้สีดำของไอลดาออกอย่างรวดเร็ว ส่งผลให้เบื้องล่างสาวเปล่าเปลือยไม่มีอะไรปกปิดอีกต่อไปจากนั้นมือใหญ่ก็ล่วงล้ำเข้ามาในร่างกายของเธอได้ง่ายมากขึ้น
“ไม่นะ...” เสียงหวานร้องครางออกมาเมื่อมือร้อนๆ นาบไปที่สะโพกสวยเปล่าเปลือย
“ตัวเล็กแต่สะโพกใหญ่ดีจัง...” วิคเตอร์ลูบที่สะโพกเนียนพร้อมกับใช้ปลายนิ้วคลึงเบาๆ จนร่างบอบบางสะดุ้งเฮือกอย่างตกใจ มือที่อุ่นร้อนไม่ปล่อยให้หญิงสาวกระเถิบร่างกายไปไหน
“ไม่นะ ไอกลัว” เสียงหวานร้องอย่างตื่นตระหนกเมื่อมาเฟียหนุ่มกำลังรุกรานเธอด้วยมือของเขา
“ต่อไปฉันจะทำให้เธอหายกลัว เธอจะชินและชอบมันอย่างที่ฉันชอบ” ชายหนุ่มกระซิบบอกด้วยเสียงแหบพร่าเมื่อร่างบอบบางกระตุ้นให้เขาเกิดความต้องการอย่างไม่เคยเกิดขึ้นขนาดนี้กับผู้หญิงคนไหนมาก่อน
“มะ...ไม่” เสียงหวานหายเข้าไปในลำคอเมื่อใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาซุกไซ้ที่ต้นคอระหงจากนั้นก็ใช้ปากหยักดูดเม้มที่ต้นคออย่างแรงจนเกิดรอยแดง ร่องรอยสีกุหลาบแผ่กระจายไปทั่วบริเวณ
“ฉันชอบจังเวลาที่เห็นว่าฉันเป็นเจ้าของร่างกายของเธอไอลดา”
“อื้อ...” มือหนาเปลี่ยนมาเคล้นคลึงอกอวบที่ยังมีชุดเดรสปกปิดเอาไว้อยู่ เพราะเขาถอดเพียงแพนตี้ตัวจิ๋วออกไปเท่านั้น
“ชุดเธอนี่มันเกะกะชะมัด” ว่าจบมือหนาก็ทำการกระชากชุดเดรสแบบกระดุมหน้าของไอลดาออกอย่างแรงจนกระดุมแทบทุกเม็ดขาดออกจากรังดุม ส่งผลให้ด้านหน้าของเธอเปิดเปลือยต่อหน้าเขาเป็นที่เรียบร้อย
“ว้าย...”
“นมใหญ่เป็นบ้าเลย” ร่างกายของไอลดาเหมือนสิ่งมหัศจรรย์บนโลกนี้ เพราะเธอเป็นผู้หญิงตัวเล็กที่สูงเพียง 160 เซนติเมตร แต่กลับมีส่วนที่อวบอั๋นทั้งหน้าอกและสะโพกที่สามารถรองรับความต้องการของเพศชายได้เป็นอย่างดี
“มะ...ไม่” ร่างกายสาวสั่นไหวเมื่อสายตาคมจับจ้องไปหน้าอกอิ่มที่มีบราเซียร์ลูกไม้สีดำปกปิดเอาไว้อยู่
วิคเตอร์ไม่รอช้าที่จะจัดการรั้งเสื้อผ้าสาวออกจนหมด ร่างกายสาวเหลือเพียงบราเซียร์ที่ปกปิดความอวบอิ่มเอาไว้แค่นั้น
“ต่อไปเวลาเธออยู่กับฉันไม่ต้องใส่อะไรเลยยิ่งดีนะ เพราะฉันขี้เกียจถอด” ว่าจบมือหนาก็เอื้อมไปปลดตะขอชุดชั้นในจากทางด้านหลัง
เมื่อพันธนาการปกปิดร่างกายหลุดออกทำเอาไอลดาใจหายวาบเพราะไม่อยากจะเชื่อว่าเธอจะต้องเข้าโรงเชือดแล้วสินะ
“โอ้ว...ใหญ่ฉิบหาย” ดวงตาคมจับจ้องไปยังหน้าอกอิ่มที่มีปลายถันสีชมพูลอยเด่น เม็ดถันสีหวานน่าใช้ลิ้นลงไปละเลงเลีย คิดดังนั้นมาเฟียหนุ่มก็เลื่อนใบหน้ามาซุกที่ความอวบอิ่มอย่างรวดเร็ว
“อ๊ะ” ร่างบอบบางสะดุ้งเมื่อปลายลิ้นร้อนอ้างับเม็ดถันพร้อมกับใช้ฟันคมขบงับเบาๆ และใช้ลิ้นดูดดึงไปมาจนเกิดเสียงดังไปทั่วห้อง
จ๊วบ!!
“อ๊า...ไม่นะ” มือน้อยยกขึ้นจับที่กลุ่มผมของวิคเตอร์แล้วดึงรั้งเพราะความเสียวซ่านที่เกิดขึ้นกับร่างกายสาว ความช่ำชองของมาเฟียหนุ่มทำให้คนตัวเล็กไม่สามารถต่อต้านอะไรได้เลย
“ไม่แต่ร่างกายตอบสนอง อย่าปิดกั้นความรู้สึกของตัวเองเลยนะคนสวย” ด้วยความที่ร่างกายของคนทั้งคู่ทาบทับอยู่บนโซฟาหนังชั้นดีแต่มันก็ยังคับแคบอยู่ดี
“เธอคงอึดอัดใช่ไหมคะที่นอนบนโซฟาแบบนี้” ใบหน้าคมคายเงยขึ้นมองคนตัวเล็กที่นอนนิ่งบนโซฟา จากนั้นก็จ้องลึกไปที่ดวงตาคู่สวย
“คะ...คือ”
ติ๊ด!!
มือหนาเอื้อมไปหยิบรีโมตแล้วกดเปิดอะไรบางอย่างจนมีเสียงดังขึ้น ไอลดาจึงหันไปมองและพบว่ามันเป็นเสียงเปิดประตูอัตโนมัติ โดยประตูที่ว่ามันคือห้องนอนที่ไม่อยากจะเชื่อว่าถูกซุกซ่อนอยู่ในห้องนี้อีกที
“ฉันจะเอาเธอบนเตียง เธอจะได้ไม่อึดอัด” ว่าจบร่างใหญ่ก็ลุกขึ้นแล้วช้อนร่างกายสวยขึ้นมาไว้ในอ้อนแขน จากนั้นก็เดินดุ่มๆ พาร่างบอบบางเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็ว เพราะร่างกายใหญ่มันกำลังพลุ่งพล่านจนแทบจะระเบิดออกมาแล้ว
“อื้อ...”
มือน้อยยกขึ้นคล้องคอร่างใหญ่เอาไว้เพราะกลัวว่าจะตกลงไปด้านล่าง ทำให้เธอได้สังเกตคางบึกบึนจมูกโด่งเป็นสัน ไม่อยากจะเชื่อว่าผู้ชายคนนี้จะหล่อทุกมุมขนาดนี้ เขาเหมือนเกิดมาทำให้สาวๆ ใจเต้นแรงรวมทั้งเธอด้วย
“คืนนี้ฉันจะเอาเธอทั้งคืน ให้คุ้มค่ากับเงินที่ฉันเสียไปเลยไอลดา”
ทำไมนะหัวใจสาวถึงรู้สึกเจ็บแปลบๆ เพราะรู้สึกว่าตัวเองเหมือนผู้หญิงที่ไม่มีค่าอะไรเลย ทุกคำที่เขาบอกมันเป็นการตอกย้ำให้รู้ว่าเธอเป็นแค่ผู้หญิงที่เอาตัวเข้าแลกกับเงิน
ร่างบอบบางถูกวางบนที่นอนหนานุ่ม แผ่นหลังแนบกับที่นอนอันเย็นเฉียบแต่ภายในกายสาวกำลังรุ่มร้อนเมื่อเห็นว่าสายตาของคนตัวโตที่มองมามันเต็มไปด้วยความร้อนแรงและหื่นกระหาย
วิคเตอร์ผละออกจากร่างเล็ก จากนั้นชายหนุ่มก็รีบเร่งถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกเผยให้เห็นแผงอกกว้างที่มีกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ ต้นแขนกำยำที่มีรอยสักลากยาวตั้งแต่หัวไหล่ยันข้อมือ มันน่ากลัวแต่แฝงไปด้วยความดุดันและเสน่ห์อันล้นเหลือ เมื่อมองต่ำลงมาก็พบหน้าท้องแข็งเป็นลอนที่สวยงามจนเธออ้าปากค้าง รูปร่างของวิคเตอร์ดีมาก ดีจนเธออดใจสั่นไม่ได้จริงๆ
“จ้องขนาดนี้ฉันรู้ว่าเธอเองก็อยากกินฉัน เธอรู้ไหมว่าการเป็นเด็กฉันดียังไง เพราะฉันเย...เก่ง ฉันสามารถทำให้เธอแตกหลายๆ รอบต่อวันได้เลย” ถ้อยคำหยาบโลนถูกเปล่งออกมาจากปากของคนตัวโต ไอลดาหอบหายใจติดๆ ขัดๆ ทั้งๆ ที่มันเต็มไปด้วยความหยาบคายแต่ทำไมนะเธอกลับรู้สึกว่ามันปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบให้ลุกโชน ร่างกายเบื้องล่างก็รู้สึกเสียววาบขึ้นมา
มือหยาบรีบเร่งถอดกางเกงขายาวสีดำของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว หัวเข็มขัดกระทบกันจนเกิดเสียงดังเหมือนกับหัวใจสาวที่กำลังสั่นไหว เธอรู้สึกเสียวแปลบทันที
ไอลดายันตัวลุกขึ้นเพราะทนไม่ไหวกับอาการแบบนี้ แม้อยากจะหนีไปแต่สุดท้ายก็รู้อยู่แก่ใจว่าเธอรับเงินของชายหนุ่มมาแล้ว จะถอยหลังกลับตอนนี้ก็คงไม่ทันแล้ว
“ฉันจะเย...เธอทั้งคืนไอลดา” มือหนาถอดอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายของตัวเองออก แต่สิ่งที่ทำให้ไอลดาต้องตกตะลึงคือบางอย่างที่กำลังผงาดชูชันท้าทายสายตา แต่เธอกลับตื่นเต้นและหวาดกลัวในเวลาเดียว
เมื่อล้างจานเสร็จเรียบร้อย วารินดาก็เดินออกมา และก็เจอวินเทอร์ที่นั่งอยู่ตรงโซฟา ซึ่งเธอไม่ได้สนใจเขาจึงเดินจ้ำอ้าวเพื่อขึ้นไปยังชั้นสอง แต่เสียงทุ้มกลับเรียกเธอเอาไว้ก่อน “จะไปไหน” “จะขึ้นห้องแล้ว” “ขึ้นไปทำไม” วินเทอร์ถามอย่างไม่เข้าใจว่าบนห้องมันมีอะไรทำไมเธอถึงอยากขึ้นไปนัก อีกทั้งสีหน้าที่บึ้งตึงของวารินดาทำให้เขาแปลกใจ “ง่วงค่ะ อยากไปนอน” เธอตอบสั้น ๆ ห้วน ๆ จากนั้นก็หันหลังกลับแล้วจะเดินต่อไป “มาตรงนี้ ไม่ต้องขึ้น” “อะไรคะ” “เดินมาหาฉันตรงนี้วารินดา” วินเทอร์บอกอย่างออกคำสั่ง เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กกำลังทำเมินเขาอยู่ “มีอะไรจะคุยเหรอคะ คุยมาเลยก็ได้” เธอบอกด้วยเสียงกระแทกกระทั้น และยิ่งคำพูดของชลธิชาเมื่อครู่มันทำให้เธอเริ่มคิดอะไรบางอย่างได้ “อย่ามาขัดคำสั่งฉัน ฉันบอกให้เดินมาตรงนี้!!” เมื่อเห็นว่าเธอกำลังทำหน้ามุ่ยใส่ วินเทอร์รู้สึกไม่ชอบใจ เพราะว่าเธอกำลังทำเหมือนเมินเขาอยู่ วารินดามองใบหน้าหล่อเหลาอย่างไม่พอใจ แต่สุดท้ายก็จำยอมเดินมาหาเขาที่โซฟา แต่ยังไม่ทัน
“เป็นอะไรหรือเปล่าหน้าซีด ๆ นะ” ชลธิชาแสร้งทำเป็นห่วงใยเพื่อน ทั้ง ๆ ที่ในใจกำลังรู้สึกสะใจที่ทำให้วารินดารู้สึกแย่ได้ และหลังจากนี้เธอจะเดินหน้าเต็มที่ ความทรงจำของวินเทอร์และวารินดาไม่ค่อยดี และเธอคิดว่าถ้าทำให้ทั้งสองแตกกันอีกครั้ง ถึงตอนนั้นจะได้เข้าไปแทรกกลางได้อย่างเป็นผู้ชนะ “เปล่า...กินข้าวเถอะ” มือน้อย ๆ ยกช้อนตักข้าวต้มเข้าปาก แต่เธอก็ปรายตามองวินเทอร์ที่เอาแต่ชมอาหารที่ชลธิชาทำอย่างไม่ขาดปาก “อร่อยจริง ๆ ฉันไม่เคยกินข้าวต้มที่ไหนอร่อยเท่านี้มาก่อนเลย” “จริงเหรอคะ...ชลดีใจจังที่คุณชอบ” “งั้นทำให้กินทุกวันได้ไหม” คำพูดที่เต็มไปด้วยเสียงที่ทุ้มนุ่มของวินเทอร์ ทำเอาวารินดาที่ฟังอยู่รู้สึกเจ็บจุกที่อก นอกจากตอนอยู่บนเตียง ชายหนุ่มก็แทบไม่เคยพูดหวาน ๆ กับเธอแบบนี้สักครั้งเดียว “ได้สิคะ” ชลธิชามองชายหนุ่มด้วยดวงตาสุกสกาว เพราะใครจะคิดว่าคนอย่างวินเทอร์อยากจะกินอาหารฝีมือของเธอทุกวัน วารินดาที่ฟังอยู่ได้แต่นั่งนิ่ง เพราะไม่อยากจะพูดอะไรออกไปขัดบทสนทนาของทั้งสองคน อีกทั้งเธอไม่ต้องการให้เขามองว่าเธอกำลังรู้สึกอย
เขาบอกแค่นั้นก็จัดการดูดลงไปที่รอบอกอิ่มจนเกิดรอยสีกุหลาบเต็มไปหมด เขาชอบให้ร่างกายของเธอมีแต่รอยที่เกิดจากเขาแต่เพียงผู้เดียว“เสียว...”“อยากแตกหรือยัง”ดวงตาคู่สวยปรือมองใบหน้าหล่อเหลาที่ชื้นไปด้วยเหงื่อ เขาหล่อมากจริง ๆ จมูกโด่งสัน รับกับปากอวบอิ่ม และสันกรามที่ส่งเสริมให้เขาดูแข็งแกร่งและดุดันมากกว่าเดิม และสายตาของเธอเห็นรอยแผลเล็ก ๆ ข้างแก้มที่เธอเคยสร้างเอาไว้ก่อนหน้านี้“อื้อ...”“พี่ก็อยากแตกแล้ว...” ชายหนุ่มบอกแค่นั้นก็กระหน่ำรัวบทรักถี่ยิบในร่างกายสาว จนวารินดาถึงกับตาลอยด้วยความสุขสมที่เขามอบให้ ร่างบอบบางเกร็งไปหมด เมื่อไปถึงฝั่งฝันโดยมีเขาเป็นผู้นำทาง“กรี๊ด!!”เสียงกรีดร้องของวารินดาทำให้ชายหนุ่มไม่รอช้าที่จะตอกอัดความแข็งร้อนเข้าไปอย่างรุนแรง เพราะเขาอยากจะปลดปล่อยความต้องการที่มันอัดแน่นมาตลอดสองอาทิตย์ในร่างกายของเธอเสียที“อ๊าก...” วินเทอร์ร้องคำรามอย่างรุนแรง แล้วเขาก็กระแทกจังหวะสุดท้ายในร่างกายของวารินดาอย่างรุนแรง จากนั้นก็ปลดปล่อยน้ำเชื้อสีขาวขุ่น ในร่องรักจนเธออุ่นวาบไปทั่วช่องท้องร่างใหญ่ทรุดกายทาบทับที่ร่างเล็ก พร้อมกับหอบหายใจด้วยความเหนื่อยล้า แต่ถึงกระน
“จะให้แก้จริง ๆ ไหมล่ะ” “อย่ามาประชดฉัน! คืนนี้ฉันจะลงโทษที่เธอใส่ชุดแบบนี้ออกจากบ้าน” วินเทอร์ไม่พูดเปล่า เขาทำการรั้งกางเกงขายาวของวารินดาออกอย่างรวดเร็ว จนท่อนล่างของเธอเปล่าเปลือยไร้อาภรณ์อะไรมาปกปิด “อ๊ะ” “ตรงนี้ของเธอคิดถึงฉันไหม” มือหนาลูบไล้ที่โหนกนูนเด่นของวารินดาเบา ๆ จนเธอขนลุกซู่ทันที ความปรารถนาตลอดสองอาทิตย์มันเหมือนแม่เหล็กที่ดึงดูดพวกเขาทั้งสองคนเข้าหากัน “วาริน” วารินดามองชายที่อยู่เหนือร่างของเธอกำลังลูบไล้ร่างกายสาว จนเธอหอบหายใจแรงด้วยความตื่นเต้น สัมผัสที่ไม่ได้รุนแรง แต่มันเต็มไปด้วยการเล้าโลมจนเธอรู้สึกเพลิดเพลินไปกับสัมผัสของเขา “พี่วิน” นัยน์ตาคู่สวยมองใบหน้าคมคายที่กำลังจ้องมองร่างกายของเธออย่างหิวกระหาย เธอชอบที่เขาไม่ได้เอาอารมณ์เกรี้ยวกราดมาลงกับเธอเหมือนทุกครั้ง “คิดถึงวารินจัง...คิดถึงมากด้วย” ชายหนุ่มโน้มร่างกายลงมา แล้วซุกไซ้ใบหน้าหล่อคมคายกับซอกคอหอมกรุ่นของคนตัวเล็ก ไม่อยากจะเชื่อว่าความปรารถนาในตัวของเธอมันจะมีมากขนาดนี้ เขาแทบไม่อยากจะห่างกายไปไหนเลย
“จะไปหรือยังวาริน ฉันง่วงแล้ว” ชายหนุ่มบอกด้วยความเบื่อหน่าย ใจจริงเขาไม่ได้อยากให้ชลธิชาอยู่ที่นี่เลยด้วยซ้ำ ถ้าไม่ใช่เพราะวารินดาขอเอาไว้ อย่าหวังเลยว่าเขาจะยอมให้คนอื่นมาอยู่ที่บ้านหลังนี้ “ค่ะ...ฉันไปก่อน มีอะไรค่อยคุยกันพรุ่งนี้เช้า” สาวร่างเล็กบอกเพื่อน ก่อนจะถูกมือหนาของวินเทอร์จับข้อมือแล้วพาเดินออกจากบริเวณนี้ เมื่อลับร่างของทั้งสองคนดวงตาที่เศร้าหมองของชลธิชาก็เปลี่ยนเป็นแข็งกระด้าง ก่อนที่เธอจะทำการขบกรามของตัวเองแน่นด้วยความเจ็บใจ เธอไม่อยากจะเชื่อว่าวินเทอร์กับวารินดาจะกลับมาพบกันอีกครั้ง และดูเหมือนความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะดีขึ้นกว่าตอนนั้น “ทำไมฉันต้องแพ้แกทุกเรื่องวาริน!” ดวงตาของชลธิชาเป็นประกายด้วยความแค้นและความอิจฉา เธอไม่คิดว่าวารินดาจะได้กลับมาอยู่กับวินเทอร์อีกครั้ง ผู้ชายที่เธอเคยแอบมอง แอบชอบมาตลอด แต่เขากลับไม่เคยชายตาแลเธอเลย เพราะคนที่เขารักคือวารินดา ร่างเล็กเดินเข้าไปในห้องพักที่ถึงแม้จะดูดีมากแค่ไหน แต่มันเทียบกับห้องนอนข้างบนที่วารินดาและวินเทอร์อยู่ร่วมกันไม่ได้ ทำไมคนนั้นถึงไม่เป็นเธอ ทำไมต้องเป็นวารินดาท
“ชล...” วารินดามองเพื่อนด้วยความสงสาร แม้เธอจะเป็นสายลับ แต่ลึก ๆ แล้ววารินดาเป็นคนขี้ใจอ่อน ยิ่งกับเพื่อนและคนสนิทด้วยแล้วเธอจะยิ่งเห็นใจ เพราะพื้นฐานของหญิงสาว ไม่ได้ต้องการทำอาชีพนี้ตั้งแต่แรก แต่เพราะพ่อขอเอาไว้ เธอเลยเลี่ยงไม่ได้ “ส่วนเพื่อนที่ไปด้วยกันโดนฆ่าตายเกือบหมด มีฉันคนเดียวที่รอด” มือที่จับช้อนของชลธิชาเริ่มสั่น ทำเอาวารินดามองอย่างสงสาร เพราะไม่คิดว่าเพื่อนจะต้องเจออะไรที่มันเลวร้ายขนาดนี้ “แต่ตอนนี้เธอปลอดภัยแล้วนะ อีกไม่นานเธอจะได้กลับบ้านแล้ว” “ฉันยังไม่กลับได้ไหม” อยู่ ๆ ชลธิชาก็พูดบางอย่างออกมา จนวารินดาได้แต่ขมวดคิ้วอย่างสงสัยว่าเหตุใดเพื่อนถึงไม่อยากกลับบ้าน เพราะขนาดเธอยังอยากกลับบ้านเลย “เธอหมายความว่ายังไง” “ฉันขอหลบที่นี่ก่อนได้ไหม ฉันกลัวว่าพวกมันจะรู้ว่าฉันรอดมาได้ พวกมันจะตามฆ่าฉัน...” ชลธิชาบอกด้วยเสียงสั่นเครือ แล้วมองหน้าเพื่อนรัก วินเทอร์ที่กินข้าวอยู่เงยหน้าขึ้นมามองเพื่อนสนิทของวารินดา แล้วเขาก็พูดบางอย่างออกมาจนชลธิชาหันไปมองด้วยสายตาสั่นระริก “งั้นเธอก็บอกมาสิว่าพวก







