บทที่ 3 ไอติมหลากรส (2)

“คุณ” ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปถึงใบหูเล็ก ก็ชายหนุ่มเล่นพูดออกมาหน้าไม่อาย แต่เธอเขินอายไปหมดแล้ว

“ทำไม...รับไม่ได้เหรอ ฉันว่าร่างกายของเธอชอบร่างกายฉันจะตาย อย่าขัดใจให้ฉันหงุดหงิดเลยไอลดาอะไรที่ฉันสั่งเธอก็ต้องทำตามอย่าขัด” เสียงเข้มบอกอย่างดุกร้าว ในน้ำเสียงเจือปนไปด้วยความไม่พอใจ ไอลดาเหมือนจะเป็นคนที่เรียบร้อยแต่แท้จริงแล้วหญิงสาวกล้าที่จะพูดบางอย่างออกมาถ้ามันไม่เป็นผลดีต่อตัวของเธอเอง

“ค่ะ...ไอรู้ดีว่าตอนนี้ไอก็แค่นางบำเรอของคุณ ถ้าอย่างนั้นคุณอยากจะทำอะไรกับร่างกายของไอก็เชิญเถอะค่ะ แต่ไอจะนับวันรอที่จะไปจากที่นี่” ไอลดาบอกด้วยเสียงเศร้าและพยายามปลงกับการกระทำของชายหนุ่ม เธอรู้ว่าเขาเซ็กซ์จัดแต่มันไม่ควรจะขนาดนี้ แบบนี้กว่าจะหลุดพ้นจากเขาร่างกายเธอคงช้ำก่อนแน่นอน

“อย่ามาประชดฉันแบบนี้ไอลดา” มือหนากระชากเรียวแขนของไอลดาขึ้นมาพร้อมกับกัดฟันกรอดอย่างไม่พอใจ ไอลดาเป็นผู้หญิงดื้อเงียบจนอดทำรุนแรงกับเธอไม่ได้จริงๆ

“ไอเปล่าค่ะ ก็ไอจะทำตามที่คุณบอกทุกอย่างไงคะ จะเอาอะไรอีก” ใบหน้าหวานนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวดเมื่อแรงกดที่ต้นแขนเพิ่มความรุนแรงมากขึ้น และก็รับรู้ว่าต้นแขนเล็กมันแดงและเป็นรอยอย่างแน่นอน

“เหอะ...เธอจำใส่สมองของตัวเองเอาไว้ให้ดีนะไอลดา เธอมันก็แค่นางบำเรอไม่ใช่เมียไม่มีสิทธิ์มาต่อรองอะไรกับฉัน ไม่ว่าฉันจะสั่งให้เธอทำอะไรเธอก็ต้องทำ และอย่ามาท้าทายอำนาจของฉันให้มากเพราะถ้าเธอรู้จักฉันดีเธอจะไม่ทำตัวงี่เง่าเหมือนเมื่อกี้”

กรามแกร่งขบเข้าหากันอย่างรุนแรงจนเส้นเลือดที่สันกรามปูดโปนน่ากลัว รังสีอำมหิตมันมีรอบตัวของชายหนุ่มเต็มไปหมด

“ค่ะ”

“ไปอาบน้ำแต่งตัวได้แล้ว ฉันจะพาไปกินข้าว และช่วยอาบน้ำให้มันเร็วๆ ด้วยเพราะฉันไม่เคยรอใครนานๆ จำเอาไว้ไอลดา!!” ว่าจบมือหนาก็ปล่อยออกจากแขนเล็กพร้อมกับผลักเธอล้มหงายตัวลงบนที่นอนอย่างแรง

ไอลดารู้สึกตัวเองเจ็บช้ำเหลือเกิน เจ็บเกินกว่าที่ใครจะรับรู้ ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่ชายแก่ตัณหากลับ แต่คนพวกนั้นคงไม่ได้มีแต่คำที่เหมือนด่าตลอดเวลาอย่างที่เขาทำ

“ค่ะ”

เสียงหวานตอบกลับแค่อย่างนั้นเพราะไม่รู้จะเอื้อนเอ่ยอะไรอีกแล้ว พูดอะไรไปก็ผิดหมดและพอพูดไม่เข้าหูเขาก็จะแสดงท่าทีที่ไม่พอใจทุกครั้งจนเธอขี้เกียจจะพูดแล้ว

“นี่เธอประชดฉันอย่างนั้นเหรอไอลดา” วิคเตอร์มองสาวร่างเล็กที่กำลังก้าวเท้าลงจากเตียงอย่างเดือดดาลเมื่อคนตัวเล็กไม่ตอบอะไร เอาแต่ก้มหน้าเดินไป ส่วนคนที่ไม่เคยโดนใครเมินมาก่อนอย่างวิคเตอร์ถึงกับไม่พอใจจนต้องเดินไปกระชากเรียวแขนเล็กของไอลดาอีกครั้ง

“โอ๊ย...ฉันเจ็บนะคะ” สีหน้าเหยเกไม่ได้ทำให้วิคเตอร์สงสารเลยแม้แต่น้อย

“เจ็บสิดี เธออย่ามาทำตัวประชดประชันฉัน ฉันไม่ชอบ!” เสียงเข้มตวาดใส่คนตัวเล็กอย่างเหลืออด

“ก็ไม่ต้องมาใส่ใจไอสิคะ ถ้าคุณไม่ใส่ใจคุณก็จะไม่มาหงุดหงิดไอแบบนี้” ไอลดาบอกด้วยเสียงเย็นชา เพราะเธอไม่อยากให้ชายหนุ่มมาด่าสาดเสียเทเสียใส่อีกแล้ว

“ไอลดา!!”

“กรุณาปล่อยมือไอด้วยค่ะ ไอจะไปอาบน้ำ” ไอลดามองมือที่จับแขนเล็กไว้แล้วจึงปรายตามองเขาอีกครั้ง

“เหอะ...อยากจะทำอะไรก็เชิญ ฮึ่ย!!”

ตั้งแต่เกิดมาในชีวิตมีไอลดาเนี่ยแหละที่ทำท่าทางประชดประชันเก่งเสียเหลือเกิน สรุปมาหานางบำเรอหรือมาหาเมียกันแน่ถึงได้บ่นเก่งจริงๆ

“อะไรวะเนี่ย”

วิคเตอร์คิดดังนั้นก็เดินออกไปรอที่โซฟาด้านนอกแทน เพราะถ้ายังอยู่ตรงนี้คงได้เข้าไปจับคนตัวเล็กปล้ำอีกรอบ เพราะการที่เห็นร่างกายสาวเมื่อครู่มันก็ทำให้เขาเกิดอารมณ์อีกครั้ง แต่ก็พอรู้ว่าร่างกายสาวมันบอบช้ำตลอดทั้งคืน มันไม่ใช่ความสงสารเพียงแต่ไม่อยากให้หล่อนเป็นอะไรไปก่อนที่เขาจะใช้งานให้คุ้มค่ากับเงินสี่ล้านที่เสียไป

ไอลดาถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกที่ไม่ต้องกลายเป็นที่รองรับอารมณ์ของชายหนุ่มอีกครั้ง แต่เมื่อมานึกถึงเรื่องราวเมื่อคืนนี้ใบหน้าหวานก็แดงซ่านอีกครั้งเพราะบทรักที่แสนรุนแรงมันทำให้ร่างกายบอบบางร้อนวูบวาบไม่เป็นตัวเองเลย

“คนบ้า”

หญิงสาวจ้องมองร่างกายเปล่าเปลือยที่ยืนอยู่หน้ากระจกและได้แต่คิดว่าตัวเองได้สูญเสียสิ่งที่มีค่าที่สุดของตัวเองให้กับผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าอันตรายไปแล้วเหรอ มันเหมือนความฝัน ฝันที่ไม่อยากจะเชื่อ เมื่อก่อนเธอเคยตั้งใจว่าจะมอบความสาวของตัวเองให้กับเจ้าชายในฝันในวันแต่งงาน แต่ตอนนี้มันคงไม่มีวันนั้นแล้ว เพราะเธอกลายเป็นเด็กเสี่ยหรือนางบำเรอสมบูรณ์แบบแล้ว แต่ถึงกระนั้นตอนนี้ก็คิดว่าไม่ควรเสียใจกับเรื่องอะไรแบบนี้ เพราะอย่างน้อยเธอก็สามารถหาเงินมาช่วยรักษาแม่ครูได้แล้ว

“เธอไม่ควรเสียใจไอ เธอทำเพื่อแม่ครูและน้องๆ อีกไม่นานเธอจะเป็นอิสระแล้ว” ไอลดาบอกกับตัวเองเพราะจำสิ่งที่วิคเตอร์บอกได้ว่าอีกไม่นานเขาจะปล่อยเธอไป เธอจะได้เป็นอิสระไม่ต้องใช้ชีวิตที่แสนน่าอายแบบนี้