MasukShare
บทที่ 5
Tanggal publikasi:
2025-01-04 17:59:04“แงๆๆๆ”
เสียงเจ้าเด็กขี้แยที่เขากระเตงใส่หลังมาด้วยนั่นเองที่ทำลายอารมณ์เขาจนแทบดับ ร่างสูงผละออกจากร่างนุ่มนิ่มแทบจะทันทีพลางเม้มปากตัวเองแน่น
“ตบผมสิ จะได้หายกัน” เขาบอกเสียงเรียบ เพราะไม่คิดว่าเธอจะทำจริงๆ
เพี๊ยะ!
เพี๊ยะๆๆ
เสียงดังฉาดๆๆหลายๆทีติดต่อกันดังสะท้อนไปทั้งห้องจนชายหนุ่มหน้าหันแล้วหันอีกจนคอแทบเคล็ด หน้าชาวูบเจ็บแสบแต่ก็ต้องทนกัดฟันข่มความเจ็บเอาไว้
“นี่คุณตบผมจริงๆเรอะ”
“ก็คุณเป็นคนบอกให้ฉันตบเอง” ประภาพิณเถียง น้ำตาไม่มีไหลสักหยด
“ตบพอใจแล้วก็ไปกับผม” เขาพูดพลางฉุดข้อมือบางให้เดินตามเขา
“ฉันไม่ไป”
“คุณต้องไป ไม่งั้นคุณมีปัญหาแน่ อยากถูกผมฟ้องใช่มั๊ยประภาพิณ”
“ทำไมคุณไม่ไปหาคนอื่นมาเป็นพี่เลี้ยง ทำไมต้องเจาะจงที่ฉันด้วย” หญิงสาวถามเสียงสั่น พยายามขืนตัวไม่เดินไปตามแรงลากของเขาสุดฤทธิ์
“ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน อย่ามาขัดใจผมนะ”
“ฉันทิ้งร้านนี้ไปไม่ได้”
“คุณจะไม่ยอมไปกับผมดีๆใช่มั้ย” ชายหนุ่มถามเสียงเรียบ ในขณะที่ประภาพิณพยักหน้าหงึกหงัก
“งั้นคงต้องใช้วิธีนี้” แล้วเขาก็จัดแจงช้อนร่างเธอขึ้นมาอุ้มไว้แนบอกทันที
“ปล่อยนะ อย่ามาอุ้มฉันแบบนี้”
“ถ้าไม่หยุดดิ้น ผมจูบแน่นอน” เขาก้มหน้ามาบอกคนในวงแขนที่ดิ้นกระแด่วๆอยู่ ดวงตาคู่ดุที่เห็นเป็นประกายในเงามืดสบกับดวงตากลมโตที่ไหวระริก ทำให้ประภาพิณหยุดอาการดิ้นรนลง แขนขาอ่อนเหมือนถูกสูบลมไปหมด เสียงแทบจะไม่ออกจากลำคอราวกับต้องมนต์เมื่อถูกคนร่างสูงอุ้มออกไปจากห้อง เท้าใหญ่ยันประตูให้ปิดลงพร้อมพยายามใช้มือล็อกกลอนประตูให้เธออย่างทุลักทุเลแต่ก็ไม่ยอมปล่อยเธอออกจากอ้อมแขนจนเธอเจ็บไปหมด
“เสร็จแล้ว” เขาบอกเบาๆ ลมหายใจร้อนๆรินรดอยู่ที่หน้าผากมนจนเธอรู้สึกได้ก่อนที่เขาจะเงยหน้าขึ้น อุ้มเธอเดินฝ่าความมืดออกไปโดยมีเด็กน้อยตากลมโตกระเตงอยู่ข้างหลัง
แต่ไม่มีใครรู้เลยสักนิดว่าในเงามืดนั้นมีลูกตาของใครบางคนแอบมองด้วยท่าทางสอดรู้สอดเห็นปนความแค้นมองร่างสูงที่มีเด็กอยู่ข้างหลังอุ้มร่างบางที่เขาหวังจะงาบจากไปด้วยความเสียดาย
ธงชัยไม่เข้าใจเลยจริงๆว่าเขามีอะไรที่สู้ไอ้หนุ่มหน้าดุคนนั้นไม่ได้ หน้าเขาก็ออกจะเกลี้ยงเกลา ไม่มีแต่หนวดเคราเหมือนหมอนั่น แถมเขายังมั่นใจสุดๆด้วยว่าเขาหล่อกว่าตั้งเยอะ
แล้วทำไมประภาพิณถึงไม่ยอมเขา แต่กลับไปยอมให้หมอนั่นอุ้มออกไปหน้าตาเฉย
เขาไม่เข้าใจเลยจริงๆ แบบว่าคนหล่อไม่เข้าใจอ่ะนะ!!
ประภาพิณลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยอาการง่วงงุน มือบางยกขึ้นมาขยี้ตาตัวเองเบาๆก่อนจะเหลียวมองรอบๆตัวอย่างงงๆ
เมื่อคืนนี้ หลังจากที่เขาพาเธอมาที่รถยนต์ส่วนตัวของเขาแล้ว เมธากรก็ร้องไห้ลั่นไม่ยอมหยุดจนประภาพิณชักจะเริ่มสงสารจึงได้ถามไถ่ธัศไนยว่าวันนี้ได้ให้อะไรเด็กชายกินหรือยัง
และคำตอบที่ธัศไนยมอบให้เธอนี่สิที่ทำเอาเธออยากงับหัวชายหนุ่ม เพราะเขาตอบว่า... “วันนี้ผมให้มันกินกล้วยไปครึ่งลูกแล้ว”
เธอจึงต้องสั่งให้เขาแวะที่ร้านข้างทาง หาซื้ออาหารเสริมที่เด็กพอจะกินได้มาไว้รวมทั้งนมผงด้วย
กว่าจะกลับมาถึงที่บ้านของเขา ป้อนนมให้เมธากรเสร็จ เวลาก็ล่วงเข้าไปถึงตี1 เธอถึงจะได้นอน..
เธอไม่ไว้ใจเขา แต่เขากลับให้เธอมานอนในห้องส่วนตัวโดยที่เขาไม่เข้ามายุ่มย่ามด้วยเลยทั้งคืน ช่างเป็นสุภาพบุรุษผิดกับหน้าตาซะจริงๆ
ตอนนี้เธอจึงมีเวลามานั่งคิดถึงร้านดอกไม้ของเธอ เธอจะจัดการกับปัญหานี้อย่างไรดี..?
“แงๆๆๆ” เสียงร้องจ้าของเด็กน้อยที่ดังแทรกเข้ามาในความคิด ทำให้ประภาพิณต้องดีดตัวลงจากเตียงพร้อมเดินปราดๆออกจากห้อง
“คุณมาช่วยผมดูหน่อยสิ มันร้องไห้อีกแล้ว” ธัศไนยพูดพร้อมทำหน้าเหมือนอยากจะร้องไห้เต็มแก่ สองแขนแข็งแรงโอบอุ้มร่างเล็กบางไว้แนบอก สายตาคมมองมาทางประภาพิณอย่างขอความช่วยเหลือ
“ถ้าคุณเลี้ยงเด็กไม่เป็นแบบนี้ก็น่าจะให้พ่อเขาเป็นคนเลี้ยงนะคะ” เธอรับเด็กมาอุ้มเองพลางใช้มือตบก้นเล็กๆเบาๆเป็นเชิงปลอบ
“ไอ้วัฒน์มันเอามาทิ้งให้ผมเลี้ยงนะ ผมไม่ได้อยากเอามาเลี้ยงเองสักหน่อย”
“ถ้าเลี้ยงไม่ได้ก็บอกเขาไปสิคะว่าเลี้ยงไม่ได้”
“เอ๊ะ! คุณอย่ามาสอนผมนะ ไปเลี้ยงหลานให้ผมเลย ชงนมให้ไอ้เมกินด้วย” เขาตะคอกเสียงดัง ดวงตาวาววับ
“ป่าเถื่อน” ประภาพิณบ่นอุบอิบแต่ก็ยอมอุ้มเด็กชายหันหลังให้เขาตรงไปยังตะกร้านมผง
“เมื่อกี้คุณว่าอะไรนะ”
“ว่าคุณป่าเถื่อน”
“กล้าหาญมากนะที่กล้ามาว่าผม” เขาพูดเสียงขึ้นจมูก ในขณะที่ประภาพิณส่งเมธากรให้เขาอุ้ม แล้วตัวเองก็ลงมือชงนมอย่างคล่องแคล่ว
“กล้าสิคะ ฉันกล้ามากกว่าที่คุณคิดซะอีก”
“เหรอ” คิ้วเข้มๆเลิกขึ้นสูง หรี่ตาลงมองเสี้ยวหน้าหวานๆของคนข้างๆตัวอย่างไม่อยากจะเชื่อ
“ค่ะ”
“คุณชงนมคล่องจังนะ เคยมีลูกมาแล้วเหรอ”
“ฉันยังโสด ยังสดย่ะ จะไปเคยมีลูกได้ไง” ประภาพิณหันมาค้อนชายหนุ่มตาเขียววับก่อนจะกดน้ำในกระติกน้ำร้อนใส่ในขวดนม
“อ้าว นึกว่าเคยมีลูกมาแล้ว ให้ไอ้เมกินนมคุณไม่ได้เหรอ” เขาถามเสียงซื่อแต่ตาวิบวับ เล่นเอาประภาพิณแทบจะหน้าคะมำ
“ฉันไม่เคยมีลูก ไม่มีน้ำนม” หญิงสาวพูดเสียงแข็ง ก่อนจะจ่อหัวขวดนมให้เมธากร ซึ่งเด็กชายก็รีบอ้าปากเล็กๆดูดนมลงคอทันที
Bab terbaru
เสน่ห์รักร้ายคุณพ่อมือใหม่ บทที่ 76
“เหนื่อยมั้ยคะ”เขาหันมามองหน้าเธอก่อนจะตอบเสียงเศร้าๆว่า“ไม่เหนื่อยหรอก ไอ้เอกมันติดยาน่ะ”“อะไรนะคะ!” ดวงตากลมโตเบิกกว้างอย่างตกใจ “ทำไมพี่เอกเขาถึงได้…”“เขาสารภาพออกมาหมดแล้วว่าแวววรรณกลับมาขอคืนดีกับเขาแล้วก็ทิ้งเขาไปอีกครั้ง เขาเลยทั้งเสียใจทั้งผิดหวัง ตอนนั้นมีคนมาเสนอยาบ้าให้เขา เขาเลยลองกินดูเพราะคิดว่าคงไม่ติด แต่ที่ไหนได้…เขาดันติดงอมแงม แล้วเรื่องที่เขามาปล้ำคุณน่ะ เพราะแววจ้างเขาด้วยยาบ้ายี่สิบเม็ดน่ะ”“ตายจริง…ไม่น่าเลยนะ เพราะยาบ้าแท้ๆ” หญิงสาวทำเสียงสลด“ตอนนี้ตำรวจเขาก็ไปจับแววแล้ว เพราะแววเป็นคนบงการ แถมยังมียาบ้าไว้ในครอบครองอีกหลายเม็ด คนรักของแววคนล่าสุดก็ตีตัวออกห่างไปแล้วพอรู้ว่าแววโดนตำรวจจับน่ะ”“เฮ้อ” ประภาพิณถอนหายใจออกมาอย่างเศร้าๆ ในขณะที่มือใหญ่จับคางเธอให้แหงนหน้าขึ้น“ก่อนที่ผมจะกลับบ้าน ผมขอจูบทีหนึ่งได้มั้ย” เขาขออนุญาต ยังไม่ทันที่เธอจะตอบอะไรออกมา ริมฝีปากร้อนๆก็แนบประกบเข้าที่เรียวปากอิ่มอย่างแผ่วเบาและเว้าวอน“แฟนรักคุณนะคะ” เธอบอกเมื่อเขาถอนจุมพิตออก ในขณะที่เขาลุกขึ้นยืนแล้วรั้งต้นแขนเธอให้ลุกขึ้นด้วย“พอผมไปแล้ว อย่าลืมลงกลอนให้แน่นหนานะ แล้วพ
เสน่ห์รักร้ายคุณพ่อมือใหม่ บทที่ 75
เธอคิดไว้แล้วไม่มีผิดว่าสักวันพีระดาจะต้องรักภีรวัทน์ และก็เป็นอย่างที่เธอคิดเอาไว้จริงๆว่าพีระดาคิดจะล้อล่นกับความรู้สึกของตัวเอง แล้วเป็นไงล่ะ...ผลสุดท้ายก็ต้องมารักเขาเพราะความใกล้ชิด แต่เธอคิดว่าพีระดากับภีรวัทน์ก็ดูเหมาะสมกันดี ที่สำคัญ..ในวันแต่งงาน เธอดูออกว่าภีรวัทน์แคร์เพื่อนสาวของเธอมากขนาดไหน บางที...ภีรวัทน์อาจจะรู้สึกเดียวกันกับพีระดาในตอนนี้ก็ได้//ฮือๆๆ// พีระดาไม่ตอบ มีแต่เพียงเสียงสะอื้นไห้ที่ดังแว่วมาทางสายโทรศัพท์จนประภาพิณชักจะเริ่มรู้สึกหนักใจแทน“งั้นอีก1ปีแกก็ต้องเลิกกับเขาน่ะสิ แกควรจะบอกเขาไปตรงๆเลยนะว่าแกรู้สึกยังไงกับเขา อย่าปล่อยเวลาให้มันผ่านไปเฉยๆไม่งั้นแกอาจจะต้องเสียใจ”//เขาไม่ยอมทำตามสัญญา// พีระดาพูดด้วยเสียงสะอึกๆ เสียงสูดจมูกดังฟืดฟาดชวนให้นึกเวทนา“ห๋า ไม่ทำตามสัญญา”//ใช่ ไม่ทำตามสัญญา เขาฉีกสัญญาทิ้ง บอกว่าจะให้ฉันอยู่กับเขาต่อไป//“งั้นแกก็ควรจะดีใจสิที่เขาอยากอยู่กับแก แกจะมาร้องไห้คร่ำครวญเพื่อ?”//เขาแค่หวงฉัน ไม่ใช่ว่ารักถึงได้หวงนะ แต่เป็นเพราะ...เขาเห็นฉันเป็นแค่ของชิ้นหนึ่ง ไม่อยากให้ฉันไปตกเป็นของคนอื่น ความสำคัญของฉันมีแค่นี้จริงๆ//“เ
เสน่ห์รักร้ายคุณพ่อมือใหม่ บทที่ 74
โครม!บานประตูห้องนอนถูกถีบออกอย่างแรงก่อนที่คอเสื้อของอเนกจะโดนมือใครคนหนึ่งลากขึ้นมาจากร่างงามที่เขากำลังจะหาความสุขด้วยยังไม่ทันที่อเนกจะได้เห็นหน้าคนที่กล้ามาคว้าคอเสื้อเขา หมัดหนักๆก็ถูกต่อยเข้ามาที่ใบหน้าอย่างแรงจนร่างผอมบางเซแซ่ดๆไปปะทะกับผนังห้อง“คุณธัศ ช่วยแฟนด้วย” ประภาพิณพูดด้วยเสียงสั่นๆพลางพยายามยันตัวลุกขึ้นนั่งทั้งๆที่ยังจุกอยู่ที่ท้องน้อยตาคู่คมตวัดมามองประภาพิณชั่วแว่บหนึ่งก่อนจะยกเข่ากระแทกที่ท้องของอเนกอย่างเดือดดาล พร้อมกับศอกที่กระแทกเข้าที่ศีรษะอเนกอย่างจัง“เมื่อก่อนฉันเห็นนายเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดคนหนึ่ง แต่มาวันนี้…นายกลับมาปล้ำแฟนฉัน ฉันไม่ปล่อยให้นายรอดแน่ เอก”น้ำเสียงนี้อเนกจำได้ดีว่าเป็นเสียงใคร…ชายหนุ่มค่อยๆทรุดลงไปกองอยู่ที่พื้นในสภาพหมดหนทางต่อสู้ พร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองหน้าหล่อเหลาของอาจารย์วิทยาศาตร์ที่กำลังมองเขาอย่างบูดบึ้ง“อะ ไอ้ธัศ”“เออ ฉันเอง ทำไมนายถึงทำแบบนี้วะ” ธัศไนยถามเสียงตะคอก ก่อนจะหันไปทางประภาพิณที่นั่งหน้าซีดเผือดอยู่บนเตียง“คุณแฟน โทรหาตำรวจ”“แต่ว่าเขาเป็นเพื่อนคุณ”“ผมบอกให้โทรก็โทรไปสิ” ชายหนุ่มเริ่มเสียงดัง เล่นเอาหญิงสาวต้อง
เสน่ห์รักร้ายคุณพ่อมือใหม่ บทที่ 73
16.42น.“แฟนจ๋า เราจะมีลูกด้วยกันกี่คนดีครับ” ธัศไนยนั่งสวีตหวานอยู่กับประภาพิณในร้าน beautiful flower มือใหญ่จับกุมมือบางแล้วใช้หัวนิ้วโป้งคลึงหลังมือเธอเบาๆ ตาคมหวานเชื่อมมองหญิงสาวอย่างแสนรัก“สองคนดีมั้ยคะ”“จะดีเหรอ” คิ้วเข้มเลิกขึ้นสูงอย่างไม่เห็นด้วย“ทำไมจะไม่ดีล่ะค่ะ ผู้ชายหนึ่งคน ผู้หญิงหนึ่งคน”“แต่ผมว่ามีลูกสักโหลนึงเลยก็ดีนะครับ” เขารั้งร่างบางมาพิงอกกว้างพร้อมจูบขมับหญิงสาวเบาๆ“โห ตั้งโหลนึงเชียวเหรอคะ เยอะเกินไปหรือเปล่า แฟนไม่ไหวหรอกค่ะ” เธอส่ายหน้าหวือ พูดอู้อี้“แต่ผมทำไหวนะ” เขาพูดอย่างเจ้าเล่ห์ ทำให้เธอต้องเงยหน้าออกจากอกหนาแล้วขว้างค้อนใส่เขาอย่างมีจริต“มีโหลนึง คุณคงจนกันพอดี”“ไม่จนหรอกน่า อย่างน้อยผมก็มีเงินเลี้ยงคุณและลูกให้มีความสุขได้ไปจนกว่าจะตาย ไม่มีทางปล่อยให้คุณลำบากแน่ๆ” เขาพูดเสียงหนักแน่น“เซี้ยว”“เซี้ยวที่ไหน ผมพูดตามความเป็นจริงนะ แต่ผมจอให้คุณสัญญากับผมสักข้อได้มั้ยครับคุณแฟน” เขาเอ่ยขอเสียงนุ่ม“ขออะไรคะ”“ถ้าแต่งงานกับผมแล้ว คุณห้ามมีสามีน้อยโดยเด็ดขาด”“อีตาบ้า ใครเขาจะมีสามีน้อยกัน” เธอหยิกหน้าอกเขาแรงๆจนชายหนุ่มร้องลั่น ก่อนที่หน้าคมจะตีหน
เสน่ห์รักร้ายคุณพ่อมือใหม่ บทที่ 72
ทันทีที่อเนกกลับถึงบ้าน เขาก็ต้องขมวดคิ้วอย่างสงสัยเมื่อเห็นรถคันหรูมาจอดอยู่หน้าประตูบ้านของเขา ก่อนที่คนในรถจะเปิดประตูออกมา“แวว…” อเนกเรียกชื่อเธอเสียงแผ่ว มองหน้าสะสวยที่มีแว่นสีดำอันใหญ่ปกปิดอยู่อย่างเจ็บปวด“ใช่ค่ะ ขอบคุณที่ยังจำแววได้” แวววรรณเหยียดปากอย่างเยาะหยัน กวาดตามองอเนกอย่างสมเพซ“ผมไม่ได้ความจำเสื่อมนี่ครับ จะได้ลืมอะไรง่ายๆ ไม่เหมือนคุณหรอก พูดอะไรก็ลืม…”“ตายจริง นี่คุณหลอกด่าแววเหรอคะ” แวววรรณยกมือทาบอกอย่างมีจริต“แล้วแววเป็นอย่างที่ผมว่าหรือเปล่าล่ะครับ” ย้อนถามอย่างเจ็บแสบแต่แวววรรณไม่อยากถือสา เพราะ…ความแค้นที่เธอมีอยู่ตอนนี้มันสำคัญมากกว่าการต่อล้อต่อเถียงกับอดีตคู่นอนอย่างเขา“วันนี้แววมีเรื่องจะมาคุยกับคุณค่ะ”“นั่นสินะ ถ้าไม่มีธุระ คุณคงไม่มาหาผมหรอก”“คุณเลิกด่าแววสักทีได้มั้ยคะ” แวววรรณเริ่มขึ้นเสียงสูงอย่างไม่พอใจ“ผมไม่ได้ด่า ผมพูดความจริง”“ความจริงของคุณ แววไม่อยากฟัง”“ ถอยไป ผมจะเข้าบ้าน” อเนกผลักร่างอวบอิ่มที่เขาเคยหลงใหลในอดีตให้พ้นทางพร้อมกับไขกุญแจประตูบ้านแล้วเปิดออก“แต่แววมั่นใจว่าคุณจะต้องสนใจในสิ่งที่แววมาเสนอ” แวววรรณเดินตามเขาเข้าไปในบ้า
เสน่ห์รักร้ายคุณพ่อมือใหม่ บทที่ 71
“ว้าย! ปล่อยเดี๋ยวนี้นะคะคุณธัศ”“ไม่เอา ผมคิดถึงคุณจะแย่ รู้มั้ย?”“ฉันจะกลับแล้วนะคะ มันมืดแล้ว คุณไม่เห็นเหรอไง”“คุณนอนที่นี่ก็ได้นี่นา” เขาทำเสียงออดอย่างเอาแต่ใจ“ไม่ได้แล้วค่ะ เพราะตอนนี้ฉันไม่ได้เป็นพี่เลี้ยงเด็กเหมือนเคย จะให้มาอยู่ที่บ้านคุณได้ไง เห็นฉันเป็นผู้หญิงใจง่ายเหรอคะ”ได้ฟังประโยคนี้เข้าไป ชายหนุ่มก็ถอนหายใจเฮือกอย่างยอมจำนน“โอเคๆ ผมยอมก็ได้ แต่ว่าคุณต้อง…” เขาเริ่มมีเงื่อนไขเล่นเอาประภาพิณต้องถามกลับอย่างหวาดระแวง“แต่ว่าอะไรคะ” เธอช้อนตาขึ้นมองเขา“แต่ว่า…จูบผมก่อนสิ แล้วจะปล่อย”“ไม่เอาหรอก ตาบ้า” เธอเบือนหน้าไปอีกทางอย่างขัดเขิน“ก็ตอนนี้เราเป็นแฟนกันแล้วนี่นา แค่จูบเองนะ นะครับ” เขาอ้อนเสียงอ่อน ตาคู่คมพราวระยับจนหญิงสาวใจอ่อนยวบ“ก็ได้ค่ะ” เธอพูดพร้อมโน้มต้นคอเขาให้ก้มลงต่ำมากขึ้นแล้วยกศีรษะขึ้นจุมพิตปากเขาเบาๆแล้วรีบถอยหน้าออกห่าง“ปล่อยฉันได้แล้วค่ะ”“เดี๋ยวสิ เรียกตัวเองว่าแฟนก่อน” เขายังมีเงื่อนไขอีกข้อ ทำเอาหญิงสาวตีหน้าบูด“เอาน่า อย่าหน้างอสิครับ น่านะ เรียกตัวเองว่าแฟน ผมว่ามันฟังดูน่ารักดีออกนะ” เขาก้มหน้าลงพูดใกล้ๆเธอโดยไม่สนใจสักนิดว่าร่างบางที่เข
เสน่ห์รักร้ายคุณพ่อมือใหม่ บทที่ 34
แรงดิ้นพราดๆของสาวร่างเล็กแต่แรงไม่เล็กเหมือนหุ่น ทำให้ธงชัยรู้สึกขัดใจอยู่ไม่น้อย กำปั้นหนักๆจึงอัดเข้าที่ท้องน้อยของหญิงสาวเต็มแรงจนเธอถึงกับหน้ามืดวูบ ธงชัยถามจากคนในตลาดจนรู้มาว่าธัศไนยบ้านอยู่ที่นี่ เขาจึงลองแอบเข้ามาในบ้านหลังนี้ดู แค่สะเดาะกลอนไม่ใช่ปัญหาใหญ่สำหรับนักย่องเบาเก่าอ
เสน่ห์รักร้ายคุณพ่อมือใหม่ บทที่ 33
อย่าบอกนะว่าเธอบีบตูดเอ้ยบีบก้นเขาจริงๆแต่ก็คงเป็นเรื่องจริงนั่นแหละ เพราะเห็นๆอยู่ว่าเธอเป็นคนล้ำเขตเตียงนอน มันก็ไม่แปลกหรอกที่เขาจะโกรธเมื่อโดนเธอโยนความผิดให้มันเป็นเพราะเธอเองที่เป็นตัวต้นเหตุทำให้เขาโมโห…ถึงแม้ว่าบทลงโทษของเขาจะดูรุนแรงเกินไปสักนิดสำหรับสาวบริสุทธิ์อย่างเธอ แต่ต้นเหตุมันก็
เสน่ห์รักร้ายคุณพ่อมือใหม่ บทที่ 30
เวลาผ่านไปกว่าค่อนชั่วโมงแล้ว คนตัวสูงที่เปลือยอกโชว์หน้าท้องเซ็กซี่ที่ทำให้ประภาพิณอดที่จะแอบมองบ่อยๆไม่ได้ก็ผล็อยหลับไปด้วยความเหนื่อยอ่อน แต่คนที่นอนอยู่อีกฝั่งหนึ่งของเตียงโดยมีหมอนใบยาวมากั้นเอาไว้กลับยังคงตาใสแจ๋วไม่มีทีท่าว่าจะง่วงนอนเลยแม้แต่น้อยร่างบางพลิกตัวกระสับกระส่ายอย่างเซ็งๆก่อนที่
เสน่ห์รักร้ายคุณพ่อมือใหม่ บทที่ 27
“สวัสดีครับ ผมชื่ออเนก เรียกว่าเอกก็ได้ครับ อายุ26ปี ยังโสด”“ไม่ต้องแนะนำตัวละเอียดขนาดนั้นก็ได้นะไอ้เอก” ธัศไนยพูดเสียงขุ่นๆ ในขณะที่ประภาพิณฉีกยิ้มหวานก่อนจะแนะนำตัวบ้าง“สวัสดีค่ะ ฉันชื่อประภาพิณ เรียกว่าพิณก็ได้ค่ะ อายุเท่าไหร่ก็ไม่อยากจะพูดถึงเลย แต่เรื่องแฟนอยากป่าวประกาศมากค่ะ คือว่าฉันยังโ
Anda juga akan menyukai
รักครั้งใหม่กับพี่ชายอดีตสามี
ในน้ำมีปลา60.2K Dibacaเกิดใหม่อีกครั้งกับยัยขี้เหร่
เฉียวเหมย66.4K Dibacaราตรีสวัสดิ์ เซอร์อาเรส!
หยาน อัน308.7K Dibacaเมียขัดดอก
ชะนีติดมันส์101.0K DibacaBad Black | เฮียขา ใบหย่าอยู่ไหน
กุหลาบดำ Shadow Writer43 Dibacaกลิ่นแก้วพารักข้ามภพ
Naranin39 Dibacaทาสรักแม่ทัพมู่
เอสเต้/ซีฟางกั๋วเจีย 89 Dibacaท่านโหวเมื่อไหร่จะเขียนใบหย่า
องค์หญิงโนเนม74 Dibaca
