please11

เช้ารุ่งขึ้นรินตื่นมาด้วยร่างกายที่แข็งแรงตอนนี้เธอก็ได้หายป่วยแล้ว เธอลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวจะออกไปหาแทนคุณแต่เมื่อเธอมาดูนมของแทนคุณกลับพบว่ามันใกล้จะหมดแล้ว แทนคุณเริ่มโตขึ้นก็กินนมเยอะขึ้น เธอจำได้ว่าพึ่งออกไปซื้อกับคุณธนินเมื่ออาทิตย์ที่แล้วนี่เอง เธอเลยไปหาป้าพรกับคุณหญิงที่บ้านใหญ่

"คุณหญิงคะ รินขอฝากแทนคุณให้อยู่กับคุณหญิงสักพักก่อนได้มั้ยคะ ตอนแรกฉันกว่าจะมารับแทนคุณกลับไปเลี้ยงเอง แต่ว่านมของแทนคุณใกล้จะหมดแล้วฉันว่าจะเข้าไปในตลาดสักครู่นะค่ะ"

"ได้สิทำไมจะไม่ได้ล่ะ ป้าพรไปเป็นเพื่อนหนูรินหน่อยนะ ไปหาซื้อกับข้าวมาด้วยแล้วก็อย่าลืมซื้ออะไรอร่อยๆ มาฝากแทนคุณของฉันด้วยละ."

"คุณหญิงจะดูแทนคุณคนเดียวไหวเหรอคะ เดี๋ยวรินไปคนเดียวก็ได้คุณหญิงต้องการอะไรบอกรินได้ค่ะ เดี๋ยวรินจะซื้อมาให้"

"ทำไมจะไม่ไหวล่ะ แทนคุณตัวเท่านี้ฉันยังไม่แก่สักหน่อย เด็กตัวแค่นี้สบายมาก อะนี่ติดตัวไว้เผื่อไม่พอ"

"ไม่เป็นไรค่ะ คุณหญิงเอาเก็บไว้เถอะค่ะ รินยังพอมีอยู่บ้าง"

เมื่อคุณหญิงยื่นเงินจำนวนหนึ่งให้ริน เธอเองไม่กล้ารับ แต่คุณหญิงก็ยังยัดเหยียดให้เธออยู่ดี

"รับไปเถอะ แทนคุณนับวันยิ่งกินเยอะเผื่อเธออยากได้นั้นได้นี่ ถือซะว่าฉันซื้อนมให้แทนคุณล่ะกัน"

ป้าพรมองรินก็รู้ว่าเธอเป็นเด็กดี และจะกล้ารับแน่ๆ

"รับไว้เถอะจร๊ะ เวลาผู้ใหญ่ให้ของไม่รับไว้จะเสียน้ำใจนะ"

รินมองหน้าของป้าพร ก่อนจะรับเงินจากคุณหญิงและก้มลงกราบเธออีกครั้ง

"ขอบคุณนะค่ะ"

"ไปเถอะ ไม่ต้องมาขอบคุณฉันมากมายนักหรอก " คุณหญิงรีบผายมือบอกให้รินออกไปได้แล้ว ไม่งั้นเธอคงจะยกมือไหว้เธอไม่หยุดแน่ๆ

"ป่ะไปกัน "

ป้าพรพารินออกมาที่รถแต่วันนี้คนขับรถของที่นี่หยุดทำให้รินกับป้าพรต้องขอติดรถส่งผลไม้ออกไป

เมื่อมาถึงตลาดทั้งสองคนก็เลือกซื้อของกันเสร็จเรียบร้อย ป้าพรกับรินก็เอาของมาเก็บที่รถ

"นี่หนูรินไปดูเสื้อผ้ากันหน่อยมั้ย ตอนนี้เขายังเอาผลไม้ลงไม่เสร็จ เราไปเดินเล่นกันสักหน่อยเถอะนานๆ ป้าจะได้ออกมาเที่ยวนอกไร่สักที" ป้าพรชี้ไปที่ร้านเสื้อผ้าสวยๆ สายตาเป็นประกาย รินอดไม่ได้ที่หันตามไปดู

"ได้ค่ะ รินเองก็เห็นเสื้อตัวหนึ่งถูกใจรินมากๆ เลย"

รินมองไปที่เสื้อเด็กเธอไม่เคยนึกถึงตัวเองเลย เธออยากมอบความรักให้แทนคุณมากๆ ไม่อยากให้เขารู้สึกว่าเขาขาดเหลืออะไร

ทั้งสองกำลังเลือกเสื้อผ้ากันอยู่ อยู่ๆ ก็มีโจรวิ่งกระชากกระเป๋าของรินที่กำลังเพลิดเพลินกับเสื้อผ้า

เมื่อรินโดนกระชากกระเป๋าจนทำให้เธอล้ม

"กรี๊ด!!! ช่วยด้วยค่ะ ช่วยด้วยมีโจรมาขโมยกระเป๋าไป" รินตะโกนออกมาด้วยความตกใจ

เมื่อป้าพรเห็นเธอรีบวิ่งตามโจรไปก็โดนโจรผลักแค่หน่อยเดียวเธอก็ล้มทันที

"เอากระเป๋าหนูรินมานะ ไอ้โจรชั่วไม่รู้จักทำมาหากิน" ป้าพรกระชากเสื้อของโจรให้หยุด

"ปล่อย!! ฉันบอกให้ปล่อยไง ยายแก่นี่แรงเยอะชะมัด "

โจรจับป้าพรเหวี่ยงจนเธอล้ม

"โอ๊ย!!"

"ป้าพรเป็นอย่างไรบ้างคะเจ็บมากมั้ย"

รินรีบวิ่งมาจับป้าพรให้ลุกขึ้น แต่เธอก็ตามโจรไม่ทัน

"ป้าไม่เป็นไรหรอกจร๊ะหนูรินล่ะเป็นอย่างไรบ้าง"

"รินเจ็บแขนนิดหน่อยค่ะ ไม่ต้องตามไปหรอกค่ะในนั้นไม่ค่อยมีอะไรมาก รินเองเงินใส่กระเป๋ากางเกงเผื่อไว้แล้ว ช่วงนี้ไว้ใจใครไม่ได้ด้วย"

"ไม่ได้หรอกหนูริน ถ้าวันหนึ่งมันไปขโมยของคนอื่นอีกละ คนแบบนี้ต้องจับให้ตำรวจ ช่วยด้วย ช่วยด้วยค่ะมีโจรมาขโมยกระเป๋าไปใครก็ได้ช่วยจับโจรชั่วหน่อยค่ะ"

ป้าพรรีบตะโกนเมื่อยังเห็นหลังของคนร้าย ทันใดนั้นเองก็มีพลเมืองดีกระโดดเข้าไปเตะโจรจนล้ม และต่อยเขาไปหลายหมัด พลเมืองดีคนนั้นเองก็โดนโจรต่อยเข้าที่หน้าเช่นกัน แต่โจรก็สู้แรงของอีกฝ่ายไม่ไหวเลยรีบวิ่งหนีไป และไม่ได้อะไรไปเลย

ชายหนุ่มหยิบกระเป๋ามาคืนรินที่ยืนพยุงป้าพรอยู่ เมื่อรินเห็นเขาก็จำเขาได้ทันที เพราะเธอเองก็เห็นเขาบ่อย ถึงแม้ว่าไม่เคยคุยกับเขาเลย

"กระเป๋าของคุณใช่มั้ยครับ"

"ขอบคุณนะคะ ที่ช่วยเราสองคน ถ้าไม่ได้คุณคงจะไม่ได้กระเป๋าคืนแน่ๆ เลย"

รินรับกระเป๋ามาจากมือของเขา ชายหนุ่มยิ้มให้เธออย่างเป็นมิตร

"คุณจะไปแจ้งความมั้ยครับเดี๋ยวผมจะพาไป "

"ไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ ในเมื่อกระเป๋าของฉันก็ได้คืนแล้ว"

"ไม่ได้หรอกนะหนูรินเราต้องไปแจ้งความไว้ เดี๋ยวโจรคนนี้จะกลับมาทำกับคนอื่นอีก "

รินหันไปมองป้าพรที่โพร่งพูดออกมา

"แต่รถของเรายังลงส้มไม่เสร็จนะคะ"

"ไปรถผมก็ได้ครับเดี่ยวผมไปเป็นพยานให้" ชายหนุ่มรีบเสนอตัวขึ้นมา

"ขอบคุณมากนะพ่อหนุ่ม งั้นเดี๋ยวป้าไปบอกคนที่ไร่สักครู่รอก่อนได้มั้ย"

"ได้ครับ "

"เดี๋ยวป้ามานะหนูริน "

"ได้ค่ะป้าพรไม่ต้องรีบนะคะ"

ป้าพรรีบเดินไปบอกกับคนงานที่สวนของเธอให้กลับไปก่อนเธอมีธุระที่จะไปทางอื่น แต่ป้าพรไม่ได้บอกรายละเอียดกับคนที่ไร่ว่าจะไปไหนกันแล้วเกิดอะไรขึ้นบ้าง

เมื่อป้าพรกลับมาแล้วทั้งสามคนก็ไปที่รถของชายหนุ่ม เขาได้พาทั้งสองคนมาแจ้งความที่ ส.น

และพาทั้งสองคนไปส่งที่ไร่

"ไม่ทราบว่าคุณชื่ออะไรครับ"

"อุ้ย!! ฉันลืมแนะนะตัวเลยค่ะ ทั้งๆ ที่คุณพาฉันมาทำธุระของฉันแท้ๆ ฉันชื่อรินค่ะ ส่วนนี่ป้าพร เราสองคนเป็นคนงานที่ไร่ธนินทร แล้วคุณชื่ออะไรคะ ฉันจะได้จดจำไว้ว่าคุณเป็นคนที่ช่วยฉัน"

"ผมชื่อมานพครับ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับคุณริน เดี๋ยวผมขับรถไปส่งคุณกับป้าที่ไร่เลยนะครับ."

"พ่อหนุ่มนี่ใจดีจริงๆ เลย หน้าตาก็ดีจิตใจก็ดี" ป้าพรมองชายหนุ่มตรงหน้าและชมเขาตลอดทาง

"ขอบคุณนะครับป้า "

ทั้งสามคนขึ้นรถคุยสัปเปเหระจนถึงไร่ธนินทร เขาก็ได้ลงเดินมาส่งริน

"ต้องขอบคุณคุณมานพอีกครั้งนะคะ ที่ช่วยฉันในวันนี้แถมยังอุตส่าห์มาส่งที่ไร่อีก ถ้าเราได้พบกันอีกฉันขอเลี้ยงข้าวคุณเป็นการตอบแทนนะคะ"

"เป็นเกียติร์อย่างยิ่งครับ งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ "

"เดินทางปลอดภัยนะคะ"

รินยืนมองรถของมานพเคลื่อนออกไปจากหน้าบ้านพักของเธอ