เสน่ห์รักร้ายคุณพ่อมือใหม่

เสน่ห์รักร้ายคุณพ่อมือใหม่

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-01-04
Bahasa: Thai
goodnovel16goodnovel
Belum ada penilaian
76Bab
935Dibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

เมื่อชายหนุ่มหน้าดุต้องมาเป็นคุณพ่อโดยไม่ได้ตั้งใจ ซ้ำร้ายยังโดนเด็กแบเบาะ "จัดหนัก" จนต้องรีบสรรหาพี่เลี้ยงเป็นการด่วน โดยไม่รู้อนาคตเลยสักนิดว่า...เขาอาจต้องสูญเสียหัวใจไปตลอดกาล ************************************************************** อยู่ๆน้องชายก็โยนภาระเป็นหลานชายตัวน้อยมาให้ งานนี้หนุ่มโสดอย่างเขาจึงต้องเครียด...โธ่ จะไม่ให้เขาเครียดได้ยังไงกันล่ะ ในเมื่อเขาเลี้ยงเด็กไม่เป็น เรื่องทุกอย่างจึงตกหนักอยู่ที่ประภาพิณ หญิงสาวผู้เป็นเจ้าของร้านดอกไม้เล็กๆ ที่ดันไปเป็นหนี้ธัศไนยเป็นล้าน เขาจึงทวงเงินโดยการให้เธอมาเป็นพี่เลี้ยงเด็กให้ แต่ในเมื่อเธอยังไม่ยอมมา...เล่นตัวดีนัก เขาก็เลยต้อง...ลักพาตัวเธอมาเสียเลย !!

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 1

“보스, 정말 돌아갈 생각이세요?”

거대한 섬 위에 웅장한 궁궐이 있는 여기는 해외 제1의 조직인 천왕궁이다.

이때 5대천왕과 18대장이 모두 모여 앞에 있는 청년을 바라보았다.

청년의 이름은 하천이고, 천왕궁의 진정한 주인이다.

“당연하지.” 하천이 딱 잘라 말했다.

“6년 전 나는 하씨 집안에서 쫓겨나, 청주에서 떠돌아다녔고, 심지어 다른 사람에게 속아 약을 먹어, 그녀와 관계를 맺었다.”

“나중에 귀인을 만나 이곳에 와서 천왕궁을 세웠다. 세계 최고의 권리이자 부와 지위를 갖고 있지만, 반드시 그녀에게 그녀를 책임지고 결혼하겠다고 약속했다.”

하천은 부드러운 눈빛으로 손에 들고 있는 사진을 보았다.

사진 속 여자의 나이도 20대 초반이고, 눈은 그림 같고, 콧날은 곧고, 작은 입술은 윤기가 났다.

과연 절세의 미인이었다. 그러나 그녀가 몇 년간 어떻게 지냈는지 모른다.

“내가 떠난 후에 천왕궁은 잠시 네가 처리해라.” 하천은 생각을 접고, 덩치 큰 남자에게 말했다.

남자의 이름은 한애이며, 5대천왕의 수장이었다.

“알겠다.” 한애는 어쩔 수 없었다. “네가 굳이 돌아가려고 하니 형제들이 모두 말리지 않겠다. 나는 이미 한국 청주에서 자리를 잡았다. 그리고 그곳에서 나는 시티온을 샀다.. 청주 갑부 당용은 나의 동생이다, 너가 거기에 가면 그가 너를 보살펴 줄 것이다.”

“한애야, 이 몸은 마누라를 찾아 복을 누리러 가는데, 너는 시티온을 사서 뭘 하는 거냐?” 하천은 불만이 쌓였고, 그의 말투에는 은은하게 화가 서려 있었다.

한애는 간사한 미소를 지으며 “보스, 천왕궁은 반드시 한국으로 돌아갈 겁니다. 이번에 보스가 돌아가면 마침 천왕궁의 기초를 닦을 수 있지 않습니까?”

하천은 한애의 발을 걷어 찼다.

“갈게, 얘들아, 나를 너무 생각하지 마라”

뒤로는 5대천왕과 18대장이 하천에게 경례를 하였다, 눈물을 글썽이며 멀어져 가는 지프차를 바라보았다.

“바로 여기다.”

하천은 주가의 별장 대문 앞에 서니 감회가 새로웠다.

그날 밤 후에 하천은 그 소녀에게 그가 출세할 날이 오면 반드시 돌아와서 그녀와 결혼할 것이라고 말했다.

“가을아, 내가 널 찾으러 왔어.”

하천은 심호흡을 했고, 한동안 긴장이 되었다.

그가 어떻게 별장 대문에 들어가야 할지 고민하고 있을 때, 대문은 이미 열렸다.

안에서 약 40세의 뚱뚱한 부인이 걸어 나왔는데, 손에 만두 한판을 들고 있었다. 그 부인은 주씨 집안의 가정부 같았고, 이 만두를 문 밖 물통에 부으려고 하고 있었다.

그녀의 뒤에는 대여섯 살짜리 여자아이가 따라 나왔는데, 얼굴이 노랬고 말라 있었다. 영양이 매우 부족해 보였다.

하지만…이목구비가 매우 정교하였으며, 특히 두 눈이 크고, 마치 별처럼 생겼다. 비록 아직 어리지만 이미 미인이 다름없었다.

“장…장아주머니, 저에게 만두 하나 주시면 안 돼요? 매우…배가 고파요.”

소녀는 배가 너무 고파서 계속 침을 삼키며, 그 뚱뚱한 부인이 가지고 있는 찐빵을 보았다.

뚱뚱한 부인은 눈을 가늘게 뜨고 웃으며, 얼굴에 간사한 미소를 지었다. “솔이가 찐빵을 먹고 싶구나, 그렇지?”

“네..” 소녀는 잔뜩 기대한 눈빛으로 고개를 끄덕였다.

“그냥 찐빵은 맛이 없으니, 내가 양념을 좀 넣어줄까?”

그 말이 끝나기가 무섭게 그 뚱뚱한 부인은 그 찐빵 중 하나에 침을 뱉고, 또 옆에 있는 구정물 통에 가져가서 헹구어 그 어린 소녀에게 내밀었다.

“자, 솔이야. 이 찐빵을 너에게 줄게, 향기롭네”

이 모습을 본 하천은 순간 미간을 찌푸리고, 몸에 화가 치밀어 올랐다.

어떻게 이렇게 악독한 사람이 다섯 살짜리 소녀를 구역질 나는 방식으로 대할 수 있지?

소녀는 뚱뚱한 부인의 손에 있는 찐빵을 막연하게 쳐다보았다. 소녀는 그 찐빵이 매우 더러운 걸 알았지만, 너무 배가 고팠다.

무의식적으로 소녀는 손을 뻗어 그 만두를 받았다.

“얼른 먹으렴. 부족하면 여기 더 있단다.” 뚱뚱한 부인은 빙그레 웃으며 어린 소녀를 바라보다가 남은 찐빵을 통째로 구정물통에 부은 다음 하나를 건져 올렸다.

“먹지마, 더러워!”

하천은 소녀가 찐빵을 깨무는 것을 보자 마자 달려들어 소녀의 손에 든 찐빵을 바로 버렸다.

“그래도, 저는 너무 배가 고파요…” 소녀는 몇 번 눈물을 글썽거리며 억울함을 호소했다.

이 순간 하천의 마음은 왠지 바늘로 찌르는 듯 가슴이 아팠다.

그는 부인을 돌아보며, “너는 짐승이냐?” 하고 조용히 말했다.

“넌 누군데 남의 일에 참견하느냐?” 그 뚱뚱한 부인은 얼굴을 찡그리며 하천에게 시큰둥하게 말했다. “쟤는 그냥 주씨 집안의 사생아일 뿐인데, 내가 하고 싶은 데로 하는 거야.”

“주씨 집안의 사생이라고?”

하천은 얼이 빠졌다. “누구의 아이인가?”

부인은 비웃으며 말했다. “주씨 집안의 셋째 아가씨가 6년 전 거지와 낳았네, 그 해는 주씨 집안의 체면을 구겼어.”

하천은 갑자기 머리가 복잡해졌다. 그는 무의식적으로 이 소녀를 돌아보았고, 강렬한 익숙함이 엄습하였다. 그 소녀의 정교한 이목구비가 순식간에 그와 주가을의 그림자를 각인 시켰다.

설마, 이 아이가 그와 주가을의 딸이라고?

하천은 벼락을 맞은 것 같았다.

“주씨 집안의 셋째 아가씨의 이름은 무엇인가?”

뚱뚱한 부인은 입을 오므리며 말했다. “누구긴요, 주가을이지”

알고 보니, 이 아이는 바로 그와 주가을의 딸이었다. 요 몇 년 동안 두 모녀가 어떤 생활을 했는지 하천은 상상할 수 없었다. 주씨 집안의 하인이라도 감히 그의 딸을 못살게 굴다니. 그는 한 순간에 분노가 가슴을 가득 채웠다.

“오늘은 이 몸이 가서, 주씨 집안의 사람들이 얼마나 악독한지 봐야 겠어. 감히 내 딸에게 이렇게까지 하다니.”

이 때 하천의 얼굴빛이 음침하여 화가 가득하여 마치 발작할 것 같았다.

그는 어린 소녀를 안고 주 씨네 집 대문을 부수려 했다.

“당신…당신의 딸이라고?” 뚱뚱한 부인이 입을 딱 벌렸다. “그럼, 네가 그 거지냐?”

하지만, 소녀는 말했다. “아저씨, 저…배고파요! 밖에 나가서 엄마를 찾고 싶어요.”

“엄마가 안에 안 계시니?” 하천이 멍하게 바라보았다.

그쪽 뚱뚱한 부인은 비꼬며 말했다. “주가을은 지금 금벽각에서 야남자를 모시고 잇는데 딸을 돌볼 마음이 어디 있느냐고 비꼬았다.”

“나는 부처님 마음씨야, 찐빵도 먹여 주잖아. 그렇지 않았으면 걔는 벌써 굶어 죽었을 거야.”

“이봐, 너 정말…”

“팍!”

뚱뚱한 부인의 말이 채 끝나기도 전에 하천은 그녀의 따귀를 때렸다.

눈 깜짝할 사이에 다섯개로 갈라진 핏자국이 뚱뚱한 여자의 얼굴에 새겨져 있었다. 구경하던 사람들은 모두 깜짝 놀랐다.

“너…너가 감히”

“펑!”

하천은 또 한 손으로 150근이나 되는 뚱뚱한 여자를 들어, 그녀의 상방신을 구정물통에 쑤셔 넣었다.

하천은 혼란스러웠다.

그가 돌아와서 자기 딸이 구정물이 묻은 찐빵을 먹는 것을 보았기 때문만은 아니다.

그리고 6년동안 해외에서 자신을 걱정시켰던 그녀가 자기 딸을 내버려 두다니.

나가서 다른 남자들과 논다니?

설마 5년전에 내가 그녀를 잘못 본 건 아니겠지...?
Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
76 Bab
บทที่ 1
บรรยากาศรอบข้างหนาวเย็นจนร่างสูงต้องดึงผ้าห่มขึ้นคลุมอกพลางพลิกตัวนอนหันหลังตะแคงข้าง สองหูแว่วได้ยินเสียงหนึ่งแผดลั่นท่ามกลางความเงียบงันของยามค่ำคืน“แง แง้ แงๆๆๆ”ธัศไนยขมวดคิ้วมุ่น ขยับตัวนอนแผ่หงายพร้อมเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ ก่อนจะลืมตาขึ้นมาอย่างรวดเร็วความคิดแรกที่วูบเข้ามาในสมองของชายหนุ่มก็คือ...ใครมาเปิดโทรทัศน์ในตอนตี2แบบนี้แต่พอคิดอีกที ที่บ้านหลังนี้มีแค่เขาเพียงคนเดียว แล้วจะมีใครมาเปิดละครดูได้ยังไงชายหนุ่มลุกลงจากเตียงกว้างสีฟ้าสดใสพร้อมเปิดไฟในห้องนอนจนสว่างก่อนที่ธัศไนยผู้ที่ไม่เคยเกรงกลัวใครจะหันไปหยิบปืนสั้นในลิ้นชักห้องออกมาเพื่อความปลอดภัยของตัวเอง รีบก้าวเท้าไปยังประตูแล้วเปิดออกและทันทีที่ชายหนุ่มเปิดประตูห้องนอนผ่างออกมา สิ่งแรกที่เขาเห็นก็คือตะกร้าใบขนาดย่อมที่กองอยู่ใกล้ๆเท้าของเขา ถึงแม้ว่าจะเป็นเวลามืดแต่แสงไฟจากในห้องนอนที่ส่องลอดออกมาก็ทำให้เขาเห็นถึงสิ่งมีชีวิตเล็กๆที่กำลังนอนอ้าปากกว้างร้องไห้เสียงจ้าอยู่ในนั้นเป็นอย่างดีปืนในมือของเขาแทบจะหล่นลงกับพื้นเมื่อตาคมเบิกกว้างขึ้นพร้อมอุทานออกมาเสียงดังลั่นอย่างตกใจ“เฮ้ย!”ใครกันบังอาจเอาเด็กน้อยหัวล้าน
Baca selengkapnya
บทที่ 2
กรุ๋งกริ๋ง กริ๊งๆ เสียงโมบายดังขึ้นอีกครั้งพร้อมประตูที่เปิดออกทำให้ทั้งสองคนต้องหันไปมองพร้อมๆกันและก็ได้พบกับ...ชายหนุ่มร่างสูง หน้าตาดุดัน ตาคมกริบ หนวดเครารุงรัง ปากงอหงิกจนแทบจะเป็นจวัก ในอ้อมแขนมีเด็กน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มแหกปากร้องลั่นแงๆอยู่“อะ เอ่อ” ประภาพิณรู้สึกเหมือนกรามจะค้างขึ้นมาทันที เพราะดูจากลักษณะของเขาแล้ว ไม่น่าจะมาซื้อดอกไม้เลยสักนิด“คุณเป็นใคร” ธงชัยถามเสียงห้วนด้วยความหวงผู้หญิงที่เขาหมายปองมา2วันเต็มๆ“ประภาพิณ คุณต้องมาเลี้ยงเด็กให้ผม!” เสียงห้าวพูดขึ้นมาอย่างไม่คิดจะสนใจตอบคำถามของธงชัยสักนิด“ห๋า!” ประภาพิณอ้าปากค้างอย่างไม่มั่นใจว่าตัวเองหูฝาดหรือเปล่า“คุณฟังไม่ผิดหรอก คุณต้องเลี้ยงเด็กคนนี้ให้ผม” เขาย้ำเสียงหนักแน่นก่อนจะปรายตามาทางธงชัยเล่นเอาหนุ่มน้อยที่เริ่มมีรอยตีนกาขึ้นต้องสะดุ้งโหยง“ขอโทษครับ คุณเป็นลูกค้าหรือเปล่า” ธัศไนยถามออกมา“มะ ไม่ใช่ครับ ผมเป็นแค่คนที่เดินผ่านมา และก็กำลังจะผ่านไปครับ” พูดจบ ธงชัยก็หันหลังเดินออกไปจากร้านทันทีโดยไม่คิดจะหันมาอำลาผู้หญิงที่ตนแอบหลงรักมานานถึง48ชั่วโมงเลยสักนิดฟึ่บ!พอลับหลังของชายหัวหงอกแล้ว ธัศไนยก็ชูแผ่นก
Baca selengkapnya
บทที่ 3
บังเอิญธัศไนยไปเจอแผ่นสัญญาเงินกู้ของพ่อประภาพิณเข้าพอดี เขาจำได้ว่าพ่อของเขาเคยเล่าให้ฟังว่าลูกหนี้ของพ่อคนนี้มีลูกสาวสวย ทำงานอยู่ที่ร้านดอกไม้ เขาจึงคิดจะให้เธอมารับหน้าที่เลี้ยงหลานให้เขา เพราะเขามีความคิดว่า... ตอนนี้ก็เท่ากับว่าเธอเป็นลูกหนี้ของเขาแล้ว ฉะนั้นเธอก็เหมือนลูกไก่ในกำมือ เธอคงเลี้ยงหลานเขาได้ดีและไม่กล้ายุ่งกับชีวิตส่วนตัวของเขามากนักนี่แหละคือสาเหตุที่ทำให้เขาต้องดั้นด้นอุ้มเมธากรไปหาเธอถึงร้านขายดอกไม้ดวงตาคู่ดุเหลือบขึ้นมองนาฬิกาข้างฝาผนังเห็นว่าเป็นเวลา1ทุ่มแล้ว วันนี้เขาปอกกล้วยแล้วใช้ช้อนบดกล้วยป้อนเมธากรไปแล้วครึ่งลูก แต่ทำไมหลานของเขาถึงยังร้องไห้ไม่ยอมหยุด ก็บอกแล้วไงว่าเขาเลี้ยงเด็กไม่เป็นธัศไนยหลับตาลงแล้วลืมตาขึ้นมาใหม่อย่างกังวลใจ ถึงแม้ว่าการเลี้ยงเด็กจะยากเย็นแค่ไหน เขาก็จะพยายามเลี้ยงเมธากรให้ดีที่สุด เขาจะรอจนกว่าจะครบ1เดือนตามสัญญา เพราะเขาคิดว่าประภาพิณคงจะหาเงินมาใช้เขาไม่ได้แน่ๆดวงตากลมโตที่ฉายชัดถึงความตกใจลอยเข้ามาในห้วงคำนึง ทำให้เขาต้องสะบัดศีรษะเพื่อขับไล่วงหน้าหวานๆของเจ้าของร้านดอกไม้ให้ออกไปจากความคิดเพราะดวงตาคู่นั้นของเ
Baca selengkapnya
บทที่ 4
ปิ้ววววธงชัยลอยละล่องไปกระแทกกับประตูเสียงดังสนั่น ดวงตาเล็กๆของหนุ่มที่ไม่ยอมแก่เหลือบมองหน้าของบุรุษลึกลับเพียงแค่เสี้ยววินาที เห็นเพียงเครารุงรังและดวงตาดุที่วาววามอยู่ในความมืดก่อนที่ธงชัยจะตาลีตาเหลือกใส่เกียร์สุนัขโกยอ้าวออกจากร้านดอกไม้อย่างไม่คิดชีวิต“ขะ..” คำว่าขอบคุณติดค้างอยู่ที่ลำคอระหง ในตอนนี้หญิงสาวรู้สึกสั่นไปหมดทั้งตัวด้วยความหวาดกลัว ดวงตาคู่สวยมองชายหนุ่มที่เข้ามาช่วยเธอด้วยสายตาไม่ไว้วางใจธัศไนยยืนหันหลังให้ประภาพิณพลางมองตามร่างของธงชัยจนร่างที่มีไขมันตรงท้องมากผิดปกติวิ่งกระเผลกๆออกไปจากร้านประภาพิณยืนหน้าซีดเพราะยังตกใจกับธงชัยที่อยู่ๆก็บุกมาเข้าห้องของเธอโดยไม่ทันตั้งตัวไม่หาย ก่อนที่สัญชาตญาณระแวงภัยของผู้หญิงจะฉุดดึงสติของเธอให้กลับมาแล้วมองผู้ชายร่างสูงตรงหน้าอย่างเพ่งพิศผู้ชายคนนี้สูงมากจริงๆ ผมสีดำกลมกลืนไปกับความมืด เขาดูเหมือนจะเท่มากจริงๆที่อยู่ๆก็โผล่เข้ามาช่วยเธอได้ทันเหมือนวีรบุรุษ แต่...ทำไมที่หลังของเขาถึงมีเด็กกระเตงมาด้วยล่ะนั่นฟึ่บ!อยู่ๆธัศไนยก็หันขวับมาทางเธอ เล่นเอาประภาพิณสะดุ้งเฮือก เขาปราดเข้ามาประชิดตัวเธอก่อนจะเอื้อมมือใหญ่มาจับข้อ
Baca selengkapnya
บทที่ 5
“แงๆๆๆ”เสียงเจ้าเด็กขี้แยที่เขากระเตงใส่หลังมาด้วยนั่นเองที่ทำลายอารมณ์เขาจนแทบดับ ร่างสูงผละออกจากร่างนุ่มนิ่มแทบจะทันทีพลางเม้มปากตัวเองแน่น“ตบผมสิ จะได้หายกัน” เขาบอกเสียงเรียบ เพราะไม่คิดว่าเธอจะทำจริงๆเพี๊ยะ!เพี๊ยะๆๆเสียงดังฉาดๆๆหลายๆทีติดต่อกันดังสะท้อนไปทั้งห้องจนชายหนุ่มหน้าหันแล้วหันอีกจนคอแทบเคล็ด หน้าชาวูบเจ็บแสบแต่ก็ต้องทนกัดฟันข่มความเจ็บเอาไว้“นี่คุณตบผมจริงๆเรอะ”“ก็คุณเป็นคนบอกให้ฉันตบเอง” ประภาพิณเถียง น้ำตาไม่มีไหลสักหยด“ตบพอใจแล้วก็ไปกับผม” เขาพูดพลางฉุดข้อมือบางให้เดินตามเขา“ฉันไม่ไป”“คุณต้องไป ไม่งั้นคุณมีปัญหาแน่ อยากถูกผมฟ้องใช่มั๊ยประภาพิณ”“ทำไมคุณไม่ไปหาคนอื่นมาเป็นพี่เลี้ยง ทำไมต้องเจาะจงที่ฉันด้วย” หญิงสาวถามเสียงสั่น พยายามขืนตัวไม่เดินไปตามแรงลากของเขาสุดฤทธิ์“ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน อย่ามาขัดใจผมนะ”“ฉันทิ้งร้านนี้ไปไม่ได้”“คุณจะไม่ยอมไปกับผมดีๆใช่มั้ย” ชายหนุ่มถามเสียงเรียบ ในขณะที่ประภาพิณพยักหน้าหงึกหงัก“งั้นคงต้องใช้วิธีนี้” แล้วเขาก็จัดแจงช้อนร่างเธอขึ้นมาอุ้มไว้แนบอกทันที“ปล่อยนะ อย่ามาอุ้มฉันแบบนี้”“ถ้าไม่หยุดดิ้น ผมจูบแน่นอน” เขาก้มหน้า
Baca selengkapnya
บทที่ 6
จ๊วบๆๆๆ“แน่ะ มีเสียงซะด้วย” ธัศไนยหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี มือยังคงโอบอุ้มร่างน้อยไว้ในวงแขนโดยมีประภาพิณคอยถือขวดนมให้“นี่คุณคะ” เสียงเรียบๆที่ดังขึ้นทำให้ชายหนุ่มต้องเงยหน้าขึ้นมอง“มีอะไร”“ฉันทิ้งร้านดอกไม้ไปไม่ได้หรอกนะคะ”“…” ธัศไนยก้มลงมองเมธากรอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวตาใสพร้อมพูดออกมาว่า“ไม่เห็นเป็นไรนี่ครับ คุณเปิดร้านตามปกติก็ได้ เดี๋ยวผมกับเจ้าเมไปอยู่ที่ร้านคุณด้วย พอตอนกลางคืนคุณก็มาอยู่ที่บ้านผม เคมะ”“อะไรนะ” ประภาพิณเบิกตากว้างจนแทบจะถลนอย่างไม่อยากจะเชื่อหู ในขณะที่ชายหนุ่มทำหน้ายิ้มกริ่ม“ยังสาวยังแส้ ไม่น่าเชื่อเลยว่าจะหูตึง”“ฉันไม่ได้หูตึง” หญิงสาวตวาดแหว “ฉันแค่ไม่คิดว่าคุณจะเสนอความคิดแบบนี้ต่างหาก”“แล้วทำไมล่ะ ความคิดของผมมันไม่ดีเหรอไง” คิ้วเข้มเลิกขึ้นสูงเป็นเชิงถาม ตาคมมองประภาพิณที่ยกมือข้างที่ว่างมาลูบคางตัวเองไปมาอย่างครุ่นคิดถ้าหากว่าเธอยอมทำตามข้อเสนอของเขา เธอก็จะได้เปิดร้านขายดอกไม้ตามปกติ แถมยังได้ใช้หนี้ให้เขาด้วย นับว่ายิงปืนนัดเดียวได้นกอีแร้งสองตัวเลยจริงๆ“ก็ได้ค่ะ” ประภาพิณพยักหน้าหงึกหงักก่อนจะถามเขาว่า“แล้วคุณไม่ทำงานท
Baca selengkapnya
บทที่ 7
“เมื่อผมเกิดเป็นไก่ วันนั้นผมถึงจะมีอารมณ์ขัน” เขาพูดหน้าตายชิ้ง!ประภาพิณนิ่งค้างเมื่อได้ยินคำตอบจากเขา ก่อนที่เธอจะปล่อยเสียงหัวเราะออกมาดังสนั่น“ฮ่าๆๆ ก๊ากๆๆๆๆ”“หัวเราะอะไรของคุณ” เขาถอยห่างออกจากเธอพร้อมยกมือขึ้นปิดหู“หัวเราะคำพูดคุณไง ตลกหน้าตายนะคะ คุณน่ะ ฮ่าๆๆๆๆ” หญิงสาวพูดพร้อมเอามือกุมท้องแล้วหัวเราะจนตัวงอ“หยุดหัวเราะเดี๋ยวนี้นะ” เขาสั่งเสียงเหี้ยม แต่มีหรือที่คนอย่างประภาพิณจะเกรงกลัว“ก๊ากๆๆๆ”“ถ้าไม่หยุด ผมจะจูบ”เงียบ…สิ้นคำขู่ เธอก็เงียบเสียงลงทันทีราวกับปิดสวิตซ์ ทำเอาชายหนุ่มต้องส่ายหน้าไปมาอย่างแสนจะผิดหวัง“นี่ไม่อยากโดนผมจูบถึงขนาดนี้เชียวเหรอ”“ก็ใช่น่ะสิคะ ใครจะไปอยากโดนผู้ชายที่ตัวเองไม่ได้รักจูบกัน” เธอตอบเสียงเรียบ ทั้งๆที่รู้สึกใจแกว่งๆชอบกลยามที่นึกถึงรสจูบอันดูดดื่มของเขา“เหรอ แต่ถึงผมจะไม่ได้รักคุณ ผมก็อยากจูบคุณนะ” เขาพูดพร้อมทำตาซึ้ง ก่อนจะอุทานออกมาเมื่อโดนมือเล็กๆผลักที่อกอย่างแรงจนเขาเซ“เบาๆหน่อยสิคุณ ผมยิ่งบอบบางอยู่ด้วย ผู้หญิงอะไร…ถึกเป็นบ้า”“ฮ้ะ!!” หญิงสาวอ้าปากค้างก่อนจะเตรียมเปล่งเสียงกรี๊ดออกมา แต่ร่างสูงโผนร่างเข้าหาเธอพร้อมเอามือร้อน
Baca selengkapnya
บทที่ 8
“คุณแฟน” เขาเรียกเธอด้วยเสียงทุ้มนุ่ม“คะ?” หญิงสาวกลืนน้ำลายเอื้อกลงคอก่อนจะทำตาปริบๆใสๆ“กับข้าววันนี้คือไข่ดาว1ฟอง?” คิ้วเข้มๆเลิกขึ้นสูงพร้อมถามเธอด้วยน้ำเสียงละมุนละไม“ใช่ค่ะ ไข่ดาวคนละฟอง เป็นอาหารจานด่วนค่ะ คุณจะได้ไม่ต้องหิ้วท้องรอนาน” หญิงสาวพยักหน้าหงึกหงักพร้อมเหล่มองจานข้าวของตัวเองบ้าง“ด่วนมากมั้ย” เขายังคงถามเธอด้วยเสียงทุ้มนุ่มลึก“มากค่ะ ทำไมเหรอคะ” หญิงสาวถามเสียงไร้เดียงสา และนั่นเองที่ทำให้ชายหนุ่มตบะแตก เพราะเขาโวยวายลั่นขึ้นมาอย่างอดไม่อยู่“ด่วนจนไหม้เลยใช่มั้ย ไข่ดาวดำจนเกรียมแบบนี้ใครจะไปกินลง”“เอ๊ะ คุณอย่ามาว่าฉันนะ ไข่ของฉันก็ไหม้เหมือนกัน ฉันยังไม่โวยวายเลย” ประภาพิณเงยหน้าขึ้นเถียงฉอดๆ เล่นเอาธัศไนยต้องผลักจานที่อยู่บนพื้นไปทางเธออย่างโมโห“ไข่ของผมไหม้มากกว่าของคุณอีกนะยัยคูโบต้า”“เอ้ะ ไข่ของคุณไหม้น้อยกว่าของฉันต่างหาก ฉันอุตส่าห์ยอมเสียสละเอาไข่ที่ไหม้น้อยๆให้คุณ ส่วนไข่ที่ไหม้มากๆฉันยอมกินเอง”“คุณดูให้ชัดๆสิ ไข่ของผมดำมาก ถ้าเป็นคุณ คุณจะกินลงเหรอไง” เขาชี้นิ้วไปที่จานที่วางอยู่บนพื้น ข้าวสวยร้อนๆเม็ดสวยงาม มีไข่ดาวนิโกรวางแปะอยู่บนเม็ดข้าวสวย“ไม่
Baca selengkapnya
บทที่ 9
“เช้านี้ผมจะทำอาหารที่ง่ายๆสักอย่างหนึ่งก่อน คราวหน้าค่อยทำอาหารที่มันหลากหลายมากกว่านี้”“ท่าทางคุณจะทำอาหารเก่งนะคะ”“ใช่ ผมน่ะชอบทำอาหารนะ รู้มั้ย” เขาบอกเธอด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ ทำเอาประภาพิณชักจะรู้สึกหมั่นไส้ เธอจึงแขวะเขาไปว่า“ไม่เข้ากับหน้าคุณเลยนะคะ”“หมายความว่าไง” เขาหันมาถามเธอเสียงเข้ม พลางหรี่ตาลงอย่างหงุดหงิด“จะว่าผมหน้าโหดอีกล่ะสิ”“ปิ๊งป่อง ถูกแล้วค่ะท่านอาจารย์” เธอหัวเราะก๊ากๆ จนชายหนุ่มต้องส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ ก่อนจะพูดออกมาว่า“ถ้าจะทำแกงจืดวุ้นเส้น ก่อนอื่นคุณต้องโขลกรากผักชี กระเทียม พริกไทยให้ละเอียดเสียก่อน แล้วค่อยเอาไปผัดกับเนื้อหมู ใส่น้ำปลา ใส่น้ำซุป เห็ดหูหนู ฟองเต้าหู้ ดอกไม้จีน”“เดี๋ยวๆๆค่ะ สมองฉันคิดตามไม่ทันคุณ” เธอยกมือข้างที่ว่างจากการอุ้มเมธากรมาโบกมือห้ามเขา“พอเถอะ ผมไม่พูดแล้ว” เขาตัดบท ก่อนจะหันรีหันขวาแล้วตั้งท่าจะเดินไปหยิบชามอ่าง แต่ประภาพิณกลับยืนขวางอยู่“คุณแฟน” เขาเรียกเธอเสียงระอา“อะไรคะ” เธอทำตาโตแล้วถามเขาอย่างใสซื่อ“คุณช่วยออกไปรอนอกห้องครัวได้ไหมครับ” เขาพูดเสียงสุภาพ ในขณะที่เธอทำหน้างุนงงอย่างไม่เข้าใจ“ทำไมล่ะคะ ฉันอยากยืนดูค
Baca selengkapnya
บทที่ 10
10.00น.กว่าธัศไนยและประภาพิณจะมาถึงที่ร้านบิวตี้ฟาวเว่อร์ก็เป็นเวลาสายมากแล้ว ธัศไนยที่อาบน้ำจนตัวหอมกรุ่นสวมใส่เสื้อผ้าสะอาดสะอ้านด้วยเสื้อยืดกับกางเกงยีนสบายๆ ที่แผ่นหลังกว้างแข็งแรงมีเด็กชายผิวขาวตัวเล็กๆที่แก้มมีแป้งทาไว้เป็นหย่อมๆกระเตงอยู่ด้วย ส่วนข้างๆกายเขามีผู้หญิงผมยาวสยายแต่งกายด้วยชุดนอนเนื้อหนาท่าทางเฉิ่มๆเหมือนคุณป้าที่เพิ่งตื่นนอนไม่มีผิด“กลิ่นตุๆนะ คุณน่ะ” เขาใช้นิ้วชี้กับนิ้วโป้งมาบี้จมูกตัวเองพร้อมเหล่ตามองผู้หญิงข้างๆตัว“แหม ก็ฉันยังไม่ได้อาบน้ำนี่คะ” เธอพูดพลางทำปากยื่นแล้วค้อนชายหนุ่มตาคว่ำ“ไม่รู้ว่ารถผมจะมีกลิ่นตุๆของคุณติดด้วยหรือเปล่า” เขาหันไปมองรถยนต์คันหรูที่จอดแอบอยู่ข้างๆร้าน beautiful flower ด้วยสายตาเป็นห่วง“เว่อร์เกินไปแล้วค่ะ” หญิงสาวค้อนอีกครั้ง มองท่าทางสะอาดๆกับผิวผ่องๆของชายหนุ่มอย่างหมั่นไส้“ผมกับไอ้เมอาบน้ำแล้ว มีแต่คุณนั่นแหละ ตื่นมาแล้วยังไม่อาบน้ำอีก ผู้หญิงอะไร…ซกมก” เขายังคงเหล่ตามองเธอแถมยังไม่หยุดบ่น จนหญิงสาวชักจะเริ่มโมโหขึ้นมา“ก็คุณเล่นไปพาตัวฉันมาตั้งแต่เมื่อคืน ฉันจะอาบน้ำได้ไงล่ะยะ เสื้อผ้าที่จะเปลี่ยนก็ไม่มี ถ้าคุณว่าฉันอีกคำ
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status